ไซด์ไลน์ที่รัก

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ตัวจริงตัวปลอม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 11

วันนี้บาสเตียนกลับเร็วกว่าปกติ เขาขึ้นมาถึงชั้นบนสุด แล้วเดินตรงไปที่ห้องพัก การ์ดหน้าห้องรีบรายงานว่า พิมพ์ ลภัส อยู่ที่สวน เขาก้าวยาวๆ ไปที่สวนทันที  เมื่อไปถึงเขาสอดสายตามองหา พิมพ์ ลภัส เมียรักยอดดวงใจของเขา  เห็นเธอกำลังนั่งมองดูวิวอยู่ที่เก้าอี้ยาว

บาสเตียนเดินไปนั่งลงข้างๆ แล้วสวมกอด พิมพ์ ลภัส เอาไว้  กดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากบาง “วันนี้คุณเป็นไงบ้าง มีอาการแพ้มั๊ย”

“ไม่ค่ะ วันนี้ฉันปกติดี ฉันมีอะไรจะเซอร์ไพร์สคุณ” พิมพ์ ลภัส หันมามองหน้าสามี

บาสเตียนมองใบหน้างาม เขาย่นคิ้วเข้าหากันแล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย “หืม... เซอร์ไพร์สเหรอ เรื่องอะไรล่ะ” บาสเตียนเอาคางเกยกับไหล่ขาวนวล แล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นยิ่งขึ้น

“คุณจีน่ามาหาฉันที่นี่ ไงเซอร์ไพร์สพอมั๊ยคะ”

พอได้ยินบาสเตียนทำหน้าตาเหมือนคนเบื่อโลกทันที  “เฮ้อ... ทำไมจีน่าถึงไม่ยอมหยุดซะทีนะ ทั้งๆ ที่รู้ว่าถ้ายังดึงดันต่อไปก็ไม่มีประโยชน์”

“เพราะว่าเธออยากเอาชนะยังไงล่ะคะ สำหรับเธอจะต้องชนะเท่านั้นค่ะ ฉันดูเธอออก แต่วันนี้เธอมาดีนะคะ เธอแค่มาประกาศคำท้าซึ่งฉันก็ตอบรับ”

“หืม... คุณจะรับมือจีน่าไหวเหรอพิม คุณกำลังท้องอยู่นะ ผมเป็นห่วง”

“ไหวสิคะ เธอมาบอกให้ฉันเตรียมรับมือเธอเอาไว้ ลองมาแบบนี้เธอต้องมีแผนอะไรซ่อนอยู่ เพราะดูเธอมั่นใจเอามากๆ ฉันว่าครั้งนี้เธอต้องไม่ใช้กำลังแน่ๆ” พิมพ์ ลภัส หันเอี้ยวตัวหันหน้าเข้าหาเขา เธอเอามือจับแขนแกร่งของเขาไว้

“ผมว่าตอนผมไม่อยู่ พิมไปอยู่กับน้าอรที่ร้านดีกว่ามั๊ย มันน่าจะปลอดภัยกว่านะ ขืนปล่อยให้พิมอยู่คนเดียว ผมกังวลตายเลย”

“ไม่ค่ะ ฉันจะอยู่รอคุณจีน่าที่นี่ค่ะ ที่ห้องของคุณมีกล้องวงจรปิดหรือที่ดักฟังเสียงตรงไหนบ้างคะ”

“ที่ห้องผมติดเห็นทุกห้องนะ ยกเว้นห้องนอน ส่วนที่ดักฟังเสียงก็ติดทุกห้องนะ ห้องนอนก็มี”

“แล้วที่สระน้ำล่ะคะ”

“มีทุกมุม แต่ที่มองไม่เห็นเพราะมันซ่อนเอาไว้ วงจรปิดของผมมีทุกที่ และดูผ่านโทรศัพท์ก็ได้ ที่ดักฟังก็ด้วยนะ ได้ยินชัดเลย”

“ดีค่ะ ถ้าเกิดมีอะไรคุณจะได้มาช่วยฉันทัน”

“อ้าว... ไหนบอกรับมือไหวไง”

“ก็เผื่อไว้ไงคะ เราต้องเตรียมพร้อมเสมอ”

“แล้วพิมจะหาทางรับมือกับจีน่ายังไง”

“ก็... ยังไม่รู้ค่ะ เอาไว้รอเธอมาก่อน แล้วค่อยคิดละกัน”

“แล้วจะรอดมั๊ยเนี่ยะ”

“รอดสิคะ แต่ฉันอยากขออะไรคุณไว้สักหน่อย”

“อะไร บอกมาสิผมให้พิมได้ทุกอย่างเลย”

“ฉันขอให้คุณเชื่อใจฉัน ถ้าเกิดว่าคุณเห็นอะไร หรือว่ามีใครไปบอกอะไรกับคุณ ขอให้คุณรอถามฉันก่อน เพราะฉันไม่รู้ว่าคุณจีน่าจะมาไม้ไหน และถ้าคุณเชื่อใจและไว้ใจฉัน ปัญหาระหว่างเรามันจะไม่เกิด และฉันจะสู้ แต่ถ้าคุณไม่รับปากหรือไม่แน่ใจฉันจะได้ถอย เพราะฉันไม่อยากเจ็บอีก มันทรมานนะถ้าได้เห็นคนที่เรารักเกลียดเรา”

“ที่ผ่านมาผมอาจจะหูเบา เชื่อคนง่าย แล้วด่วนตัดสินใจไปกับคลิปภาพที่จีน่าส่งมา โดยที่ไม่ยอมฟังเสียงของคุณ แต่ต่อไปนี้ ผมสัญญา ผมจะรอฟังเสียงของคุณก่อน ผมจะไม่ให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยอีก มันจะไม่เกิดขึ้นอีก แน่นอน”

“ขอบคุณนะคะที่คุณเชื่อใจฉัน อืม... คุณคิมคะ หนึ่งอาทิตย์ต่อจากนี้ ฉันจะไม่ลงไปข้างล่างเลย ฉันจะอยู่แต่บนนี้ ชั้นนี้และจะอยู่ที่ห้องพักนี้เท่านั้น  ฉันจะไม่ก้าวพ้นประตูห้องออกมาเลย คุณจำเอาไว้นะคะ ถ้ามีคนบอกว่าเห็นฉันตรงนั้น ตรงนี้ หรือส่งคลิปภาพอะไรมาให้คุณดู นั่นไม่ใช่ฉัน!

“พิมคุณพูดอะไร คุณพูดเหมือกับว่ามีคุณอีกคน”

“อันนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจนะคะ แต่แค่สงสัยเฉยๆ” พิมพ์ ลภัสบอกกับบาสเตียน  เพราะก่อนหน้าที่บาสเตียนจะเข้ามา การ์ดเดินเอาน้ำส้มมาให้ พิมพ์ ลภัส เขาบอกว่าเธอเป็นคนสั่ง ทั้งๆ ที่ตัวเธอเองก็นั่งอยู่ตรงนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว และดูท่าว่าเขาจะแปลกใจมากที่เห็นเธอ พิมพ์ ลภัส ก็เลยลองถาม การ์ดบอกว่าเธอเปลี่ยนชุดเร็วมาก เมื่อกี๊ยังใส่ชุดแซกลายดอกอยู่เลย ทำให้พิมพ์ ลภัสแปลกใจและเริ่มเอะใจในบางอย่าง

ช่วงบ่ายๆ ของวันถัดมา ที่ห้องอาหารของโรงแรมดัง บาสเตียนกำลังพาลูกค้าไปเลี้ยงต้อนรับ เขาเดินสวนกับสตรีนางหนึ่ง บาสเตียนรีบหันกลับไปมองเธอทันที แต่สตรีนางนั้นกลับเดินไปโดยไม่สนใจที่จะหยุดทักเขา

“คุณคิมครับ เมื่อกี๊นี้มันคุณพิมไม่ใช่เหรอครับ ทำไมวันนี้แต่งตัวเปรี๊ยวจัง แล้วทำไมเธอทำเหมือนไม่รู้จักกับเราล่ะครับ”พายัพถามเจ้านายหนุ่มด้วยความแปลกใจ

“อืม... นั่นสินะ แปลกมาก แกลองแอบตามไปซิ เดี๋ยวฉันจะไปดูแลมิสเตอร์อากาโนะเอง”

“ครับนาย”

พายัพแอบเดินตามพิมพ์ ลภัสตัวปลอมมาห่างๆ เขาเห็นเธอไปพบกับจีน่าที่ลานจอดรถของโรงแรม พวกเธอดูสนิทสนมเหมือนเป็นเพื่อนกัน พวกเธอคุยกันสักพักแล้วก้าวขึ้นรถคันเดียวกันแล้วขับออกไป พายัพยืนมองอย่าง งงๆ เขานึกเอะใจ เลยโทรไปหาการ์ดที่เฝ้าหน้าห้องของบาสเตียน

“ครืด...ครืด ครับพี่”

“คุณพิมอยู่ที่ห้องรึเปล่า”

“อยู่ครับ วันนี้เธอยังไม่ได้ออกมาข้างนอกเลย เมื่อกี๊ผมเพิ่งเอาอาหารเข้าไปให้เธอครับ พี่พายัพมีธุระอะไรเหรอครับ”

“ฮึ... เปล่าไม่มีอะไร” พายัพกดตัดสายแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเสื้อสูท แล้วเดินกลับไปหาบาสเตียน

เมื่อเลี้ยงต้อนรับลูกค้าเรียบร้อยแล้ว บาสเตียนก็พาลูกค้าไปส่งที่โรงแรม แล้วเดินไปส่งที่ห้องพัก ในขณะที่เดินกลับ เขาหันมาถามพายัพเรื่องที่เห็น พิมพ์ ลภัส ที่ห้องอาหารวันนี้

“เรื่องมันแปลกๆ นะครับ” พายัพเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับบาสเตียนฟัง บาสเตียนเก็บความสงสัยทั้งหมดเอาไว้ เขาต้องการที่จะได้ยินความจริงจากปากของพิมพ์ ลภัส

เมื่อมาถึงข้างบน บาสเตียนเดินเข้ามาสวมกอดภรรยา แล้วกดจูบที่ริมฝีปากบาง  “เหนื่อยมั๊ยคะ” พิมพ์ ลภัสยิ้มหวานๆ ให้เขา

“พิม วันนี้คุณออกไปไหนมารึเปล่า”

“ไม่นี่คะ ฉันอยู่บนนี้ทั้งวันเลย คุณมีอะไรรึเปล่าคะ” พิมพ์ ลภัสเริ่มสงสัยในคำถามของสามี เพราะทุกทีเขาไม่เคยถามเธอแบบนี้

“คุณพูดมาเลยดีกว่าค่ะ ฉันว่าคุณต้องมีอะไรแน่ๆ ไม่งั้นคุณไม่ถามฉันแบบนี้หรอกค่ะ” พิมพ์ ลภัส มองหน้าของสามี จนบาสเตียนต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง

“เรื่องเป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ ด้วย”

“เรื่องอะไรกัน ไหนคุณลองบอกให้ผมหายข้องใจหน่อยซิ”

พิมพ์ ลภัสเลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้บาสเตียนฟัง  และขอให้เขาเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิด ของวันก่อน ช่วงเวลาก่อนหน้าที่บาสเตียนจะกลับขึ้นมาประมาณครึ่งชั่วโมง เธอขอดูแค่ในลิฟท์ และหน้าห้องพักเท่านั้น บาสเตียนเลยให้พายัพเอามาเปิดให้ดู

ภาพที่ปรากฏบนจอ ทำให้ทุกๆ คนมองกันตาค้าง เมื่อจีน่าเดินเข้าลิฟท์มากับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีลักษณะละม้ายคล้ายกับ พิมพ์ ลภัส เอามากๆ เธอสวมชุดแซกลายดอก ทั้งสองคนพูดคุยกัน พอลิฟท์เลื่อนมาถึงชั้นบนสุด จีน่าเดินออกมาเพียงคนเดียว เธอเดินไปตรงประตูหน้าห้องพักของบาสเตียน แล้วยืนคุยกับการ์ดของบาสเตียน แล้วเดินไปทางสวนหย่อม  อีกสักพัก ผู้หญิงคนที่อยู่ในลิฟท์จึงก้าวออกมาจากลิฟท์ แล้วเดินมาที่หน้าห้องพักของบาสเตียน พูดคุยบางอย่างกับการ์ด แล้วเดินไปทางสวนหย่อม การ์ดคนดังกล่าวจึงเดินเข้าไปในห้องพักของบาสเตียน ผู้หญิงชุดลายดอกคนเดิมจึงเดินกลับออกมาและรีบเดินไปที่ลิฟท์ สักพักจีน่าจึงเดินกลับออกมาและตรงไปที่ลิฟท์ทันที การ์ดที่เข้าไปในห้อง ก็เดินออกมาจากห้องพักและเอาน้ำส้มไปให้พิมพ์ ลภัส

 บาสเตียนให้พายัพซูมไปที่หน้าของหญิงสาวชุดลายดอกชัดๆ พอพายัพกดซูมออกมา ยิ่งทำให้ทุกๆ คนต้องตกตะลึง ภาพปรากฏหน้าตาที่คล้ายกับพิมพ์ ลภัสเอามากๆ เพียงแต่เธอสวมแว่นดำ ลักษณะท่าทางก็คล้ายกันอย่างกับถอดมาจากพิมพ์เดียวกัน แม้แต่ตัว พิมพ์ ลภัส เองยังนิ่งอึ้ง

WOW! อย่างกับคนๆ เดียวกันเลย นี่ถ้าผมไม่ได้เห็นกับตาผมต้องหลงกลจีน่าอีกครั้งแน่ๆ” บาสเตียนร้องออกมาอย่างตกตะลึงสุดๆ เขาไม่คิดว่าจีน่าจะทำได้ถึงขนาดนี้

“ครั้งนี้คุณจีน่าคงลงทุนไปเยอะนะครับ เอ... แต่ว่าเธอมีญาติเป็นหมอศัลยกรรมที่เซาเปาโลนี่ครับ  โอ้โห! ฝีมือเยี่ยมสุดๆ ไปเลย เหมือนมากกก” พายัพเอ่ยออกมาอย่างอึ้งๆ

“งั้นโอเคค่ะ เรารู้กันแล้วว่าเธอจะมาในรูปแบบไหน ต่อไปนี้เราต้องไปตามเกมส์เธอค่ะ ทำเป็นไม่รู้ ทำทุกอย่างให้ปกติ อย่าให้เธอจับพิรุธได้ เธอมาไม้ไหนก็ให้เล่นไปตามนั้น ฉันอยากจะรู้ว่าเธอจะใช้ พิมพ์ ลภัส  ตัวปลอมสร้างปัญหาแบบไหนบ้าง”

“อืม... ก็น่าสนุกดีนะ ผมชักอยากจะเห็นหน้าตัวปลอมตอนถอดแว่นแล้วล่ะสิ ว่าจะเหมือนคุณมากขนาดไหน หมอศัลย์เดี๋ยวนี้เขาเก่งนะ สั่งทำหน้าแบบไหนก็ได้”

“ทำออกมาเพื่อทำลายอีกคนแบบนี้ก็ไม่ไหวนะคะ ฉันว่าคุณจีน่าเธอน่ากลัวมากทีเดียวนะ”

“จีน่าถูกเลี้ยงมาแบบตามใจมาตลอด ตาของเธอรักเธอมาก ถ้าจีน่าอยากจะได้อะไร อยากจะทำอะไร ท่านจะไม่เคยขัด ส่วนเพื่อนๆ ก็เริ่มถอยห่างเพราะความเอาแต่ใจ แม้แต่อเลสซานดร้าเองยังไม่ค่อยจะอยากคบกับเธอเลย แต่ที่ทนคบเพราะเห็นใจที่เธอไม่ค่อยมีเพื่อน ส่วนพวกที่ยังเห็นคบๆ อยู่ก็หวังเงินทั้งนั้น ทุกๆ คนยอมเธอตลอด เพราะเธอเอาเงินหว่านเลี้ยงเพื่อนยังไงล่ะ”

“น่าสงสารเธอเหมือนกันนะคะ ที่รอบข้างหาคนที่จริงใจแทบไม่มีเลย”

“ก็เพราะว่าสงสารนี่แหละ ที่ทำให้ผมต้องอดทนกับพฤติกรรมแย่ๆ ของเธอ เพียงเพราะคำว่า ...สงสาร... เลยต้องมา ...ลำบาก... ซะเอง”

ที่บริษัทของบาสเตียน

ช่วงสายๆ จวนจะเที่ยงของสามวันถัดมา ขณะที่บาสเตียนกำลังนั่งทำงานอยู่  ส่วนพายัพก็นั่งช่วยเขาตรวจเอกสารที่โต๊ะทำงานใกล้ๆ

ตื๊ด...ตื๊ด เสียงเรียกอินเตอร์โฟนจากเลขาหน้าห้องดังขึ้น บาสเตียนเอื้อมมือไปกดรับทั้งๆ ที่หน้าตาของเขายังจับจดอยู่กับงานตรงหน้า

“มีอะไรคุณเกศินี”

“รีเซฟชั่นข้างล่างโทรขึ้นมาแจ้งว่าคุณ พิมพ์ ลภัส ภรรยาของท่านประธานเธอมาขอพบค่ะ” บาสเตียนและพายัพ มองหน้ากันอย่างรู้กัน

“ให้เธอขึ้นมาสิ”

“ค่ะท่านประธาน”

บาสเตียนลุกขึ้นแล้วเดินมาที่โต๊ะของพายัพ พายัพรีบเปิดคอมพิวเตอร์ ดูภาพปัจจุบันจากกล้องวงจรปิดของห้องพักที่โรงแรม ที่เขาต่อเอาไว้ ภาพปรากฏเห็น พิมพ์ ลภัส ตัวจริงกำลังนั่งคุยกับอรอุมาที่โต๊ะของสระว่ายน้ำ ทั้งสองคนคุยกันอย่างสนุกสนาน บาสเตียนมองภาพนั้นแล้วยิ้มออกมา

“เป็นอย่างที่พิมบอกจริงๆ ด้วยสินะ” บาสเตียนพึมพำออกมา จนได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง บาสเตียนจึงเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานดังเดิม พายัพจรีบกดพับภาพเอาไว้ทันที

ก๊อก...ก๊อก “คุณคิม...” พิมพ์ ลภัส ตัวปลอมร้องเรียกบาสเตียนทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เธอชำเรืองตาตำหนิไปทางพายัพ จนพายัพต้องก้มหน้าหลบสายตาของเธอ พิมพ์ ลภัสตัวปลอมแต่งหน้าเข้มจัด ใส่คอนแท็กเลนส์สีเทา สีผมเป็นสีน้ำตาลทอง ทรงผมก็ม้วนเป็นลอนสวยเปรี๊ยวจี๊ด การแต่งตัวก็แซ่บเข็ดฟันเหมือนพวกสาวพริสตี้ตามงานมอเตอร์โชว์ จนบาสเตียนเองยังตะลึงในความงามตรงหน้า

“ว่าไงที่รัก ทำไมวันนี้คุณถึงมาหาผมที่นี่ได้ล่ะ” บาสเตียนเดินไปกอดเอวของเธอแล้วพาเธอมานั่งที่โซฟารับแขก

“พิมอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูน่ะคะดาร์ลิ่ง อยู่แต่ที่โรงแรมมันน่าเบื่อ พิมเลยออกมาชวนคุณไปทานอาหารกลางวันกันค่ะ ไปนะคะ”

“อืม... ผมเหลืองานที่ต้องเคลียอีกนิดหน่อย คุณนั่งรอสักแป๊บนะ”

“ค่ะดาร์ลิ่ง ...จุ๊บ” บาสเตียนยิ้มกว้างที่โดนเมียตัวปลอมจุมพิตที่ริมฝีปากหนาของเขา เขารู้สึกแปลกๆ   

หน้าเหมือนเมีย แต่ไม่ใช่เมีย อืม... สนุกดีเหมือนกันแฮะ

“วันนี้คุณดูสวยขึ้นนะ”

“พิมไปทำผมมาค่ะ นี่เทรนใหม่เลยนะคะสวยมั๊ยคะ”

“มาก...มากเลยทีเดียว”

บาสเตียนเดินมาที่โต๊ะของพายัพ เขาให้พายัพกดดูภาพจากกล้องวงจรปิดของห้องพักที่โรงแรม เห็นเมียตัวจริงกำลังเม้าท์มอยกับน้าสาวอย่างออกรส จนนึกหมั่นใส้

ร่าเริงมีความสุขจริงนะ จะรู้บ้างมั๊ยว่าผัวโดนเข้าให้แล้ววว

บาสเตียนแสร้งทำเป็นคุยเรื่องงานกับพายัพ เพื่อกันมิให้เมียตัวปลอมสงสัย เขาเขียนไปที่กระดาษโน้ตเล็กๆ ที่อยู่บนโต๊ะของพายัพว่า

อย่าทิ้งให้ฉันอยู่กับเธอเพียงลำพัง ไม่ว่าจะยังไงก็ตามให้ตามติดฉันตลอด

บาสเตียนเขียนเสร็จแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเขา และตั้งหน้าตั้งตาทำงานตามปกติ จนกระทั่งเคลียงานเสร็จเรียบร้อย

“ป่ะเราไปกันได้แล้ว” บาสเตียนเดินไปกอดเอวสาวสวย(เมียตัวปลอม) แล้วพาเดินไปที่ลิฟท์ โดยมีพายัพเดินตามไปติดๆ จนพิมพ์ ลภัสตัวปลอมเริ่มรู้สึกรำคาญ

“คนของคุณนี่ต้องตามติดตลอดเลยเหรอคะ” หญิงสาวปรายตามองพายัพที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ กายบาสเตียน จนพายัพต้องก้มหน้าหลบสายตา

“เป็นการ์ดก็ต้องคอยติดตามตลอดสิ ทำไมที่รักถามอะไรแปลกๆ เห็นทุกวันยังไม่ชินรึไงกัน”

ค่ะ พิมยังไม่ค่อยชินน่ะค่ะ ดาร์ลิ้งคะวันนี้เราไปทานอาหารญี่ปุ่นกันนะคะ”

“อ่าว...ไม่บ่นเลี่ยนแล้วเหรอ เห็นทุกทีถ้าวันไหนที่พายัพจัดมาเสริฟ์ให้คุณจะต้องบ่นว่าเหม็นคาวทุกทีนี่”

“ก็พิมนึกอยากทานน่ะค่ะ ดูในหนังสือเมื่อกี๊มันน่ารักดี ตกลงเราไปทานอาหารญี่ปุ่นกันนะคะ”

“ก็ดีเหมือนกัน ลองเปลี่ยนรสชาติดูมั่งก็ได้”

ติ๊ด...ติ๊ด หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเห็นเป็นเบอร์ของจีน่า เธอเลยถือค้างไว้ไม่ยอมกดรับ บาสเตียนเห็นเธอไม่กดรับซะทีก็เลยถาม

“ใครโทรมากันคุณ จะไม่รับซักหน่อยเหรอ เขาอาจจะมีธุระสำคัญก็ได้นะ”

“พวกเพื่อนๆ น่ะค่ะ ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรหรอกค่ะ” หญิงสาวรีบกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี

จีน่าที่แอบดูอยู่ในรถยนต์หรู พอถูกอนิต้ากดตัดสายทิ้ง เธอแทบกรี๊ดแตก  “นังอนิต้า บังอาจตัดสายของฉัน คิดจะจับคุณคิมแล้วถีบหัวฉันส่งเหรอ ฝันไปเถอะ ฉันสร้างแกได้ ฉันก็เหยียบแกจมได้เหมือนกัน”

ตลอดเวลาที่อยู่ที่ร้านอาหาร อนิต้าออดอ้อนเอาใจบาสเตียนสารพัด จนบางครั้งบาสเตียนยังเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับคำหวานๆ และท่าทางออดอ้อนของเธอ เมื่อทานอาหารเสร็จบาสเตียนพาเธอเดินออกมาจากร้านอาหาร

“แล้ววันนี้คุณจะกลับไปบ้านน้าอรหรือว่าจะพักกับผมที่โรงแรมล่ะ พายัพ ตรงกลับโรงแรมเลยละกันนะ” บาสเตียนบอกลูกน้องขณะที่นั่งอยู่ในรถ

อนิต้านั่งนิ่งอึ้ง ไม่ได้นะ ถ้าไปโรงแรมต้องโดนจับได้แน่ๆ  

“พิมจะกลับไปค้างบ้านน้าอรน่ะค่ะ เอ่อ... คุณคิมไม่ต้องไปส่งพิมหรอกค่ะ คือพิมนัดเพื่อนเอาไว้เราไม่ได้เจอกันนานค่ะ...นะคะ พิมขอลงข้างหน้าก็แล้วกันเพราะเดี๋ยวเพื่อนของพิมเขาจะมารับค่ะ คอนโดเพื่อนพิมอยู่ใกล้แค่นี้เอง นะคะ”

“แต่.. ผมก็ไม่ได้เจอคุณมาตั้ง 1 อาทิตย์แล้วนะ อะไรกันชอบทิ้งผมให้อยู่คนเดียว”

“น่า...นะคะ พิมสัญญาว่าแค่ไม่กี่วันเองนะคะ แล้วถ้ากลางวันพิมว่างๆ จะไปหาคุณที่ทำงานแน่นอนค่ะ”

“อืม...ก็ได้ แค่สองสามวันนะ ว่าแต่คุณเตรียมเสื้อผ้าไปแล้วเหรอ แล้วเพื่อนของคุณอยู่ที่ไหนล่ะ เดี๋ยวผมไปส่ง”

“ใกล้ๆ นี่เองค่ะ เดี๋ยวเพื่อนของพิมมารับ พิมนัดกับเพื่อนเอาไว้แล้ว นี่เธอจอดข้างหน้านี้แหละ”

“ครับ” พายัพ ชะลอรถแล้วจอดส่งหญิงสาวลงข้างทาง

“แล้วเจอกันนะคะดารลิ้ง...จุ๊บ”อนิต้ากดจูบที่แก้มสากแล้วลงรถไป ยืนโบกมือส่งเขา พายัพรีบออกรถ แล้วไปแอบชะลอจอดอยู่ในซอยข้างๆ เพื่อแอบดูอนิตา

“แกว่าเธอจะไปไหนวะ”

“อันนี้เราก็ต้องตามไปครับนาย”

“แต่เอ๊ะ!... มีรถมาจอดรับว่ะ  ขึ้นรถไปแล้วด้วย ไปพายัพ รีบตามไปเร็ว”

“ครับนาย” พายัพรีบถอยรถและขับตามรถปริศนาไปทันที

ทางด้านอนิตาเมื่อเธอลงจากรถของบาสเตียน ก็โทรหาจีน่าทันที แต่ยังไม่ทันที่จีน่าจะรับโทรศัพท์ รถของจีน่าที่แอบขับตามมาตลอดทาง ก็เคลื่อนมาจอดตรงหน้าของเธอ

“คุณจีน่า นี่ฉันกำลังจะโทรหาคุณพอดีเลย”

“เมื่อกี๊ทำไมแกไม่รับสายของฉัน แกคิดจะทำอะไร”

“ก็อยู่ต่อหน้าคุณคิม อนิต้าจะรับสายของคุณได้ยังไงกันคะ คุณก็แอบตามดูอยู่แท้ๆ ถ้าเกิดคุณคิมเขาสงสัย แล้วแผนแตก แล้วที่เราทำมาทั้งหมดก็ไม่มีความหมาย  อนิตารู้ค่ะ ว่าได้แค่ไหน และต้องทำอะไรบ้าง”

“แล้วนี่เขาไม่สงสัยแกเหรอ”

“ไม่หรอกค่ะ คุณคิมดูท่าทางไม่สงสัยเลยซักนิด นี่ขนาดอนิต้าขอลงกลางทาง บอกว่าไปหาเพื่อน คุณคิมเขายังยอมเลยค่ะ”

“อ่าว... แล้วอย่างนี้แล้วนังพิมพ์ ลภัสตัวจริงล่ะ ไม่ใช่ว่ามันอยู่รอคุณคิมที่โรงแรมหรอกนะ”

“ไม่ค่ะ เห็นคุณคิมถามอนิต้าว่า จะกลับไปค้างที่บ้านน้าอรหรือจะพักกับเขาที่โรงแรม นั่นก็แสดงว่านัง พิมพ์ ลภัส ตัวจริงมันไม่อยู่ค่ะ คุณจีน่าสบายใจได้เลย”

“แล้วบ้านน้าอรนี่มันอยู่ที่ไหนกันล่ะ ไกลหรือใกล้แค่ไหนกัน แล้วนังพิมพ์ ลภัสมันจะกลับมาเมื่อไหร่ แกพอจะรู้บ้างมั๊ย”

“ไม่ค่ะ อันนี้อนิต้าไม่รู้เหมือนกัน แต่เห็นคุณคิมว่าไม่ได้เจอมาตั้ง 1 อาทิตย์แล้วก็คงจะไกลพอดูอยู่นะคะ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็โอเค ต่อไปนี้แกก็พยายามทำให้เขาเชื่อแกสนิทใจเร็วๆ  และก็รีบๆ หน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวถ้านัง พิมพ์ ลภัส ตัวจริงมันกลับมา ความจะแตกกันพอดี”

“ค่ะ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง อนิต้าจัดการได้สบายมาก”

“ฉันลงทุนไปเยอะ อย่าทำให้เสียงานล่ะ เพราะฉันจะไม่ยอมให้การลงทุนครั้งนี้เสียเปล่าแน่นอน” จีน่าปรายตามองอนิต้า อนิต้าเลยต้องหันมายิ้มแก้เก้อ

ทางบาสเตียนและพายัพ ที่ขับรถตามมาห่าง พวกเขาตามรถปริศนามาเรื่อยๆ  จนรถคันดังกล่าว ขับมาจอดที่โรงแรมดัง บาสเตียนและพายัพจอดดูรถของพวกเธอไกลๆ เขารอจนคนข้างในรถก้าวลงมา

“จีน่า!... เป็นเธอจริงๆ ด้วย คงพักอยู่ที่นี่สินะ เรากลับโรงแรมกันได้แล้วพายัพ”

“ครับนาย”

บาสเตียนหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิด เห็นพิมพ์ ลภัสกำลังนอนหลับอยู่ที่โซฟา เลยยิ้มออกมาสงสัยคงเม้าท์จนหมดแรง  เมื่อกลับมาถึงห้องพักเขาเดินตรงไปที่โซฟา นั่งลงข้างกายของภรรยา แล้วกดจูบที่ริมฝีปากบาง

พิมพ์ ลภัส ลืมตาขึ้น เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน “กลับมาแล้วเหรอคะ เหนื่อยมั๊ย คุณหิวรึยัง อยากทานอะไรรึเปล่า เดี๋ยวฉันไปจัดการให้นะ” พิมพ์ ลภัสทำท่าจะลุกขึ้น บาสเตียนเลยรีบห้าม

“ผมทานมาแล้ว ว่าแต่พิมเถอะ ตอนสายๆ พิมคงคุยจนเหนื่อยมากสินะ ถึงได้มานอนหมดแรงแบบนี้”

“นี่คุณแอบดูพิมเหรอคะ เจ้าเล่ห์ที่สุด”

“อ่าวก็คุณเป็นคนบอกให้ผมคอยตรวจดูเองไม่ใช่เหรอ คนอุส่าเป็นห่วง ยังจะมาว่าเจ้าเล่ห์อีก มันน่าน้อยใจนะ”

“ก็พิมบอกให้คุณดูเวลาที่ไม่ชอบมาพากล นี่คุณคงแอบดูพิมตลอดเลยสินะ”

“อย่าเรียกว่าแอบดูเลย เรียกว่าคอยตรวจดูความปลอดภัยน่าจะดีกว่านะ ผมเป็นห่วงคุณ ยิ่งรู้ว่าจีน่าอยู่ที่เมืองไทย ผมยิ่งไม่ไว้ใจ แล้วไหนคุณจะท้องอีก เออ! วันนี้ตัวคุณไปหาผมที่บริษัทเลยนะ”

“ห๊า! จริงเหรอคะ แล้วเธอเป็นไงมั่ง เหมือนฉันมากมั๊ย?”

“มาก ถ้าดูแค่ผ่านๆ นะ แต่ถ้าสังเกตูดีๆ ก็จะดูออกว่าไม่ใช่”

“แล้วเธอมาทำอะไรคะ หรือว่าคุณ...”

“เฮ้ย! เดี๋ยวไม่ใช่แบบนั้น โอ้โห ยังไม่ทันไรเลย เธอคงแค่มาลองดูมั๊งว่าผมจะจับผิดเธอได้รึเปล่า เธอมาชวนผมไปทานกลางวัน แต่นิสัยและรสนิยมต่างกับคุณมาก เธอทำสีผมและแต่งหน้าจัด รวมถึงการแต่งตัวก็คล้ายๆ กับพวกพริ๊ตตี้ตามงานมอเตอร์โชว์ที่สวยแต่อันตราย เธอชวนผมไปทานอาหารญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เธอทานปลาดิบ แต่คุณไม่ทาน เธอเรียกผมว่า ดาร์ลิ้ง ซึ่งคุณไม่เคยเรียก เธอช่างออดอ้อนเอาใจสารพัดซึ่งคุณไม่เคยทำเลยซักครั้ง”

“นี่คุณกำลังเล่าให้ฉันฟัง หรือว่าคุณกำลังตำหนิฉัน”

“นั่น! แค่พูดให้ฟังก็ตั้งท่าจะโกรธกันซะแล้ว ไม่เอาน่าอย่าคิดมากสิ นี่ผมบริสุทธิ์ใจนะ ถึงได้เล่าให้คุณฟังซะหมดเปลือกเลย ยังจะมาตั้งท่าโกรธกันอีก ผมสู้อุส่าเอาตัวเข้าแลก อดทนทำเพื่อคุณเลยนะ ยังไม่เห็นความดีของผมอีก”

“เหรอคะ ฉันก็ขอขอบคุณนะคะ ที่คุณอุส่าเอาตัวเข้าแลกเพื่อฉัน จนจำรายละเอียดของเธอได้ทุกอย่างทั้งๆ ที่เพิ่งเจอเธอเพียงแค่ครั้งเดียว”

“อ้าวพิมไปๆ มาๆ คุณก็จะมางอนกันให้ได้เลยสินะ คุณจะหึงผมทำไมกัน ผมไม่ได้นอกใจคุณซะหน่อย...”

“หึง... พิม... คุณหึงผมเหรอ งั้นก็แสดงว่า คุณรักผมแล้วล่ะสิ ไม่งั้นคุณคงไม่หึงผมหรอก ใช่มั๊ยพิม นี่คุณรักผมเลยต้องหึงผมกับเธอคนนั้นล่ะสิ หืม...”

“ไม่รู้ด้วยแล้วว... ปล่อยพิมเลย พิมจะไปล้างหน้าล้างตาก่อน ปล่อยสิคะ” พิมพ์ ลภัส หลบสายตาเจ้าชู้วูบวาบของบาสเตียน เธอพยายามที่จะลุกหนีเขา เพราะตอนนี้เขาเริ่มพูดเย้าเธอ จนแก้มสองข้างของเธอเริ่มมีสีเข้มขึ้น

“ดีใจจัง! เมียหึง!...” บาสเตียนฉีกยิ้มกว้าง แล้วยักคิ้วหลิ่วตาให้เธอ

“คนบ้า! รู้ว่าอายก็พูดอยู่นั่นแหละ” พิมพ์ ลภัส เอามือทุบไปที่อกแกร่งของเขาสองสามที แล้วเอาหน้าซบอกแกร่งเพื่อหลบสายตาเจ้าชู้ ของเจ้าของร่างหนาที่เธอซบอกของเขาอยู่

บาสเตียนหัวเราะร่าด้วยความดีใจ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดคุณก็หลงรักผมเข้าให้แล้ว ผมบอกคุณแล้วว่าอีกไม่นานคุณก็จะรักผม  ป่ะนี่เพิงบ่ายกว่าๆ เอง ผมเริ่มง่วงแล้ว เราเข้าไปนอนต่อข้างในห้องกันเถอะ” บาสเตียนส่งสายตาเจ้าชู้ ทำปากจู๋ให้ พิมพ์ ลภัส

“ไม่นะ ฉันตื่นแล้ว ฉันไม่นอนต่อ คุณง่วงก็นอนคนเดียวสิ ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่นอน” พิมพ์ ลภัส ตาโต ส่ายหน้าหวือ พร้อมกับเอามือดันให้เขาออกห่าง

“ไม่ได้จ้ะที่รัก... คุณต้องนอนกับผม มาเป็นรางวัลให้ผมหน่อย ฮ่า ฮ่า” บาสเตียนเอาแขนของเขาช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก แล้วก้าวยาวๆ ไปที่ห้องนอน โดยไม่ฟังเสียงค้านของภรรยา

“ว๊าย คุณคิม ปล่อยยฉันลงเดี๋ยวนี้”

“ไม่ปล่อย พิมรู้มั๊ย ผมคิดถึงพิมจนจะขาดใจอยู่แล้ววว” บาสเตียนพูดเสียงกระเส่า แล้วหลับตาพริ้ม ทำหน้าได้อารมณ์สุดๆ

“คุณคิม! เดี๋ยวเถอะนะ ปล่อย ฉันไม่นอน” พิมพ์ ลภัสพยายามเอามือทุบไปที่แขนและอกแกร่งของเขา

“มาถึงขั้นนี้แล้ว... ไม่นอนไม่ได้แล้วจ้ะที่รัก... ม๊วฟ...” บาสเตียนทำท่าส่งจูบ หลิ่วตามาให้เธอ แล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม เดินเข้าห้องนอนไปทันที เขาผลักประตูเข้าไปอย่างง่ายดาย แล้วใช้เท้าดันปิดประตูให้เข้าล็อคแค่นี้ก็เรียบร้อย...

“ไม่นะ... ม่ายยย.........ย” พิมพ์ ลภัสร้องได้แค่นั้น เพราะบาสเตียนเอาปากเข้าประกบปากเธอ เขาดูดดึงปากบางทั้งบนและล่างจนพอใจ แล้วจึงส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจและดูดเอาน้ำหวานจากโพรงปากของเธอ  ส่วนมือหนาก็เริ่มซุกซนมุดเข้าไปในเสื้อยืดสีชมพูหวานแหว๋ว อ้อมไปทางด้านหลังนวลเนียนของเธอ แล้วจัดการปลดบราตัวสวยให้หลุดออกจากภูเขาย่อมๆ สองลูกของเธอ ที่เขาชอบมันนักหนา  แล้วเอามือเค้นคลึงอย่างเอาแต่ใจ ก่อนที่จะเอาหน้าสากๆ ของเขาจูบลูบไล้ไปทั่วๆ ดวงหน้าและใบหูขาวสะอาด พิมพ์ ลภัสในตอนนี้เริ่มเสียวซ่าน จนต้องให้ความร่วมมือกับเขา บาสเตียนไล่จูบลงมาถึงซอกคอขาว มือหนาทั้งสองข้างก็ทำงานแข่งกันไม่หยุด จนพิมพ์ ลภัสเริ่มจะมีเสียงเล็ดลอดออกมา   “ซี๊ดส์.... อืมมมม...”

บาสเตียนได้ยินก็ยิ่งได้ใจเขาเคลื่อนใบหน้าลงมาเอาปากครอบอกอวบอิ่ม ซ้ายที ขวาที พิมพ์ ลภัส เสียวซ่านขนในกายลุกชัน จนต้องแอ่นอกอวบๆ ป้อนให้แก่เขา มือหนาของเขาก็ลูบไล้ไปทั่วๆ ร่างงาม พร้อมๆ กับจัดการกับเสื้อผ้าของเธอและเขาไปด้วย จนทั้งเขาและเธออยู่ในสภาพเปล่าเปลือย แล้วก็....

ช่วงเย็น พิมพ์ ลภัสรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอค่อยๆ เอาแขนของบาสเตียนออกจากตัวเธอ บาสเตียนที่เพิ่งตื่นได้สักพักแล้ว ยิ่งกอดรัดตัวของพิมพ์ ลภัสให้แน่นกว่าเดิมเข้าไปอีก จนใบหน้าของเขาเข้ามาแนบติดกับใบหน้างามของเธอ

“ฉันเริ่มหิวแล้วค่ะ ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันลุกจะไปอาบน้ำ”

“นอนต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ ผมอยากนอนกอดคุณอยู่แบบนี้”

“ไม่ได้ค่ะ ลุกเลยฉันจะไปอาบน้ำ”

“งั้นโอเค อาบก็อาบแต่ต้องอาบด้วยกันนะ” บาสเตียนลุกขึ้นทั้งๆ ที่ร่างกายเปล่าเปลือย เขารีบอุ้มเธอแล้วก้าวยาวๆ ไปที่ห้องน้ำทันที

บาสเตียนจัดแจงลงมืออาบน้ำให้ทั้งตัวเธอและเขา ท่ามกลางเสียงคัดค้านและการขัดขืนจากภรรยา แต่มีรึที่เขาจะยอมฟัง การอาบน้ำครั้งนี้เลยวุ่นวายและเนิ่นนานเป็นพิเศษนิดนึง ฮึ ฮึ...

หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ บาสเตียนพาพิมพ์ ลภัสออกไปเดินเล่นที่สวน ทั้งสองคนเดินคุยเล่นหยอกล้อกันไปเรื่อยๆ อย่างมีความสุข อยู่ๆ พายัพก็รีบวิ่งเข้ามา

“คุณคิมครับ คุณพิมเบอร์สองมาครับ คุณพิมรีบๆหลบมาทางนี้ครับเร็วเธอเดินมาจะถึงอยู่แล้วครับ”

“ห๊า!... พิมคุณ! เร็วพายัพ!” บาสเตียนรีบชี้ให้พายัพ พาพิมพ์ ลภัสเมียรักหลบไปก่อนที่เมียตัวปลอมจะมาเจอ

พายัพรีบพาพิมพ์ ลภัส หลบไปที่ต้นไม้ใหญ่ ด้านหลัง แล้วแอบซุ่มดูอยู่ตรงนั้น บาสเตียนรีบทำเป็นมองดูวิว โดยรอบ เขาต้องทำตัวให้เป็นปกติ พิมพ์ ลภัส ตัวปลอม เดินเข้ามาเห็นเหมือนคนวิ่งไปทางด้านหลัง เธอกำลังจะก้าวไปดู แต่ก็ถูกบาสเตียนรั้งไว้

“อ้าวที่รักไหนบอกว่าจะไปค้างกับน้าอรไง เปลี่ยนใจกลับมาหาผมแล้วเหรอ” บาสเตียนรีบไปคว้าตัวเธอแล้วดึงให้เธอออกห่างมาจากต้นไม้ใหญ่

“เปล่าหรอกค่ะ คือพิมลืมของน่ะค่ะ เลยกลับมาเอา แต่เห็นการ์ดบอกว่าคุณอยู่ที่นี่ พิมเลยเดินมาหาคุณก่อน เอ๊ะ เมื่อกี๊ พิมเห็นใครวิ่งไปทางด้านหลังแว๊บๆ นะคะ “

“ใครที่ไหน ไม่มีหรอก คุณตาฝาดรึเปล่า แต่... เอ๊ะสงสัยจะเป็นพายัพมั๊ง ผมให้มันเดินตรวจดูรอบๆ น่ะ  พายัพ แกตรวจให้ดีๆ นะ อย่าให้ตัวอะไร มันขึ้นมาได้เชียว” บาสเตียนแกล้งร้องตะโกนสั่งการพายัพเสียงดัง

“ครับนาย” พายัพรีบตะโกนตอบเจ้านาย พร้อมๆ กับก้มหลบนายหญิงตัวปลอมของเขา

“งั้นเหรอคะ แต่พิมเห็นเหมือนเป็นผู้หญิงนะคะ” อนิต้ายังคงสงสัย เธอพยายามยืดตัวชะเง้อมองไปทางต้นไม้ใหญ่ จนบาสเตียนต้องรั้งตัวเธอมากอดเอาไว้ แล้วพยายามพาเธอมานั่งลงที่เก้าอี้ยาว

“ไม่มีหรอกน่า ผมว่าคุณตาฝาดไปมากกว่า แล้วคุณลืมอะไรล่ะ เดี๋ยวผมจะให้พายัพเข้าไปหยิบเอามาให้”

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพิมไปหยิบเองก็ได้ พิมรีบค่ะ เพื่อนของพิมรออยู่ข้างล่าง” อนิต้า รีบปฏิเสธเขาเพราะตัวเธอก็กลัวว่าเขาจะจับได้ เธอจึงรีบหาทางเลี่ยงออกจากเขา

“เหรอ... งั้นคุณก็ไปเถอะนะ เดี๋ยวผมจะช่วยพายัพตรวจดูรอบๆซะหน่อย” บาสเตียนพยักหน้าเบาๆ แล้วทำท่าจะลุกขึ้นยืน

“เอ่อ... ค่ะ พิมไปก่อนนะคะ แล้วเจอกันนะคะ จุ๊บ...” อนิตาหรือพิมพ์ ลภัสตัวปลอม กดจูบที่ริมฝีปากหนาของบาสเตียน แล้วเดินตรงไปที่ห้องพัก เธอเดินเข้าไปตรวจดูทุกห้องเพื่อให้แน่ใจว่า พิมพ์ ลภัส ตัวจริงไม่ได้อยู่ที่ห้อง จนเมื่อเดินหาโดยรอบแล้ว ไม่เจอ เธอก็เดินกลับออกไปที่ลิฟท์ ลงไปหาจีน่าที่ลานจอดรถทันที

“ว่ายังไง นังพิมพ์ ลภัสมันอยู่ที่นั่นมั๊ย” จีนี่รีบถามทันทีที่อนิต้าเปิดประตูรถแล้วก้าวเข้ามานั่งข้างเธอ

“ไม่มีค่ะ มันไม่ได้อยู่ที่นี่อย่างแน่นอน คุณสบายใจได้ค่ะ”อนิต้ายิ้มและบอกกับจีน่าอย่างมั่นใจ

“อืม โอเค งั้นเรากลับกันได้แล้ว” จีน่ายิ้มออกมาแล้วขับรถออกจากโรงแรมไป

ทางด้านบาสเตียนเมื่ออนิต้าลงลิฟท์ไปแล้วก็รีบเดินไปหาเมียรักตัวจริงที่ตรงต้นไม้ใหญ่ทันที พายัพ พา พิมพ์ ลภัส เดินออกมาจากต้นไม้ใหญ่ และเดินมาหาบาสเตียน บาสเตียนรีบคว้าตัวเมียรักมาสวมกอดแล้วกอดเอวของเธอไว้ไม่ห่าง

“เกือบไปแล้วมั๊ยล่ะ ดีนะที่คุณพายัพรีบวิ่งมาบอกซะก่อน เล่นมาแบบนี้ ฉันว่าเธอจะต้องมาดูว่าฉันอยู่ที่นี่รึเปล่าแน่ๆ เฮ้อ!... ลุ้นเสียวๆเหมือนกันนะคะเนี่ย”

“แต่เธอก็ทันเห็นคุณแว่บนึงนะ ผมเลยต้องแกล้งบอกว่าเป็นพายัพ ไม่งั้นเธอต้องเดินเข้าไปดูแน่ๆ เพราะดูเธอสงสัยมากเหมือนกันนะ”

“อืม... แล้วเธอไปที่ห้องรึเปล่าคะ คุณพายัพคะ ลองดูภาพย้อนหลังจะได้มั๊ยคะ เราจะได้รู้ว่าเธอเข้าไปทำอะไรที่ห้องบ้าง”

“ได้สิครับ รอสักครู่นะครับ” พายัพหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดูภาพย้อนหลัง ตอนที่อนิต้าเดินเข้าไปในห้องพัก เขาตรวจดูจนแน่ใจจึงรีบรายงานเจ้านาย

“เธอคงจะมาดูคุณพิม อย่างที่คุณพิมบอกจริงๆ แหละครับ เพราะเธอเดินดูเฉยๆ แทบทุกห้อง รวมถึงที่สระด้วย แล้วก็เดินออกไปที่ลิฟท์ ลงไปขึ้นรถของคุณจีน่าครับ

“อืม... ขอบใจมากนะพายัพ แกไปพักได้แล้วล่ะ เพราะเธอคงไม่ย้อนกลับมาอีกครั้งหรอก”

“ครับนาย” พายัพรับคำแล้วเดินออกไป

“ฉันว่าคุณจะต้องรีบหาหลักฐานมามัดตัวคุณจีน่าและฉันตัวปลอมเร็วๆ แล้วนะคะ เพราะพวกเธอเริ่มที่จะรุกมากขึ้นทุกที ถ้าช้ากว่านี้สงสัยฉันจะรับมือเธอไม่ไหวแน่ๆ เลย”

“เอาอย่างนั้นเลยเหรอ งั้นเราให้อเลสซานดร้าช่วยเราอีกแรงดีกว่านะ เพราะเธออยู่ที่ริโอ และมีเพื่อนเยอะ คงจะช่วยสืบอะไรได้บ้าง”

“ค่ะ” พิมพ์ ลภัสยิ้มแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกันกับเขา

บาสเตียนพาพิมพ์ ลภัสเดินเล่นต่ออีกสักพัก  แล้วก็พาเธอกลับเข้ามาในห้องพัก บาสเตียนโทรหาอเลสซานดร้า แล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้น้องสาวของเขาฟัง อเลสซานดร้าได้ฟังเธอยังอึ้ง ไม่คิดว่าเพื่อนของเธอจะทำได้ถึงเพียงนี้

“น้องต้องขอโทษพี่คิมกับพี่พิมด้วยนะคะที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

“ช่างมันเถอะ เรื่องมันเกิดไปแล้ว เรามาหาทางแก้ไขกันดีกว่า”

“ค่ะ เดี๋ยวน้องจะช่วยหาหลักฐานทางนี้เอง แซมมี่เขาสนิทกันกับคุณหมอศัลยกรรมที่เป็นญาติของจีน่า พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี๋ยวน้องจะให้แซมมี่ช่วยอีกแรงค่ะ”

“น้องรับปากแบบนี้พี่ก็วางใจ แต่พี่ขอเร็วๆ หน่อยละกัน เพราะตอนนี้พวกเธอเริ่มรุกหนักแล้วล่ะ”

“ค่ะ เดี๋ยวน้องจะนัดแซมมี่ออกมาคุยเดี๋ยวนี้เลย งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ”

“โอเค ขอบใจมากนะ ระวังตัวด้วยล่ะ เอ่อ อเลสซานดร้าอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับดอนและมาดามนะ เดี๋ยวมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา”

“ค่ะ น้องจะไม่บอกให้ท่านรู้ แค่นี้ก่อนนะคะพี่คิม บายค่ะ”

“อืม... บาย”

บาสเตียนกดปิดโทรศัพท์ แล้วเอาวางบนโต๊ะ เขากอดเมียรักที่นั่งอยู่ข้างกาย แล้วกดจูบที่แก้มนวล

“คุณว่าเราจะหาหลักฐานทันมั๊ยคะ”

“ทันสิ คุณอย่าเพิ่งกังวลไปสิ มั่นใจหน่อย พิมพ์ ลภัส คนเดิมไปอยู่ซะที่ไหนกัน  เราช่วยกันตั้งหลายทาง รับรองเราต้องหาหลักฐานได้ทันการณ์แน่นอน คุณไม่ต้องห่วงไปหรอก”

“ค่ะ ฉันก็แค่กังวลนิดหน่อยเท่านั้นเอง แต่ไม่ต้องห่วงหรอกคะ คนอย่างพิมพ์ ลภัส ไม่มีวันยอมแพ้อยู่แล้ว...”

“อืม มันต้องอย่างนี้สิ ที่รักของผม ...จุ๊บ...” บาสเตียนกดจูบที่ริมฝีปากบางแล้วกอดเธอเอาไว้แนบกาย

................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญ ไรต์แถมตอนพิเศษให้ด้วยนะคะ ในช่วงท้ายๆ มีการพลิกผันอีกมากมายค่ะ แถมพระเอกของเรายังแซ่บจนได้เรื่องอีกต่างหาก มาร่วมลุ้นเอาใจช่วย คิม บาสเตียน ไปพร้อมๆกันนะคะ ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ค่ะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


จีน่านี่หน้าหนากว่าที่คิดแหะ
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฆ่าจีน่าเรยดีมพ
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ร้ายมาก
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha