ไซด์ไลน์ที่รัก

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : สาวไซด์ไลน์


ตอนต่อไป

ตอนที่ 1

14.30

ชั้นบนสุดของโรงแรมดังที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร ชายหนุ่มหน้าเข้มเดินตรงไปที่ห้องด้านขวาสุดแล้วหยุดยืนหน้าห้อง เขาหยิบคีย์การ์ดออกมาแล้วเสียบเข้าไป

“กริ๊ก...” เสียงปลดล็อคของประตูดังขึ้น ชายหนุ่มผลักประตูเข้าไป เขาเดินสำรวจไปทั่วๆ

“มีเรื่องอะไรแต่เช้าพายัพ” เสียวทุ้มนุ่ม ดังออกมาจากขอบสระน้ำด้านนอกห้อง ชายหนุ่มรูปงาม รางกายเปียกปอน เพราะเพิ่งขึ้นจากสระน้ำมาใหม่ เขาหยิบเสื้อคลุมสีขาวที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวม แล้วเอาผ้าขนหนูผืนเล็กซับเช็ดใบหน้า ขยี้ผมที่เปียกแล้วสะบัดหัวไปมา แล้วเอามือเสยผมทั้งหมดขึ้น  แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างขอบสระ

พายัพเดินเข้าไปหาเจ้านายหนุ่ม “ทางเยอรมันติดต่อด่วนมา ว่าสินค้าที่เราส่งไปให้ได้ไม่ครบครับ”

“มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็เราตรวจสอบสินค้าก่อนส่งให้ลูกค้าทุกครั้ง แล้วสินค้าจะขาดได้ยังไง นายรอฉันสัก 10 นาทีนะพายัพ” เจ้านายหนุ่มพูดจบก็เดินตรงเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อที่ห้องผ้าด้านใน

“ครับนาย” พายัพ มองตามหลังเจ้านายของเขาไป และอีก 10 นาทีต่อมา บาสเตียน ก็เดินออกมายืนตรงหน้าของคนสนิท  

“ไปกันได้แล้ว” บาสเตียนบอกกับลูกน้องก่อนจะเดินนำออกไปที่ลิฟท์ รถยนต์หรู แล่นออกจากใต้ถุนโรงแรมดัง มุ่งหน้าตรงไปที่ท่าเรือใหญ่ จนเมื่อมาถึง บาสเตียนและพายัพลูกน้องคนสนิท ก็เดินตรงไปที่มีกลุ่มคนยืนอยู่ประมาณ 5-6 คน

“หาสาเหตได้รึยังคุณชัชชัย” บาสเตียนเอ่ยถามผู้จัดการทันทีที่เดินมาถึง

“ได้แล้วครับ ทางลูกค้าโทรมาบอกว่า มันเป็นความผิดพลาดของทางฝั่งเขาเองครับ  คือทำนองหักหลังกันเองอะไรทำนองนี้ครับ และตอนนี้ก็ได้ของคืนครบแล้วครับ แต่ว่าเรือที่มีปัญหาไม่ได้จอดที่ท่าของเรานะครับ คนร้ายเอาไปจอดที่ท่าเรือฮัมบรูก์ หน้าโกดังชไปเคอชตัท ครับ แล้วทางลูกค้าเขาอยากให้คุณบาสเตียน ช่วยรับรองเรื่องสินค้าให้ เพราะทางตำรวจเยอรมันเขาต้องการเลขทะเบียนของสินค้า และที่เรือไม่มีเอกสาร คาดว่าคนรายคงเอาติดไปด้วย เขาเลยมาขอให้ทางเราจัดการเรื่องนี้ให้ด้วยครับ” ชัชชัยผู้จัดการหนุ่มรายงานเจ้านาย

“ก็จัดการให้เขาด้วยละกัน แล้วเรือของเราเสียหายอะไรบ้างไหม”

“ไม่เลยครับ จะมีก็เพียงคนของเราถูกมัดอยู่ในห้องบังคับเรือ แต่ตอนนี้เราช่วยไว้ได้ทุกคนแล้วครับ เอ่อ...คุณบาสเตียนครับ ผมเอารายงานวางไว้ที่โต๊ะให้แล้วนะครับ”

“อืม ขอบใจมาก ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยฉันไปละนะ”

“ครับ คุณบาสเตียน”

คิม บาสเตียนและพายัพนั่งรถออกมาจากท่าเรือ รถของเขามุ่งตรงไปที่ออฟฟิศของท่าเรือของเขา บาสเตียนเดินเข้าไปที่ห้องทำงานของเขา เขานั่งเคลียเอกสารบนโต๊ะ และอ่านรายงานที่ผู้จัดการเอามาวางไว้ เวลาผ่านไปจนล่วงเลยเวลาเลิกงาน ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มจะมืดลง บาสเตียนลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกมาขึ้นรถที่จอดอยู่ด้านนอก

“วันนี้คุณคิมจะไปที่ไหนมั๊ยครับ” พายัพคนสนิทเอ่ยถามเมื่ออยู่ในรถ

“แวะที่ผับของชาคริตหน่อยก็แล้วกัน”

“ครับนาย” พายัพรับคำแล้วขับรถตรงไปที่หมายทันที

เมื่อมาถึงผับหรู ท้องฟ้าก็มืดสนิท แสงไปที่ประดับประดาก็ส่งแสงสว่างมีสีสัยสวยงาม รถยนต์หรูจอดหน้าผับดัง พายัพลงมาเปิดประตูให้เจ้านาย บาสเตียนก้าวขาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านใน และเดินชนกันหญิงสาวนางหนึ่งเข้าอย่างจัง

“โอ๊ะ... ขอโทษครับ” หญิงสาวนิรนามเซจนเกือบล้ม ดีที่บาสเตียนคว้าตัวเธอเอาไว้ได้

“ขอโทษค่ะ..” พอตั้งหลักได้ หญิงสาวนิรนามก็เอ่ยขอโทษอย่างลวกๆ แล้วรีบวิ่งผ่านไปยังผับใกล้ๆ บาสเตียนถึงกับเพ้อเมื่อสายตาของเขาได้มองสัมผัสเข้ากับใบหน้าแสนหวาน

“สวย แต่...ไม่น่าอยู่ในที่แบบนี้” บาสเตียนพึมพำเบาๆ แล้วมองตามหลังหญิงสาวไป

“เฮ้ยคิมถึงกับมองตามเลยเหรอวะ” ชาคริตเจ้าของผับเอ่ยทักเพื่อนรักทันทีที่เห็น และเขาก็เดินมาทันเห็นเหตุการณ์พอดี

“อืมสวยดี ว่าแต่วันนี้ฉันอยากให้นายเลี้ยงเหล้าฉันซักหน่อยว่ะ รู้สึกเบื่อๆ แต่ยังหาคนเลี้ยงเหล้าไม่ได้ เลยมาขอเหล้าแกกินแก้กลุ้ม ได้ไหมวะ” บาสเตียนหันมาหาเพื่อนรัก และคุยเปลี่ยนเรื่องทันที

“ได้สิ เลี้ยงยันเช้ายังได้เลย ป่ะเดี๋ยวฉันจะจัดน้องๆ มาบริการแก” บาสเตียนได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นสูงทั้งสองข้าง แล้วพยักหน้าตอบรับเพื่อนรักเบาๆ

“อืม เข้าท่าดีนะ”

ตลอดเวลาชาคริตสังเกตว่า บาสเตียนดูเครียดๆ ไม่ร่าเริงเหมือนทุกครั้ง ทั้งๆ ที่ตัวเขาและสาวๆ รอบๆ ตัวพยายามบิ้วอารมณ์เต็มที่แล้ว เขาเลยแอบโทรหาเจ้นภาเจ้าประจำที่เขาใช้บริการบ่อยๆ

“เจ้ ผมอยากได้เด็ก เด็ดๆ สดๆ สักคนได้ไหม เจ้ส่งมาที่ผับของผมเลยนะ ที่เดิม ห้องเดิม โอเคนะ”

15 นาทีผ่านไป ชาคริตหันมากระซิบบอกบาสเตียน “คิม ฉันมีของขวัญให้แกว่ะ แกไปที่ห้องด้านในสิ ฉันสั่งมาให้แกโดยเฉพาะเลยนะ ไปสิ ปลดปล่อยซะหน่อยจะได้โล่งๆ นั่งหน้าอมทุกข์อยู่ได้ ไป!

“อืม..” บาสเตียนเดินเข้าไปข้างในอย่างขัดเพื่อนไม่ได้ เขาเดินเปิดประตูเข้าไป แล้วปิดประตูหันหน้ามา เห็นไซด์ไลน์สาวนางหนึ่งนั่งอยู่ปลายเตียง  มือหนาค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อเชิตออก พร้อมๆ กับเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เธอ

ไซด์ไลน์สาวที่กำลังนั่งเกรงอยู่ สะดุ้งทันทีที่เขาทิ้งตัวลงมานั่งตัวชิดติดกับเธอ “อุ๊ย...” บาสเตียนหันไปมองหน้าของหญิงสาวข้างกาย พอได้เห็นหน้าก็ตกใจเล็กน้อย

“นี่เธอ...” บาสเตียนนิ่งอึ้ง เขาจำเธอได้ ก็เขาเพิ่งเดินชนเธอที่หน้าผับเมื่อตอนหัวค่ำ แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะทำงานแบบนี้

 “เอาสิคุณจะทำอะไรก็รีบๆ ทำ ฉันจะได้รีบไป”  ไซด์ไลน์สาวล้มตัวลงไปนอนตัวตรงแหน่ว หลับตาปี๋ สั่นเทาเป็นลูกนก บาสเตียนเห็นก็อมยิ้มนึกขำไปกับอาการกลัวจนสั่นของเธอ เขานั่งนิ่งมองหญิงสาวตรงหน้า จนเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละข้าง

“สั่นอย่างนี้ใครจะไปทำลง หมดอารมณ์กันพอดี นี่งานแรกของเธอรึไง” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามอย่างเอ็นดู เมื่อเห็นเธอลืมตาขึ้นมามองหน้าเขา

“ค่ะ งานแรกและครั้งแรก คุณก็รีบๆ สิ ฉันจะได้ไป” ไซด์ไลน์สาวยังคงนอนนิ่งรีบหลับตาเมื่อเห็นหน้าของเขา และพูดกับเขาทั้งๆ ที่หลับตา

บาสเตียนแกล้งเอามือลูบจับ จากข้อเท้าของเธอ และไล้เบาๆ ไปเรื่อยๆจนใกล้จะถึงส่วนสำคัญ แม่ไซด์ไลน์สาวก็ตัวสั่นแรงขึ้นกว่าเดิม จนบาสเตียนรู้สึกได้ เขาหัวเราะในลำคอ นึกขันกับอาการสั่นของเธอ

“อึ๊ยยย....” ไซด์ไลน์สาวหลุดเสียงร้องออกมา เพราะเธอกลัวจนสั่น

บาสเตียนหยุดชะงัก เขาเอามือไปจับมือเธอและดึงแม่ไซด์ไลน์สาว ให้ลุกขึ้น มาอยู่ในอ้อมกอดของเขา บาสเตียนมองสังเกตุใบหน้าขาวนวลเนียนทุกตารางนิ้วของหญิงในอ้อมกอด เธอมีดวงตาที่แสนหวานสีน้ำตาลเข้ม คิ้วยาวเรียวได้รูป จมูกโด่งเชิด และมันก็ช่างรับกันกับเรียวปากที่เล็กแต่ดูอวบอิ่ม จนน่าจูบ นักธุรกิจหนุ่มจ้องมองเธอราวต้องมนต์ ก่อนจะก้มกดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากอวบอิ่ม แล้วลุกขึ้นยืน ดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนด้วย

“ป่ะ ออกไปข้างนอกกัน” บาสเตียนยิ้มแล้วหันมาบอกเธอ

เห็นทีว่าแม่ไซด์ไลน์สาวยังคงงงๆ อยู่ “เสร็จแล้วเหรอคุณ เขาทำกันแค่นี้เหรอ แล้วคุณจะพาฉันไปไหน” เสียงหวานๆ ถามเขาอย่างสงสัยเมื่อถูกพาออกมาจากในห้อง

“ชาคริต คนนี้ฉันจอง ช่วยจัดการทีนะ ป่ะไปกัน” บาสเตียนหันมาบอกกับหญิงสาวข้างกายก่อนจะดึงมือของเธอ แล้วพาออกไปที่ลานจอดรถ

ชาคริตยิ้มออก ดีใจที่เห็นเพื่อนรักของเขากลับมาป็นเหมือนเดิม แล้วตะโกนตามหลังของเพื่อนรักไป “เออๆ เดี๋ยวฉันจะจัดการให้”

บาสเตียนดึงแขนของหญิงสาว ให้เข้าไปนั่งคู่กับเขาในรถ แล้วสั่งให้ลูกน้องขับรถออกไป แล้วเสียงหวานๆ ก็เอ่ยถามอย่างสงสัย

“นี่คุณจะพาฉันไปไหน ตอบฉันมาก่อน ถ้ากลับช้าเดี๋ยวเจ้นภาด่าฉันตายเลย” แม่ไซด์ไลน์สาวมองหน้ารอคำตอบจากบาสเตียน แต่เขากลับนั่งนิ่งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของเธอ

“จอดๆๆ จอดรถเดี๋ยวนี้เลยฉันจะลง” หญิงสาวเอามือทุบเบาะของคนขับ จนพายัพต้องเหยียบเบรค แล้วชำเรืองตามองหน้าของเจ้านายทางกระจก บาสเตียนพยักหน้าให้พายัพออกรถ แต่เสียงหวานๆ กลับร้องประท้วงขึ้น

“ฉันจะไม่ไปกับคุณ ถ้าคุณไม่บอกว่าจะพาฉันไปที่ไหน” ใบหน้าหวานหันไปเอาเรื่องกับบาสเตียน คิ้วเรียวย่นเข้าหากันแล้วหันไปจ้องเอาเรื่องกับเขา บาสเตียนยิ้มออกมา เขาขำกับท่าทางเอาเรื่องของเธอ

“ตอบมาสิ คุณจะพาฉันไปไหน”

“โรงแรม”

“ห๊า... โรงแรม ฉันไม่ไป นี่คุณจอดรถเลย จอดเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ไป ไม่ไปเด็ดขาด น่าเกลียด!” หญิงสาวเผลอร้องออกมาดังๆ จนลืมไปว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

“แล้วเธอมาทำอะไร จะให้ฉันทำกลางถนนรึไง เอามั๊ยล่ะถ้าเธอไม่อาย ฉัน... ยังไงก็ได้” บาสเตียนเลิกคิ้วขึ้นสูงและยักไหล่ขึ้นสองข้าง แสดงออกมาว่าไม่แคร์สายตาใคร

ไซด์ไลน์สาวนั่งนิ่งเธอลืมไปเสียสนิท ใช่สิเธอมาทำงานเป็นสาวไซด์ไลน์  “แต่คุณก็ต้องบอกฉันก่อน ว่าคุณจะพาฉันไปไหน และนานเท่าไหร่ ฉันจะได้คิดเงินถูก และจะได้โทรบอกเจ้นภาด้วย ไม่งั้นเขาจะไม่ให้ฉันทำอีก แล้วอย่างนี้ฉันจะหาเงินได้จากที่ไหนกันล่ะ”

ไซด์ไลน์สาวนั่งบ่นเธอทำหน้าละห้อย จนบาสเตียนนึกสงสาร เลยต้องเอ่ยถามถึงสาเหตุของความต้องการปัจจัยที่ห้าของเธอ “เธอจะเอาเงินไปทำอะไร ทางบ้านส่งมาให้ไม่พอใช้รึไงกัน ถึงต้องมาทำงานแบบนี้”

ใบหน้าหวานดูเศร้าลงถนัดตา ก่อนจะตอบออกมาอย่างเศร้าๆ “ฉันไม่มีใครมาเลี้ยงหรอก ฉันต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง จะพึ่งแต่น้าสาวก็ไม่ไหว”

คำตอบของหญิงสาวทำให้บาสเตียนเริ่มอยากรู้เรื่องราวของเธอ เลยถามถึงบุพการีผู้ให้กำเนิด “แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ ไปอยู่ซะที่ไหน ทำไมปล่อยให้เธอมาทำงานแบบนี้ รึว่าเธอแอบหนีมาทำ เธอคงอยากใช้ของแบรนด์เนมอย่างคนอื่นสินะ” คำถามท้ายๆ เขาเดาเอาจากที่ได้เจอมาหลายต่อหลายคน แต่มันกลับทำให้เสียงของคนตอบเศร้าลงไปกว่าเดิมซะอีก จนคนถามต้องรู้สึกผิดเมื่อได้ยินคำตอบ

“พ่อกับแม่ของฉันเขาอยู่บนสวรรค์โน่น ท่านเสียไปตั้งแต่ฉันยังเล็กๆ ก็มีแต่น้าสาวของฉันนี่แหละ ที่เลี้ยงฉันมา ฉันสงสารน้าก็เลยออกช่วยทำงาน คุณจะจ้างฉันมั๊ย งานอะไรก็ได้ ฉันทำได้หมดนะ งานทุกอย่างฉันไม่เกี่ยงขอให้ได้เงินเป็นพอ” หญิงสาวเปลี่ยนสีหน้าหันกลับมาถามบาสเตียน  แล้วมองหน้าของเขาอย่างต้องการคำตอบ ชายหนุ่มได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อย

“แค่งานนี้งานเดียวเธอก็คุ้มละมั๊ง ฉันคงไม่ต้องจ้างเธอหรอก” บาสเตียนพูดแล้วมองออกไปนอกตัวรถ

“คุ้มเหรอ แล้วมันเท่าไหร่ละ คุณให้ฉันเท่าไหร่” หญิงสาวจับแขนของบาสเตียนเขย่า และรอฟังคำตอบอย่างตื่นเต้น

บาสเตียนมองหน้าหญิงสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยน เขารู้สึกถูกชะตากับแม่ไซด์ไลน์คนนี้ “งกจริงนะ ก็คงจะ... หกหลักมั๊ง” คำตอบของชายหนุ่ม ทำให้คนฟังตาเบิกกว้าง และร้องออกมาอย่างตกใจ มือเรียวเล็กกางออกมานับรัวอย่างรวดเร็ว ดีใจที่ได้เงินก้อนโต

“หกหลัก! หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน โอ้โห! คุณทำไมมันเยอะจัง ถึงว่าสิ พวกเพื่อนๆ ของฉันนะ ทำกันเกือบทุกคนเลย อย่างนี้ฉันก็ทำแค่สองสามงานก็พอน่ะสิ อืม... แล้วยัยเจ้นภาจะต้องหักอีก 30 เปอร์เซ็นต์ ขอ 20 ก็ไม่ได้เคี่ยวจริงๆ เลย”

“ยังไม่พออีกเหรอ เงินตั้งเยอะเธอจะเอาไปทำอะไร ซื้อกระเป๋าหรือว่าซื้อเสื้อผ้าล่ะ” บาสเตียนหันไปถามเธออย่างอารมณ์ดี แล้วทิ้งตัวพิงเบาะมองออกไปด้านนอกตัวรถ

“ฉันจะเอาไปจ่ายค่าผ่าตัดของน้าสาวฉันน่ะ น้าฉันเป็นมะเร็งในช่องท้อง ต้องทำการผ่าตัดด่วนก่อนที่มันจะลามไปมากกว่านี้ หมอก็เร่งมา ฉันไม่มีทางเลือก ก็เลยต้องทำ” เสียงเศร้าๆ ที่ฟังดูเหนื่อยๆ ทำให้บาสเตียนต้องหันไปมองเธอ ตอนนี้เขารู้สึกสงสารเธอจับใจ ที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งต้องแบกรับภาระเอาไว้มากมายขนาดนี้

“แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ นี่คุยกันมาตลอดทางฉันยังไม่รู้จักชื่อของเธอเลย” บาสเตียนถามหญิงสาวข้างกายแล้วยิ้มเล็กน้อย

“ฉันชื่อ พิมพ์ ลภัส ค่ะ เรียกฉันว่า พิม เฉยๆ ก็ได้” เสียงหวานๆ ตอบพร้อมรอยยิ้มหวานๆ ที่ระบายบนใบหน้าของหญิงสาว

“อ้อ... พิมเฉยๆ”

“ไม่ใช่ค่ะ พิม ค่ะ ไม่ใช่ พิมเฉยๆ” คำตอบและท่าทางของหญิงสาวทำให้บาสเตียนต้องยิ้มออกมาอีกครั้ง

รถยนต์หรูแล่นเข้ามาจอดใต้ถุนของโรงแรมดัง พายัพก้าวลงมาเปิดประตูให้เจ้านาย แล้ววิ่งอ้อมไปเปิดประตูให้ พิมพ์ ลภัส บาสเตียนเดินมาหยุดยืนรอหญิงสาว เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถ

“เอ้าลงมาสิ! เธอจะทำงานไม่ใช่เหรอ ไม่อยากได้เงินรึไง มาสิ น้าเธอรอเธออยู่นะ เร็ว!” บาสเตียนเดินเข้าไปดึงแขนของหญิงสาวให้ลงจากรถ

พิมพ์ ลภัส ต้องก้าวเดินตามแรงฉุดของบาสเตียน เขาจับมือของเธอให้เดินตามติดกับเขา เธอรู้สึกกลัวและอายจนไม่กล้าที่จะเงยหน้ามองใคร เลยต้องเดินก้มหน้า แล้วเอากระเป๋าปิดบังใบหน้า บาสเตียนยิ้มออกมา เขาขำกับท่าทางของเธอ

“เธอเป็นอะไร หนีใครมาถึงได้เอากระเป๋าปิดหน้าซะขนาดนั้น รึว่ากลัวคนเห็นว่ามาเดินกับฉัน” บาสเตียนหยุดเดิน เขาดึงกระเป๋าออกจากใบหน้าเธอ แล้วหันมาถามอย่างสงสัย

“ก็กลัวคนเห็นน่ะสิ ฉันไม่เคยอ่ะก็เลยกลัว คุณก็อย่ามัวแต่พูดนั่นแหละ รีบๆ เดินเข้า เดี๋ยวมีคนรู้จักมาเห็น ไปบอกน้าฉัน เป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ” พิมพ์ ลภัส เอามือดันหลังบาสเตียนให้รีบๆ เดิน จนบาสเตียนต้องเดินตามแรงผลัก

“คนอื่นเขาจะสนใจก็ท่าทางที่เธอทำนี่แหละ ฉันว่าเธอเดินธรรมดาน่าจะไม่มีใครสนใจมากกว่าม๊าง... ทำอย่างกับหนีใครมา” บาสเตียนส่ายหัวกับท่าทางลับๆ ล่อๆ ของหญิงสาว

บาสเตียนพา พิมพ์ ลภัส ขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นสูงสุด แล้วก้าวออกไปทางขาวมือเพื่อไปยังห้องของเขา พายัพเอาคีย์การ์ดเสียบรูด ประตูจึงเปิดออก พิมพ์ ลภัสตื่นตาตื่นใจกับความอลังการ และการตกแต่งที่หรูหรา เธอร้องชมไม่ขาดปากตั้งแต่ก้าวเท้าออกมาจากลิฟท์

“โอ้โห! ชั้นนี้สุดยอดไปเลยคุณ คุณคงรวยมากสินะ ถึงได้มาอยู่ชั้นนี้ได้ 

สวยสุดๆ” พิมพ์ ลภัส มัวแต่หันรีหันขวาง เดินดูตรงโน้นตรงนี้ ไล่เอามือสัมผัสไปทั่ว

“เอ้า อย่ามัวแต่พูด รีบๆ เข้ามาเร็ว ขืนชักช้าเดี๋ยวก็มีคนมาเห็นกันพอดี” บาสเตียนแกล้งพูดขู่ พิมพ์ ลภัส ซึ่งความจริงแล้วชั้นบนสุดทั้งชั้นเป็นของเขาทั้งหมด และไม่มีใครกล้าขึ้นมาถ้าเขาไม่ได้สั่ง จะมีก็แต่พายัพ ลูกน้องคนสนิทและการ์ดของเขาเท่านั้น ที่สามารถเข้าออกในชั้นนี้ได้

พิมพ์ ลภัส รีบเดินตามบาสเตียนเข้าไปในห้อง แต่แล้วเธอก็ต้องร้องออกมาอย่างตื่นตะลึง เมื่อเห็นการตกแต่งข้างในห้อง และที่สำคัญมีสระว่ายน้ำอีกด้วย พิมพ์ ลภัส รีบเดินออกไปที่สระน้ำทันที

“ว๊าว! มีสระว่ายน้ำส่วนตัวด้วย สุดๆ ไปเลยคุณ”

บาสเตียนเดินตามมามายืนข้างๆ แล้วเอ่ยถาม “อยากลงเล่นมั๊ยล่ะ”

“อือ” พิมพ์ ลภัส พยักหน้ารัวๆ เป็นคำตอบให้กับบาสเตียน แล้วหันไปยิ้มให้กับสระน้ำ  เจ้าของห้องเดินเข้าไปด้านใน ถอดเสื้อผ้าออก หยิบกางเกงว่ายน้ำมาสวมใส่  เขาเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อคลุมสีขาวมาสวมทับ เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชัก หยิบชุดว่ายน้ำของน้องสาวของเขาติดมือมาด้วย แล้วเดินออกมายืนข้างพิมพ์ ลภัส

“เอ้านี่ ไปเปลี่ยนซะ” บาสเตียนโยนชุดว่ายน้ำให้พิมพ์ลภัส

“อะไร ชุดว่ายน้ำ” พิมพ์ ลภัสจับชุดว่ายน้ำมาคลี่ดู

“แล้วเธอเห็นเป็นชุดนอนรึยังไง รีบไปเปลี่ยนมาสิ อยากลงเล่นไม่ใช่เหรอ”

“ก็อยากอยู่นะ แต่วันนี้ฉันไม่ได้ต้องการจะมาว่ายน้ำ ฉันมา... นั่นแหละ”

“ก็นี่ไงฉันกำลังให้เธอบริการฉันอยู่ ไปได้แล้วรีบไปเปลี่ยนมา”

“คุณจะให้ฉันใส่ไอ้ชุดว่ายน้ำเนี่ยะนะของใครก็ไม่รู้  แล้ว... ที่คุณลากฉันมาไกลถึงที่นี่ก็เพื่อมาว่ายน้ำงั้นสิ” พิมพ์ ลภัสหันไปแหวะใส่เขาทันทีที่เห็นบาสเตียนกำลังถอดเสื้อคลุมออก เหลือเพียงแต่กางเกงว่ายน้ำ

“อือ ทำไมเหรอ รึว่าเธออยากทำอะไร”

“โอ๊ยยย...ตาย ก็ถ้าคุณอยากว่ายน้ำ ก็น่าจะบอกกันตั้งแต่แรก ฉันจะได้พาคุณไปว่ายที่สระของโรงแรมใกล้ๆ ผับ ไม่ต้องถ่อมาไกลถึงที่นี่หรอก เสียเวลาชะมัด” พิมพ์ ลภัสเอามือจับหน้าผากแล้วลูบลง เธอหันมาบ่นๆ ใส่บาสเตียน

“ฉันไม่ชอบใช้สระน้ำร่วมกับใคร และที่ฉันจ้างเธอก็ต้องการให้เธอตามใจฉัน 1 คืนเต็ม เธอต้องอยู่กับฉันทั้งคืน เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องรีบหรอก ฉันให้ชาคริตเคลียทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แล้วทีนี้เธอจะไปเปลี่ยนชุดได้รึยัง รึว่าเธอไม่อยากได้เงินเอาไปรักษาน้าของเธอ ฉันจะได้ให้พายัพไปส่งเธอที่ผับ ว่าไงจะเลือกแบบไหน”

“โอเคๆ ฉันไปเปลี่ยนชุดก็ได้ ใครจะไปรู้ว่าจะต้องอยู่ทั้งคืน ห๊า!... ทั้งคืน ฉันต้องอยู่กับคุณทั้งคืนเลยเหรอ งั้นก็แปลว่าฉันต้องนอนกับคุณน่ะสิ!

“อืม ก็ใช่ ทำไม” บาสเตียนพยักหน้าตอบรับ

“อ๊ายยยย....ย ไม่ได้นะ คุณเป็นผู้ชาย ฉันเป็นผู้หญิง จะนอนด้วยกันได้ยังไง เรายังไม่ได้แต่งงานกันซักหน่อย ไม่ได้ ไม่ได้ๆ” พิมพ์ ลภัสเม้งใส่บาสเตียนทันที และอย่างลืมตัว   - -“

“แล้วไอ้ที่เธอมาทำงานไซด์ไลน์นี่มันต่างกันตรงไหน”

“เออ ใช่สินะ ฉันลืมไป งั้นชั้นไปเปลี่ยนชุดก่อน” พิมพ์ ลภัสหยุดชะงัก แล้วหันกลับเดินเข้าข้างในไป

“ยัยเบ๊อะเอ๊ยยย!!!! บาสเตียนสบทออกมาเสียงดัง ตามหลังพิมพ์ ลภัสไป

พิมพ์ ลภัส เปลี่ยนชุดเสร็จ เธอก็ยืนมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ชุดที่เธอสวมใส่เป็นชุดว่ายน้ำวันพีชทรงชุดแซก เชือกไขว้พันไปถึงกลางหลัง ชุดเว้าหลัง จับจีบย่นที่หน้าอก กระโปรงระบาย สีฟ้าน่ารัก แล้วยังมีหมวกสวมมีระบายโดยรอบ

“อืม... ชุดนี้ไม่ค่อยโป๊เท่าไหร่ โอเค ผ่าน” พิมพ์ ลภัส ก้าวเดินออกไปอย่างมั่นใจ

บาสเตียนที่นั่งรอพิมพ์ ลภัสอยู่ที่เก้าอี้นอนขอบสระ เขาชะเง้อมองว่าเมื่อไหร่เธอจะออกมาซะที จนเมื่อพิมพ์ ลภัส เดินยิ้มหวานๆ ออกมา บาสเตียนแทบหยุดหายใจ เขามองเธอตาค้าง เธอดูสวยหวานมาก ชุดว่ายน้ำสีฟ้ามันขับผิวขาวนวลของเธอให้ขาวผ่องยิ่งขึ้น บวกกับแสงไฟแล้ว เธอดูสวยจนน่าสัมผัส ตอนนี้เขาชักอยากจะจับเธอกดลงบนเตียงซะแล้วสิ!!

“คุณๆ เป็นอะไร ตะลึงในความสวยของฉันละสิ ฉันสวยสุดๆ ไปเลยใช่มะ” พิมพ์ ลภัส เดินมาหยุดยืนข้างๆ บาสเตียน แล้วเอามือสะกิดแขนเขาเบาๆ ให้บาสเตียนรู้สึกตัว แล้วยืนโพสเชิดหน้า

“อืมใช่ เธอสวยหวานมาก ซะจน...” บาสเตียนพึมพำออกมาอย่างลืมตัว

“พอ... หยุด... อย่าพูด! จะว่ายน้ำไม่ใช่เหรอ มาสิ เร็วๆ เข้า” พิมพ์ ลภัส อายเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอ ลากแขนของบาสเตียนให้เดินมาตรงขอบสระ บาสเตียนเดินตามแรงฉุดดึง จนชนกับตัวของ พิมพ์ ลภัส อย่างจัง เมื่อเธอหยุดยืนตรงขอบสระ ทำให้ พิมพ์ ลภัส เกือบจะตกสระ แต่บาสเตียนก็คว้าตัวเธอไว้ได้ทัน พิมพ์ ลภัส จึงต้องตกมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา ทุกการเคลื่อนไหวหยุดชะงักราว 2 นาที พิมพ์ ลภัส รู้สึกตัวจึงเอามือดันอกแกร่งของเขา ตอนนี้หน้าของเธอแดงเถือกลามลงมาถึงเนินอก พิมพ์ ลภัส เขินจนทำอะไรไม่ถูก

บาสเตียนยิ้ม เขาขำกับท่าทางเขินอายของพิมพ์ ลภัส เขายืนมองเธอ แล้วโอบเอวของเธอเอาไว้ ไม่ให้เธอผละออกไปได้ แล้วแกล้งทำหน้าเจ้าชู้ ใส่หญิงสาว มือหนาจับคางยกให้เธอมาสบสายตากับเขา  พิมพ์ ลภัส เมื่อโดนบาสเตียนจู่โจมแบบนี้ก็เขินอายจนทำอะไรไม่ถูก เขาช้อนอุ้มตัวเธอขึ้นแนบอก พิมพ์ ลภัส ตกใจเล็กน้อย เธอรีบเอามือคว้าไหล่ของเขาเอาไว้ แต่แล้วเธอก็ต้องร้องออกมาดังกว่าเดิม เมื่อบาสเตียนโยนเธอลงไปในสระ แล้วยืนหัวเราะเยาะที่เขาแกล้งเธอได้

พิมพ์ ลภัส โผล่หน้าขึ้นมาแล้วเอามือชี้หน้าเขา “คุณ!

บาสเตียนยืนหัวเราะชอบใจ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไงเย็นสะใจดีมั๊ย” บาสเตียนร้องถามเธอ แล้วก็กระโดดตามลงไป พิมพ์ ลภัส ว่ายน้ำหนีเขา บาสเตียนก็ว่ายตามไปติดๆ ทั้งสองคนเล่นน้ำกัน ว่ายน้ำไล่กันอย่างสนุกสนาน

อีก 20 นาทีต่อมา พายัพเดินนำพนักงานเข็นรถเข็นเล็กๆ เข้ามา เขาให้พนักงานจัดโต๊ะอาหารรอเจ้านายของเขา แล้วเดินนำพนักงานออกไป และปิดประตูไว้ดังเดิม

 “คุณหิวรึยัง ตอนนี้อาหารพร้อมแล้ว ไปทานกัน”  บาสเตียนเห็นพายัพออกไปแล้วจึงชวน

“อือ ไปสิตั้งแต่เช้าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย กินแต่กาแฟแค่แก้วเดียวเอง” บาสเตียนว่ายนำพาเธอไปที่ขอบสระ แล้วใช้มือผลัดดันตัวเองขึ้นจากสระน้ำ พิมพ์ ลภัส เดินขึ้นทางบันได แล้วเดินไปนั่งเอาผ้าขนหนูซับเช็ดใบหน้า และเส้นผม

“แล้วคุณไม่หิวเหรอ อยู่ได้ยังไง” บาสเตียนถามขณะหยิบชุดคลุมมาสวมใส่ และหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาซับเช็ดใบหน้าและศีรษะ

 “ฉันตื่นเต้นน่ะ ก็เลยลืมหิว แต่ตอนนี้หิวแล้ว” พิมพ์ ลภัส เอาผ้าขนหนูผืนเล็กซับหน้าแล้วทำท่าเขินอาย เอาผ้าขนหนูปิดบังหน้าไว้

“ฮึ ฮึ” บาสเตียนหัวเราะกับท่าทางของหญิงสาว

บาสเตียนและพิมพ์ลภัสเดินลงมานั่งที่โต๊ะอาหาร ที่จัดรอไว้ พิมพ์ ลภัสตื่นเต้นกับอาหารตรงหน้า เพราะมันดูหรูหราและสวยงามมาก

“ว๊าว! น่ากินมากก....” พิมพ์ ลภัส รีบวิ่งเข้าไปหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วถ่ายภาพอาหารไว้ทุกมุม แล้วยังให้บาสเตียนถ่ายรูปเธอคู่กับอาหารอีก บาสเตียนส่ายหัว เขานึกขำกับท่าทางโอเว่อร์ของเธอ  แต่ก็ยอมทำตามคำขอของเธอ

“เสร็จแล้วก็ต้องกดแชร์ กดๆ เรียบร้อยแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทีนี้นังพวกนั้นมันจะได้เป็นฝ่ายอิจฉาฉันบ้าง” พิมพ์ ลภัส รับโทรศัพท์จากบาสเตียนมากด และหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

“จะทานได้รึยังคุณ คุณถ่ายเสร็จแล้วใช่มั๊ย ผมหิวแล้ว” บาสเตียนกำลังทำท่าจะนั่งลงทานอาหาร แต่ก็ต้องหยุดชะงัก

“ยัง!... อีกสองภาพ คุณถ่ายให้ฉันหน่อย เอาตอนฉันตักอาหารเข้าปากเลยนะ คุณมายืนตรงนี้ เอาแบบเห็นหน้าฉันกับจานอาหาร เอาชัดๆ เลยนะ อ่ะถ่ายให้ฉันที เร็วๆ สิ ฉันเริ่มหิวแล้ว” หญิงสาวยื่นโทรศัพท์ให้บาสเตียนแล้วโพสท่าให้เขาถ่ายรูป บาสเตียนยืนมองหน้าเธอแบบเหนื่อยๆ แต่ก็ต้องยอมทำตามที่เธอขออย่างขัดไม่ได้

“แล้วทีนี้จะทานได้รึยัง อาหารเย็นหมดแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อถ่ายรู้เสร็จ

“อืม ทานสิ ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน”

“อื้ม... อร่อย เลิศ! พิมพ์ ลภัส หลับตาพริ้ม หน้าตาดูมีความสุขล้นพ้น  ทันทีที่อาหารเข้าปาก

บาสเตียนมองท่าทางของพิมพ์ ลภัส แล้วยิ้มออกมา “อยู่กับเธอนี่สนุกดีนะ มีเรื่องให้หัวเราะได้ตลอด”

“หลายคนพูดแบบนั้น” พิมพ์ ลภัส ตอบเขาแล้วหันไปตักอันโน้น ชิมอันนี้ ไม่ขาดปาก แต่แล้วหน้าของหญิงสาวก็เศร้าลง

“ถ้าน้าฉันไม่ป่วยก็ดีสินะ ฉันจะได้เอาอาหารพวกนี้ไปให้น้าฉันได้ทานบ้าง”

บาสเตียนเอื้อมมือไปจับมือเธอ เพื่อปลอบให้เธอหายเศร้า “เดี๋ยวน้าของคุณก็หายแล้ว อย่าคิดมากน่า”

หลังจากทานอาหารเสร็จบาสเตียนก็ให้ พิมพ์ ลภัส เข้าไปอาบน้ำ พิมพ์ ลภัส สวมชุดคลุมแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ บาสเตียนมองตามหลังเธอไป แต่แล้วเขาก็ต้องรีบวิ่งตามเข้าไปดูเธอ

“กรี๊ดดด...ด” พิมพ์ ลภัส กรีดร้องออกมาทันทีที่เห็นอ่างอาบน้ำจากุชชี่

“อะไร เป็นอะไรคุณ” บาสเตียนรีบวิ่งตามเสียงร้องเข้ามา เพราะนึกว่าเธอลื่นล้ม หรือเป็นอะไรไป

“อ่างอาบน้ำจากุชชี่ อร๊ายย...ย ฉันลงได้มั๊ยคุณ นะ ขอฉันลงสักครั้งนะ คุณเปิดน้ำให้ฉันหน่อยสิ เดี๋ยวฉันมา ไปเอาโทรศัพท์ก่อน” พิมพ์ ลภัส พูดจบก็รีบวิ่งไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าทันที

บาสเตียนทำหน้าเซ็งๆ แต่ก็กดเปิดน้ำให้หญิงสาว แล้วเดินตามเธอออกไป

“คงไม่ต้องให้ผมตามเข้าไปถ่ายรูปคุณตอนลงอ่างหรอกนะ”

“ไม่ต้องหรอกฉันถ่ายเองได้ ว๊าว! เลิศมาก ขอบอก” พิมพ์ ลภัส ทำท่ากรี๊ดกร๊าด แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ บาสเตียนเดินออกมาที่ระเบียงด้านนอก เขายืนมองดูวิวโดยรอบ และคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จน พิมพ์ ลภัส เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วมาเรียกให้เขาไปอาบน้ำ

“คุณ ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวคลอลีนก็กัดตายหรอก”

“อืม” บาสเตียนพยักหน้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

พิมพ์ ลภัส สวมชุดนอนของบาสเตียน ที่เขาเตรียมเอาไว้ให้เธอ มันดูเทอะทะ หลวมโครก เหมือนกับลูกใส่ชุดของพ่อ บาสเตียนเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ มองดูแล้วยิ้ม จน พิมพ์ ลภัส ต้องร้องถาม

“ยิ้มอะไรคุณ ฉันดูตลกมารึไง ยิ้มอยู่ได้”

“เปล่า เพียงแต่คุณดูเหมือนเด็กใส่ชุดผู้ใหญ่”

“ก็คุณตัวใหญ่มาก...ก แล้วฉันตัวเล็กนิดเดียว มันก็คงจะใส่ได้พอดีอยู่หรอกนะ”

“ใส่ๆ ไปเถอะน่า นอนคืนเดียว เดี๋ยวก็เช้าแล้ว ป่ะ นอนได้แล้ว”

“จะให้ฉันนอนตรงไหน มีเตียงแค่อันเดียวนี่นะ”

“ก็นอนด้วยกันไง เตียงออกจะกว้าง รึว่าคุณนอนดิ้น ใช้พื้นที่มากนักรึไง เตียงกว้างไม่พอเหรอ จะเปลี่ยนไปนอนพื้นก็ได้นะ จะได้ดิ้นสมใจไปเลย ฮึ ฮึ”

“บ้า ใครจะนอนดิ้นขนาดนั้น ฉันแค่ถามว่าต้องนอนเตียงเดียวกับคุณ รึว่าจะให้ฉันไปนอนห้องอื่น” พิมพ์ ลภัส แหวะใส่บาสเตียนด้วยความเขินอาย

“ก็นอนด้วยกันนี่แหละ อย่าเรื่องมากเลย นอนได้แล้ว”

“แต่...” พิมพ์ ลภัส ยังคงยืนลังเล

“ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณมาทำอะไร” บาสเตียนมองดูเธอแล้วพูดออกมาอย่างอ่อนใจ

“ไม่ลืมหรอก แต่มันตื่นเต้นล่ะ อึ๊ย...ย ขนลุก” พิมพ์ ลภัส เอามือลูบขน แล้วทำท่าขนลุก

“กลัวล่ะสิ แล้วอย่างนี้จะไปรอดเร้อ...อ” บาสเตียนหันไปยิ้มเยาะ

“รอดสิ มาคุณอยากจะทำอะไรก็จัดมาได้เลย ดะ...เดี๋ยวๆ ก่อน ฉันขอทำใจสักหนึ่งนาที” พิมพ์ ลภัส ยกมือขึ้นมาห้ามบาสเตียนเอาไว้ เธอนั่งหลับตานิ่งสักพัก ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนเตียง

“อ่ะคุณ ฉันพร้อมแล้ว เริ่มได้เลย” พิมพ์ ลภัส ลงไปนอนหงายตัวตรงแหน่ว เธอนอนหลับตาปี๋ บาสเตียนยิ้มกว้างออกมา เขานึกอยากแกล้งเธอ จึงค่อยๆ ก้าวขึ้นเตียง แล้วเอามือจับที่ข้อเท้าเธอ บาสเตียนรับรู้ได้ถึงแรงสั่นในกายของ พิมพ์ ลภัส เขาหัวเราะในลำคอ บาสเตียนเอามือค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาจากขาเรียว แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ เอามือค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อของ พิมพ์ ลภัส อย่างช้าๆ และเบามือ แล้วก้มลงไปกดจูบที่ริมฝีปากบางน่าสัมผัส จนได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากปากของหญิงสาว จนต้องหลุดหัวเราะออกมาดังๆ “อึ๊ย...ย”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เธอนี่มันตลกจริงๆ กลัวจนสั่นแรงขนาดนี้ใครจะไปทำเธอลง ยัยเบ๊อะเอ๊ยยย!!! อ่ะนอนได้แล้ว ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก สบายใจได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” บาสเตียนนอนหัวเราะกลิ้งตัวไปมาบนที่นอน

“เชอะ! ก็คนมันไม่เคย ครั้งแรกอ่ะ...ครั้งแรก เข้าใจรึเปล่า” พิมพ์ ลภัสค้อนให้บาสเตียน แล้วสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม นอนหันหลังให้เขา แต่แล้วเธอก็ต้องนอนตัวแข็งทื่อจนแทบหยุดหายใจ เมื่อบาสเตียนสอดตัวเข้ามาในผ้าห่ม แล้วขยับเข้ามานอนซ้อนชิดติดกับตัวเธอ แถมยังกอดเธอเอาไว้ หอมแรงๆ ที่ผมนุ่มหอมของเธอและหอมที่แก้มนวลแรงๆ สองสามครั้ง แล้วเอาหน้าแนบกับใบหน้างาม พิมพ์ ลภัส ดิ้นขัดขืนเล็กน้อย

“แค่นี้ ฉันขอนอนกอดเธอแค่นี้ นอนเถอะ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก” บาสเตียนกระซิบเบาๆ ข้างๆ หูของ พิมพ์ ลภัส  คนในอ้อมกอดจึงหยุดขัดขืนแล้วหลับตาลงในอ้อมกอดของเขา บาสเตียนยิ้มออกมาแล้วหลับตาลง นอนกอดเธอไว้อย่างนั้นตลอดคืน...

………………………………………………………


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญ ไรต์แถมตอนพิเศษให้ด้วยนะคะ ในช่วงท้ายๆ มีการพลิกผันอีกมากมายค่ะ แถมพระเอกของเรายังแซ่บจนได้เรื่องอีกต่างหาก มาร่วมลุ้นเอาใจช่วย คิม บาสเตียน ไปพร้อมๆกันนะคะ ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ค่ะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


น่ารักกกก
โดย Anonymous | 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกดีนะ..ชอบนางเอกจัง..#ยัยเบ๊อะ😁😁😁
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบอ้ะ
โดย ruedee | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกค่ะตอนยาวดี~แถมนางเอกเวอร์มาก
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ยาวยังกะรถไฟตั่งเเต่กรุกเทพถึงเชียงไหม่เรย
โดย Anonymous | 1 year, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
นี่หรือนิยายตอนนึง
โดย Anonymous | 1 year, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบมากค่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
หน้ารักค่าแต่นางเอกเวอร์มาก
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha