ไซด์ไลน์ที่รัก

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : หึง!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 3

พิมพ์ ลภัส บอกให้บาสเตียนไปส่งตนเองที่บ้านก่อน เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักศึกษา เพราะวันนี้เธอต้องพรีเซนต์นิพนธ์

พิมพ์ ลภัส บอกทางให้บาสเตียน และแล้วเขาก็มาจอดรถหน้าทาวเฮ้าสน์เล็กๆ  หญิงสาวรีบก้าวเดินเข้าไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยด่วน บาสเตียนดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถ เดินเข้าไปในบ้านของเธอ

ภายในบ้านถึงจะเล็กแต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน ข้าวของถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ บาสเตียนเดินเขามานั่งรอ พิมพ์ ลภัส ที่โซฟา เขาเอื้อมหยิบกรอบรูปที่ตั้งอยู่ตรงโต๊ะมุมห้องขึ้นมาดู เป็นรูปของพิมพ์ ลภัสกับน้าสาวของเธอ ภายในรูป เธอยืนกอดเอวน้าสาวของเธอ แล้วน้าสาวของเธอก็กอดเธอไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้าง ถือตุ๊กตาชูไว้สูงๆ ทั้งสองคนฉีกยิ้มกว้าง ดูมีความสุข รักใคร่กันดี

บาสเตียนดูรูปอื่น ที่ตั้งวางด้วยกัน ดูไปก็ยิ้มไป เมื่อเห็นอิริยาบทต่างๆ ของพิมพ์ ลภัส  สักพักใหญ่ๆ พิมพ์ลภัสก็วิ่งลงมาจากด้านบน เธอสวมชุดนักศึกษา ถึงจะไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ แต่ก็ดูน่ารักในสายตาของบาสเตียน

“ป่ะ คุณเราไปกันเถอะ ฉันรีบเดี๋ยวไม่ทันพรีเซ้น” นักศึกษาสาวพูดขณะเดินไปหยิบรองเท้ามาสวมใส่ บาสเตียนเดินตรงไปที่รถ และติดเครื่องยนต์รอเธอ พิมพ์ ลภัส เมื่อปิดประตูบ้านเรียบร้อยก็รีบวิ่งมาขึ้นรถ บาสเตียนก็ออกรถทันทีที่เธอขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว

ในรถ พิมพ์ ลภัส เปิดกระเป๋า ตรวจดู อันนั้น อันนี้ แล้วก็บ่นๆ   “ภาคนิพนธ์ เรียบร้อยแล้ว และเอกสารประกอบก็เรียบร้อย แล้วชุดปากกาก็มีแล้ว อืม โอเค พร้อม!” พิมพ์ ลภัสเอามือทั้งสองข้าง ตบกระเป๋าพร้อมกันเบาๆ

บาสเตียนหันไปมองเธอแล้วส่ายหัวไปมา “เธอนี่ดูยุ่งๆ ตลอดเวลาเลยนะ ชีวิตวุนวายดี” บาสเตียนพูดเหน็บ พิมพ์ ลภัส เลยค้อนให้เขา แล้วหันไปมองวิวนอกตัวรถอย่างไม่สนใจในคำพูดของเขา บาสเตียนยกยิ้ม แล้วหันกลับไปสนใจหนทางข้างหน้า

รถยนต์หรู แล่นเข้ามาในมหาลัยชื่อดัง แล้วมาจอดหน้าคณะศิสป์ศาสตร์ พิมพ์ ลภัส ก้าวเท้าลงจากรถ ก่อนไป เธอหันมาหาเขา

“คุณรอฉันอยู่แถวๆ นี้ก็ได้ ฉันขึ้นไปไม่นานหรอก ซักสองชั่วโมง แต่ถ้าคุณจะกลับก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวเสร็จแล้วฉันจะโทรหาคุณก็แล้วกัน”

“ฉันจะรออยู่แถวนี้แหละ ขี้เกียจขับรถกลับไปกลับมา”

“งั้นก็แล้วแต่คุณก็แล้วกัน ฉันไปล่ะ” พิมพ์ ลภัสพูดจบก็รีบเดินกึ่งวิ่งไปทันที บาสเตียนเลยหาที่จอดรถใกล้ๆ รอเธอ

เวลาผ่านไปราวสองชั่วโมงกว่าๆ บาสเตียนยกแขนซ้ายขึ้นมาดูนาฬิกาที่ข้อมือ แล้วชะเง้อมองไปทางที่ เธอเดินเข้าไป เขามองหาเธออยู่พักใหญ่ๆ ก็เห็น พิมพ์ ลภัส ก็เดินมา บาสเตียนลุกขึ้นยืน บิดตัวไปมา เพื่อคลายความเมื่อยล้า แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงัก ก็ หญิงสาวไม่ได้มาคนเดียว เธอเดินมากับเพื่อนชาย ที่ดูจะสนิทสนมกันเป็นพิเศษ

บาสเตียนยืนหน้างอคิ้วผูกโบว์มองเธอและเพื่อนนักศึกษาชาย พิมพ์ ลภัส ดูร่าเริง ยิ้มแป้นให้กับเพื่อนนักศึกษาคนนั้น แต่แล้วบาสเตียนก็ถูกลมพิษหึงเข้ากระหน่ำอย่างจังเบ้อเร่อ เมื่อ มีชายคนหนึ่งที่สวมชุดไปรเวท เดินยิ้มกว้างถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่เข้าไปหา พิมพ์ ลภัส  และทันทีที่ พิมพ์ ลภัส เห็นหน้าของชายนิรนาม เธอกระโดดกอดชายคนนั้นตัวลอย จนชายนิรนามต้องโอบกอดร่างของเธอไว้

“พี่แทน...” พิมพ์ ลภัสวิ่งเข้าหาชายหนุ่มรูปงามที่ถือดอกไม้ช่อใหญ่เดินตรงมาที่เธอ แล้วกระโดดกอดตัวลอย

“คิดถึงที่สุดเลย พี่แทนกลับมาเมื่อไหร่คะ ทำไมไม่บอกพิม พิมจะได้ไปรับ” พิมพ์ ลภัส จับมือของแทนไทยเขย่าไปมาด้วยความดีใจ

บาสเตียนทนยืนดูไม่ไหวจึงรีบก้าวยาวๆ เข้าไปคว้าแขนของ พิมพ์ ลภัสแล้วลากตัวเธอออกมา ท่ามกลางความงุนงงของคนในกลุ่ม 

“คุณลากฉันออกมาทำไม ปล่อยฉันนะ!” พิมพ์ ลภัส กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงฉุดของบาสเตียน

“นี่คุณปล่อยฉันเดียวนี้นะ ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องดึงแรงขนาดนี้ก็ได้ และคุณจะรีบไปไหน...เฮอะ? ฉันยังคุยกับเพื่อนของฉันไม่จบเลย คุณบาสเตียนฉันเดินตามจะไม่ทันอยู่แล้วนะ ปล่อยฉันสิ! ปล่อย!” บาสเตียนหยุดยืนจ้องหน้า พิมพ์ ลภัส เขาขบกรามแน่น แล้วเพิ่มแรงบีบที่มือหนา พิมพ์ ลภัส รู้สึกเจ็บจึงพยายามบิดข้อมือออก

 หญิงสาวสะบัดแขนออกจากมือของเขาอย่างแรง และเป็นจังหวะที่บาสเตียนสะบัดมือของเขาออกพอดี พิมพ์ ลภัส จ้องหน้าเอาเรื่องกับเขา

“ฉันยังคุยกับเพื่อนไม่จบ ทำไมคุณถึงลากตัวฉันออกมา เสียมารยาท! พิมพ์ ลภัส สบทใส่หน้าของบาสเตียน

“เพื่อนเหรอ กระโดดกอดกันซะขนาดนั้นเรียกว่าเพื่อนเหรอ”

“ใช่! สำหรับฉัน เรียกว่าเพื่อน”

“แต่ฉันไม่ชอบให้เธอทำอย่างนั้น” บาสเตียนยังคงจ้องหน้าหญิงสาวราวกับจะกลืนกิน

“คุณไม่มีสิทธิมาสั่งฉัน”

“มีสิ! เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นนายจ้างของเธอ”

“ไม่ลืม แต่นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉัน”

“เรื่องส่วนตัวก็ทำแบบนี้ไม่ได้! ฉันไม่อนุญาต!

“แต่ฉันจะทำ!” พิมพ์ ลภัส พูดจบ ก็หันกลับจะเดินไปหาเพื่อนชายของเธอ”

“ถ้าเธอก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะสั่งระงับการผ่าตัดของน้าสาวเธอ ในวันพรุ่งนี้!” บาสเตียนยืนจ้องมองหญิงสาว พิมพ์ ลภัส หันกลับมามองหน้าเขา เธอโกรธเขาจนหน้าตาแดงไปหมด

“ขึ้นรถ! พิมพ์ ลภัส” บาสเตียนสั่งหญิงสาวเสียงเข้ม หญิงสาวจ้องหน้าบาสเตียนอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเปิดกระชากประตูออก ก้าวขึ้นไปนั่งในรถ และปิดประตูเสียงดังลั่น “ปัง!

บาสเตียนหันกลับไปมองทางเพื่อนชายของ พิมพ์ ลภัส เขายืนส่งสายตาพิฆาต แล้วก้าวขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

 กลุ่มเพื่อนชายของพิมพ์ ลภัส มองตามหลังอย่างงุนงง “ใครกัน แฟนของพิมเหรอ”

“ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่พิมก็ไม่เคยพูดถึงนะครับ สงสัยแฟนสายฟ้าแล็บ เหมือนกับแต่งสายฟ้าแล็บน่ะครับ” มาวิน เพื่อนนักศึกษาของ พิมพ์ ลภัส เย้าแทนไทยเล่น เพราะเขารู้ว่าแทนไทยแอบชอบ พิมพ์ ลภัส มานานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสบอกกับเธอ

แทนไทย เป็นรุ่นพี่รหัสของ พิมพ์ ลภัส ตั้งแต่เธอเพิ่งเข้ามหลาลัยใหม่ๆ แค่เห็นเธอครั้งแรกเขาก็นึกชอบ ยิ่งได้มาใกล้ชิดกันก็ยิ่งทำให้รักเธอมากขึ้น จนกระทั่งเขาเรียนจบและไปเรียนต่อที่ออสเตเรีย แต่ก็คอยติดต่อมาเป็นระยะๆ วันนี้เขากะมาเซอร์ไพรซ์เธอ แต่ต้องกลับมาเจอเรื่องที่เซอร์ไพรซ์กว่า แทนไทยมองออกว่าผู้ชายที่ลากตัวของ พิมพ์ ลภัส ไปเขาหึง!!! ทำให้ตัวเขาเองนึกเศร้าใจไม่น้อย

“พี่แทน ดอกไม้นี่พี่ไม่ได้ใช้แล้ว ผมขอนะ” มาวินแกล้งเอ่ยทีเล่นทีจริง

“อือ เอาไปสิ” แทนไทยยื่นดอกไม้ใส่มือของมาวิน แล้วเดินคอตกกลับไป

“ขอบคุณนะคร๊าบบ...บพี่” มาวินร้องตะโกนบอกแทนไทยที่เดินออกไปได้ไม่ไกลนัก  แทนไทยโบกมือให้เป็นการตอบรับ มาวินเลยเดินถือดอกไม้ไปอย่างกรุ้มกริ่ม   น้องอะตอมจ๋าวันนี้พี่วินซื้อดอกไม้มาฝาก ฮึ ฮึ 

บาสเตียนเหยียบคันเร่งจนเกือบมิดตามอารมณ์โกรธของตัวเอง พิมพ์ ลภัส นั่งนิ่งมองออกไปด้านนอกตัวรถอย่างไม่สนใจ ชายหนุ่มเห็นว่า พิมพ์ ลภัส ไม่สนใจตนเอง เขาเลยเหยียบเบรกกะทันหัน จนหัวของพิมพ์ ลภัสแทบโขกกับคอนโซลรถ จนเธอต้องหันมาโวยเขา

“โอ๊ย...ย ขับให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้รึไง”

“มันเป็นใคร?” ชายหนุ่มตะวาดเสียงเข้ม จ้องหน้ารอคำตอบจากหญิงสาว          

“คุณหมายถึงใคร”

“ก็ไอ้ผู้ชายที่เธอกระโดดกอดคอเมื่อกี๊นี้”

“ฉันไม่บอก!

“พิมพ์ ลภัสอย่าโยกโย้กับฉัน ฉันถามว่ามันเป็นใคร!บาสเตียนกระชากแขนของคนตัวเล็กมากำเอาไว้แน่น เขาเพิ่มแรงบีบ จน เธอเริ่มเจ็บจึงร้องค้าน

“โอ๊ย...ย ฉันเจ็บ ปล่อย! พิมพ์ ลภัส พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากมือของเขา

เขาพูดเสียงต่ำจนดูน่ากลัว  “ตอบฉันมาว่ามันเป็นใคร อย่าให้ฉันโกรธยิ่งกว่านี้” บาสเตียนขบกรามแน่น จ้องหน้าของหญิงสาวจนตาแทบจะถลน

พิมพ์ ลภัส เริ่มกลัวคนตรงหน้า ขอบตาเธอเริ่มแดง น้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกมา

“อดีตรุ่นพี่ที่มหาลัย แต่ตอนนี้เขาจบไปแล้ว และเพิ่งกลับมาจากออสเตเรีย พอใจรึยัง” หญิงสาวตอบอย่างประชดประชันแล้วหันหน้าหนีไปมองด้านนอกตัวรถ

“เลิกติดต่อกับมัน” บาสเตียนสั่งเสียงเข้ม

“อะไรนะ?” พิมพ์ ลภัส หันกลับมามองหน้าเขา

“ฉันบอกว่าให้เลิกติดต่อกับมัน!

“ไม่! ฉันไม่เลิก คุณเป็นใคร ห๊า? มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันเลิกคบกับเขา

“ก็เป็น... นายจ้างเธอยังไงล่ะ” บาสเตียนหยุดชะงักเมื่อโดน พิมพ์ ลภัสถามถึงสิทธิ์

“แค่นายจ้าง! ไม่ใช่เจ้าของ! อย่ามาทำเหมือนเป็นเจ้าของชีวิตฉัน! คนตัวเล็กตะวาดกลับเขาพร้อมกับจ้องหน้าอย่างไม่ลดละ

“แล้วเธออยากให้ฉันเป็นเจ้าของตัวเธอมั๊ยล่ะ” บาสเตียนตอกกลับอย่างโมโห เขาเอามือคว้าศีรษะของเธอไว้ แล้วกดจูบที่ริมฝีปากบาง และใช้มือข้างหนึ่งบีบคางเธอให้ริมฝีปากเผยอออก และส่งลิ้นร้อนเข้าไปพันลิ้นอุ่นๆ ของหญิงสาว ดูดซับความหวานในโพรงปาก จนเธอแทบขาดอากาศหายใจ พิมพ์ ลภัส เอามือทุบตีไปที่ไหล่และอกแกร่งของเขา เธอพยายามผลักตัวของเขาออก แต่ก็สู้แรงของเขาไม่ไหว จึงปล่อยเลยตามเลย

บาสเตียนเห็นว่า เธอเริ่มโอนอ่อนตาม เขาปล่อยเธอออกแล้วยังคงเวียนดูดดึงปากบนและล่างของ เธออย่างไม่อยากจะผละออก

“ปล่อยฉันได้แล้ว” พิมพ์ ลภัส พูดเบาๆ ให้บาสเตียนได้ยิน บาสเตียนจึงต้องปล่อยเธอออก คนโดนจูบนั่งนิ่งหันออกไปมองนอกตัวรถ น้ำใสๆ เริ่มเอ่อล้นออกมาจากดวงตาแสนหวาน

“ผมขอโทษ ผมโกรธมากไปหน่อยเลยเผลอตัว...” บาสเตียนพูดยังไม่ทันจบคำก็ต้องหยุดชะงัก

“คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” พิมพ์ ลภัส พูดสวนขึ้นมา จนบาสเตียนต้องหยุด

“พิม...” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ

“ฉันอยากกลับ! พิมพ์ ลภัส พูดแทรกขึ้นมา โดยไม่หันไปมองหน้าของเขา บาสเตียนเลยติดเครื่องยนต์แล้วขับรถกลับโรงแรม

รนยนต์หรู แล่นมาจอดใต้ถุนโรงแรม พิมพ์ ลภัส ก้าวลงจากรถและเดินตรงไปที่ลิฟท์อย่างรวดเร็ว บาสเตียนส่งกุญแจให้เด็กรับรถ แล้วรีบก้าวยาวๆ ตามเธอ จนทันและคว้ามือของเธอเอาไว้ พิมพ์ ลภัส หันไปมองพยายามสะบัดมือออก แต่บาสเตียนยังคงกำมือเธอเอาไว้แน่น แล้วดึงให้เธอเดินตามเขาเข้าไปในลิฟท์ ภายในลิฟท์ทุกอย่างเงียบสนิท จนกระทั่งลิฟท์เปิดออก พายัพที่รออยู่ที่หน้าห้อง เขาเปิดประตูให้เจ้านายทั้งสอง แล้วปิดประตูลงเมื่อเจ้านายทั้งสองก้าวพ้นประตู

“พิม” บาสเตียนเรียกหญิงสาว แต่เธอไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เธอเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูเสียงดังลั่น “ปัง”

บาสเตียนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แล้วเอามือทุบไปที่โซฟาด้วยความโมโห “ฮึ่ย!!

พิมพ์ ลภัสเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง เธอเอาหน้าซบไปกับหมอนนุ่ม แล้วร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ  สักพักใหญ่ๆ เธอก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแล้วสวมชุดนอนและกลับมานอนบนเตียงกว้างดังเดิม

“คนเอาแต่ใจ ใจร้ายที่สุด” พิมพ์ ลภัสสบทออกมาพร้อมๆ กับน้ำตาที่ไหลล้นออกมาทั้งสองข้าง เธอนอนร้องไห้จนหลับไป

บาสเตียนที่ยังโมโหอยู่ เขาเดินไปที่บาร์เครื่องดื่ม หยิบขวดบรั่นดีและแก้ว แล้วเดินไปนั่งลงที่โต๊ะขอบสระ บาสเตียนเทบรั่นดีลงในแก้ว แล้วกระดกรวดเดียวจนหมด แล้วถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด บาสนั่งนิ่งอยู่นาน แล้วหันไปเทบรั่นดีใส่แก้ว แล้วกระดกซ้ำอีก เขามองออกไปรอบๆ นึกถึงใบหน้าของหญิงสาวที่มีน้ำตาเอ่อล้นจนจะไหลออกมา แล้วก็พาลให้นึกสงสารเธอ 

บาสเตียนเดินกลับเข้าไปในห้อง เขาเดินตรงไปที่ห้องนอนเอากุญแจเปิดไขประตูออก เห็นเธอนอนหลับอยู่บนเตียง ก็เลยเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวสวมกางเกงนอน และเดินออกมาสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม เขาขยับเข้าไปนอนซ้อนตัวของหญิงสาว ที่นอนตะแคงหันหลังให้เขาแล้วกอดเธอเอาไว้  กดจูบที่แก้มนวล

“ฉันรักเธอ ฉันไม่อยากให้ใครเข้าใกล้เธอ พิมพ์ ลภัส”  บาสเตียนกดจูบซ้ำ แล้วเอาหน้าซุกซอกคอขาว แล้วหลับตาลง

พิมพ์ ลภัส ลืมตาขึ้น เธอได้ยินที่เขาพูด  เธอนอนนิ่งอยู่พักใหญ่ ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมา จนเผลอหลับไปในอ้อมกอดของเขา...

.....................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญ ไรต์แถมตอนพิเศษให้ด้วยนะคะ ในช่วงท้ายๆ มีการพลิกผันอีกมากมายค่ะ แถมพระเอกของเรายังแซ่บจนได้เรื่องอีกต่างหาก มาร่วมลุ้นเอาใจช่วย คิม บาสเตียน ไปพร้อมๆกันนะคะ ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ค่ะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ใครๆก็อยากเป็นพิมพ์
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เลิศค่าาาา
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
หวสนอ้ะ
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
คือกูอยากเป็นพิม 555
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากยุ่ในสถานการแบบนั้น...อร๊ายยยย
โดย Anonymous | 1 year, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฉันรักเธอ พิม ลภัส อร๊ายยยย
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกค่า
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha