(จบ)เล่ห์พยัคฆ์🔞(จีนโบราณ)

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : มัดมือชก2 (ข้าบนเจ้าล่าง)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

....

10

    นกกระจิบร้องเจื้อยเคล้าเสียงลมเอื่อยเสียดสีใบไม้ แสงตะวันทอในยามอรุณรุ่งท้องฟ้าสดใสไร้เมฆหมอก ฤดูร้อนของเดือนในยาม ‘ซื่อ’ ซีเหยายํ่าเท้าเข้าห้องนั้นห้องนี้ในโรงหมออยู่ไม่หยุดหย่อน หว่างคิ้วกลางหน้าผากมีแต่ความวิตกกังวลสั่งสมในอก ยามนี้จางเชียนหยวนไม่อยู่ และที่น่าแปลกใจคือนานมาแล้วที่โรงเรียนหมอแห่งนี้ไม่คล้องโซ่ตรวนหน้าประตู จนนางกลับมาในถิ่นอาศัยเดิมจำต้องได้ไขถึงเข้ามาได้ ศิษย์พี่นางทุกคนตั้งแต่สอบมา ไม่ว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีหรือไม่ต้องกลับไปอยู่บ้าน แต่ซีเหยา นอกจากจางอี้เทาและจางเชียนหยวนแล้วก็ไม่มีใคร หนำซํ้าเมื่อยามได้เป็นหมอ กลับพำนักในจวนอ๋องผู้เป็นนายมิได้ ยามนี้จำต้องพานายและบ่าวใช้อีกคนห้อยพวงมาที่โรงหมแทน

      แต่ไร้ซึ่งอาจารย์ หมดแรงเดินหา ซีเหยากลับเข้าห้องตน จะหยิบหมอนมาปัดฝุ่นกลับมีกระดาษแผ่นใหญ่ เขียนเอาไว้ด้วยลายมือที่คุ้นเคย

    อาเหยา ข้ารู้ว่าสักวันเจ้าต้องตามหาอาจารย์ อย่าคิดจะกระทำให้เหนื่อยเลย บัดนี้ข้าเองก็แก่ตัวลงมาก จะเปิดโรงหมอสอนคนต่อคงไม่ไหว จะออกท่องทั่วหล้าจนกว่าชีวาจะหาไม่ อวยพรให้เจ้ามีโชคชัย อย่าเอาแต่คิดว่าตัวเองเป็นบุรุษ ความจริงเจ้าเองควรจะหาคนข้างกายได้แล้ว ไม่มีอาจารย์ มีคนรักยังดีหนา ข้ายินดีที่เจ้ามีนายเป็นอ๋อง จงจำอีกคำไว้ ระวังราตรีเคียง จันทร์เต็มฟ้า ท้องนภาฉาบด้วยดวงดาว อาจจะถึงคราวที่เจ้าจะเสียศูนย์ ต่อให้ดอกไม้อย่างเจ้าเป็นดั่งหินที่แข็งทื่อ อย่างไรเจ้ายังเป็นดอกไม้ ราตรีจันทร์นั้นงดงามแต่เต็มไปด้วยพิษสง

ซีเหยารีบขยำคำเตือนของอาจารย์ไว้ ริมฝีปากสั่นระริก มือไม้อ่อนเปลี้ย ใจเต้นกระสับกระส่าย นางกลอกตาไปมา ...นี่ไม่ใช่คำเตือนอย่างเดียว แต่ตาแก่นี่คือผู้ปรุงยาให้อ๋องจื่อถง ข้าจะแก้พิษดอกราตรีจันทร์อย่างไรดี…    หวนนึกแล้วว่าเรื่องนี้จะบอกใครไม่ได้ ซีเหยาเก็บกระดาษเผาทิ้งเสียเรียบร้อย ครุ่นคิดในห้องลำพัง ก็มิวายยกมือมาลูบหน้าผากมิได้ ปวดหัว ปวดหัวเหลือเกิน หมดความวุ่นวายนี้จะได้อะไรเป็นค่าตอบแทนหนอ

    ซีเหยาอ่อนล้าใจยิ่งกว่ากาย จากนั้นก็หาตำราอ่านอยู่นานโข แล้วค่อยมุ่งไปหาจื่อถง อาชูเพิ่งปิดประตูลง เมื่อออกมาจากในห้องแล้วรีบถาม   “อาเหยา อาจารย์เจ้าไม่อยู่หรือ ข้ามานี่ยังไม่พบเห็น”   อาชูเร่งรัด อยากให้ช่วยรักษาจื่ออ๋องโดยเร็ว

     “ยัง ไม่อยู่ ข้าจะหาทางแก้ให้ อย่ารีบร้อนเลย ข้าไม่ให้นานเจ้าเป็นหญิงไปตลอดวัยหนุ่มหรอก”   ซีเหยาเดินผ่านอาชู จะผลักประตูหาจื่อถง และบอกบ่าวของเขาก่อนก็ดี  “ข้าจะตรวจชีพจรเขาหน่อย อย่ากวนข้าล่ะ”

    อาชูตกใจ ในหัวคิดว่าอาเหยามันเป็นชาย รีบดักหักห้าม เพราะยามนี้จื่อถงคือสตรีทุกส่วน  “ให้ข้าอยู่ด้วยเถอะ เจ้าเป็นชาย ตอนนี้คุณชายข้าเป็นหญิง”

   ซีเหยาแค่นเสียงหึ! บอกอาชูให้วางใจ  “ข้าไม่มีอะไรจะไปทำร่างกายจื่อถงเสื่อมเสียได้หรอก วางใจเถอะ ท่านหญิงจื่อเอ๋อร์เจ้าไม่ตั้งครรภ์เพราะข้าแน่นอน ฮ่า ๆ ๆ”   ระหว่างปล่อยอาชูยืนแล้วอยากกระอักเลือดออกสักหลายคำ อาเหยาผลุบเข้าห้องไปเสียแล้ว อาชูห่วงนัก จะพังประตูก็มิได้ อาเหยาเล่นใส่กลอนขัดไว้ อย่างนั้นคงต้องรอจื่อถงร้องขอความช่วยเหลือเสียก่อน แต่นึกไปนึกมา ฝีมือการจับตัวของนายเขาทำรวบรัดอาเหยาไว้ครานั้นก็รวดเร็วนัก ถึงขั้นลากตัวไปถึงตำหนักจักรพรรดิได้สบาย  คงไม่ต้องห่วงจริง ๆ

    ตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมาไม่มีใครหลับลง แต่ร่างกายที่เปลี่ยนทำให้จื่อถงทนไม่ไหว คล้อยหลับไปบนเตียงใหญ่นุ่ม ราวสตรีเสียจริง มีใครมาเห็นคงนึกว่าจื่อถงไม่เคยเป็นชายมาก่อนอย่างนั้นแน่

    ...ปวดใจนัก ยามนอนก็สวย…   ซีเหยารำพึงในใจ ย่อกายลงพื้นย่อยองเท้าคางมองอ๋องจอมแสบ …หากข้าไม่ไปเอาดอกไม้นั้นในคืนนั้น ป่านนี้เจ้าคงไม่อยู่ที่นี่ ข้าทรยศขาไก่ที่ประทังชีวิตข้า ที่เจ้ายกให้ไปแล้ว ข้าเอาจากจ้าวจื่อถงไปมากจริง ๆ สมควรที่จะวิ่งหนีข้า ขอบคุณท่านที่ยกอาหารให้พวกเรา มันประทังชีวิตได้หลายวันเลย แต่ข้าแปลกใจนัก จื่อถงน้อยที่เอื้ออารีผู้นั้นหายไปไหน….

     ซีเหยาตรวจชีพจรคนนอนหลับ ปกติทุกอย่าง แต่ยาที่ดื่มกินเข้าไปนี่คล้ายมนต์อาคม เปลี่ยนร่างคนได้นั้น เกินเหตุไปหน่อย มือเรียวของแพทย์ผู้สะอาดลูบปัดเส้นผมออกจากใบหน้า เส้นผมนุ่มนวลราวกับเส้นไหม ที่พิถีพิถันคัดสรรอย่างดีลํ้า นุ่มนิ่มและลื่นมือ สมกับเป็นผู้สูงศักดิ์ ดูไปแล้วจื่อถงผู้นี่ไม่ได้เปลี่ยนจากเดิมเอาเสียเลย จะมีเพียงจมูกก็ดวงตาที่คล้ายสตรีเท่านั้น นึกถึงยามเขาเป็นบุรุษผู้ดื้อรั้นเป็นที่หนึ่ง ก็นึกขำในใจ หากเขายังคงหยิ่งทระนงอย่างเดิม แต่เปลี่ยนคำพูดคำจาเป็นขรึมเงียบ จะมีสาว ๆ หลงใหลขนาดไหนกันหนอ

     ระหว่างอยู่ในห้วงความคิด จื่อถงรู้สึกมีสิ่งสัมผัสที่หน้า พลันเปิดตาดีดกายลุกนั่ง ดึงผ้าห่มพันตัวแน่นหนา ราวกับดักแด้ในใยไหม ซีเหยาเห็นท่าทางพิลึกพิลั่นก็อดขำขันไม่ได้ หัวร่อฮ่า ๆ ดัง

   “ข้าอะไรของเจ้า หมอเถื่อน เข้ามาเมื่อไหร่ อาชูไปไหน?”   จื่อถงคล้ายตื่นตระหนกตกใจ ถามไถ่ด้วยความหวาดระแวง

    แต่การกระทำนี้ยิ่งดึงเอาเสียงหัวร่อซีเหยาไปใหญ่ นางรีบหุบยิ้มเก็บเสียงแล้วพูดอย่างนึกสนุก อยากจะเอ่ยกลั่นแกล้งเสียหน่อย    “อาชูอยู่ข้างนอก ข้ากันเขาออกไปเอง”   ซีเหยากระเถิบตัวเข้าใกล้ ทำตัวให้คล้ายกับมีไฟราคะก่อกำเนิด กล่าวต่อดั่งมีเสน่หา   “จื่อเอ๋อร์…  ไม่สิ จ้าว-จื่อ-ถง หวงตัวก็เป็นด้วยฮ่า ๆ ๆ ผู้ชายหวงตัวฮ่า ๆ”

    “เงียบไปเลย อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็มี….”   จื่ออ๋องเม้มแน่น พูดไม่ออกเป็นคำใดต่อ ราวกับคำพูดติดปลายริมฝีปากเอ่ยบอกไม่หมด ชั่งน่าอาย ละอาย กระดากปากเสียยิ่งกะไร

    “เอาล่ะ เอาล่ะ เจ้าลุกขึ้นก่อน ขอข้าได้ตรวจดูให้ถี่ถ้วน จะได้หายาแก้กัน”

    จื่อถงขยับตัวระมัดระวังทิ้งผ้าห่ม มายืนกลางห้อง ความสูงเขายังเท่าเดิม จะเปลี่ยนก็แค่อกเอวสะโพก ยาที่หยดให้ดื่มนี่คงจะไร้รสไร้สีและกลิ่นด้วยกระมัง ไม่เช่นนั้นคนที่จับซีเหยามัดได้ง่ายอย่างนี้ คงไม่เสียท่าเอาง่ายดาย ซีเหยากวักมือเพื่อให้จื่อถงก้มตัวลงมาหน่อยนึง  ...จะสูงไปไหน…

  มือแพทย์แตะลงไหล่เล็กจื่อถง เพื่อยึดร่างไว้ จมูกโด่งสวยของทั้งคู่ขยับประชิด ริมฝีปากแทบจรดติดกัน ลมหายใจจวนจะกลืนกินกันอยู่รอมร่อ กลิ่นใบหน้าซีเหยาหอมกรุ่นประหลาด…   หอมจนอยากจรดจมูกให้ชิดกว่านี้.. แต่ไม่ใช่จะมาแปลกใจ หมอคนนี้ไม่ได้แต่งเป็นสตรีเสียหน่อย ชายชัด ๆ  ในความคิดจื่อถงว่าอย่างนั้น จื่อถงเบิกตากว้าง ...หมอเถื่อนจะเอาเปรียบข้ายามนี้หรือ!?...   “จะจูบข้าหรือ? อย่าเชียวหมอเถื่อน”

    ซีเหยาดีดจมูกจื่อถงไปทีหนึ่ง น่าหมั่นเขี้ยวนัก อะไรก็นึกคิดว่าตนน่าใหลหลง  “จูบบ้าบอเจ้าสิ แค่หากลิ่นยาทางลมหายใจเจ้าเท่านั้น แต่ข้าคิดว่ายานี้คงไร้สีไร้กลิ่นไร้รส”   ซีเหยาชำเลืองมองหาจุดบกพร่องของยา มองสรีระเขาอีกครั้ง ขณะที่จื่อถงกุมจมูกตนเองบรรเทาเจ็บ พออ๋องน้อยจะเถียงคืนจะอ้าปาก ทว่า... มือเรียวซีเหยายื่นออกฉับพลัน บีบเข้าหน้าอกจื่อถงหนึ่งที ร่างจื่อถงผงะสะดุ้งโหยงถอยตัวแล้วยกแขนห่อกายพลัน  “เจ้ามันหมอเถื่อน! ข้าเป็นชายอย่ามาหาเศษหาเลยกับข้า อายบ้างว่าเจ้าก็ชาย ข้าก็ชาย ถึงตอนนี้จะร่างหญิงสาวก็เถอะ!”   จื่อถงโวยวายชุดใหญ่  

    แต่ที่เอือมระอากลับเป็นซีเหยาเอง นางนิ่วหน้าเมินหนีไม่รับคำบ่น   “โถ่เอ๊ย คิดมากไปไย”

   “ไม่คิดมากได้หรือบังอาจแตะต้วข้า”

    “จับนมเฉย ๆ เอง ทำบ่นได้ เดี๋ยวคืนร่างชายข้าก็ไม่ได้จับแล้ว อย่าคิดมาก”   ซีเหยากล่าวพลางโบกมือบอก   ...มีแต่ส่วนนุ่ม ๆ…

    “หมอชั่ว”   อดปากกลั้นคำแล้ว แต่หมอคนนี้หน้าไม่อายเสียจริง เช่นนี้จื่อถงจะไปพบหน้าใครได้ ชายลวนลามชาย…  

       โอดครวญอันใดนักหนา ซีเหยาเหลือทน คำก็หมอเถื่อนสองคำก็หมอชั่ว แล้วนางที่ไปจับส่วนต่าง ๆ ของจ้าวจื่อถงโดยมิได้ตั้งใจนี่ นางก็อายเหมือนกันนะ ซีเหยาขาดทุนเห็น ๆ จะมีแต่เขาที่ได้กำไรทั้งขึ้นทั้งล่อง ...ลมหายใจข้าก็เป็นผู้หญิงนะ เจ้าน่ะผู้ชายถึงจะร่างกายไม่ใช่ในตอนนี้ก็ตาม…  นึกแล้วซีเหยาก็ยื่นข้อเสนอ “พูดมาก ข้าให้จับคืนเอาไหมเล่า”

    จื่อถงเลิกคิ้ว  “มีส่วนไหนให้อยากจับ ข้าไม่เห็น หึ อย่างเจ้าแถมแผ่นดินยังไม่เอาเลย”

    ท่านหมอหมั่นเขี้ยว ปากดีอย่างนี้ต้องแกล้ง อยู่ในร่างหญิง หวงตัวเสียด้วย ตลกจริง นางยื่นมือไปจับเอวจื่อถงอีกครั้ง ดูตะลึงใจ  “โอ้โหเอวเพรียวจริง ๆ”

   “นี่เจ้า! น่าไม่อาย”

   ซีเหยาแย้งว่า  “ข้าเป็นชายจะอายทำไม”

    นึกพิเรนทร์ไปใหญ่นางจับรวบจ้าวจื่อถงดึงลงเตียง คิดจะเอาคืนให้สาสมความเหนื่อยล้า พลันคร่อมร่างท่านอ๋องไว้ใต้ร่าง  “จื่อเอ๋อร์ ศิษย์พี่ข้าสอนไว้ ให้อยู่บนเท่านั้น”

    “ข้าไม่เคยอยู่ล่าง”  จื่อถงเถียงกลับก็พลิกตัวขึ้นอย่างง่ายดาย รวบข้อมือซีเหยาขึ้นเหนือศรีษะ อย่างจื่อถงไม่ยอมแก่ใครเท่านั้น จึงกระทำลงไม่ยั้งตน ตามวิสัยคนเป็นบุรุษ กายแทรกลงกลางตัวซีเหยา สอดเข่าใต้ขาพับนาง เส้นผมยาวราวเส้นไหมเคลื่อนลงมาแตะลำคอแพทย์ตัวน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดจากปากจ้าวจื่อถง ทำเอาดวงตาซีเหยาเบิกกว้าง    

   อ๋องน้อยร่างงามจึงกล่าวให้แพ้ว่า  “รู้หรือยัง ผู้อ่อนด้อยอย่างเจ้าเข้าใจหรือไม่ วิธีอยู่บนอย่างรวดเร็วเข้าทำอย่างนี้”

    ซีเหยาพูดไม่ออก นิ่งงันไร้คำพูด ...ภาพที่เคยอยู่ในความฝันจากรากไม้ลามก นั่น เป็นคนคนนี้...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"“จื่อถง! จับตรงไหนของเจ้าเอามือออกนะ โอ้ยเล่นบ้าอะไร ตรงนั้นอย่า ปล่อยข้า กล้าอีกอย่าหาว่าไม่เตือน” แลเห็นว่านางโกรธจัด ยามมองเห็นสีทาปากตนเองติดบนปากจื่อถงแล้วน่าอายนัก นางพยายามใช้หลังมือเช็ดปากตัวเอง ลบล้างรอยจูบเมื่อครู่ให้ออก แต่กลับถูกจูบใหม่ ใช้มือกระทำการอุกอาจ"

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha