ไซด์ไลน์ที่รัก

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : NC++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 6

ช่วงสายๆ ของอีกวัน แสงแดดอ่อนๆ เริ่มส่องแสงลอดระหว่างช่องของผ้าม่านหรูเข้ามาในห้องนอน บาสเตียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาเอามือขยี้ตาเล็กน้อย แล้วพลิกตัวกลับมาเอาแขนฟาดไปยังข้างๆ แต่ก็เจอกับที่นอนที่ว่างเปล่า เขาพยายามเอามือไล่ควานหาไปรอบๆ ก็ยังไม่เจอกับคนที่นอนด้วยกันมาทั้งคืน

บาสเตียนพลิกหน้าหันมามองหา เขาเห็นเพียงหมอนและผ้าห่มเท่านั้น บาสเตียนดีดตัวขึ้นทันที เขาลุกเดินมองหา พิมพ์ ลภัส ที่ระเบียงด้านนอก และในห้องน้ำก็ไม่พบ  เลยเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วเดินลงไปด้านล่าง เจอกับพายัพลูกน้องคนสนิทเข้าพอดีจึงเอ่ยถาม

“พายัพแกเห็นพิมมั๊ยวะ”

“ไม่เห็นนะครับ นี่ผมเพิ่งกลับจากข้างนอกมาครับ สงสัยเธออาจจะเดินเล่นอยู่ด้านนอกมั๊งครับ”

“อืม... เดี๋ยวฉันจะลองเดินหาดู” บาสเตียนเดินไปหยิบเสื้อโค้มตัวโต มาสวมใส่ แล้วเดินตามหาหญิงสาวรอบๆ บ้านก็ยังไม่พบ  เขาเริ่มเดินออกไปด้านนอกใกล้ตัวบ้าน ก็ยังไม่เห็นเธอแม้เงา เลยเดินกลับเข้ามาในบ้าน   พายัพเดินมาตามเจ้านายไปทานอาหารเช้า เห็นหน้าเจ้านายแล้วเขาก็พอจะเดาออก  “ไม่พบคุณพิมเหรอครับนาย”

“ไม่ฉันเดินหารอบๆ บ้านและข้างนอกแล้ว ไม่เจอ ไปไหนกันนะ ไม่เคยมาก็ยังหนีเที่ยวอีก มันน่านัก!” บาสเตียนนั่งจิบกาแฟเสร็จแล้วเลยเดินมานั่งหน้าหงิกอยู่ที่ห้องรับรองแขก

บาสเตียนให้พายัพไปสอบถามคนที่อยู่และแวกนั้น จนรู้ว่า เธอเดินไปกับปีเตอร์โค้ทฝึกสอนสกี บาสเตียนไม่คิดจะไปตามหาเธอ แต่เขาเลือกที่จะนั่งรอเธออยู่ที่บ้านแทน

ทางฝั่งของพิมพ์ ลภัสเธอกำลังสนุกสนานกับการหัดเล่นสกี กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมง ปีเตอร์ เขาเป็นเพื่อนบ้านใกล้เคียงกับบ้านพักของบาสเตียน  เมื่อเช้าตรู่ปีเตอร์เดินถือชุดสกีผ่านหน้าพิมพ์ ลภัสไป เขาเอ่ยทักทายเธอตามประสาคนอยู่ใกล้กัน แต่พิมพ์ ลภัสกลับตามเขาไปฝึกเล่นสกีทันทีที่รู้ว่าปีเตอร์เป็นโค้ทฝึกสอนสกี

พิมพ์ ลภัส สนุกกับการหัดเล่นสกี จนลืมนึกถึงคนที่นั่งรอเธออยู่ที่บ้าน พอใกล้ๆ เที่ยง แสงแดดเริ่มแรงขึ้น ปีเตอร์จึงชวน พิมพ์ ลภัส กลับ เสียงของทั้งสองคนเดินคุยกัน สนุกสนานเฮฮามาแต่ไกล บาสเตียนที่กำลังนั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะกลางสนามหน้าบ้าน เขาได้ยินเสียงของทั้งสองคนแล้ว ยิ่งทำคิ้วของเขาผูกโบว์แน่นขึ้น เขายังคงนั่งนิ่ง แต่สายตาของเขาจ้องไปที่คนทั้งสอง ที่เริ่มเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“แล้วเจอกันนะคะ บาย” พิมพ์ ลภัส โบกมือให้กับปีเตอร์แล้วเดินยิ้มกว้างเข้ามาในบ้าน แต่อารมณ์ของเธอก็ต้องเปลี่ยนทันที เมื่อเห็นหน้าที่ยับยู่ยี่และสายตาที่ดุดันจ้องมาที่เธอ

พิมพ์ ลภัส เดินเข้าไปหาบาสเตียน เธอพยายามทำหน้าให้ปกติและสงบเสงี่ยมที่สุด เพราะถ้าเธอยังทำหน้าระรื่น เขาคงต้องอาละวาดใส่เธอแน่ๆ

“คุณคิม ตื่นแล้วเหรอคะ เอ่อ... คือ... ฉันขอโทษด้วยนะที่ฉันไปโดยไม่บอกคุณก่อน ก็เมื่อเช้าคุณยังไม่ตื่น แล้วพายัพก็ไม่อยู่ด้วย ฉันก็เลยไปโดยไม่ได้บอกใคร แต่... ฉันไม่ได้ไปทำอะไรเสียหายนะ คุณปีเตอร์ เขาเป็นโค้ทฝึกสอนสกี เราไม่ได้ถูกเนื้อต้องตัวกันเลยยย และเขาก็ยืนทำท่าอยู่ใกล้ ให้ฉันทำตาม เท่านั้นเอง คุณ... ยิ้มหน่อยมั๊ย?  ตอนนี้คุณ... หน้าดุจัง! พิมพ์ ลภัส พยายามอธิบายทุกๆ อย่าง เธอมองหน้าของบาสเตียนแล้ว ก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ เพราะเขาเอาแต่นั่งนิ่งๆ จ้องหน้าเธออย่างไม่วางตา ไม่มีแม้คำพูดหลุดออกมาจากปากของเขาสักคำ

พิมพ์ ลภัส รีบนั่งลงตรงหน้าเขา เธอรู้ว่าเธอผิด และเขาก็คงตามหาเธอโดยรอบ แต่เรื่องมันก็ไม่หนักหนาอะไร 

ทำไมเขาถึงโกรธได้ขนาดนี้นะ  ผิดก็ต้องยอมขอโทษ ง้อหน่อยละกัน

“คุณคิม ฉันผิด ฉันรู้ ฉันขอโทษน๊า... ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก ต่อไปนี้ฉันจะบอกคุณก่อนทุกครั้ง ฉันสัญญา น๊า... หายโกรธฉันซะที ฉันขอโทษนะ...นะ” พิมพ์ ลภัสเดินเข้าไปเกาะแขนของเขา เธอพยายามบีบนวดตามแขนของเขา ร้องขอโทษเขาเพื่อให้เขาหายโกรธ

“อ่ะ”  บาสเตียนเห็นเธอมาประจบประแจงแบบนี้ ก็ใจอ่อน เขาเลยเอียงแก้มให้เธอ

 “อะไรคุณ เป็นอะไรอีก อุส่าลงทุนลุกขึ้นมาง้อแล้วยังจะสะบัดหน้าหนีอีก จะโกรธอะไรกันนักหนานะ”

บาสเตียนหันมามองหน้าเธอแล้วเอามือชี้ที่แก้มของเขา พิมพ์ ลภัส ตาโตเธอหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบส่ายหน้าปฏิเสธเขาทันที

“ไม่เอาอ่ะ นี่มันนอกบ้าน ฉันอาย”

บาสเตียนได้ยิน เขากอดอกและหันหลังให้เธอทันที

“เอ้าคุณ... ก็ฉันอาย” พิมพ์ ลภัสยืนทำหน้างอหงิก 

คนเอาแต่ใจ ตรงนี้มีคนอยู่ตั้งหลายคน ยังจะคิดเอาเปรียบกันอีก เชอะ! ในเมื่อมาง้อแล้วก็ยังเล่นตัว งั้นก็อยู่ไปคนเดียวมันละกัน’  

เมื่อคิดได้ดังนั้นพิมพ์ ลภัส เลยเดินหนีเข้าบ้านไป

บาสเตียนยังคงนั่งนิ่ง เขาไม่หันไปมองเธอเลยสักนิด จนรู้สึกว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ เขาจึงหันกลับไปดู แต่แล้วเขาก็พบกับความว่างเปล่า บาสเตียนสอดสายตามองหา พิมพ์ ลภัส จนเห็นหลังของเธอไวๆ ที่ประตูของตัวบ้าน

“อะไรวะ จะง้อต่ออีกหน่อยก็ไม่ได้ ผิดแล้วยังหยิ่งอีก เอ... รึว่าเราจะเล่นตัวมากไปวะ ฮึ่ย! แล้วใครจะง้อใครวะเนี่ยะ” บาสเตียนลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าบ้าน ตามพิมพ์ ลภัสเข้าไปทันที

พิมพ์ ลภัสกำลังนั่งทานมื้อเช้า บาสเตียนเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ พิมพ์ ลภัสทำเป็นไม่สนใจเขา เธอยังคงนั่งทานมื้อเช้าต่อไป บาสเตียนหมั่นใส้ เลยเดินไปหยุดข้างหลังเธอ แล้วสวมกอดจากทางด้านหลัง และหอมแก้มนวลแรงๆ ฟอดใหญ่ๆ บาสเตียนยังคงยืนก้มกอดเธอเอาไว้ เขาเอาหน้าแนบกับหน้าของเธอ

“อุ๊ย... คุณคิม... หายโกรธฉันแล้วเหรอคะ ถึงได้เดินเข้ามาได้ ทำไมไม่นั่งกอดอกหน้าหงิกต่อไปล่ะ” พิมพ์ ลภัสถลึงตาใส่เขาที่เขาทำประเจิดประเจ้อ  แต่เธอก็มองรอบๆ แล้วไม่มีใคร เลยต่อว่าคนเอาแต่ใจสักหน่อย

“อย่าทำแบบนี้อีก ผมเป็นห่วงนะรู้มั๊ย หืม...” บาสเตียนกระซิบเบาๆ แล้วกดจูบที่แก้มของเธอซ้ำๆ

“พอได้แล้วคุณ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” พิมพ์ ลภัสพยายามดิ้นผลักตัวเขาให้ปล่อยเธอ

“ไม่มีใครเห็นหรอก พายัพมันออกไปทำงานให้ผมข้างนอก ตอนนี้ในบ้านก็มีแต่ผมกับคุณ เพราะฉะนั้น เลิกอายได้แล้ว”

“พิม... คุณคิดยังไงกับผม”

“"ห๊า!... แค่ก แค่กๆ” พิมพ์ ลภัสได้ยิน เธอสำลักชาจนแทบจะพุ่งน้ำชาออกตรงหน้า บาสเตียนต้องทุบหลังเบาๆ ให้กับเธอ

บาสเตียนรอจนเธอหายสำลัก เขาหันมายืนข้างๆ เธอแล้วฉุดตัวเธอให้ลุกขึ้นยืนคู่กับเขา และจับมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ บาสเตียนยืนมองหน้าพิมพ์ ลภัส และถามเธออีกครั้ง

“คุณคิดยังไงกับผม ตอบมาสิ ผมรอคำตอบอยู่”

“ฉัน... ฉัน... อืม... ยังไงดีล่ะ.... ฉัน...”

“บอกมาเถอะ ผมรับได้ ถ้าคุณจะคิดแค่เจ้านายกับลูกน้องผมก็รับได้” บาสเตียนบอกกับเธอแล้วทำหน้าเศร้าๆ เขามองเธอตาละห้อยจนดูน่าสงสาร

“"ฉันก็ชอบคุณ อร๊ายยย! ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ยะ อร๊ายยย เขิน"” พิมพ์ ลภัส พูดรัวบอกเขา แล้วเอามือจับแก้มทั้งสองข้างด้วยอาการเขินอาย แล้ววิ่งหนีบาสเตียนไป

บาสเตียนฉีกยิ้มกว้างเขารีบเดินไปคว้าตัวเธอมาสวมกอด “ผมรักคุณนะพิม ผมดีใจที่คุณชอบผม เราแต่งงานกันเลยมั๊ย”

“"บ้า! ฉันแค่ชอบ ไม่ได้ถึงขั้นนั้นสักหน่อย คนบ้า!"พิมพ์ ลภัสเอามือทุบที่อกแกร่งของเขา บาสเตียนหัวเราะร่า

“ไม่เป็นไร ผมล้อคุณเล่น แค่คุณบอกว่าชอบผม ผมก็ดีใจมากแล้ว เดี๋ยวอีกไม่นาน คุณก็รักผมเองแหละ”

“ฮื้อ... คนอะไรพูดเข้าข้างตัวเอง”

“ก็คนที่รักคุณงัย” บาสเตียนกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของเธอ

“คนบ้า! รู้ว่าเขินก็ยังพูดอีก นี่แน่ะ” พิมพ์ ลภัสเขินจนต้องหยิกไปที่เอวของเขา

“โอ๊ย...ย ซี๊ด...ดจ้ะ ไม่พูดแล้วจ้ะ จุ๊บๆ” บาสเตียนกดจูบซ้ำๆ ที่แก้มนวลของเธอ

“โอ๊ย...ย มีความสุขจัง ป่ะ เดี่ยวช่วงบ่ายผมจะพาคุณทัวร์เมืองหิมะเอง อยากไปมั๊ย”

“อยากสิ! เดี๋ยวฉันไปเตรียมของก่อนนะ”

“ยังไปไม่ได้ต้องนี่ก่อน” บาสเตียนจัดการมอบจูบอย่างลึกซึ้งให้หญิงสาว จนเธอแทบจะหายใจไม่ออกนั่นแหละ เขาถึงปล่อยเธอ

“อ่ะตาคุณมั่งแล้ว เร็ว!

“อะไร คุณจะให้ฉันทำอะไร” พิมพ์ ลภัสถามเขาอย่าง งงๆ

“ก็นี่ไง เร็ว ไม่งั้นผมไม่พาไปนะ นอนอยู่บ้านมันนี่แหละ เร็วอยากไปไม่ใช่เหรอ อ่ะ” บาสเตียนพูดขู่คนตรงหน้าและเอียงแก้มให้

“"จุ๊บ... คนบ้า! พิมพ์ ลภัสกดจูบที่แก้มของบาสเตียนอย่างรวดเร็ว แล้วเอามือจับแก้มทั้งสองข้าง วิ่งหนีบาสเตียนไปด้วยความเขินอาย สุดๆ เธอวิ่งเข้าห้องนอนชั้นบน แล้วนอนเอาหน้าซบหมอนกลิ้งตัวไปมาบนเตียงกว้าง

พอช่วงบ่าย บาสเตียนพาเธอไปเที่ยวรอบๆ เมืองมิวนิก พิมพ์ ลภัส ตื่นตาตื่นใจสนุกสนานมาก  พอตอนเย็นเขายังพาเธอไปเดินเล่นที่ลานสกีใกล้ๆ กับบ้านพักอีกด้วย พิมพ์ ลภัสเล่นหิมะซะจนเต็มอิ่ม จนฟ้าเริ่มมืดลง บาสเตียนจึงพาเธอเดินกลับบ้าน

บาสเตียนเดินโอบตัวเธอ เดินตามทางไปเรื่อยๆ

“ขอบคุณนะคะ ที่พาฉันเที่ยว วันนี้ฉันสนุกมาก มีความสุขที่สุดเลย”

“แค่ได้เห็นคุณยิ้มแบบนี้ผมก็พอใจแล้วล่ะ ป่ะเรากลับไปเลี้ยงฉลองกัน”

“ฉลองเนื่องในโอกาสอะไรคะ” พิมพ์ ลภัส ถามเขาอย่างสงสัย

“ก็เนื่องใน...หัวใจของผมกับคุณตรงกันไง” บาสเตียนกระซิบเบาๆ ข้างหูของเธอ แล้วกดจูบเบาๆ ที่แก้มนวล

“"บ้าอ่ะ! โอ๊ย...ย เขิน” พิมพ์ ลภัส หน้าเห่อแดงแปร๊ดขึ้นมา เธอยืนเอามือจับแก้มทั้งสองข้าง แล้วหันหลังให้เขา

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ป่ะกลับกันดีกว่าเดี๋ยวมืดจะเดินลำบาก” บาสเตียนคว้าตัวเธอมาโอบกอดแล้วพาเธอเดินกลับบ้าน

ในค่ำคืนนั้น บาสเตียนและพิมพ์ ลภัส ทานอาหารค่ำด้วยกันอย่างมีความสุข บาสเตียนเทไวน์ใส่แก้วที่วางอยู่ตรงหน้าหญิงสาว

“คุณ”  พิมพ์ ลภัส รีบทักท้วงเขา เธอมองเขาอย่างแปลกใจ

“น่า นิดหน่อยเอง ทำให้ร่างกายเราอบอุ่นขึ้นนะลองดูสิ รสชาติดีที่เดียว”

“ก็ได้ ฉันจะลองดู” พิมพ์ ลภัสยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย เธอพยักหน้าเบาๆ     “อืม ซ่าลิ้นแล้วก็เปรี๊ยวนิดๆ อร่อยดีนะ โดยรวมแล้วก็โอเค”

บาสเตียนยิ้มกว้าง เขาเอาแก้วไปชนกับแก้วของเธอ 

"Prost!" บาสเตียนพูดยิ้มๆ แล้วยกขึ้นจิบ

"Prost!" พิมพ์ ลภัสก็ยกขึ้นจิบ ทั้งสองคนนั่งร่วมดื่มฉลองให้กันและกัน  จนไวน์หมดขวด บาสเตียนเลยพาเธอออกมานอนดูดาวที่เก้าอี้นวมยาวด้านนอก ทั้งสองคนยังคงคุยกันไปเรื่อยๆ บาสเตียนหยิบบรั่นดีรสชาติเยี่ยมติดมือมาด้วย เขาเทใส่แก้วเล็กน้อย และกระดกเข้าปากจนหมด

 พิมพ์ ลภัสที่เริ่มเมาแล้ว เห็นบาสเตียนกระดกบรั่นดีเข้าปาก  ก็นึกอยากลอง เลยร้องขอให้บาสเตียนเทบรั่นดีให้เธอด้วย บาสเตียนเห็นว่าดื่มอยู่ที่บ้านคงไม่เป็นอะไร ก็เลยเทบรั่นดีใส่ในแก้วแล้วยื่นให้เธอ พิมพ์ ลภัส รับมาแล้วกระดกเข้าปากจนหมดแบบที่บาสเตียนทำ

“คุณคิม... ฉานถาม อารายย คูน หน่อยสิ” พิมพ์ ลภัส เริ่มที่จะพูดลากยานจนจะไม่เป็นคำ

“อืม... ว่ามาสิ” บาสเตียนหันไปมองหน้าเธอ แล้วยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้หน้าของหญิงสาวเริ่มแดง ดูเซ็กซี่ในสายตาเขา บาสเตียนเทบรั่นดีใส่ในแก้ว แล้วหันไปมองหน้าเธอ รอฟังว่าเธอจะพูดอะไร

“ผู้หญิงกับผู้ชายเขามีความสุขร่วมกันบนเตียงยังไงเหรอ บอกฉันหน่อยสิ ฉันอยากรู้?”

บาสเตียนกำลังกระดกแก้วบรั่นดีเข้าปาก เมื่อได้ยินคำถามของเธอ บรั่นดีที่อยู่ในปากของบาสเตียนแทบจะพุ่งออกมา เขากลืนบรั่นดีในปากลงคอ แล้วหันไปมองหน้าเธอ

“นี่คุณรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”

“"รู้...สิ ฉันเห็นเขาพูดกัน ฉาน...อยากรู้ ก็เลยถามคูนน... เขาบอกว่า... มันมีความสุขมากก...ก มันเป็นอย่างงายย...ย เหรออ...อ บอกความ...ม รู้...สึก ของมัน ห้ายย...ย ฉาน ฟัง หน่อยซิ ฉาน...น อยากก...รู้"” 

พิมพ์ ลภัส ยังคงพยายามลืมตาขึ้นจ้องหน้าเขาอย่างคาดคั้น เอาคำตอบ

“มันบอกไม่ได้หรอก ของอย่างนี้มันต้องลองเอาเอง ถึงจะรู้” บาสเตียนพูดแล้วเบือนหน้าหนี เขาไม่ได้เมาจนไม่รู้สติ แต่เขาแค่รู้สึกมึนๆ เท่านั้นเอง

“"อ่อ...เหรอออ สอนฉันหน่อยยสิ ได้มะ...ห๊า ได้มะ?"”พิมพ์ ลภัสเอามือไปจับใบหน้าสากของเขา  บาสเตียนแทบไม่เชื่อหูของตัวเองว่าเธอจะพูดออกมาแบบนั้น เขาหันควับไปจ้องหน้าเธอทันที พิมพ์ ลภัส ยิ้มหวานๆ ให้เขา บาสเตียนมองหน้าสวยหวานของเธอ เขากำลังตกอยูในภวังค์ บาสเตียนก้มหน้าเข้าหาใบหน้างามของเธอ สายตาของเขามองไปที่ริมฝีปากบางแต่ดูอวบอิ่ม และเขาก็กำลังจะกดจูบ แต่... พิมพ์ ลภัสเกิดหลับคอพับหงายหลังไป ชายหนุ่มก็เลยต้องหยุดชะงักกลางคัน

“"ฮึ ฮึ นึกว่าจะแน่ ยัยเบ๊อะเอ๊ยย เธอรู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังยั่วฉัน..."” บาสเตียนอุ้ม หญิงสาวขึ้นแนบอกแล้วพาเธอไปยังห้องนอนชั้นบน

บาสเตียนวางตัวเธอลงบนเตียงกว้าง เขายืนมองดูเธอแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน บาสเตียนหันหลังกำลังจะเดินออกมา พิมพ์ ลภัส ที่เมาจนแทบไม่รู้เรื่อง ก็ลุกขึ้นกระชากตัวของเขาอยางแรง จนบาสเตียนที่ล้มหงายหลังลงกลางเตียง

“"จา...ปาย...หนายยย มาบอกฉานน ก่อน ว่า มานนรู้สึก ยัง...งายยย ฉานน...อยากรู้"” พิมพ์ ลภัสล้มทาบไปบนตัวเขา แล้วจ้องหน้าของบาสเตียน เธอค่อยๆ ก้มหน้าลง  แล้วก็หลับคอพับคาอกเขา

บาสเตียนหยุดนิ่ง ร่างกายของเขาหยุดชะงักทุกส่วน เขาผลักตัวของพิมพ์ ลภัสให้ไปนอนข้างๆ ตัวเขา แล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนมองหญิงสาวที่เมาหลับไป

“"ยั่วดีนักนะ ฮึ่ม! เดี๋ยวพ่อจัดหนักให้ซะเลยนี่...เฮ้อ!"บาสเตียนถอนหายใจออกมาแล้วรีบเดินออกจากห้องไป พอตกดึกเขาจึงเดินกลับเข้ามาแล้วล้มตัวลงนอนกอดร่างบางเอาไว้ยันรุ่งสาง

พิมพ์ ลภัส ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของอีกวัน เธอลุกขึ้นมานั่งส่ายหัวไปมาเพื่อ สลัดความมึนในศีรษะให้มันหายไป พิมพ์ ลภัสนั่งเอามือกุมศีรษะ 

"โอ๊ยยยย มึนอะไรแบบนี้นะ"” พิมพ์ ลภัสหันไปมองบาสเตียนที่ยังคงนอนหลับอยู่ข้างกายเธอ “ไหนบอกว่าไม่ป็นไรไง มึนหัวชะมัดเลย”

พิมพ์ ลภัสลุกขึ้นเดินไปเปิดผ้าม่านออก เธอยืนมองดูวิวรอบๆ บ้านอยู่พักใหญ่ๆ ก็เดินเข้าไปอาบน้ำแล้วแต่งตัวลงมานั่งจิบชาร้อนๆ เพื่อให้หายมึน เธอออกไปยืนหน้าบ้าน มองโน่น มองนี่ จนเจอกับปีเตอร์ที่กำลังแบกชุดสกีเดินผ่านมา

“คุณ ปีเตอร์ สวัสดีค่ะ” พิมพ์ ลภัสร้องเรียก แล้วเดินเข้าไปหาเขา

“สวัสดีครับคุณพิม ไปเล่นสกีกันมั๊ยครับ วันนี้อากาศดีนะ ซักหน่อยมั๊ย” ปีเตอร์ หันมายิ้มให้เสียงที่ร้องทักทายเขา แล้วเอ่ยปากชวนเธอ

“อืม... ก็ดีเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ ลภัส ยิ้มหวานๆ แล้วเดินตามปีเตอร์ไปที่ลานสกี

ใกล้ๆ เที่ยงบาสเตียนลืมตาขึ้นมาเมื่อมีแสงแดดส่องเข้ามาโดนใบหน้าของเขา เขามองหาพิมพ์ ลภัส รอบๆ ห้อง  เมื่อไม่เห็นเธอ เขาก็เลยลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ และอาบน้ำแต่งตัว เดินลงมาด้านล่าง เห็นถ้วยชาวางอยู่บนโต๊ะ ก็เลยนั่งลงแล้วเทกาแฟใส่แก้ว และหยิบน้ำตาลก้อนใส่ลงไป บาสเตียนจิบกาแฟ และพยายามสอดสายตามองหาหญิงสาว จนเมื่อกาแฟหมด ก็เลยเดินตามหาเธอรอบๆ บ้าน เห็นพายัพกำลังยืนคุยกับคนดูแลสวนอยู่

“พายัพ แก เห็นพิมพ์ ลภัส มั๊ยวะ ฉันเดินตามหารอบบ้านแล้วยังไม่เจอเลย” บาสเตียนเดินเข้าไปหาพาพัยแล้วเอ่ยถาม

“อ๋อ ผมเห็นคุณพิมพ์ เดินไปกับคุณปีเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆ บ้านเราน่ะครับ”

พอบาสเตียนได้ยิน อารมณ์หึงผุดออกมาลุกโชนทันที บาสเตียนยืนขบกรามแน่น เขารีบเดินออกไปตามเธอที่ลานสกี นึกโมโหเธอ 

ไหนบอกจะไม่ทำอีกไง อย่าให้เจอตัวเชียว ฮึ่ย! 

บาสเตียนกำลังจะเดินออกไปตาม ก็เจอเข้ากับพิมพ์ ลภัสและปีเตอร์พอดี ทันทีที่เห็นหน้าของบาสเตียน พิมพ์ ลภัสตกใจเล็กน้อย เธอพยามทำใจดีสู้เสือ เอยทักทายเขาก่อน

“คุณคิม จะออกไปไหนเหรอคะ” พิมพ์ ลภัสร้องถามเขาเสียงหวาน เธอยิ้มหวานๆ ให้เขา และกำลังจะเดินเข้าไปหาเขา แต่ก็บังเอิ๊ญ...บังเอิญ ที่เธอรีบก้าวขาเร็วไปหน่อยจนเกิดสะดุดขาตัวเองจวนจะล้มลงไป ดีที่ปีเตอร์รีบคว้าเธอเอาได้ทัน แต่ก็นะ... เพราะปีเตอร์ที่อุส่าหวังดีรีบมาคว้าตัวเธอเอาไว้ พิมพ์ ลภัสเลยตกไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา หน้าของปีเตอร์ก้มลงมาจนจะติดหน้าของเธออยู่แล้วววว 

บาสเตียนเห็นดังนั้นก็ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เขารีบก้าวเข้ามากระชากตัว พิมพ์ ลภัส ให้ไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว เป็นผลให้ปีเตอร์ที่ยืนทรงตัวไม่มั่นคงต้องล้มลงไปกลิ้งอยู่บนหิมะขาวโพลน

บาสเตียนหันไปจ้องหน้าปีเตอร์เพื่อจะเอาเรื่อง แต่พิมพ์ ลภัสก็พยายามห้ามและลากตัวของบาสเตียนออกมาอย่างทุลักทุเล และเธอก็ลากเขาเข้ามาในบ้านได้ในที่สุด

พิมพ์ ลภัส หันกลับไปมองบาสเตียน ตอนนี้หน้าของเขาดูเหมือนซาตานร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อตรงหน้า เธอรีบปล่อยแขนของบาสเตียนออก แล้วถอยหลังหนีห่างเขาไปยืนตรงมุมห้อง

“คุณคิม ฟังฉะ...ฉันอะ...อธิบายกะ...กะก่อนสิ ยะ...อย่าเพิ่งโกรธ น๊า”พิมพ์ ลภัสค่อยๆ พูดออกมาจนฟังจะไม่เป็นคำ แต่บาสเตียนกลับยืนนิ่งจ้องเธอจนตาแทบไม่กระพริบ พิมพ์ ลภัสเริ่มสอดสายตาหาผู้ช่วย  

พายัพ! พายัพไปอยู่ที่ไหนนะ

“ไหนเธอบอกจะไม่ทำอีก” บาสเตียนพูดเสียงราบเรียบ แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองมาอย่างดุดัน จนคนตรงหน้า เริ่มกลัวจนสั่น หน้าตาของบาสเตียนตอนนี้ดูหื่นและน่ากลัวสุดๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม แข็งกร้าว ดุดัน กรามหนาทั้งสองข้างบดกันจนนูนขึ้นเป็นสัน

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ” บาสเตียนตะวาดลั่นบ้าน ยิ่งเพิ่มความน่ากลัวหนักเข้าไปอีก พิมพ์ ลภัส หันรีหันขวาง หาทางหนีทีไล่

“ตอบมา! ทำไมถึงทำอีก” บาสเตียนก้าวยาวๆ สองสามก้าวก็เข้าประชิดตัวของพิมพ์ ลภัสเข้าจนได้ เขาเอามือจับแขนทั้งสองข้างของเธออย่างแรง พิมพ์ ลภัสเริ่มเจ็บ เธอร้องให้เขาปล่อยเธอออก

“คุณคิมฉันเจ็บ! ปล่อย! ปล่อยฉัน! อย่าทำกับฉันแบบนี้!

แต่บาสเตียน ที่โมโหหึงจนไม่ได้ยินเสียงร้องค้าน เขาเอาแขนยกตัวเธอขึ้น แล้วอุ้มเธอไว้แนบอก ก้าวยาวๆ ขึ้นไปบนห้องนอนชั้นบน เมื่อเข้าไปถึง เขาโยนเธอลงบนเตียงกว้าง แล้วดันประตูให้ปิดเสียงดังลั่น ปัง! พิมพ์ ลภัส เจ็บจนจุก นอนตัวงออยู่บนที่นอน

“ฉันอุส่าทำดีกับเธอทุกอย่าง ทำไมเธอถึงไม่ฟังที่ฉันสั่งบ้าง ออกไปกับใครที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วไม่คิดบ้างเหรอ ว่าเขาจะคิดว่าเธอเป็นคนยังไง ง่ายแค่ไหน ผิดครั้งแรก ก็พอให้อภัยกันได้ แต่ถ้าทำผิดซ้ำอีกคำว่าอภัยไม่มี! แต่ที่ฉันทนไม่ได้ก็เพราะเธอจะจูบกับมันเมื่อกี๊ ต่อหน้าฉัน! เมื่อคืนเธอถามฉันว่าผู้หญิงกับผู้ชาย เขามีความสุขกันบนเตียงแบบไหน ยังไง และร้องของให้ฉันบอกความรู้สึกนั้น ในเมื่อเธออยากจะรู้มากนัก ฉันก็จะสอนให้ ว่าแต่... เธอจะกล้าเรียนรึเปล่าล่ะ... ฉันจะสอนเธอทั้งวันทั้งคืนเลย... อย่าหมดแรงสลบไปก่อนละกัน!

 บาสเตียนก้าวขึ้นเตียงแล้วกระชากตัวพิมพ์ ลภัส อย่างแรง แล้วระดมจูบไปทั่วๆ ดวงหน้า พิมพ์ ลภัสทั้งทุบตี และทึ้งผมของเขา แต่ก็ไม่เป็นผล บาสเตียนกลับทำเหมือนไม่รู้สึกเลยซักนิด เธอพยายามขอร้องและผลักไสตัวของเขาออก จนหมดแรงจะขัดขืน ได้แต่นอนร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นทาง บาสเตียนจัดการกระชากเสื้อผ้าของเธอจนขาดหลุดลุ่ย จนตอนนี้เธอเหลือแต่ตัวเปล่าเปลือย เสียงร้องขอวิงวอน ดังออกมาจากเรียวปากอวบอิ่มอีกครั้ง “คุณคิม อย่าทำฉันเลยนะ ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีก ฉะ...ฉันไม่อยากรู้ความรู้สึกนั้นแล้ว...”

“แต่ฉันอยากให้เธอรู้ หมดเวลาเล่นบทคู่รักแสนหวานแล้วล่ะนะ เพราะต่อจากนี้ เราจะมาเล่นบท...ผัวเมีย...กันจริงๆ ซะที” 

บาสเตียนพูดเสียงเข้มพร้อมๆ กับถอดเสื้อของตัวเองโยนทิ้งลงข้างเตียง โชว์ซิกแพ็คที่เรียงตัวกันอัดแน่นจนขึ้นเป็นลอน เข็มขัดสุดหรูถูกกระชากถอดออก แล้วตามมาด้วยกระดุมและซิบของกางเกงยีนส์ ที่โดนปลดเปลื้องคาเอวสอบเอาไว้

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มวาววาบ ไฟปรารถนาลุกโชนขึ้นทันที เมื่อได้เห็นร่างกายที่ขาวนวลเนียน งดงามจนไร้ที่ติ มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอรชรอย่างปราถนา ใบหน้าคมก้มกดจูบลากลิ้นโลมไล้ไปทั่วเนินเนื้อ กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นไปทุกอนูขุมขน ปากหนากดจูบทำรอยแสดงความเป็นเจ้าของไปเกือบจะทั่วร่าง คนใต้ร่างนอนร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง เมื่อไม่สามารถสู้แรงของคนตัวโตได้ แล้วความรู้สึกแปลกๆ ก็เกิดขึ้นเมื่อลิ้นร้อนของคนเหนือร่างโลมไล้ไปทั่วปทุมถัน และปากหนาก็ยังขบเม้มทำรอยตรงยอดอกสีสวย แถมยังดูดดุนจนเธอต้องเผลอร้องครางออกมา 

อา...

เสียงครางที่สุดแสนจะเซ็กซี่ของหญิงสาว เหมือนกับเป็นชนวน จุดไฟปรารถนาในกายของชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นมา ความต้องการเบื้องลึกที่เขาพยายามอดทน อดกลั้น ข่มมันเอาไว้มาตลอดสิ้นสุดลงทันที!

ปากหนาเลื่อนขึ้นไปประกบกับเรียวปากอวบอิ่ม แล้วยังขมเม้มเรียวปากเล็กๆ ให้เผยอออก ลิ้นร้อนก็ช่างรู้หน้าที่รีบสอดตัวเข้าไปในโพรงปากนุ่มเก็บเกี่ยวความหมอหวานไปทั่วทั้งโพรงปาก ลิ้นร้อนแสนร้ายยังตามติดเกี่ยวพันลิ้นเรียวเล็ก ที่พยายามหลีกหนี แต่ก็ไม่พ้นโดนพันติดจนแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียวกัน จนเมื่อคนตัวเล็กเริ่มจะหายใจขัดๆ ปากหนาจึงค่อยๆ ถอนออกแต่ก็ยังคงกดจูบดูดดึงเรียวปากบางทั้งบนและล่างอย่างไม่อยากจะปล่อย

แล้วร่างบางที่อยู่ใต้ร่างหนา ต้องขนลุกชันไปทั่วร่าง เมื่อมือหนาลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องแบนราบและลูบต่ำลงไปเกาะกุมเนินเนื้อกลางกายสาว นิ้วร้ายกรีดกรายไปตามรอยแยก แถมยังกดบี้ปุ่มเสียวกระสั่น จนคนตัวเล็กต้องดิ้นพล่านไปด้วยความเสียว 

อ๊า...

ใบหน้าคมเลื่อนต่ำลงมา ปากหนาก็กดจูบไปตามผิวกายที่หอมกรุ่น จมูกโด่งกดสูดดมแทบจะทั่วซอกคอขาว ที่ตอนนี้เขากำลังจะได้เป็นเจ้าของอย่างเต็มตัว!

สายตาคมมองใบหน้าหวานของคนใต้ร่างที่กำลังหลับตาพริ้ม ใบหน้านวลแดงก่ำเพาะความเสียวซ่าน ปากเรียวเล็กเผยอขึ้นและดูน่าจูบสัมผัสเป็นที่สุด แต่เขาก็เลือกที่จะกดจูบโลมเลียต่ำลงไปยังด้านล่าง และไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนใบหน้าหล่อร้ายมาจับจดอยู่กับช่อดอกไม้แสนสวย

มือหนาจับดันต้นขาขาวอวบให้ตั้งชันขึ้น แล้วพยายามกางออกเพื่อที่จะได้ยลโฉมดอกไม้แสนงามได้ถนัดตา คนใต้ร่างเริ่มที่จะรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย มือเรียวเล็กเลยพยายามที่จะเอื้อมมาปกปิดช่อดอกไม้กลางกาย

“ฮื้อ!...” เสียงครางฮึดฮัดคัดค้าน ดังออกจากลำคอของบาสเตียนทันที เมื่อมือเรียวเล็กเลื่อนมาปิดบังความงามตรงหน้า มือหน้าข้างหนึ่งคว้าหมับไปที่มือเรียวเล็ก และจัดการจับย้ายตำแหน่งให้พ้นจากช่อดอกไม้งาม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มวาวโรจน์ทันทีเมื่อได้สัมผัสกับความงามตรงหน้า

“สวย... หืม... ผมชอบกลิ่นของคุณ มันเร้าใจ! จนผม...” เสียงทุ้มนุ่มบรรยายความงามและความหอมหวานตรงหน้าทันที เมื่อจมูกโด่งกดสัมผัสไปกับกลีบนุ่ม แล้วลิ้นร้อนก็จัดการกดตวัดจูบ ปาดชิมความหอมหวานอย่างใจปรารถนา

ร่างบางใต้ร่างดิ้นพล่านปานถูกทุบหัว เมื่อจมูกโด่งและลิ้นร้อนกดสัมผัสไปทั่วทั้งดอกไม้งาม เสียงร้องครางที่พยายามกัดเม้มริมฝีปากกลั้นเอาไว้จนเกือบจะห้อเลือดเลยต้องปล่อยหลุดออกมาให้คนตัวโตได้ยิน

“อ๊ะ... อ๊า... ซี๊ดด พะ...พอ ละ...แล้ว ฉะ...ฉัน ไม่ไหว จะ...ใจจะขาด” 

เสียงหวานร้องบอกจอมโจรปล้นสวาท ที่ขาดห้วงตะกุกตะกักจนฟังจะไม่เป็นคำ มิได้ทำให้เขาหยุดการกระทำลงเลยซักนิด แต่กลับจาบจ้วง กดปาดฟาดลิ้นร้อนไปทั่วทุกตารางนิ้ว จนดอกไม้เริ่มจะมีน้ำหวานไหลเยิ้มออกมาให้เขาได้ลิ้มรส

สะโพกบางไหวราวกับใบไม้ที่โดนลมพัด และเริ่มจะไหวแรงหนักเมื่อนิ้วแกร่งสอดผ่านความคับแคบเข้าไปที่เดียวสุดโคน  

“อ๊า....ซี๊ดด ฉันเจ็บ!

คำร้องค้านของคนใต้ร่างกลับไม่เป็นผล เพราะมันมิได้ทำให้เขาละมือออกจากช่องทางรักของคนใต้ร่างเลยสักนิด แต่กลับเริ่มขยับตัวเข้าออก แถมลิ้นร้อนก็ยังกดปาดชิมไปทั่วทุกซอกหลืบ มีบ้างบางจังหวะที่ปากหนากดประกบดูดดุน จนเจ้าของสะโพกบางต้องโยกย้าย เด้งเสริฟ์ให้ปากหนาได้ประกบกดจูบอย่างถนัดถนี่

เมื่อความเสียวซ่านกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวเล็กก็กำผ้าปูที่นอนขยำเพื่อระบายความเสียว จนมันแทบจะขาดออกจากกัน ใบหน้าหวานส่ายไปมา ดวงตาหลับพริ้ม ปากอวบอิ่มก็ร้องครางส่งเสียงออกมาไม่ขาดสาย และเริ่มจะร้องดังออกมาเรื่อยๆ เมื่อความเสียวซ่านกำลังจะปีนสู่จุดสูงสุด  

“อ๊ะ... อ๊ะ... อ๊ายย”

เสียงร้องครางของคนใต้ร่าง ทำให้เจ้าของใบหน้าคมยิ่งได้ใจใหญ่ นิ้วแกร่ง ปากหนาและลิ้นร้อนต่างก็เร่งระรัว เสิร์ฟความเสียวซ่านให้กับคนใต้ร่างจนกระทั่งเสียงกรีดร้องเบาๆ ดังขึ้น พร้อมๆ กับร่างบางที่เกรงกระตุก แล้วธาราน้ำหวานก็ทะลักไหลออกมาให้คนตัวโตได้ลิ้มรสและปาดชิมจนหมดสิ้น

บาสเตียนเลื่อนใบหน้าขึ้นมาไล้กดจูบขึ้นไปเรื่อย จนดวงตาสีน้ำตาลเข้มเลื่อนขึ้นมาสบสายตาเข้ากับดวงตาหวาน ที่กำลังจ้องมาอย่างสั่นระริก และดวงตาแสนหวานก็รีบหลุบต่ำลงเมื่อเจอเข้ากับแววตาหยอกเย้า แก้มนวลแดงก่ำขึ้นจนชายหนุ่มทนไม่ไหวต้องก้มหอมแรงๆ จนพอใจ

“"ผมขอนะ...เป็นของผม! 

เสียงกระซิบสั่นพร่าบอกข้างหูของคนใต้ร่าง  พร้อมๆ กับกางเกงยีนส์และบ๊อกเซอร์ราคาแพง ถูกถีบออกทางปลายเท้าอย่างรวดเร็ว และตอนนี้ความเป็นชายที่ผงาดดุนดันขึ้นเตรียมพร้อมสู้รบ กำลังบดเบียดแนบชิดไปกับดอกไม้กลางกายสาว จนเธอเริ่มจะขนลุกชันไปทั่วร่างอีกครั้ง

“มะ...ไม่นะ” 

คนใต้ร่างร้องปฏิเสธพร้อมกับส่ายหน้าไปมา คนตัวโตยิ้มเล็กน้อย เมื่อมาไกลถึงขนาดนี้แล้ว คิดเหรอว่าเขาจะยอมหยุด ไม่มีทางซะหรอก ใบหน้าคมก้มกระซิบเสียงสั่นพร่าข้างใบหูขาวอีกครั้ง พร้อมกับปากหนาและลิ้นร้อนที่เริ่มจะกดจูบโลมเลียปลุกเร้าอารมณ์สาว ไปทั่วใบหูและดวงหน้าแสนหวาน

“ทำไมล่ะ...หืม...ที่รัก...อย่าขัดผมอีกเลยนะ เห็นมั๊ยว่าผมต้องการคุณ! ต้องการคุณ!...มาก...กขนาดไหน” 

บาสเตียนจับมือเรียวเล็กไปสัมผัสเข้าตัวตนอันใหญ่โตของเขา แล้วกดบีบให้มือเรียวจับตัวตนของเขาชักรูดขึ้นลงตามความต้องการของตนเอง 

“อา... เยส!ๆ” เสียงร้องครางแหบพร่าดังออกมาจากปากจอมบงการ เมื่อเขารับสัมผัสความเสียวซ่านผ่านมือของเธอ และมันถูกใจเขายิ่งนัก!

พิมพ์ ลภัส ตาเบิกกว้าง ขนลุกซู่ ทันทีเมื่อได้สัมผัสและรับรู้ถึงขนาดของเจ้าอาวุธร้าย ที่มันกำลังขยายพองตัวขึ้นเรื่อยอยู่ในมือของเธอ ใบหน้าคมสันของเขา กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสจากมือเรียวเล็ก ที่กำลังสร้างความเสียวซ่านให้กับเขา จนเมื่อความเสียวซ่านเล่นงานเขารุนแรงมากขึ้น ปากหนาเลยเข้าประกบครอบครองเต้าอวบ กลืนกินมันเข้าไปจนเต็มคับปาก 

มือหนาก็บีบเค้นเต้าอวบอีกข้าง จนคนใต้ร่างเริ่มเจ็บ ใบหน้าหวานจึงบิดเบี้ยวเหยเก และปากหนาก็ออกแรงดูดดุนอย่างรุนแรง พร้อมๆ กับมื่อเรียวเล็กที่ถูกมือหนาจับเจ้าตัววายร้ายชักรูดให้เร็วยิ่งขึ้น จนบาสเตียนเริ่มจะทนไม่ไหว

มือหนาทั้งสองข้างถูกปล่อยออก และผลักดันเรียวขาให้แยกออกกว้างขึ้น เจ้าตัววายร้ายก็ถูกจับไปจดจ่อตรงช่องทางรัก และถูกดันเข้าไปในช่องทางคับแคบ คนตัวเล็กร้องครางออกมาทันที 

"อ๊ะ...ซี๊ดด... โอ๊ยย ฉันอึดอัด มันเจ็บ!"

“"โอววว... แน่น! คับเหลือเกินพิม... ซี๊ด...ด คับจน... ผมจะทนไม่ไหว"” 

บาสเตียนร้องออกมาเสียงสั่นพร่า เมื่ออาวุธร้ายของเขาเข้าไปเพียงครึ่ง ใบหน้าคมสันเหยเกไปด้วยความเสียวซ่าน จนต้องเริ่มขยับเนิบนาบ เพราะภายในร่างกายของเธอกำลังตอดรัดจนเขาแทบปริแตก

จนเจ้าอาวุธร้ายของเขาไปชนเข้ากับเยื่อนุ่มบางๆ ที่เขารู้ดีว่ามันคืออะไร บาสเตียนกัดฟันกดกระแทกอย่างแรง พร้อมกับรีบประกบปากหนาเข้ากับปากอวบอิ่มอย่างรวดเร็ว อย่างกับรู้ว่าเธอกำลังจะกรีดร้องออกมา

“กะ...” ดวงตาหวานเบิกกว้าง พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องของ พิมพ์ ลภัส ที่ดังอยู่ในลำคอ เมื่อเอวสอบกระแทกเข้ามาจนสุดลำ พร้อมๆ กับเลือดแห่งพรมห์มจรรย์ที่ไหลทะลักออกมา

พิมพ์ ลภัส รู้สึกราวกับว่าตรงส่วนนั้นของเธอ มันกำลังฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาแสนหวานเป็นสาย บาสเตียนยังคงกดนิ่งแช่คาอยู่แบบนั้น ปากหนาของเขาคลายออกจากปากอวบอิ่ม และกดจูบเบาๆ ซ้ำๆ ที่ริมฝีปากบาง ก่อนจะกระซิบถามเสียงสั่นพร่า เพราะเขาเองก็ถูกความเสียวซ่านเข้าเล่นงานเหมือนกัน

“ซี๊ดด... เจ็บมากมั๊ยที่รัก...หืม... ครั้งแรกมันจะเจ็บแบบนี้ แต่ต่อไปคุณจะไม่เจ็บแบบนี้อีก ผมขอโทษนะ...

พิมพ์ ลภัส ยังคงหลับตาและกัดริมฝีปากสะกดความเจ็บปวด เธอไม่แม้แต่จะร้องออกมาสักนิด บาสเตียนหยุดนิ่งอยู่สักพัก และเริ่มขยับเนิบนาบเมื่อร่างกายของเธอเริ่มที่จะปรับตัวได้ เสียงสั่นพร่าของชายหนุ่ม จึงดังที่ข้างหูของคนใต้ร่างอีกครั้ง 

“ยังเจ็บอยู่มั๊ย ที่รัก...หืม คุณยังเจ็บอยู่รึเปล่า”

เสียงร้องบอกของคนใต้ร่างมันช่างเบาบาง และฟังแทบจะไม่เป็นคำเมื่อเธอถูกความเสียวซ่านครอบงำแทนความเจ็บปวดที่เริ่มมลายหายไป ตั้งแต่ตอนไหน เธอก็ไม่อาจจะรู้ได้ 

“มะ...ไม่ จะ...เจ็บแล้วค่ะ”

“แล้วตอนนี้รู้สึกยังไง หืม...บอกผมหน่อยสิที่รัก ว่าคุณรู้สึกยังไง”

“สะ...เสียวว ฉะ...ฉันเสียว จนใจจะขาด” คนใต้ร่างร้องบอกเขาทั้งหลับตาอยู่ ราวกับว่าเธอกำลังตกอยู่ในห้วงของความฝันที่ซาบซ่าน

“ถ้าคุณไม่ไหวผมจะหยุด” บาสเตียนไม่พูดเปล่า แต่เขาค่อยๆ ถอดถอนตัวตนออกมาจนเกือบสุด คนใต้ร่างเสียวซ่านจนรีบเอามือไขว่คว้าร่างแกร่งเอาไว้ อย่างกับกลัวว่าเขาจะหนีหายแถมยังร้องห้ามเสียงหลง

“"ยะ...อย่า มะ...ไม่นะ โอ๊ยย... ฉันยอมคุณแล้วคุณคิม ฉันยอม...เป็นของคุณ" 

สามพยางค์สุดท้ายดังขึ้นอย่างประชดประชัน เมื่อคนตัวโตมองเธอด้วยแววตาที่หยอกล้อ แล้วยังเอื้อมมือไปบีบเค้นสะโพกบางอย่างปลุกเร้า เขาแค่แกล้งให้เธอร้องขอจากเขาเท่านั้นเอง ไม่ได้จะหยุดจริงๆ ซะหน่อย และมันก็ได้ผลซะด้วยสิ

“"ครับที่รัก ผมจะช่วยคุณเดี๋ยวนี้"” บาสเตียนพูดจบก็กดส่งตัวตนเข้าไปในช่องทางรัก แบบทีเดียวจนสุด พิมพ์ ลภัส เสียววาบไปทั่วหน้าท้องจนต้องร้องออกมา 

“อ๊า...”

แล้วประสบการณ์รัก บทพิศวาสที่แสนจะช่ำชองของบาสเตียน ก็ถูกถ่ายทอดให้กับคนใต้ร่าง บทแล้ว บทเล่า จนจบบทพิศวาสรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่า พิมพ์ ลภัส ที่เพิ่งเคยครั้งแรกถึงกับสลบคาอกของบาสเตียนเลยทีเดียว ชายหนุ่มกดจูบที่กลางหน้าผากนวล เมื่อสุขสมในรอบท้ายสุด แล้วจัดท่าทางให้เธอได้นอนพัก และนอนกอดเธอเอาไว้อย่างหวงแหน

15.00น

พิมพ์ ลภัส ลืมตาขึ้นในอ้อมกอดของเขา เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป น้ำใสๆ ก็เริ่มเอ่อล้นจนไหลออกมา เธอค่อยๆ เอามือของเขาออก แล้วพยายามจะลุกขึ้น

“โอ๊ยยย!...ซี๊ดด!” พิมพ์ ลภัส ร้องออกมาเมื่อพยายามพลิกตัว เธอรู้สึกเจ็บที่ส่วนบอบบางมากที่สุด บาสเตียนลืมตาขึ้นทันทีที่เขาได้ยินเสียงของเธอ เขาลืมตาขึ้นมาแล้วกดจูบที่แก้มนวล

“เจ็บมากมั๊ย ค่อยๆ ลุกนะ มาผมจะอุ้มคุณเองจะเข้าห้องน้ำใช่มั๊ย”

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ออกไป! ปล่อยฉัน!”พิมพ์ ลภัส ตะวาดใส่หน้าของเขา เอามือผลักอกเขาให้ออกห่าง

“พิมผมขอโทษ! ผมหวงคุณ ยิ่งได้เห็นมันกอดคุณ ผม...”

“เขาช่วยฉันไว้! ไม่ได้ตั้งใจทำ! เหมือน...คุณ! พิมพ์ ลภัส ตะวาดใส่หน้าบาสเตียน

“ปล่อย! อย่ามาโดนตัวฉัน!” พิมพ์ ลภัสปัดมือของเขาให้พ้นจากกายเธอ บาสเตียนยังคงกอดรั้งเธอเอาไว้แนบอก

“"ผมขอโทษ! ผมรักคุณนะพิม คุณไม่ต้องห่วง ผมจะรับผิดชอบคุณ ผมจะพาคุณไปหามาดามที่ ริโอ เราจะไปกัน คืนนี้"” 

คนขี้แยหยุดร้องทันทีที่ได้ยิน แล้วหันมามองหน้าของเขา ก่อนจะร้องออกมาอย่างตกใจ

“"ห๊า!..คืนนี้!"

“"ใช่ ผมจะพาคุณไปบลาซิลคืนนี้ ที่รักของผม"” บาสเตียนกอดปลอบเธอต่างๆ นาๆ จนพิมพ์ ลภัส มีท่าทีอ่อนลง เขาจึงพาเธอเข้าไปอาบน้ำพร้อมๆ กันกับเขา และปล่อยให้เธอแต่งตัว เตรียมข้าวของ  ส่วนตัวของเขาเมื่อแต่งตัวเสร็จก็เดินออกไปด้านนอก

“พายัพ บอกนักบินให้เตรียมเครื่อง ฉันจะไปริโอคืนนี้” บาสเตียนเดินออกไปยืนตรงระเบียงบันใด เขาพูดสั่งพายัพที่นั่งอยู่ด้านล่าง

“ครับคุณคิม” พายัพได้ยินรีบหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหานักบินทันที แล้วสั่งให้แม่บ้านจัดการเก็บของเอาไปใส่ไว้ในรถ

บาสเตียนเดินกลับเข้าไปหาเมียป้ายแดง ที่นั่งหน้างอง้ำ ดวงหน้าหวานยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เขากดจูบที่ริมฝีปากบาง พิมพ์ ลภัส เบือนหน้าหนี แต่เขาก็ตามติดจนได้จูบสมใจ

แล้วทุกๆ คนก็ขึ้นเครื่องมุ่งหน้าสู่ เมืองริโอ เด จาเนโร ประเทศบลาซิล บรรยากาศบนเครื่องเป็นไปโดยอึมครึม ไม่เหมือนเมื่อสองสามครั้งที่ผ่านมา บาสเตียนนั่งกอดซบ พิมพ์ ลภัส ไม่ห่าง แต่คนโดนกอดนี่สิ นั่งหน้างอง้ำตลอดทาง

จนเมื่อมาถึงเมืองริโอ รถยนต์หรูแล่นเข้ามารับพวกเขาออกไปจากสนามบิน มุ่งตรงสู่คฤหาสน์หลังงาม เมื่อรถแล่นมาจอดที่หน้าบันใดคฤหาสน์ พายัพ รีบก้าวลงมาเปิดประตูให้เจ้านายทั้งสอง

“"คิม บาสเตียน แม่คิดถึงลูกที่สุดเลยจ้ะ ลูกรักของแม่"มาดามไอรดาที่ยืนรออยู่ เธอยิ้มกว้าง แล้วเดินกางแขนเข้าหาลูกชายทันทีที่เห็นหน้า

“สวัสดีครับมาดาม” บาสเตียนกอดตอบมารดาแล้วหอมแก้มแรงๆ จนเมื่อกอดลูกชายจนชื่นใจ มาดามไอรดา หันไปมองผู้หญิงที่ยืนข้างหลังของลูกชายเธอ แล้วหันมามองหน้าลูกชายเป็นเชิงถาม

“"พิมพ์ ลภัส นี่มาดามไอรดาแม่ของฉัน”

“สวัสดีค่ะ มาดาม” พิมพ์ ลภัสไหว้มาดามแบบไทยๆ เธอบรรจงไหว้ให้ดีที่สุด เพราะตอนอยู่บนเครื่องบิน บาสเตียนได้เล่าบางอย่างเกี่ยวกับตัวของมาดามบ้างแล้ว ประกอบกับตอนนี้เธอยังโกรธบาสเตียนอยู่ ก็เลยดูสงบเสงี่ยม สมกับที่บาสเตียนต้องการ

“มาดามครับ นี่พิมพ์ ลภัส คนรักของผม”  บาสเตียนแนะนำคนรักให้มาดามไอรดา  มาดามไอรดา ยิ้มตอบรับเล็กน้อย แล้วเข้าสวมกอดพิมพ์ ลภัส ตามมารยาท

“มาเหนื่อยๆ เข้าบ้านก่อนสิจ๊ะ ป่ะหนูเข้าบ้านเถอะลูก” มาดามไอรดาชวนทุกๆ คนเข้าบ้าน ทั้งหมดจึงเดินตามมาดามไอรดาเข้าไปในตัวคฤหาสน์...

…………………………………………………………….


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญ ไรต์แถมตอนพิเศษให้ด้วยนะคะ ในช่วงท้ายๆ มีการพลิกผันอีกมากมายค่ะ แถมพระเอกของเรายังแซ่บจนได้เรื่องอีกต่างหาก มาร่วมลุ้นเอาใจช่วย คิม บาสเตียน ไปพร้อมๆกันนะคะ ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ค่ะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


เยี่ยมมากค่ะเอาอีกเอาอีกกำลังมันเลย
โดย Anonymous | 1 year, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พระเอกหื่นมากๆ!!!มาดามไอรดาใจดี้ดี
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ไปไกลแล้วเรา ละเอียดเกินไปคะ มันเห็นภาพ555😃😃😃
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พระเอกเลวได้ไจมาก😤
โดย Anonymous | 1 year, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบบบบบบบ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha