7. แผนพิชิตใจนายซุปตาร์ [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 25 : ที่รัก...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากแอนโทนี่พาวิรังรองออกมาจากโต๊ะสัมภาษณ์แล้ว  เขาก็พาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ทันที  เนื่องจากตอนนี้ที่คอนโดคงจะเต็มไปด้วยนักข่าวอย่างแน่นอน

ตลอดทางที่ขับรถมา  วิรังรองไม่ได้พูดอะไรเลย  จนแอนโทนี่แปลกใจ  แต่เขาก็ไม่ได้ชวนเธอคุยเช่นกัน  เพราะเธออาจจะกำลังตกใจกับเหตุการณ์นั้นอยู่ก็ได้

จนเมื่อรถเข้ามาจอดหน้าประตูบ้าน  แอนโทนี่เปิดประตูให้เธอลง  ลูกหมาตัวน้อยที่เธอช่วยเอาไว้ก็วิ่งมาหาเธอเหมือนรู้ว่าแม่ของมันกลับมาแล้ว

“ไงจ๊ะลูกแม่  อยู่ที่นี่สนุกไหม  มีใครแกล้งหนูรึเปล่า”  วิรังรองเหมือนจะได้สติ  เธออุ้มมันขึ้นมาหอมแก้มซ้ายแก้มขวา  จนแอนโทนี่หมั่นไส้

“เฮ้อ  เกิดเป็นหมานี่มันดีอย่างนี้เองนะ  วันๆ ไม่ต้องทำอะไร  กินๆ เล่นๆ  เดี๋ยวก็มีคนสวยมาจับหอมแก้มละ  ทีเราทำเพื่อเค้าขนาดนี้  เค้ายังไม่พูดกับเราซักคำ  มันน่าน้อยใจจริงๆ  เล๊ย...”  แอนโทนี่ทำเป็นบ่นเสียงดัง  วิรังรองแอบขำ  แต่เธอก็ยังไม่ยอมพูดกับเขา

“หนูหิวไหมลูกเราไปหาอะไรทานกันนะ”  เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจเขา  แล้วก็อุ้มลูกหมาไป

 

เธอเดินไปที่ห้องครัว  เพื่อทักทายป้าลิซ่าและแม่บ้านคนอื่นๆ  ทุกคนตื่นเต้นดีใจที่เธอกลับมาอีกครั้ง  แอนโทนี่ก็เดินตามเธอตลอด  แต่เธอก็ยังไม่ยอมพูดกับเขา   เธอคุยกับพวกแม่บ้านอยู่สักพัก  จึงหาขนมให้ลูกหมาทาน  แล้วพามันไปเดินเล่นหลังคฤหาสน์  แอนโทนี่ก็ยังเดินตามไปเรื่อยๆ  ตอนนี้เขาทำตัวไม่ถูก  ไม่รู้ว่าเธอหายโกรธเขาหรือยัง  หรือเธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

เธอนั่งลงพิงต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมกับที่เธอนั่งคราวก่อน 

“เอ่อ  วิ  ยังโกรธผมอยู่เหรอ”  แอนโทนี่ตัดสินใจถาม  เพราะเขาทนความอึดอัดนี้ไม่ไหวแล้ว

“คุณตั้งชื่อให้มันรึยังคะ”  วิรังรองไม่ตอบเขาแต่กลับถามเรื่องอื่นแทน

“ชื่อใครเหรอ” เขาทำหน้างง

“ก็ชื่อเจ้าตัวเล็กนี่ยังไงล่ะคะ  ถ้าคุณไม่ได้ตั้ง  วิจะได้ตั้งให้” เธอพูดโดยไม่ได้หันไปมองหน้าเขา  แต่กลับลูบหัวลูกหมาแทน

“เอ่อ  ยังเลยจ้ะ  วิตั้งเลยก็ได้”  แอนโทนี่ถือโอกาสนั่งลงข้างเธอ

“งั้นชื่อ...โทนี่ละกันนะคะ  เนาะ  โทนี่  หนูชอบชื่อนี้ไหมจ๊ะ”  วิรังรองยิ้มระรื่น  แต่แอนโทนี่น่ะสินั่งหน้าบูด

“จะบ้าเหรอวิ  นี่มันชื่อผมนะ  จะเอาไปตั้งชื่อหมาได้ยังไงกัน”  เขามองเธออย่างเง้างอน 

“ทำไมล่ะคะ  วิชอบชื่อนี้  น่ารักดีออก  จริงไหมจ๊ะ  โทนี่ที่รัก”  วิรังรองยิ้มให้เขาแล้วก็ลุกขึ้นยืน  เธอพาเจ้าหมาโทนี่ไปเดินเล่น

“เชอะ  โทนี่...ที่รัก  เดี๋ยวนะ  วิหมายถึง...วิเรียกผมใช่ไหม  วิเรียกผมว่าที่รักใช่รึเปล่า”  แอนโทนี่รีบวิ่งตาม  วิรังรองก็วิ่งหนี  จนเขาจับเธอได้ในที่สุด

“ปล่อยวินะคะ”  เธอยิ้มให้เขา 

“ไม่ปล่อย  จนกว่าวิจะบอกมาก่อน  ว่าวิเรียกผมว่าที่รักใช่รึเปล่า”  แอนโทนี่คาดคั้นให้ได้ 

“เปล่าซักหน่อย  วิเรียกเจ้าโทนี่ตัวเล็กนู่นต่างหาก  คุณอย่ามาขี้ตู่สิคะ” 

“ผมไม่ได้ขี้ตู่นะ  วิรักผม  ก็ต้องเรียกผมว่าที่รักสิ  น่านะ  วิจ๋า  อย่าแกล้งผมอีกเลยนะ  ผมทรมานจะตายอยู่แล้ว”  เขาวางใบหน้าคมสันลงตรงไหล่ของเธอ  แล้วออดอ้อนเธอเต็มที่

“วิไม่ได้แกล้งอะไรคุณนี่คะ  แค่...รู้สึกแปลก”  เธอเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกยังไงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้กันแน่

“แปลกยังไง  ผมบอกรักวิต่อหน้าทุกคน  ผมพามิเชลมายืนยันความบริสุทธิ์ของผมให้วิเห็นแล้ว  วิยังไม่มั่นใจในตัวผมอีกเหรอ”  เขาถามเสียงอ่อน 

“วิไม่ได้บอกว่าไม่มั่นใจนะคะ  แค่รู้สึกแปลกๆ  ที่คุณเอ่อ...ทำเพื่อวิขนาดนั้น  คุณแน่ใจแล้วเหรอคะ  ว่าคุณจะไม่มีวันเปลี่ยนใจจริงๆ  สำหรับวิแล้ว  ถ้าวิรักใคร  วิก็จะรักเค้าไปจนวันตาย  แต่คุณยังมีโอกาสได้เจอผู้หญิงอีกมาก  แต่คนอย่างวิ...”  วิรังรองพูดไม่ออก  ว่าเธอรู้ตัวดีว่าเธอไม่คู่ควรกับเขามากเพียงใด

“คนอย่างวิเป็นยังไงน่ะเหรอ  ก็เป็นคนที่ผมมั่นใจแล้วว่าจะรักวิเพียงคนเดียวไปจนวันตายเหมือนกัน  ได้โปรด  เชื่อมั่นในตัวผมอีกสักครั้งนะ  ว่าผมจะไม่มีวันเปลี่ยนใจไปจากวิแน่นอน  เพราะฉะนั้น  ถ้าวิกล้าพูดว่าไม่คู่ควรอีกล่ะก็  ผมจะโกรธวิจริงๆ แล้วด้วย  แล้วผมก็จะถือว่าวิไม่รักผมเลย”  เขาพูดหนักแน่น  แววตาของเขามั่นคงมากกว่าครั้งไหน ทำให้เธอยิ้มออกมาได้

“ค่ะ  ที่รัก...”  เธอพูดแล้วก็เดินไป 

“เดี๋ยววิ  เมื่อกี้วิเรียกผมว่าที่รัก  เรียกที่รักจริงๆ ใช่ไหม”  แอนโทนี่กระโดดตัวลอย  เขาวิ่งไปคว้ามือเธอเอาไว้  แล้วก็เดินเล่นไปพร้อมกับเธอ  โดยมีเจ้าหมาโทนี่วิ่งนำหน้าไปด้วย

 

หลังจากทานมื้อค่ำกันเรียบร้อยแล้ว  แอนโทนี่ก็ชวนวิรังรองขึ้นไปนอน  แต่เธอยืนยันว่าอยากกลับเซฟเฮาส์มากกว่า   เขาจึงขับรถไปส่งเธอที่เซฟเฮาส์  แต่ปรากฏว่าอนันตราก็ไม่อยู่เซฟเฮาส์  แถมประตูยังเปิดทิ้งไว้อีกต่างหาก  วิรังรองร้อนใจ  โทรเข้ามือถืออนันตราเธอก็ไม่รับสาย  แอนโทนี่จึงโทรหาจอร์แดนดู

(“ฮัลโหล  พี่จอร์แดน  พี่อยู่กับแอนรึเปล่า”)  แอนโทนี่ถามโดยมีวิรังรองรอฟังข่าวอยู่ข้างๆ

(“เอ่อ  อืม  อยู่กับพี่นี่แหละ”)  เสียงจอร์แดนเหมือนคนเพิ่งตื่น  จนแอนโทนี่เริ่มสงสัย

(“แล้วพวกพี่อยู่ที่ไหนกัน  แล้วจะพาแอนกลับมาเมื่อไหร่”)  แอนโทนี่ถามตามที่วิรังรองสั่ง

(“เอ่อ  คงจะพรุ่งนี้เช้าแหละ  แค่นี้ก่อนนะพี่มีธุระ”)  แล้วจอร์แดนก็ตัดสายทิ้งไป

“เค้าว่ายังไงบ้างคะ”  วิรังรองรีบถาม

“เค้าบอกว่าพรุ่งนี้เช้าถึงจะมาส่งแอนน่ะจ้ะ”  เขาเริ่มคิดอะไรบางอย่างออก  เพราะนั่นแปลว่าคืนนี้วิรังรองจะต้องอยู่คนเดียว

“หมายความว่าไงคะ  อย่าบอกนะว่าสองคนนั้นเค้า...” วิรังรองไม่อยากจะเชื่อปกติเห็นพวกเขาทะเลาะกันได้ไม่เว้นวัน

“มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่น่า  เด็กอย่างวิอย่าไปรู้เรื่องเลย  ผมหิวอีกแล้วสิ  วิหาอะไรให้ทานหน่อยได้ไหม”  เขาเอามือจับท้อง  ทำท่าว่าหิวจริงๆ

“แต่ว่าเมื่อกี้ก่อนออกบ้านคุณเพิ่งทานมาตั้งเยอะนะคะ  หิวอีกแล้วเหรอ”  วิรังรองมองหน้าเขา

“โธ่  วิ  ผมเป็นผู้ชายนะ  ทานเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มหรอก  นะๆ  คุณไปทำอาหารให้ผมทานหน่อยนะ  เดี๋ยวผมช่วยทำก็ได้”  เขารีบเสนอตัว

“แต่ที่นี่ไม่มีของสดเลยนะคะ  ถ้าคุณจะทานจริงๆ ต้องไปซุปเปอร์มาร์เก็ตก่อนล่ะค่ะ”  เธอเชื่อว่าเขาหิวจริงอย่างที่บอก

“งั้นก็ไปกันเลย  เดี๋ยวผมแปลงร่างก่อน”  ว่าแล้วเขาก็เดินไปที่รถ  หยิบแว่นตากับหนวดปลอมมาใส่ทันที

“พร้อมละ  ไปได้”  เขารีบคว้ามือเธอเดินออกจากบ้าน  แล้วพากันมุ่งหน้าไปซุปเปอร์มาร์เก็ตแถวนั้นนั่นเอง

 

หลังจากวางสายแอนโทนี่แล้ว  จอร์แดนก็หันไปมองอนันตรา  ดีนะที่เธอยังไม่ตื่น  เพราะฤทธิ์ยาแก้อักเสบที่เขาให้ทานนั่นเอง  จอร์แดนลุกออกไปที่ครัว  ทำอาหารเย็นให้เธอทาน  เวลาเธอตื่น  ก็จะได้ทานได้เลย

 

แอนโทนี่เดินจูงมือวิรังรองมาเหมือนเด็กๆ  แต่ก็ทำให้เธออบอุ่นใจอย่างประหลาด  เมื่อถึงซุปเปอร์มาเก็ตแล้ว  พวกเขาก็เลือกซื้อของกันอย่างสนุกสนาน  จนไม่รู้ว่าของทั้งหมดที่พวกเขาซื้อไป  จะทำทานแค่เย็นนี้หรือจะทำไปถึงเดือนหน้ากันแน่  เพราะมันช่างมากมายเหลือเกิน  แต่แอนโทนี่ก็หิ้วของทั้งหมดคนเดียว  เขาไม่ยอมให้เธอช่วยถือเลยสักชิ้น

“หนักใช่ไหมล่ะคะ  ดูสิ  มือคุณแดงหมดเลย”  เขาวางของบนโต๊ะในห้องครัวแล้ว  วิรังรองก็จับมือเขามาดู  เห็นเป็นรอยแดงเพราะถุงหิ้วเต็มไปหมด

“ไม่หนักสักนิด  เบามากๆ”  แอนโทนี่ยิ้มกว้าง  เขาชอบเวลาที่เธอเป็นห่วงเขาจริงๆ

“แล้วคุณอยากทานอะไรล่ะคะ  วิจะได้ทำให้  นี่ก็ค่ำมากแล้ว  กว่าคุณจะกลับเข้าเมืองอีก  เดี๋ยวจะดึกไปกันใหญ่”  เธอถามเขาขณะที่กำลังแกะของต่างๆ ออกจากถุง

“เอาสปาเก็ตตี้ทะเล  มักกะโรนีซอสหอม  ซุปข้าวโพด  แล้วก็...”  แอนโทนี่พูดชื่ออาหารเท่าที่จะคิดได้ตอนนี้

“นี่คุณคะ  คุณจะทานหมดเหรอคะ  เยอะขนาดนั้น”  วิรังรองทำตาโต  เมื่อได้ฟังชื่อเมนูแต่ละอย่างที่เขาพูดมา 

ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมหิว  ถ้าคุณมัวแต่บ่นอย่างนี้  แล้วเมื่อไหร่มันจะเสร็จล่ะ  ปะลงมือทำกันเลยดีกว่านะ”  เขาช่วยเธอแกะถุง  แล้วก็ต้องงงหนัก  ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับของพวกนี้ดี

“ไหนว่าทำอาหารบ่อยไงคะ  มัวแต่ยืนงงอยู่นั่นแหละ” วิรังรองยิ้มให้คนขี้โม้  ดูท่าทางแล้วเขาไม่น่าจะทำอาหารเป็นเลยแม้แต่น้อย  เธอจึงเป็นคนจัดเตรียมอาหารทุกอย่างเอง  เขาเป็นเพียงแค่คนที่คอยยื่นวัตถุดิบที่หั่นแล้วให้เธอปรุงเท่านั้น  จนในที่สุดกว่าจะทำอาหารทั้งหมดที่เขาต้องการเสร็จก็กินเวลาสองทุ่มกว่า

“โอ้โห  วิทำอาหารเก่งจริงๆ นะเนี่ย  อาหารตั้งหลายอย่าง  น่าทานทั้งนั้นเลย” แอนโทนี่ไม่รอช้า  เขาลงมือทานทันที  จากที่ตอนแรกแกล้งหิว  พอเห็นอาหารแล้วเขาก็หิวขึ้นมาจริงๆ

“ทานให้หมดนะคะ  ถ้าทานเหลือ  วิจะไม่ทำให้อีกแล้วด้วย”  วิรังรองยิ้ม  นั่งมองเขาทานอย่างเอร็ดอร่อย

“แล้วคุณไม่ทานเหรอ  เอาแต่นั่งมองผมน่ะ”  แอนโทนี่หันไปถามแม่ครัวคนเก่ง

“วิไม่หิวแล้วค่ะ  คุณทานเถอะ  นี่ก็ดึกแล้ว  ถ้าอิ่มแล้วคุณก็กลับได้เลยนะคะ  เดี๋ยววิจะล้างจานให้เอง”  เธอลุกขึ้นแล้วก็เดินไปทำความสะอาดในห้องครัว  จนเมื่อเธอกลับมาก็พบว่าเขานอนหลับไปตรงโซฟานั่นเอง  อาหารในจานทุกอย่างหมดเกลี้ยง  นี่เขาทานหมดจริงๆ เหรอเนี่ย 

วิรังรองเก็บจานบนโต๊ะไปล้างอีกครั้งหนึ่ง  แล้วก็เดินมาหาเขาที่โซฟากะว่าจะปลุกคนตัวโต  แต่ดูท่าทางของเขาคงจะเพลียมาก  เธอจึงเปลี่ยนใจรอให้เขาตื่นเองดีกว่า  ระหว่างนี้เธอจึงขึ้นไปอาบน้ำข้างบน

แอนโทนี่แอบหรี่ตามอง  เห็นว่าวิรังรองเดินขึ้นไปแล้ว  เขาจึงรีบไปที่รถของตัวเอง  จัดการปล่อยลมยางรถเฟอร์รารี่คู่ใจทั้งสี่ล้อออกจนหมด  แล้วก็กลับมานอนบนโซฟาต่ออย่างอารมณ์ดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รับประกันความฟินแน่นอนค่ะ สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของทายาทของพระเอกและนางเอกให้ได้อ่านกันอีกด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha