22. เล่ห์ร้ายอุบายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย V

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : EP.5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แต่ก่อนที่ร่างเล็กจะเซตกเก้าอี้  โรแวนก็ขยับตัวไปนั่งติดกับเธอ  แล้วใช้มือหนึ่งประคองศีรษะเล็กเอาไว้  ก่อนจะดันให้มันมาพิงไหล่ของเขาแทน

ตอนนี้อรินลดานั่งหลับโดยอาศัยไหล่หนาเป็นที่พักพิงโดยไม่รู้ตัว  กลิ่นแก้มสาวโชยมาอ่อนๆ  ทำให้ชายหนุ่มมาดเข้ม  ไอคิว  200  ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน  เริ่มไม่ค่อยมีสมาธิกับการดูตารางงานเท่าใดนัก

เขาหันหน้ามามองคนที่เอาแต่หลับอย่างไม่สนใจอะไร  จะเป็นยังไงนะ  ถ้ายัยตัวแสบตื่นมาแล้วพบว่าเธอพิงไหล่เขาอยู่แบบนี้

เวลาผ่านไปนานพอสมควร  เขาเริ่มรู้สึกกระหายน้ำ  จึงค่อยๆ ดันศีรษะเล็กนั้นให้เอนไปพิงผนังแทนแต่พอจะลุกขึ้น  มือของเธอก็คว้าแขนเขาเอาไว้ราวกับคนละเมอ

“เข็ม...อย่าไปนะ...อย่าไป...”  เธอเรียกหาน้องสาวคาดว่ากำลังฝันอะไรบางอย่างเป็นแน่

โรแวนคว้ามือเล็กเอาไว้  กำลังจะวางบนตักของเธอ  แต่พอเขาเอี้ยวตัวเข้าไปใกล้ๆ  ใบหน้างามที่หลับตาพริ้มก็เหมือนสะกดสายตาเขาอยู่  ทำให้เขาไม่กล้าขยับไปไหนเลย

ปากเล็กที่ปิดสนิทนั้น  เขาได้ลองลิ้มไปแล้วเมื่อวาน  หากแต่ตอนนี้มันกลับยิ่งเย้ายวนชวนให้เขาอยากสัมผัสอีกครั้ง  แต่...นี่มันโรงพยาบาลนะโรแวน  แล้วเธอก็ไม่ใช่คนที่นายควรจะเข้าใกล้มากไปกว่านี้

ยังไม่ทันที่เขาจะตัดสินใจทำอะไร  ดวงตาของเธอก็ค่อยๆ ลืมขึ้นมา  และภาพแรกที่เธอเห็นก็คือใบหน้าของมาเฟียขี้เก๊กที่อยู่ห่างใบหน้าของเธอไม่เกินคืบเท่านั้น

“นี่คุณ  จะทำอะไรน่ะ  ถอยไปนะ”  เธอรีบยกมือเล็กดันตัวเขาโดยอัตโนมัติ 

“ทำไม  กลัวจะโดนเหมือนเมื่อวานรึไง  ฉันไม่ได้พิศวาสเธอขนาดนั้นหรอกนะ  เห็นว่านอนน้ำลายยืด  เลยช่วยเช็ดให้หรอก”  เขาขยับไปนั่งเก้าอี้ที่ห่างจากเธออีกสองตัว  แล้วจึงได้ก้มหน้าลงมองไอแพดอีกครั้ง  ทำเหมือนไม่ได้สนใจเธอสักนิด

“ไอ้บ้า  ฉันไม่เคยนอนน้ำลายยืดนะยะ”  หรือจะเคยกันนะ  เธอเริ่มไม่แน่ใจ  จึงได้รีบลุกไปเข้าห้องน้ำในทันที

โรแวนมองตามสาวน้อยร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์แล้วก็อดยกยิ้มที่มุมปากไม่ได้  เวลาได้แกล้งยัยตัวแสบ  มันก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ

 

อรินลดาเดินกลับมานั่งหน้าห้องไอ.ซี.ยู.อีกครั้ง เธอไม่ได้พูดอะไรกับโรแวนอีกจนกระทั่งเวลาเที่ยงแล้ว

“ฉันจะไปหาอะไรทานหน่อย”  โรแวนพูดขึ้นมา

“ค่ะ  ตามสบาย”  เธอตอบโดยไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ

“ฉันไม่ชอบทานคนเดียว  ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ”  เปล่าเลย  ปกติเขาชอบทำอะไรคนเดียวมากกว่าต่างหาก  ก็แค่อยากหาเรื่องแกล้งเธอเล่นเท่านั้น

“แต่ฉันไม่ชอบทานอาหารกับคนแปลกหน้าค่ะ”  เธอนั่งกอดอกทำเป็นไม่ใส่ใจ

“อ้อ  กลัวผมว่างั้น”  คนฉลาดอย่างเขารู้วิธีท้าทายคนแบบเธอ

“ใครกลัวคุณไม่ทราบ  ก็แค่ไม่ชอบทานอาหารกับคนแปลกหน้า  โดยเฉพาะ...คนอย่างคุณ”  เธอเบ้ปากใส่เขา  ทำให้คนที่คอยแต่จะวิ่งหนีผู้หญิงทั้งประเทศรู้สึกขัดใจที่เห็นเธอไม่ได้สนใจเขาสักนิด

“ทำไม  หรือว่าคนแบบผมมันจะทำให้คุณหวั่นไหวอย่างนั้นสินะ  ที่แท้ก็คงจะกลัวหลงรักผมนี่เอง  งั้นก็ตามสบาย  ผมรู้ว่าคุณคงจะเขินที่จะได้ทานอาหารกับผมตามลำพัง”  เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำท่าจะเดินไป

“เดี๋ยว...นี่คงจะไม่มีใครบอกคุณเลยสินะ  ว่าคุณไม่ได้เป็นที่สนใจของผู้หญิงทั้งประเทศอย่างที่ใครเค้าบอกกันหรอก  อย่างน้อยก็ฉันคนหนึ่งล่ะ  ที่ไม่ได้คิดจะพิศวาสคุณแม้แต่นิดเดียว  แล้วฉันจะทำให้คุณรู้ว่าการได้อยู่ใกล้ๆ คุณ  ไม่ได้ทำให้ฉันหวั่นไหวสักนิด  อยากทานอาหารใช่ไหม  ไปสิ  ฉันจะไปเป็นเพื่อน”  เธอลุกขึ้นอย่างหงุดหงิดใจ  แล้วเดินนำหน้าเขาไปอย่างเร็ว  โรแวนแอบขำให้กับแม่สาวน้อยจอมหยิ่ง  ก่อนจะเดินตามเธอไปอย่างอารมณ์ดี

 

โรงอาหารของโรงพยาบาล

“คุณจะดื่มอะไรล่ะ  ผมจะซื้อให้”  เขาถามเมื่อหาที่นั่งได้แล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ  ฉันซื้อเองได้” 

“กลัวผมจะแอบใส่ยาเสน่ห์ลงไปรึไงกัน”

“ยาเสน่ห์คงไม่กลัวค่ะ  กลัวคุณจะใส่ยาพิษให้ฉันกินมากกว่า”  พูดจบเธอก็เดินไปซื้ออาหารและเครื่องดื่มเอง  โรแวนจึงได้ไปซื้อบ้าง

ไม่นานนักพวกเขาก็กลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง  อรินลดามองท่าทางสบายๆ ของเขาก็ให้นึกแปลกใจ  ไหนใครบอกว่าเขาเป็นพวกเข้าถึงยาก  เจ้าระเบียบ  ก็ดูปกติดีนี่นา  แถมยังทำตัวติดดิน  ทานอาหารง่ายๆ  ไม่เรื่องมาก  หรือเขาแค่สร้างภาพเป็นแบบนี้กับเธอ  แล้วเขาจะสร้างภาพทำไมกันล่ะ

“มองผมแบบนั้น  คิดจะสารภาพรักผมรึไง”  คนที่ดูเหมือนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารตลอดเงยหน้าขึ้นมามองเธอบ้าง

“นี่คุณ  เมื่อไหร่จะเลิกหลงตัวเองซะทีนะ  ฉันก็แค่แปลกใจที่เห็นคุณทานอาหารพวกนี้ได้ต่างหากล่ะ  นึกว่าจะเป็นพวกติดหรู...เหมือนที่คนอื่นเค้าพูดกัน”  เธอบอกเขาตามตรง

“คนอื่นน่ะ  ใครกันล่ะ  แล้วเค้ารู้จักผมมากขนาดไหน  ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลผมก็ทานอาหารโรงพยาบาล  ถ้าอยู่ที่โรงแรมห้าดาวผมก็ทานอาหารหรูก็เท่านั้น  แล้วนั่นอะไร  เขี่ยผักไว้ข้างจาน  ไม่ชอบทานผักแล้วจะสั่งมาทำไมสิ้นเปลืองนะคุณน่ะ”  พูดจบก็ยื่นส้อมไปจิ้มมะเขือเทศของเธอมาเคี้ยวตุ้ยๆ  ราวกับสนิทสนมกันดีอย่างนั้น

“แล้วจะให้ฉันสั่งเค้าว่าไม่เอาผักทุกอย่าง  ให้เค้าเขี่ยออกให้ฉันแทนรึไง  ในเมื่อในเมนูมันมีผักน่ะ  ฉันไม่ชอบก็เขี่ยเองไม่ได้รบกวนใครนิ”  นี่เธอเป็นเด็กในปกครองเขารึไงกัน  สั่งสอนกันอยู่ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย นะคะ ชื่อซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย ค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha