7. แผนพิชิตใจนายซุปตาร์ [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ขโมยจูบ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เอ่อ  ครับ”  เขาเอาแต่มองเธออยู่อย่างนั้น  สักพักอาหารมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะแต่ละอย่างน่าทานทั้งนั้น

“เชิญทานได้เลยนะจ๊ะเบบี๋”  แอนโทนี่พูดอย่างอารมณ์ดี  เมื่อสาวน้อยทำตาโตกับอาหารที่วางตรงหน้า

“ขอบคุณค่ะ”  เธอยิ้มแล้วก็ค่อยๆ ชิมอาหารทีละอย่าง

“อร่อยค่ะ  แล้วคุณไม่ทานเหรอคะ”  เธอถามเมื่อเห็นเขายังไม่แตะอาหารแม้แต่อย่างเดียว

“อ้อ  ทานครับทาน”  เขามัวแต่มองเธอจนลืมสนใจอาหารไปเลยน่ะสิ

และเมื่อทั้งคู่ทานอาหารเสร็จแล้ว

“ถ้าคุณอิ่มแล้วก็รบกวนไปส่งฉันที่เดิมด้วยนะคะ  นี่ก็บ่ายโมงกว่าแล้ว  เดี๋ยวพี่แอนจะรอนาน”  เธอพูดกับเขาอย่างสุภาพ 

“ได้สิครับ  กลับกันเถอะนะ”  แม้จะยังรู้สึกเสียดายที่ได้อยู่กับเธอไม่นาน  แต่สำหรับวันนี้ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี  หวังว่าเหยื่อน้อยตรงหน้าจะเริ่มเปิดใจให้เขามากขึ้น

ทั้งสองคนกลับมาขึ้นรถอีกครั้ง  วิรังรองดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดเพื่อความปลอดภัย  เพราะเขาขับรถค่อนข้างเร็ว  แต่มันกลับดึงไม่ออกซะอย่างนั้น  เขาจึงเอนตัวมาช่วยดึงให้  เลยดูเหมือนเธอตกอยู่ในอ้อมแขนเขากลายๆ  แอนโทนี่แอบสูดกลิ่นหอมจากกายสาวเข้าไปจนเต็มปอด  โดยที่เธอไม่ทันได้สังเกตเพราะมัวแต่ก้มหน้าลง

“ขอบคุณค่ะ”  เธอเอ่ยเมื่อเขาจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอเรียบร้อยแล้ว

“ครับ  ถ้าคุณง่วงก็เอนตัวนอนได้นะ  เดี๋ยวผมจะปิดหลังคาลงให้”  เขากดสวิตซ์ตัวหนึ่ง  หลังคารถจึงเลื่อนขึ้นปิดบังแสงแดดยามบ่ายให้เธอได้นอนอย่างสบายนั่นเอง

“ไม่เป็นไรค่ะ  ฉันไม่ได้ง่วง”  คนที่บอกไม่ได้ง่วง  กลับหลับลงอย่างง่ายดายในเวลาเพียงไม่นาน  เนื่องจากความอ่อนล้าจากการทำงานหนักมาหลายวัน  เขาหันมามองเธอยามหลับใหล  ดวงตากลมโตที่ตอนนี้ปิดลง  แพขนตางอนยาว  ทำให้เธอน่ามองไปอีกแบบ

จนเมื่อรถเคลื่อนมาจอดหน้าร้านหนังสือที่เดิม  เขากำลังจะหันไปปลุกเธอ  แต่พอใบหน้าของเขาเข้าไปใกล้กับดวงหน้าแสนหวานนั้น  เขาก็ไม่สามารถอดใจได้ตามนิสัยของเพลย์บอยตัวพ่อ  เขาจึงแอบประทับริมฝีปากหยักได้รูปลงบนริมฝีปากบางระเรื่ออย่างแผ่วเบา  แล้วจึงค่อยปลุกเธอ

“เบบี๋  ถึงแล้วจ๊ะ”  เขากระซิบแผ่วเบา  แต่ใบหน้ายังก้มมองเธออยู่ใกล้ๆ  วิรังรองค่อยลืมตาขึ้น  เธอสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นใบหน้าของเขาอยู่ใกล้แค่คืบเท่านั้น

“เอ่อ  ถึงแล้วเหรอคะ  ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”  เธอรีบก้าวลงไปทันที  ไม่กล้าหันกลับไปมองเขาอีก  แก้มนวลร้อนผ่าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

แอนโทนี่มองตามเธอเดินไปจนลับสายตา  คิดถึงจุมพิตแสนหวานเมื่อครู่  ขนาดเห็นหน้าเขาใกล้ๆ  เธอยังตกใจขนาดนั้น  นี่ถ้ารู้ว่าโดนเขาขโมยจูบไปแล้ว  เธอจะทำหน้ายังไงนะ  เขาอดยิ้มไม่ได้  ไม่เข้าใจอารมณ์ของตนเองในตอนนี้เหมือนกัน  รู้แค่ว่าเขามีความสุขมากเหลือเกิน  แทบรอให้ถึงวันเปิดกล้องไม่ไหวแล้ว  เขาจะได้เจอกับสาวน้อยน่ารักคนนี้ทุกวันนั่นเอง

 

แอนโทนี่กลับมาที่พักในตอนเย็น  เนื่องจากคอนโดของเขาค่อนข้างไกลจากเซฟเฮาส์ของเธอนั่นเอง  น่าแปลกที่เขาลงทุนขับรถไปไกลถึงขนาดนั้นเพื่อแอบมองเธอเท่านั้นเอง

 

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

(“โทนี่  นายหายไปไหนมาทั้งวัน  โทรไปก็ไม่ติด  วันนี้มีนัดสัมภาษณ์กับนิตยสาร  ดิ  แองเจโล่ นะ  ลืมไปรึไงฮะ  เขาโทรมาเป็นสิบรอบแล้วเนี่ย”)  เสียงผู้จัดการสุดหล่อคนเดิมดังมาตามสายทันทีที่เขาเปิดโทรศัพท์ 

(“เออ  จริงด้วย  ผมลืมไปสนิทเลย”)  แน่ล่ะสิ  ก็เขาคิดว่าจะแค่จอดรถมองดูเธออยู่ไกลๆ เหมือนทุกทีแล้วก็กลับ  ไม่คิดว่าจะได้ไปทานอาหารกับเธอนี่นา

(“นายรีบแต่งตัวเลยนะ  ตอนนี้อยู่คอนโดใช่ไหม  เดี๋ยวพี่ไปรับ  อ้อ  แล้วตอนหนึ่งทุ่มมีนัดทานอาหารค่ำกับพ่อของนายด้วยนะพูดจบเขาก็วางสายลง  รู้สึกแปลกใจที่ช่วงนี้พระเอกสุดฮอตชอบทำตัวแปลกๆ  เหมือนเขากำลังจะทำอะไรสักอย่าง

แอนโทนี่เข้าไปอาบน้ำแต่งตัว  ใส่สูทเรียบร้อย  กลับมาอยู่ในมาดของพระเอกอันดับ  1  ของฮอลลีวูดเหมือนเดิม  เพื่อเตรียมตัวให้สัมภาษณ์และไปทานอาหารเย็นกับผู้เป็นบิดานั่นเอง

ด้านวิรังรอง  เธอก็หอบหนังสือเล่มหนาเตอะหลายเล่ม  พร้อมกับน้ำองุ่นที่อนันตราสั่งเข้ามา  ทันทีที่เห็นผู้จัดการส่วนตัวกลับเข้ามา  อนันตราก็เดินเข้าไปช่วยเธอถือของ  แล้วก็ยิงคำถามเป็นชุดเลยทีเดียว

“วิ  หายไปไหนมา  พี่โทรเข้ามือถือก็ไม่ติด  หายไปตั้งนาน  นึกว่าโดนใครลากไปทำมิดีมิร้ายแล้วซะอีก”  อนันตราถามด้วยความเป็นห่วง  เพราะกลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นนั่นเอง

“เอ่อ  วิมัวแต่ดูหนังสือเพลินไปหน่อย  สงสัยแบตหมดค่ะ  เดี๋ยววิขอตัวเอาหนังสือไปเก็บก่อนนะคะ”  เธอไม่รู้จะบอกดาราสาวอย่างไรดีจึงต้องโกหกไป

“อ๋อ  อย่างนี้นี่เอง  งั้นก็ไปเถอะจ้ะ  เย็นนี้พี่จะพาไปท่องราตรีแห่งนครลอสแองเจลิสนะ”  อนันตรายิ้มออกแล้วจึงชวนคุยเรื่องอื่นแทน

“จะดีเหรอคะ  ถ้านักข่าวแอบตามไปถ่ายรูปล่ะคะ”  วิรังรองเป็นห่วง  ยังไงอนันตราก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป

“ไม่เป็นไรนี่นา  เราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีซักหน่อย  แค่จะพาวิไปนั่งร้านหรูเป็นรางวัลของความตั้งใจทำงานเท่านั้นเอง  พี่ให้คนเตรียมชุดให้แล้วนะ  ไปเตรียมตัวได้แล้วไป  หกโมงรถจะมารับเราที่นี่”

อนันตรากล่าวน้ำเสียงตื่นเต้น  อย่างน้อยอยู่ที่นี่เธอก็ทำอะไรได้อย่างอิสระมากกว่าอยู่ที่ประเทศไทย

“ก็ได้ค่ะ”  วิรังรองยิ้มหวาน  แล้วจึงขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รับประกันความฟินแน่นอนค่ะ สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของทายาทของพระเอกและนางเอกให้ได้อ่านกันอีกด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha