7. แผนพิชิตใจนายซุปตาร์ [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

“พี่แอนคะ  วิขอออกไปซื้อหนังสือแปปนึงนะคะ  อีกไม่กี่วันก็จะเปิดกล้องแล้ว  ช่วงที่นั่งรอพี่แอนถ่ายหนัง  วิจะได้มีอะไรอ่านฆ่าเวลานะคะ”  วิรังรองเคลียร์งานที่เกี่ยวกับตนเองเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว  ตอนนี้เธอและอนันตราค่อนข้างว่าง  จึงรู้สึกเบื่อเลยอยากได้หนังสือมาอ่านเล่นเสียหน่อย

“ได้สิจ๊ะ  ขากลับพี่ฝากซื้อน้ำองุ่นที่มินิมาร์ทให้ด้วยนะ”  อนันตรากล่าวอย่างอารมณ์ดี 

“ได้ค่ะ  ขอบคุณนะคะ”  วิรังรองรีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่  แล้วคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กคู่ใจออกไปข้างนอกทันที

 

ร้านหนังสือใกล้กับเซฟเฮาส์

ขณะที่เธอกำลังเลือกหนังสืออยู่เพลินๆ นั้น  ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาเธอ  เพราะมัวแต่ดูหนังสือเธอจึงไม่ได้สนใจ  จนเขาต้องกระแอมออกมา  วิรังรองหันไปมองผู้ชายไว้หนวดใส่แว่นตาดำ  เธอทำหน้างงๆ  เพราะไม่รู้จักเขามาก่อน

“จำผมไม่ได้เหรอวีวี่”  เสียงที่เธอคุ้นเคย  ทำให้เธอตกใจมาก

“คุณแอนโทนี่...”  เธอยังพูดไม่ทันจบ  เขาก็เอามือมาปิดปากเธอทันทีเพื่อให้เธอเงียบเสียงลงนั่นเอง

“อย่าเอ็ดไปสิ  เดี๋ยวคนอื่นก็จำได้หรอก”  แล้วเขาก็ค่อยๆปล่อยมือทีละน้อย  เมื่อเห็นเธอพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้

“แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่คะ”  เธอกระซิบเสียงเบาเพราะกลัวคนอื่นได้ยิน 

“ผมมาหาหนังสืออ่านเล่นน่ะ  ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่  "  เขาพูดไปอย่างนั้นแหละ  ทั้งที่ความจริงแล้ว  เขาสะกดรอยตามเธอมาตั้งแต่เธอออกจากเซฟเฮาส์ต่างหากล่ะ  เพราะเขามักจะมาคอยเฝ้าเธอเวลานี้ทุกวัน  แต่ไม่เคยเจอเธอสักครั้ง  และแล้ววันนี้ก็ถือเป็นโชคดีของเขา  เมื่อเห็นเธอมุ่งตรงมาที่ร้านนี้

“เอ่อ ค่ะ  งั้นก็เชิญคุณตามสบายนะคะ  ฉันขอตัวค่ะ”  เธอรีบออกตัวเพราะไม่อยากอยู่กับเขานานนัก

“เดี๋ยวสิ  ผมหิวแล้ว  ไปหาอะไรทานเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ”  เขาพูดมาหน้าตาเฉย 

“คุณหิวก็ไปทานเองสิคะ  ฉันจะรีบหาหนังสือ  แล้วก็จะแวะไปซื้อของให้พี่แอนต่อ”  เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะมาวุ่นวายอะไรกับเธอนักหนา  ทั้งๆ ที่เป็นดาราดังขนาดนี้  เขาน่าจะหาคนทานอาหารด้วยไม่ยาก

“ถ้าคุณไม่ไป  ผมก็จะตะโกนว่าคุณขโมยหนังสือ  แล้วทีนี้คนทั้งร้านก็จะมองคุณเป็นตาเดียว จะเอาไงล่ะ”  แอนโทนี่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ  เขาตั้งท่าจะตะโกนออกมาจริงๆ  ทำไมนะผู้หญิงทั้งประเทศอยากไปทานอาหารกับเขาทั้งนั้น  แต่เธอคนนี้ดันปฏิเสธเขาซะได้

“โอเคๆ  ไปก็ไป  ทานเสร็จแล้วฉันขอตัวกลับเลยนะคะ”  เธออ่อนใจกับเขาเสียจริง  ทำไมพระเอกในดวงใจถึงทำให้เธอหงุดหงิดใจได้ขนาดนี้นะ

“งั้นก็รีบไปกันเถอะ”  เขาไม่พูดเปล่ากลับคว้ามือของเธอไปด้วย  เป็นการหลอกจับมือที่เนียนดีจริงๆ

 

เขาพาเธอนั่งรถมาทานร้านอาหารที่อยู่ไกลออกมา  จนเธอเริ่มรู้สึกกลัว  ไม่น่ารับปากเขาแต่แรกเลยให้ตายสิ 

รถที่เขาใช้เป็นรถเฟอร์รารี่สีดำเปิดประทุน  แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกชื่นชมกับมันเลยสักนิด  เธอนั่งชิดประตูรถอีกฝั่ง  จนเขาอดขำไม่ได้

“นี่คุณ  ไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้นก็ได้มั้ง  ผมไม่ได้จะพาคุณไปฆ่าสักหน่อย”  เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง

“นี่เรามาไกลเกินไปแล้วนะคะ  ร้านอาหารแถวนั้นก็มีนี่นา  ทำไมต้องมาไกลขนาดนี้ด้วยล่ะคะ”  เธอพยายามรวบรวมความกล้าถามเขาไป 

“ร้านที่ผมจะพาคุณไปน่ะ  เป็นร้านโปรดของผม  แล้วก็ไม่มีปาปารัสซี่ด้วย  ผมอยากทานอาหารกับคุณอย่างสบายใจก็เท่านั้นเอง”  เขาอธิบายให้ฟัง  เธอเลยเบาใจลงบ้าง  เพราะเข้าใจอยู่ว่าดาราฮอลลีวูดส่วนใหญ่  มักจะโดนพวกช่างภาพอิสระ  หรือที่เรียกว่าปาปารัสซี่คอยตามอยู่เสมอ  อนันตราเองก็มีเหมือนกัน

เขาขับรถมาอีกสักพัก  ก็มาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง  บรรยากาศค่อนข้างสงบ  ไม่มีคนพลุกพล่านมากนัก

“อ้าว  ลงมาสิจ๊ะเบบี๋  คุณอยากจะรีบทานให้เสร็จไม่ใช่รึไง  "  เขาถามเมื่อเห็นเธอยังไม่ยอมลงรถ

“เอ่อ  ค่ะ” 

รู้เหมือนกันแหรอยะ  พามาทานซะไกลขนาดนี้  นึกว่าลืมไปแล้วซะอีก  เธอแอบคิดในใจ

เธอจึงรีบก้าวลงจากรถแล้วรีบเดินตามเขาไป

“นั่งตรงนี้ละกันนะ  ลับตาคนหน่อย”  เขาพูดพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งอย่างสุภาพ

“ขอบคุณค่ะ”  วิรังรองนั่งลงแล้วหันไปมองวิวรอบๆ  บรรยากาศที่นี่สวยงามมากจริงๆ  จนเธอเริ่มยิ้มออกมาได้บ้าง  และนั่นก็ทำให้เขาพอใจ

“คุณสั่งได้เลยนะ  ไม่ต้องเกรงใจ”  เขาบอกเมื่อพนักงานนำเมนูมาให้

“ฉันทานอะไรก็ได้ค่ะ” เธอรู้สึกเกรงใจแบบนี้เสมอไม่ว่ากับใคร

“งั้นเดี๋ยวผมสั่งให้ก็แล้วกันนะ”  ว่าแล้วเขาก็หันไปสั่งของโปรดมาสามสี่อย่างทันที

ระหว่างที่รออาหารนั้น  เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองสาวน้อยตรงหน้า  วันนั้นเขาเจอเธอตอนกลางคืนก็ว่าเธอน่ารักแล้ว  พอมาเจอตอนกลางวัน  ยิ่งดูน่ามองมากกว่าหลายเท่า  ผิวขาว  ตาโต  ผมยาวที่รวบเอาไว้หลวมๆ นั้น   แถมหน้าตาที่หมดจด  แก้มแดงระเรื่อ  แบบที่ไม่ได้แต่งเติมเครื่องสำอางใดๆ  ไม่เหมือนผู้หญิงตะวันตกส่วนใหญ่ที่ใบหน้ามักจะตกกระแทบทุกคน   ยิ่งมองเธอเขาก็ยิ่งไม่อาจละสายตาได้

 “คุณมาร้านนี้บ่อยเหรอคะ”  เธอชวนคุยเพราะรู้สึกอึดอัดเหลือเกิน

“ใช่ครับ  ที่นี่เป็นร้านโปรดของผม”  เขาตอบ  แล้วก็เผลอมองหน้าเธออีกครั้ง

“ร้านนี้บรรยากาศดีจังเลยนะคะ  ลมก็เย็นดีด้วย” 

ว่าแล้วเธอก็หลับตาหายใจเอาโอโซนเข้าไปเต็มปอด  ให้ตายสิ  ทำไมเธอน่ารักขนาดนี้นะ  แอนโทนี่เริ่มหวั่นไหวในหัวใจมากขึ้น  ความจริงที่เขาคอยตามเธอเพราะแค่อยากพาเธอขึ้นเตียงด้วย  เขาแค่อยากเอาชนะเธอเท่านั้น   แล้วไอ้อาการใจเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้  มันคืออะไรกันแน่นะ  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รับประกันความฟินแน่นอนค่ะ สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของทายาทของพระเอกและนางเอกให้ได้อ่านกันอีกด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha