7. แผนพิชิตใจนายซุปตาร์ [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 31 : การแข่งขัน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากอนันตราและจอร์แดนกลับไปแล้ว  แอนโทนี่กับอัคราก็อยู่เฝ้าวิรังรองด้วยกัน  แม้เธอจะห้ามแล้ว  แต่พวกเขาก็ไม่ฟัง

“ดึกแล้ว  วิยังไม่นอนอีกเหรอ”  แอนโทนี่ถาม  เมื่อเห็นเธอยังนั่งดูทีวีอยู่

“วินอนมาทั้งวันแล้ว  อยากออกไปเดินเล่นมากกว่านะคะ” เธอตอบเขา 

“แต่วิยังไม่แข็งแรงดี  จะออกไปเดินเล่นได้ยังไงกัน”  อัครารีบถาม

“มันเบื่อนี่คะ  นอนแบบนี้ทั้งวันเลย  อยากกลับไปทำงานแล้วค่ะ”  วิรังรองตอบ

“แล้ววิพอจะจำอะไรขึ้นมาได้อีกบ้างไหม”  แอนโทนี่ถามต่อ

“ยังไม่ได้เลยค่ะ  วิรู้แค่ว่ามาที่อเมริกาเพราะพี่แอนมีถ่ายหนัง  แต่หลังจากนั้นก็คิดอะไรไม่ออกเลยค่ะ  จริงสิ...”  วิรังรองเหมือนจะคิดอะไรออก

“อะไรเหรอ”  แอนโทนี่รีบถาม

“วิมีความรู้สึกเหมือน...  เหมือนว่าวิเลี้ยงตัวอะไรสักอย่างนะคะ  แต่ไม่รู้ว่าอะไร  เหมือนกับว่าวิรักมันมากด้วย”  เธอพยายามคิด  แอนโทนี่ดีใจ

“เจ้าหมาโทนี่ไง  มันเป็นลูกหมาที่วิกระโดดน้ำในทะเลสาบหลังบ้านผมไปช่วยมันขึ้นมา  เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพามันมาหาวินะ”  แอนโทนี่ดีใจ  ที่เธอเริ่มจำอะไรได้บ้างแล้ว

“ลูกหมาเหรอคะ”  วิรังรองพยายามทบทวนความจำ  เธอเริ่มปวดหัวอีกแล้ว

“พี่ว่าวิอย่าเพิ่งคิดอะไรตอนนี้เลยนะ  นอนพักก่อนเถอะ”  อัครารีบท้วง  เขาไม่อยากให้เธอจำอะไรได้ขึ้นมาตอนนี้

“เอ่อ  ค่ะ”  วิรังรองหลับตาลง  แอนโทนี่หันมามองอัครา  ด้วยแววตาขุ่นเคือง

 

จากนั้นอัคราก็เดินไปนอนโซฟาที่ห้องรับแขก  เพราะแอนโทนี่มีเตียงเสริมที่เขาเอาไว้นอนข้างๆ วิรังรองอยู่แล้ว

เหตุการณ์ยังคงเป็นเช่นนั้นแทบทุกวัน  จนกระทั่งวิรังรองออกโรงพยาบาลในวันนี้

“เดี๋ยวผมไปส่งวิเองนะ”  แอนโทนี่ช่วยประคองเธอเดินออกจากโรงพยาบาล

“วิไปกับพี่ดีกว่า  คุณแอนโทนี่เค้าจะได้ไปทำงาน”  อัคราเดินมาประคองเธออีกข้าง

“ผมมีถ่ายบ่าย  เช้านี้ผมว่าง  คุณไม่กลับเมืองไทยไปอีกเหรอ  เดี๋ยวเค้าก็ไล่ออกหรอก”  แอนโทนี่แดกดัน

“อ๋อ  ผมลาพักร้อนน่ะ  อีกอย่างผมก็ทำงานผ่านอินเตอร์เนตได้  ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ  ไปเถอะวิ”  อัคราดึงเธอไปทางหนึ่ง

“วิไปกับผมดีกว่านะ  รถผมนั่งสบายกว่าเยอะ”  แอนโทนี่ก็ดึงแขนเธอไปอีกทางหนึ่ง

“ทั้งสองคน  พอก่อนเถอะค่ะ  พวกคุณทำแบบนี้วิอึดอัดนะคะ  พี่อัคกลับไปก่อนนะคะ  วิอยากไปดูลูกหมาที่คุณโทนี่บอก”  วิรังรองตัดสินใจเด็ดขาด  แอนโทนี่ยิ้มอย่างผู้ชนะ  อัคราจึงยอมปล่อยมือ

“งั้นพี่จะกลับไปรอวิที่เซฟเฮาส์ละกันนะ  พี่จะทำอาหารไว้รอวินะจ๊ะ”  อัครายังไม่ยอมแพ้

“ค่ะ  ขอบคุณมากนะคะ  ไปกันเถอะค่ะ” เธอหันไปหาแอนโทนี่

แอนโทนี่จึงพาเธอไปที่รถ  วิรังรองรู้สึกเหมือนเคยเห็นรถคันนี้มาก่อน  ที่ไหนสักแห่ง

“วิจำได้ใช่ไหม  วินั่งมันตั้งหลายครั้งแล้วนะ”  แอนโทนี่เห็นแววตาที่เธอมองรถของเขา 

“ไม่รู้สิคะ  วิแค่รู้สึกคุ้นๆ”  วิรังรองหันมาตอบเขา  แล้วจึงก้าวเข้าไปในรถ  เธอมองรอบๆ ภายในรถ  แอนโทนี่พอใจกับปฏิกิริยาของเธอ

 

เขาพาเธอไปที่บ้านของเขา  นายอเล็กซานเดอร์รู้ว่าเธอจะมาเนื่องจากแอนโทนี่โทรมาบอก  ทุกคนพากันตื่นเต้นกันใหญ่  เพราะพวกเขารู้ดีว่าตอนนี้เธอความจำเสื่อม

ทันทีที่รถจอดที่หน้าประตูบ้าน  เจ้าหมาโทนี่ก็วิ่งมาหาเธอทันที  อย่างคุ้นเคย

“นี่เหรอคะ  ลูกหมาที่คุณว่า  ว่าไงลูก  น่ารักจังเลยนะคะ” วิรังรองอุ้มมันขึ้นมา  มันพยายามจะเลียหน้าเธอ  เธอยิ้มให้มันอย่างเอ็นดู

“หนูวิ  มาแล้วเหรอลูก”  นายอเล็กซานเดอร์เดินออกมาต้อนรับเธอ

“เอ่อ  สวัสดีค่ะ  คุณลุงรู้จักหนูด้วยเหรอคะ”  วิรังรองทำหน้างง  ที่เขาทักทายเธอแบบนั้น

“ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ  ก็หนูเป็นแฟนกับลูกชายของลุงนี่นา”  เขายิ้มให้เธอ  วิรังรองหันไปมองแอนโทนี่  นี่เธอเป็นแฟนของแอนโทนี่ ลอเรนโซ่  จริงๆ เหรอ

“คุณหนูวิ  ดีใจจังเลยค่ะ  ที่คุณหนูปลอดภัย”  ป้าลิซ่ากับพวกแม่บ้านวิ่งมาหาเธอ  วิรังรองงงไปหมดแล้ว  เธอไม่รู้จักพวกเขาเลยสักคน  แต่ทำไมทุกคนดูสนิทกับเธอขนาดนี้นะ

“เอ่อ  สวัสดีค่ะ  พวกคุณก็รู้จักหนูด้วยเหรอคะ”  เธอยิ้มให้ทุกคน

“รู้จักสิคะ  พวกเราทุกคนที่นี่เป็นห่วงคุณหนูมากนะคะ  พอพวกเรารู้ข่าวก็ช่วยกันภาวนาให้คุณหนูปลอดภัย” ป้าลิซ่าเอ่ยกับเธออย่างจริงใจ

“ขอบคุณมากนะคะ  หนูขอโทษจริงๆ  ที่หนูจำใครไม่ได้เลย” วิรังรองคิดหนัก  นี่มันอะไรกันแน่นะ

“อย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนี้เลย  เข้าไปพักผ่อนในบ้านกันเถอะนะ”  แอนโทนี่เป็นห่วงที่เห็นเธอถูกล้อมหน้าล้อมหลังแบบนี้  เขาจึงพาเธอเข้าไปด้านใน  เธออุ้มเจ้าหมาโทนี่เข้าไปด้วยความเคยชินโดยไม่รู้ตัว

“คุณกับวิ  เราเป็นแฟนกันได้ยังไงเหรอคะ  วิอยากรู้”  เธอถามเขาเมื่อนั่งอยู่ด้วยกันตามลำพัง 

“วิอยากรู้จริงๆ น่ะเหรอ  งั้นผมจะค่อยๆเล่าให้ฟังนะ”

แอนโทนี่เล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง  วิรังรองฟังอย่างตั้งใจ  และพยายามคิดตามไปด้วย  แต่เธอก็ต้องตกใจมากเมื่อเขาเล่าว่า  เธอกับเขามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขนาดไหนแล้ว

“นี่คุณหมายความว่า  วิ  เอ่อ  เราสองคนมีอะไร...กันแล้ว...เหรอคะ”  ใบหน้างามซีดเผือด  ไม่คิดว่าเธอจะปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาได้ถึงขนาดนี้

“วิไม่ต้องตกใจไปหรอกนะ  ผมรักวิ  ทุกสิ่งที่ผมทำ  เกิดจากความรักทั้งหมด  ผมจริงใจกับวิจริงๆ นะ”  แอนโทนี่มองเธอด้วยแววตาจริงจัง  วิรังรองรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น  อยู่ๆ เธอก็น้ำตาไหลออกมา  ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

“วิเป็นอะไร  ร้องไห้ทำไม  ผมพูดอะไรผิดเหรอ”  แอนโทนี่รีบเช็ดน้ำตาให้เธอทันที  เขาทำตัวไม่ถูกเลยตอนนี้

“วิก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ  น้ำตามันไหลเอง”  เธอมองสบตาเขา 

แอนโทนี่จ้องดวงหน้างามนั้น  เขาค่อยๆ ขยับตัวเข้าหาเธอ  แล้วมอบจูบที่แสนหวานให้เธอ  วิรังรองไม่ได้ขัดขืนเขาแต่อย่างใด  เธอรู้สึกคุ้นเคยกับรอยจูบนี้เหลือเกิน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รับประกันความฟินแน่นอนค่ะ สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของทายาทของพระเอกและนางเอกให้ได้อ่านกันอีกด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha