22. เล่ห์ร้ายอุบายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย V

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : EP.10


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“แหมนี่คุณ  ผมอุตส่าห์ช่วยคุณสองพี่น้องเอาไว้นะ  ไม่ขอบใจสักคำยังมาทำท่ารังเกียจกันอีก”  โรแวนกอดอกมองสาวน้อยตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“ช่วยด้วยการบอกว่าฉันกับนายเป็นแฟนกันเนี่ยนะ  จะบ้ารึไง”  เธอเองก็โมโหเขาไม่ต่างกัน

“ไม่ได้บอกว่าเป็นแฟน  บอกว่าเราสองคนมีอะไรกันแล้วต่างหาก”  เขายังคงพูดได้หน้าตาเฉย

“ไอ้บ้า!  นั่นแหละ  ทำไมนายจะบอกแม่ฉันแบบนั้นด้วย  จะช่วยก็ช่วยแค่ยัยเข็มกับพี่โรเจอร์ไปสิ  ฉันจะกลับเมืองไทยตอนนี้ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา  ในเมื่อยัยเข็มก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว  ไม่เห็นมีเหตุผลที่จะให้ฉันอยู่ต่อเลยสักนิด”  เธอมองค้อนเขา

“นั่นสินะ  ทำไมฉันจะต้องช่วยผู้หญิงที่ฉันไม่ชอบหน้าด้วยล่ะ”  เขายกยิ้มที่มุมปาก  แล้วจึงได้กลับขึ้นไปบนห้องของตัวเองบ้าง  ปล่อยให้อรินลดายืนงงอยู่คนเดียว

 

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

สนามบิน  JFK

ได้เวลาที่อรินลดาและโรแวนจะต้องเดินทางกลับเมืองไทยแล้ว  แม้จะไม่อยากไม่นั่งเครื่องบินร่วมกับเขา  แต่เพราะยัยน้องสาวตัวดีสั่งลูกน้องโรเจอร์ให้ซื้อตั๋วเรียบร้อย  เธอจึงต้องนั่งกับคนที่ไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุด

“เดือนหน้าเจอกันนะคะพี่อริน  หวังว่าคงไม่รีบแต่งงานไปก่อนน้องหรอกนะคะ”  เข็มอัปสรเอ่ยเย้าพี่สาวคนสวยพร้อมกับหันไปมองโรแวนอย่างอารมณ์ดี  แม้ว่ามาเฟียจอมเย็นชาจะยืนทำหน้าตายเหมือนไม่รับรู้อะไรก็ตาม

“เดี๋ยวเถอะ  ยัยน้องคนนี้นี่  พี่ไม่มีทางแต่งงานก่อนเราแน่นอนจ้ะ  พี่ไปก่อนนะ  ได้เวลาละ  พี่โรเจอร์คะ  อรินฝากน้องสาวด้วยนะคะ  อย่าหักโหมมากล่ะ  อรินยังไม่รีบเลี้ยงหลานตอนนี้หรอก”  อรินลดาหันไปมองโรเจอร์ที่ยืนยิ้มอยู่ด้านข้างเข็มอัปสร

“แต่พี่อยากเลี้ยงลูกแล้วนี่สิ  ทำไงดีล่ะ  โชคดีนะครับน้องอริน  โรแวนดูแลน้องด้วยล่ะ  อย่ามัวแต่หลับไปจนถึงเมืองไทยนะนายน่ะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก  น้องอรินน่ะฉันดูแลอย่างดีแน่ๆ”  โรแวนยิ้ม  แต่เป็นยิ้มที่ทำให้อรินลดาขนลุกอย่างไรบอกไม่ถูก

“เดินทางปลอดนะคะพี่สาว  ถึงเมืองไทยแล้วโทรมาด้วยล่ะ”  เข็มอัปสรโอบกอดพี่สาวสุดที่รักอีกครั้ง  ก่อนที่อรินลดาและโรแวนจะขึ้นเครื่องไป

 

เมื่อขึ้นมาบนเครื่องบินอรินลดาก็เข้าไปนั่งที่ของตัวเองซึ่งอยู่ติดกระจก  รอบนี้ได้นั่งชั้น First Class  ซะด้วย  ดีเหมือนกันแฮะ  คนไม่เยอะเท่าไหร่  เดี๋ยวนะ  มองไปมองมา  มันไม่มีใครเลยนี่นา  หรือว่ายังไม่มากันนะ  เธอได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ  เมื่อมองไปรอบๆ ยังไม่เห็นผู้โดยสารอื่นนอกจากเธอและตามาเฟียขี้เก๊กคนนี้เท่านั้น

“มองอะไรนักหนา  ไม่เคยขึ้นเครื่องบินรึไง”  โรแวนนั่งลงข้างเธอ

“จะบ้าเหรอยะ  ถ้าฉันไม่เคยขึ้นเครื่องแล้วฉันจะมาที่นี่ได้ยังไงกันล่ะ  ฉันก็แค่สงสัยว่าทำไมไม่เห็นผู้โดยสารคนอื่นเลยต่างหากล่ะ”  เธอมองค้อนคนชอบกวนประสาท

“อ้อ  งั้นเหรอ” 

เขานึกขันอยู่ในใจ  มันจะไปมีผู้โดยสารคนอื่นได้ยังไง  ในเมื่อโรเจอร์บอกเขาแล้ว  ว่าเครื่องบินลำนี้เหมาลำ  มีแค่เขากับเธอสองคน  ซึ่งเขาก็ไม่แน่ใจว่าไอ้พี่ชายที่เกิดก่อนเขาไม่กี่เดือน  จะเหมาลำไปทำไมกัน

จนเมื่อได้เวลาเครื่องบินขึ้น   อรินลดาก็ยังไม่เห็นใคร  นี่ไม่มีใครซื้อตั๋วชั้นนี้ไปเมืองไทยเลยรึไงนะ

แม้จะสงสัยมากขนาดไหน  แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก  ได้แต่นั่งเปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อดูอีเมลงานเพราะเธอลางานมาเกือบเดือนแล้ว

โรแวนก็เอาแต่นั่งดูตารางงานที่เมืองไทยเช่นกัน  จนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง  อรินลดาก็รู้สึกง่วง  เพราะเมื่อคืนนั่งคุยกับน้องสาวจอมป่วนทั้งคืน

เธอปิดคอมพิวเตอร์แล้วนั่งเอนหลังก่อนจะหลับตาลงอย่างง่ายดาย

โรแวนใช้หางตามองสาวน้อยตรงหน้าเพียงครู่เดียวเท่านั้น  แล้วเขาก็นั่งดูงานต่อไป  สักพักศีรษะของคนข้างๆ ก็เอนมาพิงไหล่ของเขาอย่างช้าๆ

เขาหันไปมองก่อนจะดันศีรษะเล็กให้กลับไปที่เดิม  แล้วจึงได้นั่งดูงานต่อ  แต่เพียงไม่นาน  เธอก็เอนตัวมาหาเขาอีกครั้ง

เขาหันไปมองแล้วดันศีรษะไว้ดังเดิม  แล้วเหตุการณ์ก็เป็นแบบนั้นซ้ำๆ  จนเขาต้องปิดไอแพดแล้วยอมให้เธอใช้ไหล่เป็นที่พักพิงแต่โดยดี

กลิ่นเรือนผมโชยมาอ่อนๆ  มือเล็กที่อยู่บนตักก็เลื่อนลงไปด้านล่าง  เขาจึงความมือนั้นไว้กะจะเอาไปวางไว้ที่เดิม  แต่เธอก็กุมมือเขาแน่นทั้งที่หลับอยู่แบบนั้น

“นี่เธอจะยั่วฉันตอนหลับรึไงนะสาวน้อย  เวลานอนนิ่งๆ ก็น่ารักดีหรอก  เฮ้อ...หวังว่าฉันจะไม่ต้องมาทะเลาะกับเธออีกหรอกนะ”  เขายอมให้เธอกุมมือหนา  แล้วจึงเอนศีรษะแนบไปกับเธอ  สองร่างนั่งหลับเคียงกัน  หากคนอื่นมองก็ดูจะเป็นคู่รักที่รักกันมากอย่างแน่นอน

 

สามชั่วโมงผ่านไป

อรินลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา  เธอค่อยๆ ปรือตามองรอบๆ  แล้วก็พบว่ากำลังนอนจับมือกับใครบางคน

“ไอ้คนฉวยโอกาส  ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ”  เธอยกมือเล็กฟาดไปที่ไหล่หนาอย่างแรงจนโรแวนสะดุ้งตื่น

“อะไรกันอีกเนี่ย  ตื่นมาก็โวยวายเลยนะคุณ”  เขานั่งบิดตัวไปมาเพื่อคลายความปวดเมื่อย  ไม่ได้สนใจสาวน้อยข้างๆ ที่ส่งสายตาขุ่นเคืองมาสักนิด

“ยังจะมีหน้ามาพูดอีก  นายมาแอบจับมือฉันตอนหลับยังจะมาทำหน้าไม่รู้เรื่องอีกเหรอฮะ  ตายซะเถอะ”  แล้วเธอก็รัวฝ่ามือลงบนไหล่หนาไม่ยั้ง  จนเขาต้องรวบสองมือเล็กเอาไว้อย่างรวดเร็ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย นะคะ ชื่อซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย ค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha