แม่หม้ายร่ายสวาท

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ข่าวสารจากแดนไกล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เวลาเย็นย่ำค่ำเช่นนี้ นังจำเลียงสาวใช้จะกลับมาทำไมอีก ในเมื่อก็ทำงานบ้านทุกอย่างเสร็จสรรพตามสั่งแล้ว แต่ก็นั่นแหละหล่อนรีบลุกนั่งจัดแจงแต่งตัวเสื้อผ้าชุดสวยที่ใส่อยู่บ้านให้เข้าที่เข้าทาง

“คุณโฉมคะ คุณโฉม”

เสียงเรียกหล่อนที่หน้าประตู และเมื่อไม่ตอบรับไป แม่สาวใช้วัยกำดัดก็เดินลัดเลาะไปเข้าทางครัวหลังบ้าน

โฉมชบาลุกจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินไปทางห้องครัว

“อ้าว! คุณโฉมอยู่บ้านหรือคะ?”

“ไม่อยู่แล้วจะให้ฉันไปไหน?”

น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยสบอารมณ์ถามกลับมา

“แล้วแกล่ะ กลับมาทำไม?”

“พรุ่งนี้จำเลียงต้องไปช่วยงานที่บ้านป้าแต่เช้าเขามีทำบุญเลี้ยงพระ พอดีเพิ่งนึกออก ก็ว่าจะมาขออนุญาตคุณโฉม เลยแวะตลาดซื้อของที่คุณโฉมสั่งเอามาให้เสียเลย”

กลีบปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มอย่างพอใจ เมื่อได้ยินอย่างนั้น ดีเหมือนกันหล่อนจะได้มีตัวช่วยอื่นนอกจากนิ้วเล็กๆ ที่สอดเสียบได้ไม่ลึกไม่ใหญ่ถึงใจเท่าไรนัก

“ได้มาครบไหม?”

“ครบทุกอย่างค่ะ ทั้งแตงกวา แครอท มะเขือยาว”

ว่าพร้อมกับดึงถุงในตะกร้าออกมาทีละถุง

โฉมชบายิ้มอย่างพึงใจ ในบรรดาทั้งหมดทั้งมวลที่สั่งไป หล่อนปลาบปลื้มมะเขือยาวกว่าอะไรทั้งหมด เพราะมันให้รสสัมผัสเหมือนดุ้นเนื้อแท้ๆ ที่มีทั้งความแข็ง ความนุ่ม และความแน่นอยู่ในตัว

แต่แล้วดวงตางามก็ต้องเหลือกลานเมื่อเห็นถุงผักที่นังจำเลียงควักออกมาจากตะกร้า

เพราะมันไม่ได้มาในสภาพสดใหม่ แต่ถูกแปรรูปมาเรียบร้อยพร้อมสรรพ

“นี่แกให้เขาหั่นมาทำไม?”

คว้าถุงมะเขือยาวที่ถูกซอยเป็นแว่นๆ ขึ้นมาถาม หน้าตาตระหนก น้ำเสียงผิดหวังระคนฉุนเฉียว

“อ้าว! ก็คุณโฉมบอกว่าจะเอามาทำผัดมะเขือ จำเลียงกลัวว่าจะเสียเวลา ไหนจะล้าง จะปอก จะหั่นอีก ก็เลยบอกให้แม่ค้าจัดการหั่นมาให้เลยเรียบร้อย ล้างอีกน้ำหนึ่งก็เอาลงกะทะผัดได้”

“อีบ้า”

หล่อนด่าคนหวังดีอย่างขัดเคืองใจ

“อ้าว! คุณโฉมมาด่าจำเลียงทำไมล่ะคะ?”

“ฉัน....ซี้ดดดดด...”

หล่อนกัดฟัน กลั้นคำผรุสวาทที่อยากพ่นเข้าใส่แม่สาวใช้จอมเจ๋อที่ทำเกินหน้าที่ พยายามท่องว่า...

มันหวังดี...หวังดีแท้ๆ

“ฉันจะทำกินพรุ่งนี้ ซอยมะเขือไว้ก่อนมันจะดำน่ะสิ เอามาผัดก็ไม่น่ากินแล้ว”

“อ้าว! เหรอคะ...ก็จำเลียงไม่รู้นี่นา”

ทำหน้าเป๋อเร๋อได้ชวนตบให้หายโง่จริงๆ

“แล้วแครอทกับแตงกวาล่ะ?”

หวังว่าคงไม่สั่งให้ปอกไม่หั่นมาให้ด้วยพร้อมกัน ไม่งั้นมีหวังได้เอาละเลงหัวนังคนสู่รู้เป็นแน่

“แตงร้านหมดนะคะ มีแต่แตงกวาลูกอ่อนๆ จิ้มน้ำพริกกำลังกรอบอร่อยเชียวค่ะ...ส่วนแครอทพอดีว่าไปเย็นแล้ว เหลือแต่ลูกเล็กๆ นะคะ”

คนว่าจัดแจงเอาถุงผักอีกสองอย่างมาวางเรียง

“ครบแล้วนะคะ ของที่คุณโฉมสั่ง พรุ่งนี้จำเลียงขอลาทั้งวันเลย คงจะกลับมาค่ำๆ ถ้ากลับไม่ทันก็อาจจะเป็นวันมะรืน”

“อือๆ ไปเถอะ”

หล่อนพยักหน้าส่งๆ อย่างอารมณ์เสียไม่หาย

แม่สาวใช้วัยกระเตาะรีบเดินออกทางหลังครัวกลับไปที่หน้าบ้าน ได้ยินเสียงลากโซ่ล็อกประตู

โฉมชบาคว้าจับแครอทและแตงกวาขึ้นมาดู จับไม่ถนัดมือเพราะลูกเล็กไป หล่อนชอบแบบใหญ่ๆ ยาวๆ กระซวกทีถึงใจ แต่ก็ไม่เจอของจริงแบบนั้นมานานตั้งแต่มีผัวเป็นตัวตน

“ลูกเล็กจริงๆ ไม่น่าจะสะกิดให้พอหายคันได้ แต่อย่างน้อยก็ยังใหญ่กว่านิ้วมือล่ะว่ะ”

บ่นพึมกับตัวเองเบาๆ ยังไม่ทันคิดต่อว่าจะเอามาทำอีท่าไหนได้บ้าง ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ร่างงามยุรยาตรไปรับโทรศัพท์บ้าน ซึ่งถือว่าเป็นเบอร์สำหรับติดต่อเรื่องงานเป็นหลัก

“ฮัลโล”

เสียงทุ้มกระด้างที่พ่นภาษาอังกฤษใส่เป็นไฟแล่บ ทำเอากลีบปากงามอ้าค้างอย่างตื่นเต้นเล็กๆ

เพราะปลายสายคือลูกชายผัว หรืออีกนัยก็คือลูกเลี้ยงของหล่อนนั่นเอง

หล่อนพยายามตั้งใจฟัง เพื่อทำความเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายสื่อสารมา ไม่อยากถูกดีแลนท์มองว่าหล่อนโง่ ดูถูกว่าหล่อนมีดีแค่ทรงโตไว้มัดใจผัว

ก่อนจะตอบรับกลับไปในสิ่งที่อีกฝ่ายฝากฝังมา

“ได้ค่ะ ฉันจะรับรองดูแลเพื่อนคุณอย่างดีที่สุด”

โฉมชบาตอบกลับไป ด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่นที่พยายามเรียนรู้มาตลอดสองปี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"แซ่บซี้ดดดดด...ลองอ่านดูจ้า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha