(จบ)เล่ห์พยัคฆ์🔞(จีนโบราณ)

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 14 : ปะทะกองโจร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

14

     มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน คำนี้จะใช้ได้ไหม กับอ๋องจื่อถงและหมอเหยา ที่เอาแต่ก่อกวนกันอยู่ตลอดทาง เดินทางเลี้ยวลดไปมาบนภูเขาสูง ผ่านเส้นทางช่องแคบริมหน้าผา เหลือเพียงเส้นทางนี้หนทางเดียวจะไปต่อได้ หวนกลับคืนใช่ว่าจะไม่เสียเวลาไปอีกโข     

ห่างจากหมู่บ้านริมนํ้ามาได้เพียงสิบลี้ก็เจอปัญหา เหล่ากองโจรหน้าตาดั่งกับพรานล่าสัตว์ ห่อหุ้มผิวกายด้วยหนังเสือ ใบหน้าครึ้มเต็มไปด้วยหนวดเครา บ้างผอมบ้างก็อ้วนตุ้ย ถือดาบและอาวุธหลากชนิดในมือ มีนับแปดคนยืนดักรอทาง หวังจะปล้นพ่อค้าขนของจากบ้านเกิดสู่เมืองหลวง ชายร่างท้วมยกกระบองพาดไหล่ ตวาดเสียงดังถามหาของลํ้าค่า    เห็นรูปการณ์ไม่เข้าท่าจึงจับยัดจื่อถงเข้ากองฟางนั่งคร่อมทับกายบางสูงเพรียวเอาไว้  เกวียนขนฟางคันเล็ก แต่ยังดีที่มีเศษต้นข้าวขนมามาก เห็นจื่อถงไม่ยอมระวางอ่อนข้อ ยังคงดิ้นยุกยิกไปมาดังส่อเสียดในกองหญ้าแห้ง นางจึงจัดการควักเข็มจี้สะกัดจุดให้นิ่งลง

    ชายร่างท้วมแลข้ามคนขับเกวียนไป เห็นเด็กหนุ่มร่างผอมหน้ามนนั่งยุกยิกทำอะไรสักอย่าง มันเห็นว่าเด็กคนนั้นทำอะไรต้องสงสัย จึงเดินอาด ๆ เข้าไปหา ถือกระบองยาวสีดำทมิฬพาดบนบ่า มันใหญ่กว่าแขนเจ้าของมันเสียอีก คาดได้เลยว่าหากถูกฟาดไปเพียงครั้ง กะโหลกได้ยุบฝังลงถึงสมองอย่างแน่นอน

      ร่างใหญ่หยุดตรงหน้าซีเหยา ยืนสำรวจรายละเอียดรอบข้างก็ไร้สิ่งใดผิดปกติ ยังไม่อาจว่าปกติ หรือมันจะซุกซ่อนสิ่งมีค่าไว้  แต่เมื่อมันได้สงสัย จะไม่ให้พูดก็ไม่ใช่วิสัยโจร  “เจ้าซ่อนของมีค่าไว้หรือ สร้อย เงิน พลอย หรือผ้าเนื้องาม ใช่หรือไม่”  เสียงใหญ่ทุ้มตํ่าเหมือนตัวเอ่ยถาม เหลือกตาดำตาขาวใส่ คล้ายข่มขู่

        จื่อเอ๋อร์ก็งามนัก นิสัยโจรต้องปล้นไปแน่นอน “จะมีได้อย่างไรพี่ชาย ข้าเห็นว่าตามทางที่มามันขรุขระ  ข้าเห็นวางมัดฟางจะตกจึงดันมันขึ้นเกวียนเท่านั้นเอง”   ซีเหยาพูดอ่อน เปล่งนํ้าเสียงอันสุภาพกับกองโจร ยิ้มสดชื่นไว้ก่อน

    มันไม่เชื่อ มือใหญ่มันรวบคางนางขึ้น ออกแรงบีบไปหนักเอาการ แทบจะเอาแก้มน้อยบอบชํ้า หัวหน้าโจรข่มขู่หมอเหยาให้หวั่นเกรงด้วยเสียงเบาผะแผ่วเล็ดลอดไรฟันว่า  “ข้าเป็นโจร ทันทุกเล่ห์เหลี่ยมพ่อค้าต่างเมือง เจ้ารู้หรือไม่ ของที่ขนมาก็เป็นฟางอย่างนี้ แต่ค้นในกองฟางอีกทีก็เจอหีบผ้า ขายได้ราคางามทีเดียว”   มันดึงคางซีเหยาอีกรอบจนนางร้องอึก!  “คราวก่อนมันขนหิน พอเทหินออกกลับมีเครื่องประดับเงินแท้ใต้แผ่นไม้อีกที ครานี้ข้าจะเอาฟางออก ถ้าพบของดี ข้าจะขยี้เจ้า”

    “เฮ่!”  เสียงดุตวาดดังมาแต่ไกล ร่างหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาใกล้อีกคน ในมือถือดาบยาวโค้งราวพระจันทร์เสี้ยว ผิวสีนํ้าผึ้ง คิ้วโก่งตาดำ ริมฝีปากสีชมพูแต่งตัวรัดรูปดูทะมัดทะแมงไม่ต่างบุรุษสง่า ตัวสูงโปร่งกว่าซีเหยาไปครึ่งศอก  นางผู้นั้นเข้าถึงตัว มือหัวหน้าโจรถูกกระชากออกจากปลายคางอย่างรวดเร็ว หญิงสาวคนนั้นสาดแววตาวาวโรจน์ คล้ายต่อว่ากันทางสายตาแทนคำหยาบ จากนั้นก็หันมามองซีเหยา สายตาดูอ่อนละมุนลง “พ่อหนุ่ม เป็นอันใดหรือไม่”  นางใช้หลังมือแตะลงผิวแก้มซีเหยาอย่างละเมียดละไม แผ่รังสีปรารถนาจนน่าขนลุก  “ผิวเจ้านุ่มจริงๆ”

    ชายร่างท้วมดึงไหล่นางจากซีเหยาอย่างแรง เป็นสาวเป็นนางมาละเลียดผิวผู้ชายย่อมไม่เข้าท่านัก ยิ่งด้วยกิริยาอย่างนี้ ใครเห็นต่างรู้ดีว่านางอยากได้อะไร  “หรงผิง ผู้ชายในหมู่บ้านก็มี ไยเจ้าไม่เอา! หรือจะให้ข้าจับเจ้ามัดเข้าพิธี ถึงได้ยอมเลิกราหาผู้ชายนอกค่ายทำสามี!”

   หรงผิงถลึงตาเขียวใส่ ฟันกัดแน่นจนดังกรอด ยกดาบในมือเงื้อขึ้นพาดคอ มุมปากหรงผิงกระตุกคล้ายแสยะยิ้ม เอ่ยข่มขู่  “พี่เข่อซิน ถึงท่านจะเป็นพี่ชายข้า แต่ดาบข้ามิใช่น้องท่าน มันตัดคออย่างง่ายเลยนะ อย่ามาบงการชีวิตข้า”  

   “หรงผิง!”   เข่อซินลมออกหู น้องคนนี้มันจะฟังพี่ไม่ได้หรือไร ทำตัวเป็นกุลสตรีไม่มี ตามขบวนกองโจรออกล่าผู้ชายแทน

    คนขับเกวียนยืนตัวสั่นหงึกๆ กลัวใจว่าจะโดนฆ่า ระหว่างพี่น้องเถียงกัน ก็พอมีเวลาใช้ความคิด อย่างน้อยให้พี่ชายที่นำทางมารอดไปให้ได้ หนีทางการมาเจอกองโจรยุ่งยากเสียกะไร กระนั้นซีเหยาแลเห็นสีหน้าดำคลํ้าของเข่อซิน มันเถียงกันจนมีนํ้าโห ง้างมือถือกระบองคล้ายจะฟาดลงเกวียนแทนน้องมัน ระยะห่างหมอเหยาจากเกวียนไม่ถึงก้าว อ่านออกได้ว่าต้องตีลงเกวียนคันน้อยนี้แน่นอน คนอยู่ด้านในโดนทุบเละเป็นเนื้อเปื่อยแน่

     มันง้างมือจริง ฉับพลันมันก็ตวัดกระบองกลางอากาศจะฟาดลงรถไม้ขนฟาง ซีเหยายื่นตัวคว้าเข็มที่ปักจื่อถงออก แล้วลากอ๋องน้อยลงมา แรงนางมีไม่ถึง กระบองลั่นลงผ่าไม้เพียงปลายนิ้วจื่อถงอย่างหวุดหวิด เสียงฟาดราวอสนีบาตแหวกอากาศผ่านเมฆครึ้ม เสียงเปรี้ยง!!  รุนแรงน่าสะพรึง จนเกวียนไม้ทั้งคันพังยับ

      ทว่าการกระเข่อซินทำเอาซีเหยาลืมที่จะกลัวตาย ชี้นิ้วขึงตาดุด่าใส่  “มารดาเจ้าเถอะ!  หากคนตายต่อหน้าข้าต่อให้จะเก่งกาจมาจากไหนจะถลกไส้มันจากท้องแล้วเอาไปเผาไฟด้วยมือข้าเอง!”

  “หาาา!!”   เข่อซินฉุนเฉียวขึ้น หูแดงกํ่าร้อนกายไปหมด ลมออกหูดังหวืออื้ออึง ท่องเอาไว้ในใจหากวันนี้ไม่ฆ่าเด็กนี่จะไม่ยอมรามือแน่  

    เข่อซินร่างท้วมตั้งท่าจะฟาดฟันลั่นกระบอง หรงผิงรีบสอดแขนเข้ากอดแขนพี่ชายให้ยั้งมือไม่พอต้องกระชากด้วย เสียแต่บัดนี้อารมณ์เกรี้ยวโกรธมันขึ้นหน้าฉีดเลือดขึ้นสมอง มองทางใดมีแต่ส่วนอยากระบายให้สะใจ แต่ซีเหยาหาได้กลัวมันไม่ เคยเห็นคนตายต่อหน้ามาไม่รู้กี่ครั้ง พ่อแม่และคนในบ้านตายกันนับยี่สิบคน บัดนี้หากจะเห็นอีกต้องตายกันไปข้างกับกองโจรนี่เสียก่อน หมอเหยายืนนิ่งเชิดสายตาไม่ผวาแม้นิด กัดฟันจนดังกรอด ตอนนี้โมโหไม่แพ้โจรมัน ครั้นเนื้อครั้นตัว อยากจะออกแรงเอาเข็มสะกดเลือดลมให้หมดแรงไปเสียตลอดชีวิต

   เข่อซินสาวเท้าไว จะเข้าไปตวัดอาวุธกระทบกระแทกกะโหลกสักครา ไม่เช่นคงกินไม่ได้นอนไม่หลับ เมื่อก้าวเท้าจะถึงตัว ฟาดกระบองลงโดยไม่ต้องฉุกคิด

  จื่อถงอ่านมานานเนิ่นย่อมอ่านได้ว่าอาเหยาได้ช่วยชีวิตไว้ ถึงได้ยัดเขาลงกองฟางซ่อนตัวหลบพวกใจชั่ว  บัดนี้ยามลำบากก็ยื่นมือช่วย เท้าเรียวยาวยื่นออกมาเตะขึ้นกลางท้องแขนโจร กระทุ้งปลายเท้าเข้าสู้เส้นเอ็นใหญ่ มือมันสะท้านหยิบจับของหนักมือไม่อยู่  กระบองดำอันใหญ่หล่นตุบ!  จื่อถงเล่นมวยอ่อน ส่งกระบวนท่าออกมาจากหลังซีเหยา หมุนกายกำหมัดกระแทกกรามเข่อซินด้วยหลังมือ เข่อซินคล้ายหูอื้อตามัว นํ้าลายกระฉอกจากริมฝีปาก ล้มตึงลงกับดิน

   หรงผิงฟาดดาบกลางตัว จื่อถงรีบเอนหลังตัวโยนเอี้ยวถอยแล้วกลับคืนมาใหม่ ชี้นิ้วหัวแม่มือจี้เข้าข้อศอกสะกัดเส้นเอ็นให้เคลื่อน หรงผิงเจ็บแปลบที่ศอกหนา กำดาบยังไม่ขึ้น สมุนอีกบานเบอะกำอาวุธเข้าล้อมจื่อถงและซีเหยามั่น เข่อซินนั่งงงงวยไม่นานสติก็ฟื้นคืน แลตาขึ้นหาคนกระทำมันถึงเพียงนี้ เห็นหญิงสาวงามลํ้าผู้หนึ่งยืนเล่นหมัดเล่นมวยอย่างคล่องแคล่ว

    ต้องตาต้องใจ หญิงใดจะงดงามได้เพียงนี้ เข่อลุกขึ้นรีบสั่งการ “พวกเจ้าหยุด!”   เข่อซินยกมือดักกวักมือให้ถอย รีบยืนขึ้นแล้วจัดเสื้อผ้าเข้าใหม่ ปัดผมแต่งให้เรียบ เปลี่ยนสีหน้าไวอย่างกับกิ้งก่า จากสีหน้าตึงเครียดเป็นยิ้มแย้ม “เมื่อครู่ที่ข้าเงื้อกระบองลงฟาด เป็นแม่นางที่หลบในกองฟางหรือ”

   “...........”    จื่อถงเงียบไม่ตอบ กอดอกหมางเมินใส่

     “เมียเจ้าหรือ?”   เข่อซินชี้นิ้วเบิกตากว้างถาม

     ซีเหยาจะตอบเบี่ยง บอกว่าไม่ใช่ แต่ช้ากว่าจื่อถงไปหนึ่งคำ อ๋องน้อยจึงบอกว่า “คนคนนี้เป็นของข้า ข้าไม่ได้เป็นของเขา แต่จะคิดอย่างไรก็คิดไป”

    ...จื่อถงท่านรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกไป ข้าไปเป็นของท่านเมื่อไหร่?...

    จื่อถงมองลงมาหาซีเหยา นึกจะตอบทางสายตา  ...เป็นหมอประจำตัวข้า ไม่เรียกว่าของข้าหรือ อย่างไรถึงจะเรียกว่าเจ้าเป็นของข้าเล่าหมอเถื่อน…

   ซีเหยาเกาหัวแกรกๆ จื่อถงพูดได้สนุกสนานนาง เล่นชนิดนี้ นางไปไม่เป็นเลยทีเดียว

    เข่อซินหัวร่อร่วนอ้าปากกว้างจนเห็นลิ้นไก่ มันหยิบกระบองขึ้นมาอีกรอบ เจ็บที่แขนนัก พอเงียบลง และสูดลมหายใจเข้าใหม่ให้ข้อเสนอคนงาม   “แม่นาง เจ้าหนุ่มปากดีคนนี้ผอมแห้งแรงน้อยไปเป็นเมียมันทำไม ตัวข้านั้นใหญ่กว่า เมื่อครู่ข้าเห็นนะ เจ้าปกป้องมันและดูมันจะไม่มีฝีมืออะไรเลยด้วยซํ้า”   

     “จื่อถงสานมือไพล่หลัง พยายามเดินให้เหมือนชายชาตรี  แต่เดินอย่างไรก็งดงามราวกับหงส์ หมอเหยาเห็นแล้วเห็นอกเห็นใจนัก    

     จื่อถงมายืนขวางหน้าหมอเหยาไว้ตอบโจรเรียบๆ  “มีไว้ทำแผลให้ข้าพอ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้อง”

   หญิงงามย่อมคู่ควรกับสิ่งมีราคา เข่อซินตนขึ้น “ข้ามีเงิน ปล้นชาวบ้านมา มีจนเรียกเศรษฐีได้แล้ว แต่พอดีโลภมากอยากปล้นเจ้า”   เข่อซินโอ้อวด หรงผิงเริ่มเห็นดีกีบพี่ชายก็ครานี้รีบวิ่งเหยาะหาซีเหยา กอดเข้าต้นแขนน้อย

   นางผู้มีผิวสีนํ้าผึ้งยิ้มพึงพอใจ เสนอไปว่า  “พี่เข่อ อย่างนั้นท่านเอานางแต่งเสียสิ ส่วนคุณชายคนนี้ข้าอยากได้”

   ...เลิกอยากได้ข้าเถอะน่าไม่มีอันใดเจ้าจะได้หรอก นอกจากสรีระเหมือนเจ้า..   ซีเหยาคิดแล้วเบ้ปากอยากร้องไห้

    แต่จื่อถงชะงักตั้งแต่เข่อซินบอกว่าเป็นเศรษฐีแล้ว  เพ่งมองกองโจรอยู่นาน ไตร่ตรองกวาดตาดีๆแล้วก็ยิ้มแป้น  “เจ้ามีเงินหรือ เช่นนั้นผู้ชายคนนั้นยกให้ท่านหญิงโจร และเจ้าอ้วน..เอ้ย!  ไม่ใช่ ท่านหัวหน้าโจร ข้อเสนอน่าสนนัก”

   หมอร้อง ‘เห้ย!’ ในใจ ต่อว่าจื่อถงไปอย่างเป็นขบวนคำ   “เดี๋ยวสิ ไยเจ้าจะทิ้งข้าเล่า ช่างเป็นผู้หญิงใจง่ายคล้อยตามเงินเสียจริง อย่างนี้แล้วข้าจะทำอย่างไร หน้าไม่อายนัก ที่บ้านเจ้าคงเห็นเงินทองมันลํ้าค่ามากสินะ ข้าผิดเองหูหนวกตาบอดหนีตามเจ้ามาสุดท้ายจะทิ้งข้า หาความจริงใจไม่ได้ สุดท้ายก็อยากสุขสบาย”

   จื่อถงกัดฟัน พูดได้้พูดไป เดี๋ยวจะทำให้พูดไม่ออก จากนั้นก็เหน็บแนมซีเหยา   “หึ!  ไม่มีเงินอย่างเจ้า ใช้ชีวิตด้วยกันต่อไปกันต่อคงได้อดมื้อกิมื้อสิ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"“จื่อถง! จับตรงไหนของเจ้าเอามือออกนะ โอ้ยเล่นบ้าอะไร ตรงนั้นอย่า ปล่อยข้า กล้าอีกอย่าหาว่าไม่เตือน” แลเห็นว่านางโกรธจัด ยามมองเห็นสีทาปากตนเองติดบนปากจื่อถงแล้วน่าอายนัก นางพยายามใช้หลังมือเช็ดปากตัวเอง ลบล้างรอยจูบเมื่อครู่ให้ออก แต่กลับถูกจูบใหม่ ใช้มือกระทำการอุกอาจ"

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha