(จบ)เล่ห์พยัคฆ์🔞(จีนโบราณ)

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : จะช่วยหรือไม่ช่วย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

....

11

เรือนผมดำขลับสยายแผ่ลงมาปรกต้นคอคนใต้ร่าง ชั่งนุ่มนวลและชวนจั๊กจี้ บรรยากาศเงียบแผ่ขยายทั่วห้อง ดวงตาสีดำของซีเหยาเบิกโต คิ้วเรียวขมวดย่น จ้องมองจ้าวจื่อถงอย่างสั่นไหว แววตาวาววับดุจระลอกคลื่นบนผิวนํ้าหรี่มองลงที่นาง ดุจสายนํ้าเย็นชะโลมคนมองขึ้น สะกดสายตาให้จังงังไปพร้อมความเงียบสงัด จะมิหวั่นได้หรือ เมื่อก่อนตอนเยาว์และตอนนี้ต่างกันมาก มิใช่เด็กๆจะมาเล่นมวยล้มกัน ริมฝีปากจื่อถงเรียวสวยและเปล่งสีงามลํ้า ซีเหยาไม่ใช่ชายเต็มตัวเสียหน่อยพอจะต่อต้านจื่อถงไหว

    อาชูดักฟังพลอยตกใจ คิดว่าจื่อถงเสียท่าแล้ว จึงทุ่มตัวสุดแรงเกิด พังประตูเพียงครั้งเดียวก็เข้ามาภายในได้ พลันเอะร้องถามเสียงดัง   “นายท่านโดนกระทำไม่ดีหรือข้ารับ!”

     บ่าวน้อยอ้าปากค้างแข็งหุบไม่ลง ภาพที่หัวคิดกับสิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นไปตามนั้น   ...จ้าวจื่อถงของข้า ท่านอยู่บนร่างหมอที่เป็นผู้ชาย ไม่พอไยมือท่านนั้น กระตุกผ้ารัดเอวของอาเหยามันค้างไว้อีกด้วย โอยข้าน้อยจะเป็นลม…    

    ซีเหยาถีบจื่อถงออกจากตัว จนร่างอันบอบบางสูงเพรียวติดผนังดังตึง!  แพทย์น้อยหาสนใจไม่ เร่งห่อปมผ้ารัดเอวใหม่ แล้วปั้นปึงขึงตาใส่จื่อถง   ...เกือบไปแล้ว ทำไมคนคนนี้อันตรายอย่างนี้ อาชูไม่พังเข้ามาข้าเสียแน่ ความลับนี้…   อาเหยากอดอกเชิดสายตาแข็งขึงใส่ ขยับปากว่า  “ข้าเพิ่งทราบว่าท่านอ๋องมีความต้องการอันประหลาด สาเหตุที่ไม่ยอมแต่งงานหรือรับอนุภรรยาเพราะอย่างนี้นี่เองหรือ?”

    ใจร้อนรุ่มพิกลนัก ยามได้ฟังถึงกับลมหูออกเลือดขึ้นหน้า “หมอเถื่อน! เจ้าต่างหากที่จะกระทำข้า แต่เสียที แรงน้อยไปหน่อย เจ้าเองก็ไม่สมประดี มีของดีแต่ใช้ไม่เป็น กลับมาอยากได้ชายอย่างข้า”

    ซีเหยามือเท้าสะเอวยกเท้าก้าวจะเข้าไปเอาเรื่อง อาชูเห็นท่าไม่ดีรีบเข้าแทรกคั่นกลาง พลางเอ่ยให้ประนีประนอม “อย่าทะเลาะกันเลย เรายังต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอีกนาน”

    ซีเหยาพ่นลมใจแรง กระทืบลงพื้นเข้าประชิดอาชูแทน “อย่ามาพูดรวมข้า ข้าไม่ได้อยากอยู่ด้วยนัก จะรีบหายาแก้ให้ไวที่สุด จะได้ไม่มีพวกเจ้ามารังควานกวนใจ!”

    จื่อถงแค่นเสียงหึ! กอดอกชำเลืองมองอย่างเย็นชา “ข้าก็ไม่ได้อยากอยู่กับคนเถื่อนอย่างนี้นัก รีบหายาแก้แล้วไปเอารางวัลกับจักรพรรดิเสียสิ แล้วก็คนละทางไปเลย”  

    รังสีความเกลียดชังคุกรุ่นเต็มห้อง บ่าวน้อยลำบากใจจะสมานฉันท์กับสองคนนี้อย่างไร

    ท่ามกลางสายตาในกลุ่มไม่เป็นมิตร สรรพเสียงจากด้านล่างอื้ออึง คล้ายมีเสียงคนกำลังพูดคุยกันระงม แพทย์น้อยอาสาออกไปดู ระหว่างนั้นใบหน้าเรียวสวยของจ้าวจื่อถงแลลงจากระเบียง สังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ

    แผ่นประกาศรูปหน้าไม่คล้ายคลึงก็ไม่เชิงอาเหยาแปะติดกำแพงโรงหมอ มือนุ่มละมุมของแพทย์น้อยกระชากมันออกมาอ่านแผ่นหนึ่ง ชาวบ้านออล้อมกันต่างชี้นิ้วมายังซีเหยา ฟังไม่เป็นคำพูดดูไม่เป็นสำเนียงกำลังวิจารณ์ต่าง ๆ นานา แต่เดาได้ว่านี่กำลังเอ่ยถึงหมออย่างเขาแน่นอน ในใบประกาศตามตัวซีเหยา เพื่อนำไปพิจรณาในตุลาการ กระดาษเขียนรูปหน้าพร้อมตัวหนังสือประกาศถูกขยำเป็นก้อนกลม จากนั้นก็ก้าวฉับ ๆ ไปฉีกแผ่นประกาศทั้งหมดออกจากแผงกำแพง

    ได้มารวมนับยี่สิบใบ ซีเหยาเดินเข้าไปหาทหาร ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้แพทย์น้อยเช่นกัน ทว่านางกระพือใบแจ้งหว่านประกาศกลางอากาศทิ้งต่อหน้าทหาร จนมันปลิวว่อนราวขนนกสีขาวเปื้อนหมึก สายตาไม่เป็นมิตรของนางจ้องมองทหารชุดดำแดงโดยไม่พอใจ

    แต่โจวหย่งคังยกมือดักทหารนายหนึ่งไว้ แล้วเข้าใกล้ซีเหยาอย่างเป็นมิตร “ท่านหมออาเหยา ท่านช่วยไปตุลาการกับเราสักครู่ได้หรือไม่ เพียงสอบปากคำ ไม่เสียเวลารักษาของท่านแน่นอน”

    ลังเลใจนักที่จะตามไป หากไปตุลาการที่ว่า มีหรือจะครู่เดียว   ...แสร้งถามความเป็นไปเป็นมาของใจความกับผู้ประกาศหน่อยจะดีกว่า… ซีเหยาก้มตัวลงหยิบใบหน้าตนเองมาแผ่นหนึ่ง ชูตรงหน้าโจวหย่งคังดั่งไม่พอใจ  “วาดให้มันดูดีหน่อย ข้าออกจะหน้าตาดี”   ดุแล้วก็ผ่อนเสียงลง  “ว่าแต่ว่า.. ทำไมประกาศจับข้า มีอันใดไปผิดใจใครเข้าหรือ?”

    มือปราบฝ่ายขวาเหลือบตาชำเลืองไม่วางใจอาเหยาทั้งสิ้น   ...จะทำเป็นว่าไม่รู้เรื่องหรือ การแสแสร้งของหมอผู้นี้น่าดูชมนัก…  หย่งคังอ้าปากไมทันได้ออกเสียง เทียนเกาโผล่ที่ด้านหลังมือปราบฝ่ายขวาของตนเสียก่อน แล้วยังอธิบายเล่นด้วยกับหมอมันไปอีก  “ผู้ป่วยของท่านคือจื่ออ๋องใช่หรือไม่ พอดีคนสนิทของอ๋องน้อยเกิดการไม่พอใจแก่ท่านหมอ จึงไปร้องเรียนข้า เช่นนั้นเราไปคุยปรับความเข้าใจกับเขาดูหรือไม่ เผื่อดียกโทษให้เจ้า”   เทียนเกาบอก ใบหน้ามีรอยยิ้ม ยื่นมือผายไปด้านข้างราวเชื้อเชื้อเส้นทางให้ซีเหยาก้าวไป

    ใจนางไม่อยู่สุขเสียแล้ว กระสับส่ายในใจ จนเหงื่อออกที่ฝ่ามือ นึกคิดว่าตนพลาดท่า  ...แย่แล้ว คนผู้นี้หยั่งเชิงเราว่าเราอยู่ที่ใดเมื่อคืนที่ผ่านมา หากเราต้านเท่ากับเรายอมรับว่าเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์  เป็นอย่างนี้มีหวังถูกถ่วงเวลาแน่ การรักษาจื่อถงสำคัญ ให้คำใดไปใครจะเชื่อว่าจื่อถงเป็นหญิง อีกอย่าง หากข้าแสร้งใสซื่อตอนนี้ ก็ถูกยื้อเวลาเช่นกัน เสีย มีแต่ทางเสีย ๆ…    ซีเหยายิ้มพร้อมแค่นเสียงใส่ “ข้ามีแต่อยู่ในครัว ต้มยาลดไข้ให้ท่านอ๋อง แล้วข้าไปกระทำอันใดให้ผู้ใดขุ่นเคืองกัน หน้าใครก็ยังไม่พบ จะมีแต่เสี่ยวหลันสาวใช้ท่านอ๋อง อย่าบอกนะ ว่าสาวใช้ผู้นั้นเป็นผู้มีอิทธิพลจนข้าต้องเกลี้ยกล่อมคำร้องของนางที่ตุลาการ หึ คดีใหญ่เสียจริง”

    มือปราบถอนหายใจผะแผ่ว กระพริบตาขบคิดวิธีการนำตัวซีเหยาเขาไต่สวนโดยไม่เอิกเกริก  ...ไม่ได้เป็นแค่หมอที่รักษาคนได้อย่างเบามือ หากแต่นักต่อปากต่อคำได้ดีเยี่ยมนัก มันกำลังเลี่ยงข้า ชั่งฉลาดเกินความคิดหมอ…   ต่อจากเกลี้ยกล่อมดูละเอียดถ้วนว่าจะมีแต่ยื้อกันไปมาเท่านั้น อย่างน้อยเสียตอนนี้ต้องตัดทางคำพูดคำจาเฉไฉของหมอเสียก่อน ชาวบ้านห้อมล้อมจับผิดเอาคำไปนินทาอยู่ ยังคงคุยกันนอกวงมือปราบ ออกความเห็นเพื่อพูดคุยกันบ้างถามไถ่เรื่องราวกันเองบ้าง

    เทียนเกาตัดปัญหาเอ่ยถามหาหนึ่งใจความในคดี  “เมื่อท่านหมออยู่กับจ้าวจื่อถงตลอดเวลาหรือไม่ แล้วตอนนั้นท่านหมอทำอะไร”

   ซีเหยา อึกๆ อักๆ สายตาเริ่มไม่นิ่งนึกคิดหาหนทางตอบคำที่ไม่ได้เตรียมไว้ “ข้าต้มยาให้แล้วก็กลับมาที่นี่”     

   เทียนเกาต้อนอีก  “ท่านอ๋องไม่สบายเจ้ายังหนีกลับมาได้ เป็นหมอได้หรือ บอกมาอีก ว่าเจ้ากลับมาแล้วทิ้งท่านอ๋องไว้จริงหรือไม่?”

    “ข้า..”

    “เขาอยู่กับข้าทั้งคืน”  แว่วเสียงหวานเอ่ยผ่านเข้าหู ซีเหยาตอบยังไม่ออกจื่อถงก็กล่าวแทรกความมาเสียก่อน หญิงสาวชุดสีขาวก้าวมาจากด้านใน ยามใบหน้าต้องแสงตะวันดูกระจ่างตานัก ราวกับขนนกสีขาวลอยล่องมาเบื้องหน้าปะทะแสงสว่างดูเบาบางและลํ้าค่าหาดูได้ยาก

    จื่อถงยืนเชิดจมูกเล็กน้อยรอยยิ้มเบาผุดอาบดวงหน้า สะกดเทียนเกาอยากสลักใจนางให้มีแต่เขาขึ้นมา แต่ว่าเมื่อครู่นางบอกว่าอยู่กับอาเหยาทั้งคืน เช่นนั้นหรือนางจะมอบของลํ้าค่าให้ไปแล้ว เทียนเกานอบน้อมถามนางตามตรง  “แม่นางเป็นฮูหยินท่านหมอหรือ?”

    “จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร!” จื่อถงชักสีหน้า แต่รีบผ่อนอารมณ์ลงให้ปกติ “คือว่า ข้ามักจะปวดศีรษะในยามกลางคืนมาหลายวันแล้ว จึงให้ท่านหมอจัดยาผ่อนคลายให้ และต้องดื่มยาทุกวันจนกว่าจะหายดี”   จื่อถงประคองมือกล่าวอ่อนช้อยต่อไป “ขออภัยท่านมือปราบที่ข้าแอบฟัง แต่ข้านั้นเป็นส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้ท่านหมอละจากท่านอ๋อง เพียงเพื่อมารักษาข้าเท่านั้น ผิดพลาดประการใด ก็จะไปชี้แจงแถลงไขต่อผู้ที่ทำให้คนของท่านอ๋องไม่สบายใจได้สบายใจอีกคน”

    ชั่งเป็นเรื่องที่โล่งใจและลำบากใจพร้อมกัน ดรุณีงามลํ้าผู้นี้เพียงไม่สบาย ทว่าออกตัวต่อคดีที่ไม่เกี่ยวข้องนี่สิ  “แม่นาง ข้าต้องขอตัวท่านหมอเหยาไปจริง ๆ เช่นนั้นเวลานี้ แม่นางจิบชากับข้าสักหน่อยเพื่อฆ่าเวลาดีหรือไม่”

    ...พี่ชายจะเกี้ยวข้าหรือ? ใครจะปราบปลื้มท่านกัน การกระทำต่อไปนี้อาจถูกล่า แต่จะให้คนที่จะปรุงยาให้ข้าหายไปต่อหน้ามิได้ สละมันเถอะ คืนเป็นอ๋องหลายอย่างก็ง่ายแล้ว….

    สายตาดรุณีตวัดสะบัดออกจากมือปราบ กล่าวไม่ไว้หน้า “ข้าต้องการแค่หมอคนนี้ ถ้าไม่ให้จะทำไม”   

    “เช่นนั้นแล้ว ข้าต้องกันแม่นาง”  กล่าวจบเทียนเกาขยับเท้าฉับพลันสองก้าว เข้าประชิดตัวซีเหยา มือเรียวใหญ่ยื่นเข้าหา จะคว้าเข้าที่คอเสื้อเพื่อกระชากตัวออกจากหญิงสาวผู้งดงาม  แต่จื่อถงไวกว่าหนึ่งก้าว ดึงไหล่ซีเหยาอย่างว่องไวเข้าประชิดตัว พลันยื่นมือขวาข้ามตัวหมอ หยิบกระบี่ที่เอวเทียนเกาถกออก ตวัดคมแสกกลางตัวมือปราบหนุ่มคาดจะเอาแผลให้ได้ เทียนเการู้ตัวก่อนขยับตัวถอยร่น หลบคมกระบี่เฉียดฉิว พริบตาเดียว จื่อถงดึงซีเหยาวิ่งว่องมาด้านหลังโรงหมออย่างเร็วฉิบ

    “ตาม!!”  เทียนเกาออกคำสั่งดุดัน ทหารหลายนายสาวเท้าตามติด  

    จื่อถงดึงซีเหยาให้วิ่งมาถึงทางหลัง แล้วกระโดดขึ้นม้าตัวใหญ่สีนํ้าตาลแดงขนเงางามแล้ว  “ขึ้นสิ!”   จื่อถงบอกพร้อมคุมม้าให้นิ่ง

   “ขึ้นไม่เป็นไม่เคยขี่ม้า!”  

    “หมอเถื่อนขึ้นมา!”    จื่อถงตวาดบอกลั่น จะให้ทำอย่างไรเล่า ม้าก็สูง แม้จะสูงเกือบบุรุษแต่ใช่ว่าจะหยั่งเท้าได้และมีแรงไปหมดทุกอย่าง มิได้ฝึกปรือให้มีกำลัง หากแต่เป็นหมอใช้เพียงมืออันอ่อนช้อยหยิบจับเย็บแผลเท่านั้น

    “เจ้าก็ยื่นมือมาดึงข้าสิ”   เวลาประชั้นชิด จะมีเพียงจื่อถงต้องดึงเท่านั้น

    คิ้วเรียวขมวดมุ่น ดวงตาหรี่มิยอมจับ ยังบอกกลับไปอีก  “ไม่ ข้าจะไม่จับเจ้าเป็นอันขาดต่อให้ตายก็ตาม”

    จื่อถงทระนงตนนัก เหล่าทหารตามมาจะถึงตัวแล้ว ขึ้นม้าไม่ยอมมีแต่ถูกจับ ซีเหยาเกลียดเขานัก อ๋องผู้ใจดำ..

...............................



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"“จื่อถง! จับตรงไหนของเจ้าเอามือออกนะ โอ้ยเล่นบ้าอะไร ตรงนั้นอย่า ปล่อยข้า กล้าอีกอย่าหาว่าไม่เตือน” แลเห็นว่านางโกรธจัด ยามมองเห็นสีทาปากตนเองติดบนปากจื่อถงแล้วน่าอายนัก นางพยายามใช้หลังมือเช็ดปากตัวเอง ลบล้างรอยจูบเมื่อครู่ให้ออก แต่กลับถูกจูบใหม่ ใช้มือกระทำการอุกอาจ"

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha