ไซด์ไลน์ที่รัก

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : หาหลักฐาน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 12

ช่วงเช้าๆ ของวันถัดมา บาสเตียนกำลังว่ายน้ำอยู่กลางสระอย่างสบายอารมณ์ พิมพ์ ลภัส กำลังนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ที่เก้าอี้ขอบสระ เธอนั่งมองสามีที่ว่ายน้ำวนไปมารอบๆ สระ พิมพ์ ลภัส นั่งมองบาสเตียนอยู่พักใหญ่ๆ ก็ทำท่าเหมือนจะคิดอะไรออก แล้วยิ้มออกมาอย่างมีแผนการ

บาสเตียนกำลังว่ายน้ำไปหาภรรยา พอไปถึงเขาเอามือแตะขอบสระ แล้วผลักให้ตัวเองขึ้นมานั่งบนขอบสระ หันไปมองภรรยาที่ยิ้มหวานๆ มาที่เขา

“ยิ้มอะไร คุณมีอะไรรึเปล่า” บาสเตียนเอื้อมหยิบผ้าขนหนูมาซับเช็ดใบหน้าและศีรษะ

“คุณคิม... วันนี้คุณว่างทั้งวันเลยใช่มั๊ยคะ” พิมพ์ ลภัสนั่งเอามือเท้าคางมองสามี แล้วยิ้มหวานๆ ส่งให้เขา

“คุณต้องการอะไรพูดออกมาเลยดีกว่า เพราะท่าทางคุณดูแปลกๆ นะ”

“เราไปหาหลักฐานกันเถอะค่ะ”

“ห๊า! หาหลักฐาน หายังไง ที่ไหน คุณรู้แล้วเหรอ”

“ยังค่ะ แต่ฉันรู้วิธีที่จะเข้าไปหาหลักฐานได้”

“วิธีไหน คุณคิดออกแล้วเหรอ”

“ก็คุณไง พวกเธอสองคนต้องการคุณ คุณก็ไปหาเธอที่ห้องพักแล้วเปิดทางให้ฉันกับพายัพได้เข้าไปหาหลักฐาน ที่ห้องพักของพวกเธอ ไงคะความคิดฉันเจ๋งมั๊ย”

NO! no.........o ไม่เด็ดขาด จะเอาผมไปเป็นตัวล่อเหรอ ไม่มีทาง”

“แต่มันเป็นทางเดียวที่เราจะหาหลักฐานได้นะคะ”

NO NO NO หยุดความคิดนี้เลย ถ้าเกิดคุณกับพายัพหาไม่ได้แล้วเข้าไปช่วยผมไม่ทัน โอ... ไม่เด็ดขาด เปลี่ยนวิธีเลย ไม่เอา นี่คงรักผมมากสินะ ถึงจะให้ผมเข้าไปเสี่ยงขนาดนั้น”

“คุณคิม นะคะ แค่ครั้งเดียวเอง ฉันรับรองเลยค่ะ ว่าฉันจะพยายามหาหลักฐานให้ได้เร็วที่สุด นะ นะคะ”

“ผมว่าวิธีของคุณพิมก็น่าลองดูนะครับนาย”

“เห็นมั๊ยคุณพายัพยังเห็นด้วยเลย นะ.... นะคะ อยากได้ลูกเสือ ก็ต้องเข้าถ้าเสือ โบราณเขาบอกไว้ นะคะที่รัก”

“หยุดทั้งสองคนแล้วล้มเลิกความคิดนี้ได้เลย ฉันจะไม่ยอมเด็ดขาด” บาสเตียนตะวาดใส่คนสนิทและเมียรัก ที่เห็นดีเห็นงามจะให้เขาไปเป็นตัวล่อแม่เสือสาวทั้งสองคน แล้วลุกขึ้นเดินหนีไปเข้าไปด้านใน

11.00น.

“นั่นไงคะเธอมาแล้ว คุณรีบไปสิคะ เร็วสิ ฉันจะได้เข้าไป อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไปเร็วๆ เดี๋ยวคุณจีน่ากลับมาก็จบกันพอดี ไปสิคะ ฉันจะได้ขึ้นไป” พิมพ์ ลภัส ที่อยู่ในชุดเมดของโรงแรม เอามือผลักหลังบาสเตียนให้เดินไปหาอนิต้าที่นอนอาบแดดอยู่ที่สระว่ายน้ำของโรงแรม บาสเตียนหน้ายับยู่ยี่ ยืนมองเมียรักที่กำลังผลักใสให้เขาไปหาผู้หญิงอื่น ตอนแรกอุส่าบอกว่าไม่ๆ แต่ก็ทนลูกอ้อนของเมียไม่ไหว จนต้องจำยอมทำตามคำขอของเมีย

พายัพให้ลูกน้องคอยดูต้นทางที่ปากทางเข้าโรงแรม ส่วนตัวเขาสวมชุดพนักงานของโรงแรมมายืนรอ พิมพ์ ลภัส ที่หน้าลิฟท์

“เฮ้อ! ก็ได้ๆ แต่ก่อนไป นี่เลย เร็ว! มาให้กำลังใจกันหน่อย ไม่งั้นผมกลับ” บาสเตียนเอามือแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง เพื่อบอกข้อเสนอแกมบังคับให้ พิมพ์ ลภัส ทำตามที่เขาบอก

“อึ๊ยยยย ...ยจริงๆ เลยคุณนี่มันเรื่องมากจริงๆ อ่ะ จุ๊บ...” พิมพ์ ลภัส ยื่นหน้าไปกดจูบที่ริมฝีปากหนาของสามี ที่ร้องขอโน่น ขอนี่ ไม่ยอมทำตามที่เธอบอกซะที บาสเตียนรีบหันมาเอาปากประกบกับปากของภรรยาทันที จนเธอต้องรีบเอามือผลักหน้าของเขาออก

“แป๊บเดียวเอง มาอีกหน่อยมา”

“คุณ! มันใช่เวลามั๊ย ไปได้แล้ว ลีลาอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวคุณจีน่ากลับมาก็อดกันพอดี ไปเลย ป่านนี้คุณพายัพรอแย่แล้ว”

“เออๆ ไล่อยู่นั่นแหละ ฮึ่ย!

“พิม”

“คุณคิม... คุณมาได้ยังไงคะ แล้วรู้ได้ยังไงว่าพิมอยู่ที่นี่คะ”

“ถ้าผมต้องการรู้ มันง่ายนิดเดียว”

ทางด้านพิมพ์ ลภัส รีบเดินไปหาพายัพที่หน้าลิฟท์ “คุณพายัพ ไปกันเถอะค่ะ”

“มาทางนี้เลยครับคุณพิม” พายัพ พาพิมพ์ ลภัส ขึ้นลิฟท์มุ่งตรงไปที่ห้องพักของสองสาว

“เราจะไปที่ห้องของใครก่อนคะ”

“ห้องของคุณพิมตัวปลอมไงล่ะครับ”

“โอเคค่ะ”

พอไปถึงห้องพักของอนิต้า พายัพก็ใช้คีย์การ์ดรูดเปิดห้อง ทั้งสองคนรีบเข็นรถเข็นทำความสะอาดเข้าไปในห้องของอนิต้า แล้วแยกย้ายกันค้นหาหลักฐาน  พายัพรีบไปเปิดตู้เสื้อผ้า เขาเอามือปัดผ้าไปมา จนเจอกับกระเป๋าเอกสารที่วางอยู่ใต้เสื้อผ้า เลยรีบเอามาเปิดดู

ส่วนพิมพ์ ลภัสก็ค้นหาตามลิ้นชักโต๊ะเล็ฏหัวเตียง พอเห็นพายัพเอากระเป๋ามาเปิด ก็หันมาหาพายัพทันที แล้วมาช่วยพายัพค้นเอกสาร

“ในเอกสารมีแต่ชื่ออนิต้าทั้งนั้นเลยนะคะ หรือว่าตัวจริงเธอจะชื่อ อนิต้า แต่น่าจะมีรูปด้วยนะคะ”

พายัพค้นเอกสารไปมาจนเจอกับพาสปอร์ตของอนิต้า

“นี่ไงครับคุณพิม พาสปอร์ต” พายัพรีบหยิบออกมาดู และไม่ลืมที่จะเอากล้องขึ้นมาถ่ายภาพเก็บเอาไว้ และบัตรอื่นๆ อีกจนครบ แล้วรีบเก็บเข้ากระเป๋าดังเดิม พายัพรีบเอากระเป๋าเอกสารไปวางไว้ที่เดิม ทั้งพายัพและพิมพ์ ลภัส รีบจัดแจงทุกอย่างให้เหมือนเดิมมากที่สุด และก็ไม่ลืมที่จะติดเครื่องดักฟังที่ห้องของอนิต้าก่อนออก แล้วรีบชวนพิมพ์ ลภัสออกจากห้องไปทันที

“คุณพายัพไปได้คีย์การ์ดมาได้ยังไงคะ”

“ผมรู้จักกับหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์น่ะครับ เขาเคยทำงานที่บริษัทเรามาก่อน ผมเลยขอให้เขาช่วย รวมถึงชุดพวกนี้ด้วยครับ”

“อ๋อ... ดีจังเลยนะคะ แล้วเราจะไปที่ห้องของคุณจีน่าต่อมั๊ยคะ”

“ครับ เรารีบไปกันเถอะครับ”

“ค่ะ” พิมพ์ ลภัสตอบแล้วเดินตามพายัพออกไปทันที พายัพพาพิมพ์ ลภัสมาหยุดที่ห้องข้างๆ ซึ่งเป็นห้องพักของจีน่า พายัพคีย์การ์ดรูดเปิดประตูเข้าไป พวกเขาทั้งสองกำลังจะแยกย้ายกันค้นหา  ครืด... ครืด ครืด...ครืด พายัพรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดูพอเห็นเป็นเบอร์ ของลูกน้องของตนเองก็รีบกดรับ

“ว่าไงคุณจีน่ามาแล้วเหรอ”

“ครับเธอกำลังเดินเข้าโรงแรมไปแล้วครับ”

“แล้วทำไมแกเพิ่งโทรมาวะ”

“เธอมาทางด้านหลังน่ะครับ พี่พายัพระวังตัวด้วยนะครับ ตอนนี้เธอกำลังตรงไปที่ลิฟท์ด้านหน้าครับ”

“เออๆ รู้แล้ว  คุณพิมครับ ผมว่าเรารีบออกไปกันก่อนครับ”

“คุณจีน่ามาแล้วเหรอคะ”

 “ครับ ไปเร็วครับ”

“ลงลิฟท์ด้านหลังกันดีกว่าครับ เพราะตอนนี้เธอยืนรอลิฟท์ด้านหน้าอยู่”

 “ค่ะ” พายัพรีบพาพิมพ์ ลภัสไปลงลิฟท์ตัวด้านหลัง พิมพ์ ลภัสรีบขยับหมวกให้กระชับแล้วเอาผ้าขึ้นมาปิดหน้า เหลือให้มองเห็นแต่ดวงตาเท่านั้น พายัพก็หยิบเอาผ้าปิดหน้าขึ้นมาสวม พวกเขาทั้งสองรีบก้าวเข้าไปในลิฟท์ ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออก

ทางด้านจีน่าที่กำลังยืนรอลิฟท์อยู่ เธอเห็นว่าลิฟท์ตัวด้านหน้าลงช้า ก็เลยเดินไปขึ้นที่ด้านหลังแทน

พิมพ์ ลภัส ลุ้นให้ลิฟท์ลงถึงชั้นล่างอย่างใจจดใจจ่อ เธอมีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด จนพายัพต้องเอามือไปแตะที่แขนของเธอ

“นิ่งเข้าไว้ครับ เราปิดหน้าขนาดนี้ไม่มีใครจำได้แน่ๆ ครับ”

“ค่ะ ฉันจะพยายาม”

พอประตูลิฟท์เปิดออก พิมพ์ ลภัส ตาโต ยืนนิ่งอึ้ง เธอเกือบจะร้องออกมาด้วยความตกใจ ก็จีน่าเล่นยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าวเอง พายัพต้องสะกิดให้เธอเข็นรถออกมา แล้วรีบเดินออกจากตรงนั้นไปให้ไวที่สุด  ส่วนจีน่าเธอเดินเข้าไปในลิฟท์ โดยไม่ได้สนใจพายัพกับ พิมพ์ ลภัส เลยแม้แต่น้อย เพียงแต่มองมาแบบตำหนิ ว่าทำไมถึงออกจากลิฟท์ช้าเท่านั้น

ทางด้านบาสเตียนเขาต้องพยายามรั้งอนิต้าไม่ให้ขึ้นไปข้างบนห้องพัก สารพัดวิธีที่พอจะทำได้

“อุ๊ย พิมลืมครีมกันแดดค่ะ คุณคิมรอพิมแป๊บนะคะ เดี๋ยวพิมขึ้นไปเอาครีมที่ห้องก่อน”

“ไม่ต้องหรอกจ้ะ แดดแรงไม่เท่าไหร่ และอีกอย่างผมอยากให้คุณมีสีผิวเข้มขึ้นอีกนิด มันดูเซ็กซี่ดีนะ”

“เอาแบบนั้นเหรอคะ แต่พิมว่าแดดมันแรงไปนะคะ...”

“ไม่หรอกกำลังดีเลย มา มานอนอาบแดดอีกสักหน่อย พักเดียวเองรับรองคุณจะสวยเซ็กซี่ขึ้นเยอะเลย”

“จริงเหรอคะ แต่พิมว่า...”

“น่าเชื่อผมเถอะนะ”

“ค่ะ จุ๊บ...” อนิต้ายื่นหน้าไปกดจูบที่ปากหนาของบาสเตียน แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ขอบสระอย่างง่ายดาย บาสเตียนต้องฝืนยิ้มเอาใจเธอ

พอเวลาผ่านไปสักพัก แดดก็เริ่มแรงขึ้น อนิต้าเริ่มร้อน เธอลุกขึ้นหันมาชวนเขาเข้าไปในตัวโรงแรม

“พิมร้อนแล้วค่ะ นอนอาบแดดมานานมากแล้ว เราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ”

“น่า อีกสักหน่อย คุณเริ่มดูดีขึ้นแล้วนะ อีกสักหน่อยสวยเปรี๊ยวกระชากใจเลย นะครับ”

“แต่มันเริ่มร้อนแล้วนะคะ”

“อีกสัก 10 นาทีก็พอครับ นะ”

“ค่ะ ก็ได้ แต่แค่ 10 นาทีนะ”

“ครับ แค่ 10 นาที” บาสเตียนยิ้มกว้าง เขาหันไปมองหาพายัพและพิมพ์ ลภัส ที่ดูจะไร้วี่แววของพวกเขาซะเหลือเกิน จนอนิต้าเริ่มสงสัย

“คุณคิมมองหาใครเหรอคะ”

“อ๋อ... ผม... มองหา... พายัพนะครับ ผมให้มันไปทำธุระ แต่นี่นานแล้วทำไมไม่มาซักที”

“ก็ช่างเขาสิคะ ไปนานๆ สิยิ่งดี”

“อะไรนะครับ”

“เออ... พิมว่าเดี๋ยวเขาก็คงมาน่ะค่ะ”

“คุณคิม ช่วยนวดตรงต้นคอให้พิมหน่อยสิคะ พิมเมื่อยน่ะค่ะ นะคะ...นะ”

“ครับ” อนิต้าหันหลังให้บาสเตียน บาสเตียนนั่งมองหลังนวลเนียน เขาลอบกลืนน้ำลายลงคอ แล้วค่อยๆ เอามือเข้าไปแตะ และค่อยๆ นวดให้เธอ อนิต้าเองก็นั่งหลับตาพริ้ม หน้าตามีความสุข

“ตรงนั้นแหละค่ะ อื้ม... กำลังดีเลย คุณนี่ก็นวดเก่งเหมือนกันนะคะ”

“คะ...ครับ”

บาสเตียนกดนวดไปเรื่อยๆ อยู่อนิต้าก็หันหน้ามาเอามือกอดคอเขาเอาไว้ หน้าของเธอใกล้กันกับเขาเพียงแค่ไม่ถึงคืบ อนิต้ายิ้มหวานๆ ให้เขา บาสเตียนมองหน้าของหญิงสาวอย่างตกตะลึง ถ้าเป็น พิมพ์ ลภัส ตัวจริง เขาจะไม่ปฏิเสธเธอเลยสักนิด แต่กลับจะยินดีให้ความร่วมมือกับเธอด้วยซ้ำ แต่นี่มันรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่ เขาเลยไม่คิดที่จะทำ และอีกอย่างถ้าเมียรักของเขามาเห็นเข้าพอดี มันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

“ทำไมล่ะคะ หรือว่าคุณไม่รักพิมแล้ว”

“มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นจ้ะ แต่นี่มันที่สาธารณะ คนเยอะ เอาไว้เราอยู่กันลำพังดีกว่านะครับ”

“งั้นเราก็ขึ้นไปบนห้องพักกันดีกว่าค่ะ ป่ะ ไปสิคะ”

“แต่ผมว่า เราอยู่ที่นี่แหละ ปลอดภัยดี”

“อะไรนะคะ เมื่อกี๊คุณว่าอะไรนะ”

“เปล่า ผมบอกว่า แดดกำลังดีครับ”

“อ๋อเหรอคะ” อนิต้าแกล้งทิ้งตัวนั่งลงบนตักของเขา แล้วเอามือกอดคอเขาเอาไว้ เธอกดจูบไปที่แก้มสากของเขา บาสเตียนพยายามหลบแต่ก็ไม่พ้น  อนิต้าจึงแกล้งออกแรงทิ้งตัวดันให้เขานอนลง บาสเตียนที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็เลยถูกอนิต้านอนทับ โดยที่หน้าอกของเธอทับไปที่หน้าของเขาอย่างพอดิบพอดี

พิมพ์ ลภัสและพายัพเดินออกมาจากโรงแรม พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว  และเดินมาหาบาสเตียนที่สระน้ำ และช่างเป็นช่วงจังหวะที่แสนจะพอดี กับที่อนิต้านอนทับบาสเตียน ส่วนบาสเตียนก็กอดร่างของอนิต้าเอาไว้ ด้วยความตกใจและไม่ได้ตั้งใจ พิมพ์ ลภัส และพายัพหันไปเห็นภาพนั้นพอดิบพอดี พิมพ์ ลภัส ตาเบิกกว้าง ยืนกำหมัดนิ่งด้วยความโกรธ พายัพเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินเข้าไปช่วยเจ้านายของเขาทันที

“คุณคิมครับ” พายัพเดินไปยืนข้างๆ เก้าอี้ขอบสระ และเรียกเจ้านาย

“เฮ้ย!...พายัพ” บาสเตียนรีบผลักร่างของอนิต้าออกจากร่างของเขาทันที เป็นผลให้อนิต้าต้องลงไปนอนอยู่ข้างๆเขา บาสเตียนจึงรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

พายัพเอามือชี้ไปทางพิมพ์ ลภัสตัวจริงที่ยืนส่งสายตาอำมหิตมาให้เขา บาสเตียนหันไปมอง พอสบสายตาของเธอ เขาสะดุ้งเล็กน้อย แล้วรีบหันกลับทันที

“โอ๊ย... คุณคิมผลักพิมแรงไปมั๊ยคะ” อนิต้าค่อยๆ พยุงตัวขึ้นนั่ง แล้วมองหน้าของบาสเตียนอย่างตัดพ้อ แต่ก็เหลือบไปส่งสายตาพิฆาตให้พายัพ ที่เข้ามาขัดจังหวะของเธอ จนพายัพต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาเธอ

“ว่าไงเรียบร้อยแล้วใช่มั๊ย”

“ครับ แต่เราต้องรีบไปที่ท่าเรือด่วยเลยครับ เพราะมีเรื่องด่วนเข้ามา ไปเร็วครับ รถจอดรอคุณคิมอยู่ทางด้านโน้นครับ”

“อืม...เอ่อพิมผมไปก่อนนะ เดี๋ยวถ้าเสร็จงานผมจะโทรหา”

“อย่าลืมโทรหาพิมนะคะที่รัก ...จุ๊บ”

“ครับ” บาสเตียนรีบก้าวเท้าออกมาอย่างรวดเร็ว เขาเดินตรงไปที่รถ พิมพ์ ลภัส นั่งนิ่งเงียบหน้างอง้ำอยู่ภายในรถ พายัพเปิดประตูรถให้เจ้านาย บาสเตียนกำลังจะก้าวเข้าไปในรถ เขาหันไปเห็นหน้าที่ยับยู่ยี่ของเมียรัก เลยยิ้มแหยะ ออกมา   เปลี่ยนไปนั่งหน้าจะดีกว่าม๊างง...หน้าโหดซะขนาดนี้ 

พิมพ์ ลภัสชำเรืองตามองหน้าสามีที่นั่งอยู่ข้างๆ บาสเตียนฉีกยิ้มกว้าง  เขาเอามือมาจับมือเรียวเล็กของเมีย พิมพ์ ลภัส สะบัดมือของเขาออกอย่างแรง

“โอ๊ะ... พิมที่คุณเห็นนั่นมันเป็นอุบัติเหตุนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ อย่าโกรธผมสิ”

“อุบัติเหตุเหรอคะ คุณกอดเธอแน่นซะขนาดนั้น แล้วหน้าของคุณก็ไป... กับหน้าอกของเธอ แหม่ม มันช่างเป็นอุบัติเหตุที่พอดิบพอดีอะไรขนาดนี้”

“พิมคุณก็เห็นว่าเธอทับผมอยู่ ผมไม่ได้เป็นฝ่ายทับเธอซะหน่อย”

“จะฝ่ายไหนทับมันก็เหมือนกันนั่นแหละ เนื้อของเธอคงจะหอมมากสินะถึงได้กอดกันนานซะขนาดนั้น”

“ก็หอมอยู่นะ”

“คุณคิม!

“โธ่ คุณ ผมไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย เธอผลักผมให้นอนลง ผมตกใจเลยหาที่ยึดเหนี่ยวไว้เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก อย่าโกรธกันสิ นี่เป็นแผนของคุณเองนะ”

“อ่อ... นี่เป็นคงความผิดของฉันสินะ”

“น่า อย่าไปใส่ใจเลย ผมไม่ได้เสียหายซะหน่อย ผมก็รีบกลับมาหาคุณแล้วนี่ไง”

“แต่ฉันหะ... ฉันไม่ชอบ”

“คุณหึงผมสิ ใช่มั๊ย ฮึ ฮึ  มาเรามาดีกันดีกว่านะ เรื่องมันแล้วไปแล้ว ช่างมันเถอะ หืม... จุ๊บๆๆ”

“แล้วนี่ได้เรื่องอะไรกันมาบ้าง ผมยอมเสี่ยงซะขนาดนี้ ถ้าไม่ได้อะไรติดมือมา ผมไม่ยอมหรอกนะ”

“ลงทุนซะขนาดนี้ไม่ได้อะไรได้ยังไง”

เมื่อมาถึงห้องพักชั้นบนสุดของบาสเตียน พายัพเอาหลักฐานที่ถ่ายได้ทั้งหมดออกมาดู ทั้งสามคนช่วยกันตรวจดูอย่างละเอียด

พายัพส่งรูปภาพพาสปอร์ตของอนิต้าให้ลูกน้องของเขาที่เป็นแฮกเกอร์ที่อยู่บลาซิลตรวจสอบ จนรู้รายละเอียด และส่งเรื่องกลับมาทางเมล พายัพรีบเปิดอ่านทันที

“ได้เรื่องแล้วครับคุณคิม” พายัพรีบหันไปบอกเจ้านาย บาสเตียนและพิมพ์ ลภัส รีบเดินเข้ามาดูทันที

“เธอชื่อ อนิต้า เป็นลูกครึ่งเกาหลี  บลาซิล ทำงานเป็นเด็กเสริฟ์ในร้านอาหารของลูกพี่ลูกน้องของจีน่าที่เซาเปาโล จีน่าไปเจอเธอเข้า เห็นผิวพรรณหน้าตาคล้ายๆ กันกับ พิมพ์ ลภัส ก็เลยจ้างวาน และพาเธอไปหาหมอศัลยกรรมที่เป็นญาติของเธอ โดยแอบเอารูปของ พิมพ์ ลภัส ที่ห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ ไปให้ญาติของเธอดูเป็นแบบ และรู้สึกว่าจะรู้กันแค่เธอกับญาติของเธอคนนี้เท่านั้น นะครับ” พายัพรายงานเจ้านาย แล้วเปิดรูปหน้าจริงๆ ให้เจ้านายทั้งสองได้ดู

“หน้าจริงของเธอก็คล้ายๆ กันกับคุณเหมือนกันนะ ผมถึงว่า ผิวของเธอเนียนละเอียดเหมือคุณเด๊ะเลย” บาสเตียนวิจารณ์ออกมาโดยที่ไม่มองหน้าภรรยาเลยซักนิด พิมพ์ ลภัส หมั่นใส้เลยอดไม่ได้ที่จะแขวะเขา

“สัมผัสใกล้ซะขนาดนั้น คงจะเนียนมากสินะคะ”

“มันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย คุณอย่ารื้อฟื้นมันขึ้นมาสิ เรื่องมันแล้วไปแล้ว ผมก็แค่พูดไปตามความจริงเฉยๆ”

“แล้วเราจะเอายังไงต่อดีครับ” พายัพรีบตัดบท เพราะถ้าปล่อยไว้นานเดี๋ยวจะทะเลาะกันอีก

“ฉันว่าเราต้องรออเลสซานดร้ากันก่อนดีกว่านะ เผื่อทางโน้นเขายอมช่วยเหลือเรา เราจะได้มีข้อมูลมากขึ้น จีน่าจะได้ดิ้นไม่หลุดไงล่ะ” บาสเตียนออกความเห็น เพราะหลักฐานที่ได้มันจับได้แค่ตัวอนิต้าเท่านั้น ส่วนที่จะจับจีน่านั้นแทบจะไม่มีเลย

“อืมผมก็เห็นด้วยนะครับ” พายัพรีบออกเสียงร่วมเจ้านาย

“ระหว่างนี้ก็ให้คุณคอยระวังตัวเองเอาไว้ อย่าเพิ่งออกไปไหน และอย่าให้จีน่าเจอตัวเป็นอันขาด ส่วนยัยอนิต้าอะไรนั่นผมก็จะคอยเลี่ยงๆ เธอไว้ก็แล้วกัน”

“ก็ได้ โอเคค่ะ ฉันจะคอยระวังตัว แต่พรุ่งนี้ฉันต้องไปโรงพยาบาลตามที่หมอนัดไว้”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้พายัพไปส่งคุณเอง ระวังๆ กันหน่อยก็แล้วกัน” บาสเตียนบอก ซึ่งทุกๆ คนก็เห็นด้วย

ทางด้านจีน่าเธอเปิดประตู้เข้าห้องพักมา และเดินไปที่ห้องนอน กำลังจะถอดเครื่องประดับออก ก็เห็นผิดสังเกตของสิ่งของบนโต๊ะ

“ทำไมลิ้นชักถึงปิดไม่สนิท ก็เมื่อก่อนออกไปฉันปิดสนิทแล้วนะ” จีน่าเดินตรวจดูรอบๆ ห้องก็เห็นหนังสือบนชั้นวางกระจายออกมาสองสามเล่ม

“ต้องมีใครเข้ามาแน่ๆ แต่ใครจะเข้ามาได้ล่ะ ก็ฉันไม่ได้เรียกเมดให้มาทำความสะอาดนี่ ใครกัน” จีน่ารีบลงไปที่เคาเตอร์ประชาสัมพันธ์ เธอไปขอดูกล้องวงจรปิดที่หน้าห้องเธอ และก็พบผิดสังเกต เจ้าหน้าที่รีบมาขอโทษเธอเป็นการใหญ่ และให้เธอตรวจสอบทรัพย์สิน ซึ่งมันก็ไม่มีอะไรหายไปสักชิ้น ผู้จัดการขอร้องไม่ให้เธอเอาเรื่องไปแจ้งตำรวจ แต่จะชดใช้โดยให้เธอเข้าพักฟรีแทน  จีน่าจึงไม่เอาเรื่องและขอเปลี่ยนห้องพักใหม่ ซึ่งผู้จัดการก็ยอมแต่โดยดี

 จีน่าเดินเข้าไปที่ห้องพัก เธอยืนมองวิวที่หน้าต่างของห้องพัก และกดโทรศัพท์โทรออกหาใครบางคนที่เธอเพิ่งจากเขามาเมื่อสักครู่

“ฮัลโหล... จัดการตามที่สั่งได้เลยนะ ทุกอย่างพร้อมแล้ว”จีน่ากดวางสายแล้วยกยิ้มที่มุมปาก   

ในเมื่อคุณรู้แล้วต่อไปนี้ฉันก็จะ...รุกฆาต...คุณแล้วนะคะ คิม บาสเตียน  

ช่วงสายๆ ของวันถัดมา พิมพ์ ลภัส แต่งตัวรอพายัพอยู่บนห้องเธอลุกเดินไปมา อยู่นาน

“ทำไมคุณพายัพมาช้าจัง นี่ก็ได้เวลาที่หมอนัดแล้วด้วย ลงไปรอข้างล่างดีกว่า เผื่อจะเจอคุณพายัพพอดี จะได้ไม่เสียเวลา”พิมพ์ ลภัส พูดจบก็เดินออกจากห้องพักไป และสั่งการ์ดเอาไว้ว่าถ้าพายัพมาให้ไปหาเธอที่ล็อบบี้ของโรงแรม เธอจะรออยู่ที่นั่น

พายัพที่กำลังขับรถกลับมา เขามาช้าเพราะระหว่างทางมีรถชนกัน บนถนนเลยเกิดความวุ่นวาย การจราจรเลยติดขัด ทำให้ล่าช้า พอหลุดจากตรงนั้นมาได้ เขาก็รีบเหยียบมารับเจ้านายทันที...

คนของจีน่าสองสามคนมาดักรอ พิมพ์ ลภัส พวกเขาต้องการตัวเธอเพียงคนเดียว แต่ก็ยังหาวิธีที่จะเจอตัวเธอไม่ได้ เลยยืนอยู่แถวๆ หน้าลิฟท์และคิดหาวิธีกันอยู่

พิมพ์ ลภัส ที่เพิ่งเดินออกจากลิฟท์มาพอดี และในลิฟท์ไม่มีคนร่วมลงมากับเธอเลยซักคน และบริเวณนั้นก็ไม่ค่อยมีคนอยู่ด้วย มันจึงเป็นโอกาสเหมาะของทางจีน่า พิมพ์ ลภัส กำลังจะก้าวเดินไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม คนของจีน่าคนหนึ่งหันไปเห็นพอดี

“นั่น มันอยู่นั่นไง เร็ว!” คนของจีน่าเลยรีบเข้าไปคว้าตัว พิมพ์ ลภัส เอาไว้ และเอาผ้าที่โปะยาสลบโปะไปที่หน้าของเธอ เขากดนิ่ง สักพัก พิมพ์ ลภัสก็อ่อนแรงลง คนของจีน่าเลยจัดการอุ้มเธออ้อมไปขึ้นรถที่จอดอยู่ด้านหลังของโรงแรม และขับออกจากโรงแรมไป

รถของพายัพ เพิ่งมาถึง เขารีบเดินเข้าลิฟท์ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของโรงแรม พอไปถึงหน้าลิฟท์ การ์ดก็รายงานตามที่ พิมพ์ ลภัส สั่ง พายัพเลยรีบลงลิฟท์ และเดินไปหา พิมพ์ ลภัส ที่ล็อบบี้ของโรงแรม แต่ก็ไม่มี เขาเดินไปถามท่เคาเตอร์ ก็ไม่มีใครเห็นเธอเลย เมื่อผิดสังเกตฏเลยกดโทรหา แต่ก็ไม่มีคนรับสาย เมื่อเห็นท่าไม่มดี พายัพเลยตรงไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย ขอดูกล้องวงจรปิด จนรู้เรื่องทั้งหมด เขารีบโทรหาบาสเตียนทันที

“อะไรนะ เมียฉันโดนลักพาตัว แล้วแกมัวทำอะไรอยู่ ฮึ่ย!... บาสเตียนลุก ยืนเหวี่ยงไปมา เขาโมโหจนทำอะไรไม่ถูก เลยเดินออกไปด้านนอกแล้วลงไปขึ้นรถด้านล่าง  ร้องสั่งให้พนักงานเอารถมารับเสียงดังลั่น พนักงานขับรถเห็นหน้าของเจ้านายก็รีบกุลีกุจอไปเอารถมารับเจ้านายทันที

ขณะนั่งในรถ บาสเตียนกำหมัดแน่น เขากระวนกระวายห่วงเมียสารพัด โทรศัพท์ ในมือของเขาก็สั่นไปมา

ครืด...ครืด บาสเตียนรีบกดรับทันที “ฮัลโหล นั่นใคร”

“คุณจำจีน่าไม่ได้เลยเหรอคะ”

“จีน่า คุณมีอะไร ตอนนี้ผมกำลังยุ่ง อย่าเพิ่งรบกวน”

“แต่จีน่าต้องรบกวนคุณค่ะ เพราะเมียสุดที่รักของคุณอยู่กับจีน่า”

“ห๊า!... เธอ... อย่าทำอะไรเธอนะจีน่า คุณต้องการอะไรบอกผมมา”

“จีน่าต้องบอกคุณแน่ๆ ค่ะ แต่เอาไว้เมื่อถึงเวลาก่อนนะคะ แล้วคืนนี้จีน่าจะติดต่อกลับไปค่ะ บายค่ะ จุ๊บ”

“ฮัลโหล... จีน่า... จีน่า... โธ่ โว้ยยยยฮึ่ย!” บาสเตียนปาโทรศัพท์ทิ้งข้างตัวอย่างโมโห

.....................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญ ไรต์แถมตอนพิเศษให้ด้วยนะคะ ในช่วงท้ายๆ มีการพลิกผันอีกมากมายค่ะ แถมพระเอกของเรายังแซ่บจนได้เรื่องอีกต่างหาก มาร่วมลุ้นเอาใจช่วย คิม บาสเตียน ไปพร้อมๆกันนะคะ ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ค่ะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


จีน่านังนี่รู้ว่าเขาไม่รักก็พยายามอีกชิ!อยากตบจีน่าชะมัด!!!!
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ไช่ๆอยากมากๆ
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากตบจีน่า
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากขอบคุณค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha