ไฮโซรสแซ่บ

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ผู้ชายก่อกวนใจ


ตอนต่อไป

ผู้ชายก่อกวนใจ

 

 

 

 

 

“อ่ะ...อื่ม...อื้ม.....”

ศีรษะทุยได้รูปแหงนหงายไปพิงกับหัวเตียง ดวงตางามพริ้มปิด สองมือขาวเนียนลูบไล่จากทรวงเต้าคู่ที่ชูชันตระหง่านลงสู่หว่างขาที่อ้ากว้าง เคลื่อนไหวปลายนิ้ววุ่นวายอยู่ ณ พื้นที่กึ่งกายสาวอย่างเร้าอารมณ์

“อ่า....ซี้ดดดดดด....” เสียงครางกระเส่า เมื่อกลีบนุ่มถูกแยกเปิดแล้วแทรกตะแคงนิ้วชี้และนิ้วกลางลงถูไถไล้เสียดสี

ส่วนอุ้งนิ้วหัวแม่มือก็หมุนวนกดบี้ขยี้ตุ่มไตส่วนที่ไวต่อความรู้สึก

“อ่า...อู้ว์วววว....” กลีบปากงามเผยออ้า

ดวงตาปรือฉ่ำ เมื่อสัมผัสกับส่วนลี้ลับด้วยตัวเองไม่ถึงใจอย่างที่อยาก มือควานคว้าไปข้างกาย หยิบเอาเจ้าตัวช่วยขึ้นมา จับกำนำส่วนปลายคล้ายท่อนเนื้อของความเป็นชาย ถูไถลงกับกลีบร่องนุ่ม

“อู้ว์วววววว....ซี้ด.....อ่า...” ในหัวนึกจินตนาการไปถึงเรือนร่างแกร่งกำยำของใครบางคนที่คุ้นเคยกำลังจ้วงแทงความแกร่งกร้าวเข้ามาในร่องกลีบสาว พร้อมกับสอดใส่ของปลอมในมือเข้าไปแทนที่ในช่องหลืบลึกลับนุ่มหนึบหนับนั่น

“อ่า....อู้ว์....ซี้ดดดดดด....” กลีบปากอิ่มอวบครวญกระเส่าเร้าอารมณ์ ปลายนิ้วเท้าจิกเกร็งกับผ้าปูที่นอน สองขาเปิดอ้าอล่างฉ่างแบะกว้างจนสุดเหยียด พร้อมกับเร่งเร้าจังหวะในการสอดเข้าและสาวออก ตามแรงอารมณ์เร่าร้อนที่พรวดพุ่ง

“อ๊ะ...อ่า....ภะ...ภา....คิน...ภาคิน...แรงอีก...อ่า....อย่างนั้น...สิ...อู้ว์วววว....แรงอีก...เร็วๆ เลย....ทูนหัว....อ่า....” หล่อนขยับมือเคลื่อนไหวเร็วรัว ลำตัวบิดเร่าๆ แอ่นเนินนูนส่ายร่อนเข้าหาเจ้าแท่งเสียวที่กำลังเสียบเข้าหาตัวราวกับสะโพกติดสปริง

“อู้ว์ววว....ซี้ด....อย่างนั้นสิ...อ่า...อย่างนั้นแหละที่รัก....อ่า....อู้ว์วววว....” อารมณ์สาวกระเจิดกระเจิงดำดิ่งสู่ห้วงหฤหรรษ์อันล้ำลึก

ความซ่านเสียวเขม็งเกลียวบิดแน่นสร้างความเครียดขึ้งสู่ทุกเส้นประสาท และกำลังจะนำพาตัวเองพรวดพุ่งมุ่งสู่การปลดปล่อย...

สวรรค์ที่หล่อนรอคอย มองเห็นวิบวับอยู่ตรงหน้า และกำลังจะไขว่คว้าถึงในบัดดล

ติ่ง...ดิ้ง...ดิ๊ง...ดิ่ง...ดิ้ง...ดิ๊ง...ดิ้ง......

หากเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างเตียง ไม่กระชากสติที่กำลังจมดิ่งสู่ห้วงอารมณ์กฤษณามืดดำขึ้นมาเสียก่อน

ร่างเปลือยเปล่าขาวเนียนกระตุกเฮือก ดวงตาเปิดพรึ่บลืมโพลง รีบถอดถอนเจ้าแท่งอัศจรรย์ที่เสียบคาอยู่ในร่องเนื้อสาวออกมา หุบขาแทบไม่ทัน หน้าตาตื่นเลิ่กลั่กราวกับว่าสิ่งที่ทำอยู่มีคนรู้คนเห็นเข้า

“บ้าจริง” บัวสวรรค์รีบวางดิลโด้ในมือทิ้งลง หายใจหอบถี่สะท้านแรงทั้งที่ยังไม่ทันได้แตะต้องถึงสวรรค์...แค่อีกนิดเดียวเท่านั้น

หล่อนยกหลังมือขึ้นมาซับผดเหงื่อ ก่อนจะคว้าเอาโทรศัพท์ข้างเตียงขึ้นมาดู

“ใครกัน ไม่รู้จักเวล่ำเวลา” เบอร์โทรที่ไม่รู้จักปรากฏอยู่หน้าจอ ขณะกำลังคิดครวญว่าจะรับดีหรือไม่ มันก็เงียบเสียงลงไปเสียก่อน

“ให้ตายเถอะ...นี่ฉันหมกมุ่นกับเรื่องนี้เกินไปหรือเปล่า?” หล่อนถามตัวเอง เมื่อคิดทบทวนว่าเป็นครั้งที่ไหร่แล้วสำหรับวันนี้ ที่เธอเล่นเสียวเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่พุ่งพล่านภายใน

สงสัยใกล้จะวันนั้นของเดือน ฮอร์โมนแปรปรวนร่างกายถึงถูกปลุกเร้าได้ง่ายๆ

น่าอายชะมัด ที่ตอนนี้ หล่อนมีผู้ชายเพียงคนเดียวไว้จินตนาการสวาทถึง คือหมอนั่น...อีตาภาคินคนกวนประสาท แถมตอนนี้ยังบังอาจมากวนใจ กวนอารมณ์ และกวนความรู้สึกของหล่อนอีกด้วย

นิ้วเรียวงามกรีดกางขึ้นมาสางผมยาวสยายไปข้างหลัง ใช้หลังมือซับผดเหงื่อที่ซึมผุดขึ้นข้างขมับและกรอบหน้าด้วยความรู้สึกรุ่มร้อนภายใน ที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย

ติ่ง...ดิ้ง...ดิ๊ง...ดิ่ง...ดิ้ง...ดิ๊ง...ดิ้ง......

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ด้วยเบอร์เดิม บัวสวรรค์คว้ามันมาสไลด์หน้าจอรับสายอย่างไม่รีรอ

“ฮัลโล”

“สวัสดีครับคนสวย”

เสียงทุ้มนุ่มที่ดังผ่านคลื่นมา ทำเอาตัวเธอชาวาบ ขนลุกซู่ทุกเส้นในกาย หมอนี่ตายยากชะมัด มิน่าโบราณถึงว่า กระสันถึงไก่ ไก่ก็มา

“โทรมาทำไม?” น้ำเสียงห้วนห้าวมะนาวไม่มีน้ำถามกลับไป

“โทรมาเพราะรู้ว่ามีคนบางคนคิดถึงน่ะสิ”

“ใครคิดถึงคุณกันไม่ทราบ” น้ำเสียงสะบัดถามออกไป

“อ้าว! ไม่ใช่คุณหรอกเหรอ?” คำถามย้อนกลับทำเอาสะดุ้งเบาๆ หมอนี่รู้ได้ยังไงกัน ใบหน้างามหันเลิกลั่กอย่างตกตื่น หรือว่าบางทีเขาอาจจะมองเห็นเธอจากมุมไหนสักแห่ง

แต่คงไม่ใช่หรอก มันก็แค่มุขจีบหญิงเห่ยๆ ที่พวกผู้ชายชอบใช้เสียมากกว่า

คิดดังนั้นหล่อนก็เบะปาก

“นี่...อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ทำไมฉันต้องคิดถึงคุณด้วยไม่ทราบ”

“ก็ไม่รู้สิ...เวลาอย่างนี้ ดึกๆ เหงาๆ เปลี่ยวๆ ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างคุณ น่าจะกำลังร้อนรุ่มอยากหาที่ระบาย”

เฮ้ย! แม่นไปรึเปล่าวะ? อีตานี่รู้ได้ยังไงกัน

“และผมก็น่าจะเป็นผู้ชายคนนั้น...ใครกันที่จะตอบสนองคุณได้ถึงอกถึงใจอย่างผม หรือว่าไม่จริงล่ะ?”

“นี่...นายภาคิน ถ้านายจิตหงุดเงี้ยว อยากเซ็กส์โฟนกับใครสักคนล่ะก็ โทรไปเบอร์อื่นเหอะย่ะ...ฉันไม่ว่าง...”

“ไม่ว่างกำลังทำอะไรอยู่? ถ้าให้เดาผมว่าคุณคงกำลังเล่นเสียวกับตัวเองอยู่แน่ๆ” ท้ายประโยคคาดเดานั่นคือเสียงหัวเราะเบาๆ ราวกับรู้เท่าทัน

“ว่าแต่คืนนี้ใช้อะไร? และกำลังคิดถึงใครไปด้วย ใช่ผมไหม?” อะไรเขาจะรู้ราวกับเห็น...แต่หมอนี่ไม่มีทางเห็นหรอก หล่อนมั่นใจเพราะอยู่คนเดียวให้ห้องส่วนตัวบนคอนโดหรูที่ปิดมิดชิด

“นี่...ภาคิน” เสียงแข็งเอ่ยอย่างโกรธกรุ่น ที่เขาบังอาจมาเดาใจหล่อน...แถมยังดันเดาได้แม่นยำเสียด้วยสิ

“ครับ...ว่ายังไงคุณบัวสวรรค์ หึหึ” เสียงหัวเราะนี่มันช่างกวนอารมณ์ของหล่อนให้ขุ่นมัวขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“กวนประสาท”

“อยากกวนอย่างอื่นมากกว่า...อยากกวนตัว...กวนใจ...กวนสวาท...หึหึ...”

เขาจะรู้ไหมว่า คำพูดคำจานั่น ทำเอาหล่อนสะเทิ้นเก้อเขินจนหน้าแดงเถือกไปเลยทีเดียว

บัวสวรรค์เลือกที่จะนิ่ง...หวังใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว...แต่เปล่าหรอก...จริงๆ หล่อนเถียงเขาไม่ได้มากกว่า คนบ้าที่บอกตัวเองว่า กวนประสาท และกวนส้นteen ยังตามมากวนอกกวนใจ ให้หล่อนคิดถึงเขาราวกับอีสาวโรคจิต เพราะชอบคิดถึงตอนที่เขาและหล่อนยามไร้ผ้าผ่อนทั้งคู่ กำลังโรมรันพันตูกันอย่างถึงพริกถึงขิง ผลัดกันรุกและรับ สลับกันขึ้นและลง หลากท่วงท่า หลายลีลา เหตุการณ์ที่บ้านพักตากอากาศหลายวันหลายคืนที่ผ่านมา เป็นความทรงจำที่ฝังตรึงติดแน่นและทำให้ย้อนกลับไปคิดถึงบ่อยๆ

หล่อนไม่เคยทำอะไรแบบนั้นมาก่อนและมันก็ อ่า! สุดยอดเสียจริง...แค่คิด เพียงแค่คิด เนื้อกายสาวก็เต้นระริกระรี้ไปทุกอณูขุมขน


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha