22. เล่ห์ร้ายอุบายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย V

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : EP.7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เค้าจะทนได้ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของคุณหรอกน่า  ที่แน่ๆ  แฟนฉันไม่ขี้บ่นเหมือนคุณก็แล้วกัน  ผู้ชายอะไร  ไร้เสน่ห์  ปากจัด  ขี้บ่น  ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าผู้หญิงที่เมืองไทยทำไมถึงได้หลงใหลได้ปลื้มกับคุณนัก”  เธอยืนกอดอกมองเขาราวกับนึกรังเกียจเต็มที

“ผมเนี่ยนะ  ไร้เสน่ห์  คุณเอาอะไรมาวัดไม่ทราบ”  ยัยเด็กนี่ชักจะดูถูกกันเกินไปละ

“ก็...ช่างเถอะ  ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคุณนี่”  ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ  ประตูลิฟท์ก็เปิดออกเสียก่อน เธอจึงก้าวออกจากลิฟท์แล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องของตัวเอง

โรแวนไม่ยอมแพ้  เขารีบตามเธอเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะทันทีที่เธอเปิดประตูห้องเข้าไป

“นี่คุณ  จะเข้ามาทำไมกัน  ยะ...อย่ามาทำอะไรบ้าๆ อีกนะ  ไม่งั้น...ไม่งั้น...”  เธอเดินถอยหลังมองหาอะไรที่พอจะเอามาฟาดตามาเฟียบ้านี่ได้บ้าง  แต่ก็ดูจะไม่มีเลย

“ไม่งั้นจะทำไม  คิดว่าผมจะทำอะไรคุณล่ะ  ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้พิศวาสอะไรคุณทั้งนั้นแหละ  แค่อยากได้คำตอบ  เพราะผมไม่ชอบทำอะไรค้างคามันน่าหงุดหงิด”  แล้วเขาก็หันไปปิดประตูดังปัง  เล่นเอาเธอสะดุ้งไม่น้อย

“แล้วนี่คุณจะปิดประตูทำไมล่ะ”  สายตาของเธอบ่งบอกถึงความหวาดกลัวไม่น้อย

“ก็เผื่อโมนิก้ากับเดวิดเดินผ่านมา  ถ้าเค้าเห็นเราสองคนอยู่ในห้องด้วยกัน  เค้าจะคิดยังไงล่ะ  อย่าพูดมากน่า  ตอบผมมาดีๆ”  เขายืนกอดอกมองเธอราวกับครูฝ่ายปกครองมองเด็กหนีเรียนอย่างนั้น

“ตอบอะไรอีกล่ะ”  เธอทำเสียงแข็ง

“ก็ตอบมาว่าผมไม่มีเสน่ห์ตรงไหนไงล่ะ”  คนถามไม่ถามเปล่ากลับเดินเข้าหาเธอเรื่อยๆ  เธอก็จำต้องเดินถอยหลังโดยอัตโนมัติ

“เวรกรรม  นี่ทำไมคุณต้องสนใจเรื่องพวกนี้ด้วยนะ  อยากรู้มากใช่ไหม  ถ้าอยากรู้มากฉันจะบอกให้  สำหรับผู้หญิงคนอื่นฉันไม่รู้หรอกนะว่าเค้าชอบผู้ชายแบบไหน  แต่สำหรับฉัน  ฉันชอบคนพูดเพราะๆ นิสัยดี  เรียบร้อย  เอาใจเก่ง  ยิ้มง่าย  เฮฮาสนุกสนาน  เพราะฉะนั้นคนที่ตรงข้ามกับสิ่งที่ฉันพูดมาทั้งหมดอย่างคุณ  จึงไม่มีเสน่ห์สำหรับฉันแม้แต่นิดเดียว  พอใจรึยัง  ถ้าพอใจแล้วก็...นี่...นาย...จะทำอะไรน่ะ...หลีกไปนะ” 

เธอร้องเสียงหลง  เมื่อถูกมาเฟียหนุ่มคว้าตัวเอาไว้  ทำให้ตอนนี้ร่างเล็กเซถลาเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว  มือเล็กทุบตีอกกว้างพัลวัน

“อ้อ  คนแบบนั้นน่ะเหรอแฟนเธอ  ชอบพวกไก่อ่อนสินะ  จะบอกเอาไว้  ผู้ชายแบบนั้นน่ะมันปกป้องผู้หญิงที่มันรักไม่ได้หรอก  ก็ดีแต่ประจบเอาใจพวกสาวๆ หน้าโง่ไปวันๆ นั่นแหละ  พอถึงเวลาคับขัน  ฉันกลัวว่ามันจะวิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังเธอล่ะสิไม่ว่า”  โมโห  เขาโมโหยัยเด็กนี่มาก  แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม

“ฉันจะชอบคนแบบไหนก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย  ปล่อยเลยนะ  รู้คำตอบแล้วก็กลับไปสิ  ฉันจะพักผ่อน”  เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนเต็มกำลัง  แต่ก็ดูจะไม่ได้ทำให้เขาสะเทือนแม้แต่น้อย

“ถามจริงเถอะ  ทำไมถึงชอบนักไอ้คนเอาใจเก่ง  พูดเพราะๆ น่ะ  หรือว่ารสจูบของมันจะเร้าใจมากรึไง”  เขายังคงคาดคั้นเธอต่อ  ทั้งที่ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำแบบนั้นสักนิด

“ไอ้บ้า!  ไอ้โรคจิต!  ปล่อยนะ!  ฉันจะไม่ตอบคำถามอะไรนายอีกแล้ว  ถ้านายไม่ปล่อยฉันจะฆ่านายจริงๆ ด้วย”  เธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด

“ฆ่าฉันเนี่ยนะ  เธอจะเอาอะไรมาฆ่าฉันล่ะสาวน้อย  หรือว่า...”  เขามองกลีบปากสีกุหลาบตามธรรมชาตินั้นอย่างพอใจ 

“หรือว่าอะไร” 

“หรือว่า...เธอจะฆ่าฉัน...ด้วย...จูบของเธอกันล่ะ”  เขายิ้มเยาะเธอ  ในเมื่อตอนนี้ร่างเล็กนุ่มนิ่มนี้อยู่ในอ้อมกอดของเขา 

“ฝันไปเถอะย่ะ  ชาตินี้อย่าหวังเลยว่านายจะได้จูบฉันอีก  ฉันน่ะ...”  ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ  เขาก็ฉกปากหนาได้รูปลงมาบนปากอิ่มอย่างรุนแรง

หึ!  ไม่ให้จูบ  ก็จะจูบ  มีอะไรไหมล่ะ

เขาจูบเธออย่างบ้าคลั่ง  จะสั่งสอนยัยเด็กปากดีนี่ให้รู้สำนึกซะบ้าง  ว่าการมาดูถูกโรแวน  แมคคานี่  มันจะเป็นยังไง

ลิ้นร้อนพยายามแทรกซอนเข้าไปในโพรงปากเล็ก  หากแต่เธอก็เม้มปากไว้อย่างสุดกำลัง  เขาจึงแกล้งเลื่อนมือหนาขึ้นมากอบกุมสองเต้าของเธออย่างย่ามใจ  เด็กสาวเผลอเผยอปากออกไม่รู้ตัว  จนทำให้เขาได้โอกาส

ลิ้นเล็กถูกเขาดูดกลืนอย่างเร่าร้อน  หวาน  หวานเหลือเกินจูบของยัยเด็กแสบ  ทำไมถึงได้หวานแบบนี้นะ  ยิ่งจูบเขาก็ยิ่งไม่อาจควบคุมตัวเองได้  อยากจะขย้ำเธอให้แหลกคามือไปเสียเลย

ร่างเล็กดิ้นจนสุดแรง  เมื่อถูกเขารุกรานอย่างหนัก  แต่เพียงเวลาไม่นานเธอก็พ่ายแพ้ให้กับคนตัวโต  เพราะไม่เคยถูกใครรังแกถึงเพียงนี้  เธอจึงไม่รู้จะรับมืออย่างไรดี

จากที่ผลักไส  ก็เริ่มตอบรับอย่างไม่ประสีประสาจนคนช่างแกล้งนึกพอใจ  จากจูบที่เร่าร้อนก็เริ่มอ่อนโยนและผ่อนคลายขึ้น  ราวกับจะสอนวิธีจูบที่ถูกต้องให้เธออย่างนั้น

มือเล็กที่คอยดันอกกว้างหยุดนิ่ง  ตอนนี้เธอเหมือนกับจะลอยไปในอากาศจนเกือบกู่ไม่กลับ  หากไม่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาเสียก่อน

กริ๊ง...กริ๊ง..กริ๊ง...

โทรศัพท์ของโรแวนดังขึ้น  คนเอาแต่ใจนึกหงุดหงิดคนที่โทรมานัก  เขากดปิดเสียงแล้วจำต้องผละจากเธอและมันก็ทำให้อรินลดาได้สติเช่นกัน

“ออกไปสิ  ฉันจะพักผ่อน”  ใจจริงก็อยากจะตบเขาไปสักฉาด  แต่เพราะสำนึกบางอย่างบอกเธอว่า  เธอเองที่เป็นคนยอมเขาง่ายๆ  แบบนั้น

“แน่ใจเหรอว่าไม่คิดถึงจูบของผมน่ะ”  เขายิ้มให้กับแก้มแดงๆ ของสาวน้อยตรงหน้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย นะคะ ชื่อซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย ค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha