แดนเถื่อนบ่วงสวาท

โดย: ม่านฝัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : แดนเถื่อนบ่วงสวาท


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"อือ... ที่นี้ที่ไหน? "หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับพยุงตัวเองนั่ง

"นี่ฉันยังไม่ตายหรอเนี่ย! โอ๊ยเจ็บ... ยังไม่ตายจริงๆด้วย"เซย์หยิกแก้มตัวเองแล้วลุกขึ้นจากเตียง เธอเดินสำรวจห้องอย่างระมัดระวังแล้วเดินลงมาชั้นล่าง

"ใครกันที่ช่วยเรา? "

"ตื่นแล้วหรอ? "

"กรี๊ดๆๆๆเอเลี่ยน!! "มาร์เชลเดินออกมาจากห้องทำงานก็เจอหญิงสาวกำลังทำตัวลับๆล่อๆอยู่ เธอหันไปทางเสียงที่เรียกก็ต้องตกใจสุดขีด! 

"ไหนเอเลี่ยน!? "เขาถามพร้อมกับถือปืนส่องไปมา

"ก็... นายไงเอเลี่ยน! อย่าฆ่าฉันนะ ฉันกลัวแล้ว! "ชายหนุ่มมองดูตัวเองอย่าง งงๆว่าเขาดูเหมือนเอเลี่ยนตรงไหน? 

"จะหนีไปไหนหยุดนะ! "เซย์พูดจบก็วิ่งหนีออกมาข้างนอก

กรี๊ดๆๆๆ~

มาร์เชลกระโดดครั้งเดียวก็มายืนอยู่ตรงหน้าเซย์แล้ว

"พบผู้บุกรุกต้องกำจัด"หุ่นยนต์สังหารที่เดินผ่านมาพอดีก็วิ่งเข้ามาทำร้ายหญิงสาวแต่ชายหนุ่มไวกว่า เขาอุ้มร่างบางในท่าเจ้าหญิงหนีจากหุ่นยนต์สังหาร

"อย่าขัดขืน"

ปังๆๆๆ~

กรี๊ดๆๆๆ~

"เพราะเธอคนเดียวฉันเลยซวยไปด้วย! "

"ฉันไปทำอะไรให้ ไอ้ตัวหุ่นยนต์บ้านั้นถึงต้องไล่ฆ่าฉันด้วย? "เซย์ถามขึ้นด้วยความกลัวพร้อมกับกอดคอมาร์เชลในชุดอันฟาไว้แน่น! 

"เธอเป็นผู้บุกรุกไงละ หุ่นนั้นรับคำสั่งไว้กำจัดผู้บุกรุกอย่างเดียวเท่านั้น"เขาตอบพร้อมกับยิงปืนกลแม่เหล็กใส่ เขาวิ่งมาที่โรงจอดรถด้านหลังคฤหาสน์แล้วขับมอเตอร์บอลas3

"นะ... นี่มันคืออะไร? แล้วจะหนีจากหุ่นบ้านั้นได้หรอคุณ! "เธอพูดอย่างร้อนใจที่หุ่นกำลังมาถึงรถที่เธอนั่งแล้ว! 

กรี๊ดๆๆๆ~

"หนวกหูโว้ย! "มาร์เชลกดเปิดสวิตเครื่อง ภาพเส้นทางถูกฉายขึ้นบนกระจกหน้ารถ

"ไปเกาะเทคอสลิค"

"คะ... คุณจะทำอะไรก็เร็วๆหน่อย"

ตุบๆๆๆ

กรี๊ดๆๆๆ~

หุ่นยนต์สังหารพยายามทุบกระจกรถให้แตก

"ออกตัวได้"

"โปรดใส่รหัส"

"GT Robort 245433178900 z c h s 02"

"รหัสผ่านถูกต้อง"

มอเตอร์บอลas3ลอยขึ้นแล้วขับตามเส้นทางที่ได้บันทึกข้อมูลไว้แล้ว

"นะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ไม่อยากจะเชื่อนี่ฉันฝันไปอยู่หรือป่าวเนี่ย! "หญิงสาวพูดขึ้นอย่างช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น!  เธอมองดูตึกสูงนับร้อยที่มีท่อยาวใสๆเชื่อมต่อกันหมด ท้องฟ้าที่เห็นเป็นพื้นน้ำไม่มีดวงอาทิตย์แต่กลับสว่างเหมือนตอนกลางวันได้อย่างน่าอัศจรรย์

'ฉันหายใจในน้ำได้ไง? 'เธอคิดในใจอย่างอึ้งๆ 

"ทะ... ที่นี้คือที่ไหน? แล้วยังจะรถบินได้อีก!! "เซย์ถามขึ้นอย่างอึ้งๆ

"นี่คืออาณาจักรวารี"มาร์เชลตอบพร้อมกับยิงปืนใส่หุ่นยนต์สังหารที่ตามเขามาติดๆ

ปังๆๆๆ~

"อาณาจักรวารี? มันอยู่ส่วนไหนของโลก ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน"

"ก็มันไม่ได้อยู่บนโลกบนดินแบบเธอไง"

"หมายความว่าไง... ฉันไม่เข้าใจ? "

"นี่คือดินแดนใต้สมุทรที่มนุษย์บนดินอย่างพวกเธอต้องการสำรวจไง แต่ก็ลงมาไม่ถึงที่นี้สักทีเพราะเรือดำน้ำของพวกเธอลงมาไม่ถึงที่นี้หรอก ถ้ามาถึงได้เรือดำน้ำคงถูกแรงบีบอัดจนเละไม่เหลือซากแน่"

"........... "หญิงสาวอ้าปากค้าง ถึงกับพูดไม่ออก สิ่งที่เธอค้นหามาตลอดชีวิตดินแดนแห่งใต้สมุทรที่เธอกำลังทำการวิจัยอยู่ไม่คิดว่ามันจะมีอยู่จริงๆบนโลก! 

ปังๆๆๆตุ้มมมม~

"ถอดเสื้อผ้าออกให้หมดแล้วสวมชุดนี้ซะ"เขายื่นชุดเกาะผู้หญิงให้พร้อมกับหมวกเกาะแบบเดียวกับที่เขาใส่

"จะบ้าหรอคุณ! จะให้ฉันมาแก้ผ้าให้คุณดูเนี่ยนะ!! "

"รีบๆเปลี่ยนซะไม่งั้นเราได้ตายหมู่แน่! "

ปังๆๆๆ โครมมม~

กรี๊ดๆๆๆ~

"สะ... ใส่ก็ได้! "หุ่นยนต์ยิงหัวรบนิวเคลียร์ใส่ทำให้รถชายหนุ่มหมุนไปชนกับรถคันอื่นแล้วขับหนีต่อได้อีก หญิงสาวกั้นใจถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วสวมชุดที่เขายื่นให้ใส่อย่างอายๆ มาร์เชลแอบชำเรืองมองสำรวจร่างงามพร้อมกับยิงปืนใส่หุ่นยนต์สังหารตายไปหลายตัวแล้วแต่มันก็ถูกส่งมาใหม่อีกไม่หยุด

"เวรแล้ว! หุ่นยนต์รบกองทัพ!! "

ตุ้มมมมม!!! 

หุ่นยนต์ยักษ์สูงเท่าตึกห้าชั้นยิงปืนใส่รถชายหนุ่มจนระเบิดไม่เหลือซาก!

"เป้าหมายถูกกำจัดแล้ว"หุ่นยนต์คิดว่าเขาตายแล้วจึงบินกลับไปที่ฐานทัพทันที มาร์เชลกระโดดออกจากรถได้ทันแต่แรงระเบิดมหาสารทำให้ร่างเขาที่กอดหญิงสาวไว้กระเด็นไปกระแทกกับตึกเต็มแรง! 

"อัก! คุณเป็นอะไรไหม? "เซย์ถามแล้วเงยหน้ามองมาร์เชลที่หมวกเกาะแตกออกเป็นสองส่วน หญิงสาวมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีก นัยต์ตาสีดาร์กช็อกโกแลต ตาคมสวยดุจเหยี่ยว จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ปากเรียวบาง ผมดำสลวยถูกซอยปะบ่า

"เจ็บดิถามได้! ลองมาโดนเองบ้างไหม! "เขาตะคอกใส่อย่างหงุดหงิดและไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องช่วยผู้หญิงคนนี้ด้วย

"แท็กซี่ๆ"เซย์ช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น มาร์เชลโบกมือเรียกแท็กซี่ฮอล์

"ไปส่งที่เกาะเทคอสลิคที"

"นั้นมันแดนคนเถื่อนนะ"คนขับแท็กซี่พูดขึ้น

"ฉันจ่ายสามร้อยวารีด็อบ(สามพันบาท) "เขาบอกพร้อมกับขึ้นนั่งบนแท็กซี่ฮอล์

"จ่ายแพงขนาดนี้ยินดีให้บริการอย่างยิ่งครับ"แท็กซี่ฮอล์บินขึ้นบนเส้นทางด่วนที่สามารถบินไปถึงได้เร็วกว่าเส้นทางบินธรรมดา เซย์มองดูรอบๆอย่างตื่นเต้น มีรถบินแบบต่างๆและมีรถไฟบินขับสวนกันไปมาอยู่บนฟ้า 

"นี่คุณไอ้ที่คนขับของแบนๆสีขาวๆเขาเรียกว่าอะไรน่ะ"หญิงสาวถามอย่างสนใจ

"นั้นเรียกว่าจักรยานสกายฮาร์ด"เขาตอบพร้อมกับใช้แคปสูลห้ามเลือดที่เอวด้านซ้ายที่เป็นแผลเหวอะหวะ เขาฉีดเซรูมสร้างเซลล์ผิวให้แผลภายนอกหายเป็นปกติแต่แผลภายในยังคงเจ็บอยู่เหมือนเดิม

หลังจากที่มาถึงเกาะเทคอสลิค มาร์เชลก็เช่าจักรยานอันนะเบลมาสองคัน

"มันขับยังไงอะ? "

"ดูฉันขับนะ"ชายหนุ่มขึ้นไปนั่งบนเบาะแล้วกดปุ่มสีแดงเพื่อเปิดเครื่อง เขากดปุ่มสีเขียวต่อ ใบพัดทั้งสามอันหมุนด้วยความเร็วแล้วใช้เท้าเยียบที่ปั่นแค่วางเฉยๆรถก็เคลื่อนตัวออกเองได้ จักรยานค่อยๆลอยตัวขึ้น เขาใช้นิ้วกดที่ช่องสีเหลืองทั้งสองข้างไว้เพื่อเร่งความเร็ว

"ถ้าคิดจะเบร็กให้กดปุ่มสีดำนะ ห้ามกดปุ่มสีม่วงเด็ดขาดมันเป็นปุ่มปล่อยระเบิดนะ ส่วนปุ่มสีขาวเป็นปุ่มระเบิดตัวเองทิ้งนะ"ชายหนุ่มอธิบายให้ฟังเสร็จศัพท์

หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจแล้วทำตามที่เขาบอกอย่างตั้งใจ

"ฉันขับได้แล้ว ฮ่าๆๆ"เซย์พูดขึ้นอย่างดีใจแล้วขับตามมาร์เชลไปด้วยความสนุกเพราะที่เธออยู่ยังไม่มีอะไรไฮเทคๆแบบนี้เลย หญิงสาวมองดูเส้นทางข้างล่างที่เต็มไปด้วยประการังสวยๆมากมาย มีฝูงปลาการ์ตูนชนิดต่างๆแวกว่ายอยู่ด้านล่างและปลาชนิดอื่นๆ มีทั้งเต่าทะเลใหญ่ ม้าน้ำ ปลาดาว ปลากระเบนท์ วาฬ โลมาและฉลามชนิดต่างๆ

"สถานที่สวยๆแบบนี้ทำไมถึงถูกเรียกว่าแดนเถื่อนละ? "

"ก็มันเป็นแดนประหารสำหรับพวกที่ต่อต้องราชวงค์วารีฮอร์นัสยังไงละ"

"พวกเขายิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรอ"

"หึหึ... ใช่! พวกมันใช้วิธีสกปรกๆโค่นล้มราชวงค์วารีทอร์รัส เพื่อตั้งตนเป็นกษัตริย์"เขากำหมัดแน่นด้วยความโกธรแค้นเมื่อพูดถึงพวกคนสาระเลวนั้น! 

"เลวมาก... คนพวกนั้นเป็นใครดูน่ากลัวจัง"เซย์บอกแล้วมองผู้ชายชุดเกาะสองคนยืนเฝ้าประตูทางเข้าอยู่

"พวกแกมาหาใคร? "ชายชุดเกาะสีดำถามขึ้น

"ฉันมาหาซาคัส"มาร์เชลตอบ

"เชิญด้านในครับ"ชายชุดเกาะสีครามบอกพร้อมกับเปิดประตูให้

"ฝ่า.... มาร์เชลมาแล้วหรอ"ซาคัสออกมาต้อนรับผู้เป็นนายพร้อมกับมองหญิงสาวแปลกหน้าด้วยความแปลกใจเพราะเขาไม่เคยเห็นเจ้านายพาคนนอกมาที่ด้วยเลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรก

"ยัยนี่เป็นทาสรับใช้ฉันนะช่วยจัดห้องนอนให้ยัยนี้ที"เขาบอกแล้วเดินเข้าไปในตึกกระจกรูปทรงสาหร่ายที่สูงเสียดฟ้า

"ว้าว... ที่นี้สวยจัง"

"ไปได้แล้ว"เขาจับมือเล็กให้เดินตามมาที่ลิฟต์

"มะ... ไม่มีที่ยืนในลิฟต์เราจะไปยังไง"

"ก็ไปอย่างนี้ไง/กรี๊ดๆๆๆ!! "เซย์มองดูลิฟต์ที่เหมือนกับหลอดแก้วขนาดใหญ่ที่ยาวจนถึงด้านบนอย่างหวาดกลัว มาร์เชลกระโดดเข้าไปในหลอดแก้วพร้อมกับดึงเซย์เข้ามาด้วย สายลมแรงๆที่พุ่งขึ้นมาส่งพวกเขาขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุด

"สนุกใช่ไหมละ"เขาถามขึ้น

"ก็สนุกอยู่หรอกแต่ช่วยบอกกันก่อนได้ไหมเกือบหัวใจวายตายแน่ะ"เธอตอบพร้อมกับเดินตามเขาเข้าไปในห้อง

"เธอชื่ออะไร? ฉันจะเรียกถูก"

"ฉันชื่อเซย์ค่ะ"

"ฉันมาร์เชล ห้องเธออยู่ตรงข้ามกับห้องฉันและจะมีหุ่นยนต์แม่บ้านคอยรับใช้เธอในห้องเสมอ"

"ขอบคุณ คุณมาร์เชลมาที่ช่วยชีวิตฉันไว้ถึงสองครั้ง ฉันยินดีตอบแทนบุญคุณค่ะ"เธอบอก

"งั้น... เซย์ก็ต้องเป็นทาสฉัน ฉันสั่งอะไรก็ต้องทำตามห้ามขัดคำสั่งเด็ดขาด"

"ได้ค่ะ"




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เมื่อเธอดันหลงเข้าไปในดินแดนปริศนาและดันหลงรักคนที่ไม่อาจเอื้อม เธอจะทำเช่นไร? "

ม่านฝัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha