ไฮโซรสแซ่บ

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ผู้ชายก่อกวนใจ - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “ผมคิดถึงคุณ” น้ำเสียงสนุกสนานเริงร่าหายไป กลายเป็นน้ำเสียงแผ่วนุ่มแต่จริงจังและหนักแน่นในความรู้สึกของคนฟัง

ให้ตายเถอะ...ถ้าคำพูดก่อนหน้านี้ของเขา ปอกเปลือยร่างของหล่อนให้ล้อนจ้อนผ้าผ่อนหายหมด...คำพูดนี้ก็กำลังห่มคลุมความรู้สึกดีเป็นบ้าให้คนฟังรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หล่อนนิ่งไปเหมือนใบ้แดก เมื่อถูกกระแทกต่อมเข้าอย่างจังกับคำพูดเชยๆ แสนธรรมดา หากว่ามีคุณค่าเหลือเกินกับความรู้สึก

คิดถึง...คนพูดอาจจะเหงา หากคนฟังอบอุ่นหัวใจจนเผลอยิ้มออกมาเหมือนเป็นบ้า โดยไม่รู้ตัว

“คิดถึงอะไร เพิ่งเจอหน้ากันไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง พรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปผจญเวร ผจญกรรมกับคุณอีก” น้ำเสียงสะบัดเอ่ยประชดว่าแก้เก้อขึ้นมาหน้าแดง

“ผมก็คิดถึงตอนคุณขย่มอยู่บนตัวผมน่ะสิ...ในหูนี่ยังได้ยินเสียงเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานลั่นเอี๊ยดอ๊าดๆ อยู่เลย...ให้ตายเถอะคนสวย คุณเซ็กซี่เร่าร้อนเป็นบ้า...ครั้งหน้าขอถอดเสื้อด้วยได้ไหม? ผมชอบเห็นตอนนมของคุณเต้นไหวๆ ส่ายไปมาเวลาที่ควบโขยกขึ้นลง...มันสุดยอดจริงๆ...” คำพูดของเขาบรรยายเสียจนหล่อนนึกเห็นภาพตามไปด้วย

“เนี่ยผมเพิ่งชอบทฤษฏีแรงโน้มถ่วงของนิวตั้นก็ตอนนั้นแหละ...ทีตอนเรียนวิศวะตั้งหลายปี โครตเกลียดเป็นบ้า” คำพูดคำจาเหมือนคนละเมอเพ้อพกนั่น ทำเอาหน้าหล่อนแดงวืดซ้ำ

“คนบ้า...หื่นจิตจริงๆ สรุปว่าที่โทรมานี่จิตหงุดเงี้ยวใช่มะ? ถ้าอยากเซ็กส์โฟนนักล่ะก็ โทรไปเบอร์อื่นเลยย่ะ?”

“เดี๋ยวสิคุณบัวครับ อย่าเพิ่งวางสายนะ” เขารีบร้องห้ามเสียงหลง เมื่อหล่อนแหวแว้ดเข้าใส่เป็นชุด

“อ่า...ยอมรับก็ได้ครับว่าจิตหงุดเงี้ยว...แต่อยากเมคเลิฟกับคุณมากกว่า”

หล่อนหน้ายุ่งกับคำพูดคำจาตรงไปตรงมานั่น...ตรงไปไหม?

“นี่...ฉันไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ใคร่ของใครนะ...รู้ไว้ซะด้วย”

“ผมก็ไม่ได้คิดอย่างนั้น...แต่คุณไม่รู้สึกเหมือนกันหรือไงว่า เคมีเรื่องใต้สะดือของเราน่ะ เข้ากันมากๆ ”

คนฟังสะอึก...ทำไมจะไม่คิดล่ะ?

ไม่งั้นคงไม่เอาเขามาละเมอเพ้อพก จินตนาการฝันเซ็กส์ประเจิดประเจ้ออย่างที่ทำนี่หรอก

“ไม่ว่าจะรุก จะรับ จะพลิกตัวเปลี่ยนท่า ก็เข้าจังหวะกันได้ดีไม่มีสะดุดขาดตอนเลย...เราเข้ากันได้ดีมากๆ ไม่ว่าจะท่าไหน คุณว่าไหมล่ะ?”

คนฟังทั้งหน้าแดงหน้าร้อน แถมยังร้อนไปทั้งตัว ดูสิ แค่คำพูดของเขาก็ทำเอาเธอจะลุกเป็นไฟขึ้นมาแล้ว

“ทำไม เกิดดูคลิปอุบาทว์ที่คุณเอามาแบล็คเมล์ฉันนั่น แล้วมีอารมณ์ขึ้นมาหรือยังไง?”

“อุบาทว์ตรงไหน...ออกจะสวย ลีลาของคุณนี่ นางเอกเอวีแถวหน้าแพ้หลุดลุ่ยกันหมดเลยนะ”

ควรจะดีใจดีไหมนี่? คำพูดนี้ คือชื่นชม?

“นายภาคิน” หล่อนเรียกชื่อเขาลอดไรฟัน “วันๆ หมกมุ่นอยู่แต่คลิปโป๊พวกนี้ใช่ไหม? งานการมันถึงได้ไม่ค่อยคืบหน้าไปไหนสักทีนี่?”

“อะไรกันคู๊ณ...กล่าวหากันชัดๆ ตั้งแต่มีคลิปคุณ คลิปอื่นผมลบทิ้งหมดเลย....ดูอันนี้อันเดียวก็ฟินถึงจุดสุดยอดแล้ว”

“ภาคิน” หล่อนแหวแว้ดเสียงดังลั่น

ได้ยินเสียงเขาหัวเราะหึๆ ตอบกลับมา

“ครับคนสวย...อย่าเพิ่งอารมณ์เสียน่า แล้วถ้าเรียกชื่อกันขอแบบหวานๆ หางเสียงกระเส่านิดๆ อย่างที่คุณเรียกผม ตอนเราเข้าด้ายเข้าเข็มกันดีกว่า...น่าฟังกว่าตั้งเยอะ”

ความรู้สึกบางอย่างกระทุ้งแทงขึ้นมาในหัวใจ...ความรู้สึกที่คล้ายกำลังจะติดกับถ้อยคำหวานหูไม่รู้หาย

อย่าลืมว่า...ระหว่างหล่อนกับเขา มันมีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องอยู่ด้วย...ทั้งสัญญาจ้างราคาหลายสิบล้าน และยังจะคลิปเริงสวาทที่อีกฝ่ายใช้มาเป็นข้อต่อรองกับหล่อน

“คุณจะป่วนประสาทฉันเพื่ออะไร? ในเมื่อคุณก็ได้ในสิ่งที่คุณต้องการไปแล้ว?” ถามซีเรียสจริงจังขึ้นมา

“สิ่งที่ผมต้องการ...อะไรหรือ?”

“ก็สัญญาจ้างงานต่อไง...ราคาตั้งหลายสิบล้าน”

“หึๆ...” ปลายสายหัวเราะอย่างขื่นๆ กับคำตอบของหล่อน “สิ่งที่ผมต้องการก็คือคุณต่างหาก...คุณบัว”

หัวใจเธอวูบกระตุกเบาๆ เขากำลังพยายามสร้างเยื่อใย มันทำให้คนฟังใจหวิว แต่เธอจะเชื่อลมปากที่พลิ้วไหว พูดอะไรก็ได้งั้นหรือ?

“ผมโทรมาก็เพราะอยากได้ยินเสียงคุณ...อยากแหย่คุณ ฟังคุณด่าผม...ก็นะ แค่อยากได้ยินเสียง”

“โรคจิต”

“คงใช่...ฟังเสียงคุณแล้วนอนฝันดีเป็นบ้า แต่ไม่ใช่เสียงด่านะ เสียงครางมากกว่า...ภาคินคะ...แรงๆ ค่ะ...อู้ว์วววว...ซี้ดดดด...อ่า...แรงๆ อีกค่า ภาคิน ฉันกำลังจะถึงแล้ว...อ่า...อ่า...อ่า...อู้ว์วววว...” เขาบีบเสียง ดัดเล็กแหลมกระเส่า เลียนแบบเสียงเธอ

“คนบ้านี่” หญิงสาวแหวแว้ดกลับไปหน้าดำหน้าแดง ด้วยความโกรธผสมความอาย

และก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่วนโต้ตอบกลับมา

“โอเคครับคนสวย... งั้นผมปล่อยคุณไปนอนก็ได้ จะได้เก็บแรงไว้ทะเลาะกันต่อวันพรุ่งนี้อีก”

หล่อนหน้านิ่วคิ้วย่น เขากำลังจะบอกว่าไม่ยอมปล่อยให้หล่อนทำงานสบายๆ ด้วยความสุขและสงบใช่ไหม?

“แต่ถ้าอารมณ์เปลี่ยวอยากเสียวเมื่อไหร่ ก็เรียกผมได้ตลอดเวลานะ...ใช้ของจริงดีกว่าของปลอมตั้งเยอะ...คุณก็น่าจะรู้”

“ภาคิน...” แหวแว้ดเสียงเขียว

“ฮะ...ฮะ...ฮ่า...เอาน่า...หื่นวันละนิด จิตแจ่มใสนะคุณ อย่าไปเครียดนัก เดี๋ยวหน้าเหี่ยว ยับย่นตีนกาถามหา เปลืองตังค์ไปฉีดโบ     ท็อกซ์ไม่รู้ด้วยนะ ... ชีวิตคนเราอยู่ไปไม่ถึงร้อยปี ใช้ทุกวินาทีให้มีความสุขดีกว่า”

หล่อนจะอายุสั้นก็เพราะเขานี่แหละ แต่ละคำพูดคำจา แต่ละอย่างที่ทำ...ทำเอาใจหายใจคว่ำเสียเรื่อย

“รีบเข้านอนเถอะครับ...คิดถึงกันบ้างนะ อย่าปล่อยให้ผมคิดถึงคุณข้างเดียว” คำพูดเห่ยๆ ลอยมาเข้าหู ก่อนจะตัดสายไป โดยไม่รู้ว่ามันกระตุกหัวใจคนฟังให้รู้สึกหน่วงๆ อย่างประหลาด

คิดถึง...คำสั้นๆ แต่ทรงพลานุภาพมหาศาลสำหรับคนที่เป็นต้นเหตุของความคิดถึง และถ้าภาคินจะรู้ว่าเขาไม่ได้คิดถึงเธอแค่เพียงฝ่ายเดียวล่ะ?

“หมอนี่ท่าทางจะโรคจิต โทรมากวนประสาทกันชัดๆ”

และหล่อนก็คงโรคจิตและประสาทพอกัน ที่ฟังเขาพูดจาสองแง่สามง่าม แถมยังต่อล้อต่อเถียงด้วยอยู่ตั้งนานสองนาน

เขากำลังคิดจะจีบหล่อนอยู่หรือเปล่า?

การรุกคืบที่หนักข้อเหมือนผู้ชายคนนั้นกำลังพยายามจะทำอะไรบางอย่างที่เธอไม่แน่ใจ

แม้มันจะทำให้เธอรู้สึกดี ดับความเหงาลงไป เมื่อรู้ว่าใครบางคนกำลังคิดถึงเธออยู่ คิดแล้วก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัวอย่างมีความสุข

มันคงจะดีกว่านี้มาก ถ้าเขาไม่ได้เก็บคลิปลับๆ ของเธอกับเขาเอาไว้แบล็คเมล์

...ที่มันแย่ก็ตรงนี้แหละ

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha