22. เล่ห์ร้ายอุบายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย V

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : EP.4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ผมถาม  คุณมีหน้าที่ตอบ” 

“ขอโทษนะคะ  คุณคงเข้าใจอะไรผิดไป  ดิฉันมาที่นี่เพื่อเยี่ยมน้องสาว  ไม่ได้มาสมัครงานเป็นลูกน้องของใคร  เพราะฉะนั้นดิฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของคุณ  ถ้าหมดธุระแล้ว  เชิญห้องคุณด้วยค่ะ  ฉันต้องการพักผ่อน”  เธอมองเขาตาขวาง

“หึ  ก็ดี...หวังว่าคุณคงไม่มีเหตุจำเป็นต้องมาวิ่งตามสัมภาษณ์ผมหรอกนะ  เพราะผมจะไม่มีวันให้คุณได้ทำแบบนั้นง่ายๆ แน่นอน”  เขาหมุนตัวกลับกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องไป

“นึกว่าฉันอยากสัมภาษณ์คุณนักนี่  จำเอาไว้ว่าคนอย่างอรินลดาก็ไม่ชอบง้อใครเหมือนกัน  ตามาเฟียขี้เก๊ก”  เธอแลบลิ้นใส่แถมยังด่าเขาเป็นภาษาไทยเพราะคิดว่าเขาคงฟังไม่รู้เรื่อง 

“เธอว่าอะไรนะ”  เขาแกล้งถามเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่เธอบอก

“อ๋อ  ฉันบอกว่า  ฝันดีนะคะคุณมาเฟียสุดหล่อ”  เธอแกล้งส่งยิ้มหวานให้เขา

“รู้ไหมว่า...ธรรมเนียมของฝรั่งน่ะ  เค้าบอกฝันดีแบบไหนกัน”  โรแวนนึกอยากแกล้งยัยตัวแสบ  เขาเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆ

“ธรรมเนียมอะไรของคุณ”  เธอเงยหน้ามองเขาเพราะความสูงที่แตกต่าง

“ก็...แบบนี้ไงล่ะ  ฝันดีนะ...สาวน้อย”  แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด  ใบหน้าคมราวเทพบุตรกรีกก้มลงมาฉกจูบที่กลีบปากนุ่มอย่างดูดดื่ม  เล่นเอาเธอตั้งตัวไม่ทัน 

อรินลดาได้แต่ยืนนิ่งเพราะกำลังช็อก  ส่วนคนจูบกลับยิ่งได้ใจ  เขาส่งลิ้นร้อนเข้าในโพรงปากนุ่มอย่างหิวโหย จนเธอรู้สึกตัวแล้วผลักเขาออกอย่างแรง

“ไอ้บ้ากาม  ไอ้โรคจิต...ไอ้...”  เธอชี้หน้าด่าเขา  พร้อมทั้งยกมือเล็กขึ้นถูไถปากนุ่มอย่างรุนแรง  จนคนมองรู้สึกเจ็บแทน

“อ๊ะๆๆๆ  อย่าส่งเสียงดังไป  แล้วก็อย่าบังอาจมาเรียกฉันว่ามาเฟียขี้เก๊กอีก  ถ้าไม่อยากโดนจูบแบบนี้  ฝันดีนะสาวน้อย” 

เขาเดินผิวปากกลับห้องอย่างอารมณ์ดี  เมื่อได้ลงโทษยัยตัวแสบสำเร็จ  แต่สิ่งที่ทำให้อรินลดาช็อกยิ่งกว่าการถูกขโมยจูบแรก  ก็คือ...ชายหนุ่มหน้าฝรั่งเกือบ  100%  คนนี้  เขาพูดภาษาไทยกับเธอได้อย่างชัดเจน  ยิ่งกว่าเจ้าของภาษามาเองเสียอีก  

“อะ...ไอ้บ้า ไอ้...คอยดูนะ  ฉันจะเอาคืนนายให้ได้เลย”  อรินลดารีบกลับเข้าห้องล็อกลูกบิดเรียบร้อย  มือเล็กยกขึ้นมาแตะที่ปากนุ่ม  นี่เธอ...ถูกเขาจูบ...ถูกใครก็ไม่รู้มาจูบแบบนี้ได้ยังไงกัน  เจ็บใจชะมัดยัยอรินเอ๊ย...

 

โรแวนกลับเข้ามาในห้อง  เขารู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้แกล้งยัยเด็กปากร้ายนั่น  และที่สำคัญ...จูบของเธอ...หวานใช่เล่นเลยแฮะ

เดี๋ยวนะ  นี่นายเป็นอะไรไปโรแวน  ทำไมต้องไปคิดถึงจูบแบบเด็กๆ นั่นด้วย

 

เขาเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่  แต่พอจะแปรงฟันก็รู้สึกเสียดายอะไรบางอย่าง  มือหนาลูบไล้ที่ริมฝีปากตัวเองไปมาอยู่หน้ากระจกรสจูบของสาวน้อยจอมแสบยังติดอยู่ตรงนี้  มันยังหอมหวานอยู่ตลอด

แต่เมื่อคิดว่าเรื่องแบบนี้มันไร้สาระเกินไปที่เขาจะเก็บมาใส่ใจ  เขาก็รีบแปรงฟันให้เรียบร้อย  พยายามไม่คิดถึงเรื่องนั้นอีกต่อไป

 

วันต่อมา

โรแวนเดินทางไปโรงพยาบาลพร้อมกับโรเจอร์  อรินลดาไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับมาเฟียขี้เก๊ก  เธอจึงขอไปนั่งรถกับเดวิดและโมนิก้าแทน

จนเมื่อมาถึงโรงพยาบาล  อาการของเข็มอัปสรก็ยังทรงตัวและเธอก็ยังไม่มีวี่แววจะฟื้นขึ้นมา

“ทุกคนไปทำงานเถอะค่ะ  อรินจะเฝ้าเข็มเอง  ถ้ามีอะไรจะโทรไปบอกนะคะ”  อรินลดาเสนอตัว  เพราะตอนนี้คงจะมีแต่เธอที่ไม่มีอะไรให้ทำนอกจากการเฝ้าน้องสาว

“งั้นนายก็อยู่เป็นเพื่อนน้องอรินหน่อยนะ  ฉันจะไปเคลียร์งานที่กาสิโนแล้วจะรีบกลับมา”  โรเจอร์หันไปบอกโรแวน

“เอ่อ...คือ...อรินอยู่คนเดียวได้ค่ะ...ไม่ต้อง...”

“ได้สิ  วันนี้ฉันว่างทั้งวันนั่นแหละ  นายไปเถอะไม่ต้องห่วง”  โรแวนบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ขอบใจมากนะ  ฉันก็ไม่อยากห่างเข็มหรอก  แต่กาสิโนก็งานล้นมือ  ไหนจะลูกน้องอีกหลายคนที่รออยู่”  โรเจอร์หันไปมองแฟนสาวที่นอนอยู่บนเตียง  เขารู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องทิ้งเธอไว้  แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี

“ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ  ถ้าเข็มเค้าฟื้นเค้าก็ต้องเข้าใจว่าพี่มีลูกน้องต้องดูแล  อีกอย่างคงจะอีกหลายวันเลย  กว่าเข็มจะฟื้นขึ้นมา  ช่วงนี้ให้พี่เคลียร์งานแล้วมาเฝ้าเข็มตอนที่เธอลืมตาน่าจะดีกว่านะคะ”  อรินลดายิ้มให้โรเจอร์  แต่ทำไมโรแวนถึงได้หงุดหงิดนัก  ก็เธอไม่เคยคิดจะยิ้มให้เขาแบบนี้สักทีเลยนี่นา

“งั้นพี่ไปก่อนนะครับ  เสร็จงานจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”  โรเจอร์หันไปมองเข็มอัปสรที่นอนอยู่ในห้องไอ.ซี.ยู.  อีกครั้ง  ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเดวิดและโมนิก้า

ตอนนี้จึงเหลือเพียงโรแวนและอรินลดาเท่านั้น

เธอเลือกที่จะนั่งนิ่งๆ  ทำเป็นเหมือนไม่มีเขาอยู่ตรงนี้  ราวกับเห็นเขาเป็นอากาศธาตุ  ไม่รู้ว่าเพราะเธอยังโกรธเขาอยู่หรืออายเกินกว่าจะชวนคุยกันแน่

โรแวนเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา  เขาหยิบไอแพดในกระเป๋ามาเปิดดูอีเมลงานต่างๆ  ไม่ได้สนใจจะสนทนากับเธอเช่นกัน

เหตุการณ์ยังคงสงบดีอยู่  จนกระทั่งอรินลดารู้สึกง่วง  ศีรษะของเธอโอนเอนไปมา  คงเพราะเมื่อวานเดินทางมาเหนื่อยแถมยังนอนไม่หลับเพราะคิดถึงจูบบ้าๆ นั่น  ตอนนี้เธอจึงต้านทานแรงโน้มถ่วงของโลกไม่ไหว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย นะคะ ชื่อซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย ค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha