7. แผนพิชิตใจนายซุปตาร์ [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : สมาชิกใหม่...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“อย่าค่ะ”  วิรังรองรีบยกมือขึ้นมาห้ามเขาไว้  เธอไม่อยากผูกพันกับเขามากไปกว่านี้อีกแล้ว

“ทำไมล่ะวิ”  เขาถามด้วยท่าทีสงสัย

“เอ่อ  นี่ยังกลางวันอยู่เลยนะคะ  วิอยากนอนพักมากกว่าค่ะ”   เธอพยายามบ่ายเบี่ยงเขา 

“อ๋อ  งั้นคืนนี้ก่อนก็ได้จ้ะ  วินอนพักเถอะนะ  ผมจะนอนเป็นเพื่อน”  แอนโทนี่คิดว่าเธอคงอายเขาอยู่  จึงไม่อยากฝืนใจ  แล้วก็พาเธอนอนลง  วิรังรองกอดเขาเอาไว้แน่น  เหมือนอยากจะเก็บความทรงจำเหล่านี้ไว้ให้นานที่สุด

 

วิรังรองตื่นขึ้นมาในตอนบ่าย  เธอค่อยๆ ขยับตัวเพราะเห็นเขายังหลับอยู่  ก่อนจะลงไปเดินเล่นข้างล่าง  หลังคฤหาสน์ของแอนโทนี่  เป็นทะเลสาบขนาดใหญ่  มีต้นไม้ปกคลุมโดยรอบ  เธอนั่งลงตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง  ลมจากทะเลสาบพัดขึ้นมาเย็นสบาย  เธอนั่งอยู่อย่างนั้น  พยายามทำจิตใจให้สงบมากที่สุด  แต่แล้วเธอก็เห็นอะไรบางอย่างดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ

“ลูกหมา!!!”  วิรังรองตกใจมาก  เมื่อเห็นลูกหมาอายุไม่น่าจะเกิน  2  เดือน  พยายามจะขึ้นมาบนฝั่ง  แต่มันตัวเล็กเกินไป  จึงไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้  ไม่รู้ว่ามันลอยมาจากไหนกัน  วิรังรองไม่รอช้าเธอรีบกระโดดน้ำลงไปช่วยมันทันที

“วิ!!!”  เสียงของแอนโทนี่นั่นเอง  เขาเดินออกมาตามหาเธอ  แม่บ้านบอกว่าเห็นเธอมาทางนี้  พอเห็นเธอกระโดดน้ำ  เขาก็ตกใจรีบวิ่งมาทันที  เขาทำท่าจะกระโดดลงไปหาเธอ  แต่เธอตะโกนบอกเขาเสียก่อน

“วิไม่เป็นไรค่ะ  รอเดี๋ยวนะคะ” 

“ช่วยวิหน่อยค่ะ”  เธอยื่นลูกหมาให้เขาทั้งที่ตัวเองยังไม่ขึ้นมาจากน้ำ  เขารีบยื่นมือไปรับไว้  พอวางลูกหมาลง  เขาก็ช่วยดึงเธอขึ้นมา

“วิทำอะไรเนี่ย  น้ำในทะเลสาบมันลึกมากนะ  ถ้าเกิดวิจมน้ำขึ้นมาจะทำยังไง”  แอนโทนี่ดุเธอเสียงแข็ง  แต่วิรังรองกลับไม่สนใจสักนิด  เธอรีบเดินไปอุ้มลุกหมาเอาไว้  เป็นลูกหมาพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์นั่นเอง

“ไม่เป็นไรแล้วนะเด็กดี  หนูปลอดภัยแล้ว  โอ้โห  เด็กผู้ชายซะด้วย  น่ารักจัง  มาอยู่กับแม่นะ  ดูสิคะ  มันน่ารักมากเลย  ดูดนิ้ววิใหญ่เลย  สงสัยมันจะหิวนมนะคะ”  เธอพูดถึงแต่ลูกหมาตัวนั้นไม่ได้สนใจตัวเองเลยสักนิด

“นี่วิ  ห่วงตัวเองก่อนไหม  ตัววิเปียกหมดแล้วเนี่ย”    เขารีบถอดเสื้อของตัวเองมาสวมทับให้เธอทันที  ก็เสื้อเธอมันบางขนาดนั้น  พอโดนน้ำอะไรๆ ก็โผล่ออกมายั่วน้ำลายเขาเต็มไปหมด  แล้วเขาก็จูงแขนเธอกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

“โอ๋ๆ  ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ  พ่อเค้าแกล้งดุไปแบบนั้นเองแหละ  ที่จริงเค้าใจดีมากเลยนะจ๊ะ  เดี๋ยวแม่จะหาเสื้อผ้ามาใส่ให้หนูนะ  "  เธอพูดกับลูกหมาเหมือนมันเป็นลูกของเธอเองอย่างนั้นแหละ  จนเขาอดขำไม่ได้

“นี่วิ  วิจะเลี้ยงเจ้านี่จริงๆ เหรอ”  แอนโทนี่ถาม  เขาไม่ได้มีปัญหาหากเธออยากจะเลี้ยง  แต่เขากลัวเธอจะรักมันจนไม่สนใจเขาต่างหากล่ะ

“จริงสิคะ  คุณไม่ชอบมันเหรอ  มันน่ารักจะตาย  ขี้อ้อนด้วยเห็นไหม  ฝากคุณเช็ดตัวให้มันด้วยนะคะ  วิไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเดี๋ยวมา”  เธอยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กให้เขา  แอนโทนี่จึงต้องจำใจทำขณะที่เช็ดตัวให้  มันก็มัวแต่กลิ้งไปกลิ้งมา  แทะผ้าขนหนูบ้าง  แทะนิ้วเขาบ้าง  ทำให้แอนโทนี่เริ่มรู้สึกว่ามันก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ

“เป็นไงบ้างจ๊ะ  โดนพ่อแกล้งรึเปล่าเนี่ย  คุณช่วยให้ใครไปหานมแพะให้หน่อยสิคะ  ลูกหมามันทานนมวัวไม่ได้เดี๋ยวท้องเสีย”  เธอพูดกับเขา  หลังจากออกห้องน้ำมาแล้ว

“จ้า...เดี๋ยวพ่อมานะ”  เขาอุ้มมันส่งให้เธอต่อ  วิรังรองแปลกใจที่เห็นเขาเอ็นดูมันมากกว่าเมื่อครู่

 

ไม่นานนักเขาก็กลับเข้ามาพร้อมกับนมแพะ  1  กระป๋องและขวดนมเปล่า  1  ขวด

“น่ารักจังเลยค่ะ  วิลืมไปเลยว่าจะป้อนมันยังไง  ดีนะที่คุณเอาขวดนมมาด้วย  หิวแล้วใช่ไหมเด็กดี  เดี๋ยวแม่จะป้อนนมให้นะจ๊ะ”  วิรังรองดูมีความสุขมาก  แอนโทนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ  ก็พลอยมีความสุขไปด้วย  นี่ขนาดลูกหมาเธอยังดูแลดีขนาดนี้  ถ้าเป็นลูกของพวกเขาล่ะ  แอนโทนี่คิดเจ้าเล่ห์ในใจ

ตอนนี้เจ้าหมาน้อยทานนมอิ่มแล้ว  มันจึงหลับลงอย่างง่ายดาย  คงเพราะอ่อนล้าจากการตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำเสียนานนั่นเอง

“หลับได้ซะที  มองอะไรคะ”  เธอเงยหน้าแล้วก็พบว่าเขากำลังมองเธออยู่  ดูเหมือนจะมองอยู่ตลอดเลยด้วยสิ

“ก็มองวินั่นแหละ  คุณทำให้ผมทึ่งได้อยู่ตลอดเลยนะ”  เขาพูดจากใจจริง  ยิ่งเขาได้รู้จักเธอมากขึ้น  เธอก็ทำให้เขารักเธอเพิ่มมากขึ้น  ไม่ใช่เพียงแค่รูปร่างหน้าตา  แต่เป็นจิตใจที่อ่อนโยนของเธอด้วย

“คุณก็พูดเกินไป  วิไม่ได้ทำอะไรขนาดนั้นซักหน่อย”  เธอยิ้มเขิน

“แล้วเจ้าเด็กนี่  วิจะให้มันนอนตรงไหนล่ะ”  เขาอยากรู้เพราะตอนนี้มันนอนบนตักเธออย่างสบายใจ  น่าอิจฉาชะมัด  เขายังไม่เคยนอนตักเธอเลยด้วยซ้ำ

“นั่นสิคะ  คงต้องให้นอนชั้นล่าง  เผื่อมันอยากเดินเล่น  เวลาขับถ่ายจะได้สะดวกด้วย  คุณพอมีที่นอนของสุนัขบ้างไหมคะ”  เธอถามแล้วทำหน้าครุ่นคิด

“ไม่มีหรอกจ้ะ  แต่เดี๋ยวจะให้คนไปซื้อมาก็แล้วกัน  นอนชั้นล่างก็ดีเหมือนกัน  มันจะได้ไม่มาขัดจังหวะเวลาที่เราสองคน...”  เขายิ้มสายตาเจ้าเล่ห์  จนเธออดยิ้มไม่ได้

“นี่คุณอิจฉาหมาเหรอคะเนี่ย  ฮ่าๆๆๆ”  เธอรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงไม่ค่อยชอบมันนัก

“ก็ใช่น่ะสิ  ดูซิมันนอนหนุนตักวิสบายใจเลย  ผมยังไม่เคยได้ทำแบบนั้นเลยนะ”  ว่าแล้วเขาก็อดไม่ได้  ผลักลูกหมาออกไป  แล้วเขาก็นอนหนุนตักเธอแทน  แต่เหมือนเจ้าตัวเล็กจะแค้นใจ  มันกระโดดงับหูของเขาใหญ่เสียยกใหญ่  จนเขาต้องลุกออกมา  แล้วมันก็ไปนอนที่ตักของเธอต่อ

“ตายจริง  ดูท่าทางมันจะรู้ทันคุณนะคะเนี่ย ฉลาดจังเลยนะนะเจ้าตัวเล็ก”  วิรังรองลูบหัวมันเบาๆ  อย่างเอ็นดู

“เชอะ  คอยดูเถอะ  พอได้ที่นอนใหม่แล้ว  แกอย่าหวังว่าจะมานอนแบบนี้ได้อีกเลย”  แอนโทนี่รีบลุกออกไป  สั่งให้คนไปซื้ออุปกรณ์ของลูกหมามาให้หมด  มันจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับวิรังรองอีก

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รับประกันความฟินแน่นอนค่ะ สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของทายาทของพระเอกและนางเอกให้ได้อ่านกันอีกด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha