ไฮโซรสแซ่บ

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : เรื่องน่าปวดหัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เรื่องน่าปวดหัว

 

 

 

 

 

“อีนังร่าน...นังลูกไม่รักดี...บอกกูมาเดี๋ยวนี้ว่ามึงไปนอนกับใครมาห๋า?”

“ฉันบอกไม่ได้แม่”

“บอกไม่ได้ใช่ไหม? นี่มึงปกป้องมันใช่ไหม?”

เผียะ...เผียะ...

“โอ้ย ฉันเจ็บนะแม่ อย่าตีฉัน อย่าตี...โอ้ยๆ”

“ไม่อยากเจ็บตัวก็บอกมา ไม่งั้นกูจะตีมึงอย่างนี้แหละ นี่แนะ...นี่แนะ...”

“โอ้ย...โอ้ย...อย่า...อย่าแม่ ฉันเจ็บนะ ฉันเจ็บ ฮือ”

เสียงด่าทอตบตี พร้อมเสียงหวีดร้องดังอย่างเจ็บปวดมาจากที่พักคนงาน ภาคินและอัศวินรวมถึงทีมที่เพิ่งกลับมาจากประชุม รีบเดินตรงรี่ไปยังกลุ่มคนงานที่จับกลุ่มกันแน่นหนา

“อะไรกัน มีอะไร เกิดอะไรขึ้น ถึงได้เอะอะเสียงดังอย่างนี้” อัศวินถาม

“ก็นังแวนลูกสาวน้าวิไลน่ะสิ หายไปทั้งคืนเพิ่งกลับมาถึงเมื่อเช้านี้เนื้อตัวเป็นรอยเป็นจ้ำ คอแดงเหมือนโดนผู้ชายดูด สภาพนี่อย่างกับโดนโทรมมา ไม่รู้ว่าไปเสียท่าให้ไอ้หนุ่มคนไหนมา น้าวิไลกำลังไล่เบี้ยอยู่ครับนายช่าง” คนงานหนุ่มคนหนึ่งรายงาน พร้อมภาพคนงานหญิงวัยกลางคนฉุดกระชากลากถูและใช้ไม้ขนไก่ในมือตีลูกสาวไม่ยั้ง

“โอ้ยแม่ ฉันเจ็บนะ อย่าตี...อย่าตีสิ มันเจ็บนะ ฮือๆ”

“กูตีให้มึงเจ็บ จนกว่ามึงจะบอกว่าไปนอนกับไอ้คนไหน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”

“ฉันบอกไม่ได้จ๊ะแม่...บอกไม่ได้จริงๆ”

ลูกสาวย่อตัวลงยกมือไหว้ประหลกๆ ขอร้อง

“ ไอ้บอยมึงหรือเปล่าวะ?” พอคาดคั้นจากบุตรสาวไม่ได้ วิไลก็หันมาชี้หน้ากราดเอาคนแถวนั้น

“ไม่ใช่ฉันนะน้า...ฉันเปล่านะเว้ย” เจ้าเด็กหนุ่มคนงานที่ชื่อบอยรีบยกมือยกไม้โบกไปมาปฏิเสธ

“หรือว่ามึงวะไอ้แมน?”

“ฉันก็เปล่าน๊า ลูกสาวน้าไม่แลฉันหรอก...นังแวนมันชอบคนโก้มีตังค์ให้ มีรถขับ ใส่ทองเส้นโตๆ นู่น เห็นเมื่อไหร่ล่ะก็เป็นได้ระริกระรี้วิ่งตามเลยแหละ”

“ไอ้ห่าแมน มึงว่ากูเหรอ?” เด็กสาวด่าสวนกลับมา

“ไม่ต้องนอกเรื่องเลยนังแวน บอกมาเดี๋ยวนี้ ว่าเมื่อคืนนี้เอ็งไปกับใครมาห๋า!

“ฉันบอกแม่ไม่ได้หรอก...บอกไม่ได้” เด็กสาวสั่นหน้าน้ำตาไหลพรากสะอึกสะอื้นปฏิเสธ

คนเป็นแม่เลยหวดด้ามไม้ขนไก่ในมือ ฟาดใส่ร่างอวบอัดวัยกำลังแตกเนื้อสาวเข้าอีกหลายทีอย่างโมโหจัด

“โอ้ยแม่...ฉันเจ็บนะ...ฉันเจ็บ...ฮือๆ” เด็กสาวยกมือขึ้นปัดป้องตัวเอง แต่ก็ไม่พ้น

“พอๆ น้าวิไล หยุดก่อน ตีไปเด็กก็เจ็บเปล่า คาดคั้นเอาอย่างนี้คงไม่บอกหรอก” ภาคินใช้สิทธิ์ความเป็นนายเข้าห้าม

นางวิไลจึงหยุดอาการอาละวาดเหมือนช้างตกมันลง ยืนหอบแฮ่กๆ

“ฉันก็ตีสั่งสอนลูกฉันสินายช่าง มันใจแตกไปกับผู้ชายมา ดูสิ ผ้าผ่อนหลุดลุ่ย คอแขนมีแต่รอยแดงมา” คนเป็นแม่ว่าอย่างเจ็บแค้น ก่อนจะกรีดร้องลั่น

“อีนังลูกไม่รักดี๊ ฮือ....กูรึอุตส่าห์ลำบากหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน อาบเหงื่อต่างน้ำหาเงินส่งเสีย มึงก็ไม่ยอมเรียน มึงไปเอาเชื้อเลวๆ นี่มาจากใคร”

“ก็คงเหมือนแม่มันละมั้ง ใจแตก อีกหน่อยก็คงท้องไม่มีพ่อเหมือนกันน่ะแหละ” น้ำเสียงซุบซิบไม่เบาเลยดังขึ้นมา

“อีห่าตัวไหนนินทากูวะ แน่จริงโผล่หน้าออกมาสิ” วิไลหันมาชี้หน้าด่ากราดคนงานสาวๆ หลายวัยที่ยืนออกันกลุ่มใหญ่ ซุบซิบนินทา ชนิดไม่ไว้หน้า

“เรื่องในครอบครัว ยังไงก็แม่ลูกกัน คุยกันดีๆ เถอะครับ อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่อายคนอื่นเขา” นายช่างหนุ่มกล่อมพร้อมกับให้สงกรานต์พาตัวเด็กแวนนั่นออกมา ก่อนจะหันไปยังกลุ่มคนงานที่ยืนออ แล้วไล่ให้แยกย้ายกันไปทำงาน

 

 

“ฉิบหายแล้ว...พี่ไพศิฐหรือครับ?”

สงกรานต์อุทานลั่นพร้อมกับทำหน้าตกอกตกใจ หลังจากที่ภาคินกล่อมเด็กสาวจนยอมบอกว่าหายไปกับใครมาทั้งคืน

“เว่อร์ไปแล้วแก ทำอย่างกับไม่รู้วีรกรรมพี่ไพศิฐ” ภาคินว่าพร้อมกับส่ายหน้าที่โฟร์แมนรุ่นพี่มักจะก่อเรื่องอยู่เรื่อย โดยเฉพาะคดีชู้สาวเรียกว่านับจนไม่หวาดไม่ไหว

“ไพศิฐนี่แย่จริง ตัวเองก็มีเมียแล้ว แถมลูกคนสุดท้องก็ยังเล็ก ไปที่ไหนก็ก่อเรื่องที่นั่น แต่ครั้งนี้เกินไปนะ ที่มาทำกับคนใกล้ตัว แล้วอย่างนี้ คนงานอื่นจะเคารพนับถือยังไง? เสียการปกครองหมด” อัศวินเองก็ส่ายหน้าอย่างอิดหนาระอาใจกับคนวัยเดียวกัน

“แล้วนี่น้าวิไลรู้หรือยังครับ?” สงกรานต์ถามหน้าตื่น

ยังไม่ทันที่ภาคินหรือใครจะได้อ้าปากตอบ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องลั่น พร้อมกับเสียงร้องหลงด้วยความเจ็บตามด้วยเสียงด่าทอชุดใหญ่

“อีนังลูกไม่รักดี นังลูกเวร นังร่าน กูจะเอาเลือดชั่วๆ ของมึงออกมาล้างตีน ฮือๆ”

“กูว่าแล้ว....” สงกรานต์ทำหน้าเหมือนกับใครกำลังปาระเบิดเข้าใส่ไซต์งาน

“เฮ้ย! ว่าอะไรสงกรานต์ รีบไปห้ามน้าวิไลไม่ให้ตีแวนเถอะ เดี๋ยวคนงานก็แตกตื่นกันอีกหรอก”

“คงไม่ทันแล้วล่ะครับ นี่พวกนายช่างคงไม่รู้เรื่องที่พี่ศิฐแกกุ๊กกิ๊กอยู่กับน้าวิไลกันใช่ไหมครับ?”

“ห๋า! อะไรนะ?” เสียงถามพร้อมกันอย่างตกใจของสองนายช่างรุ่นพี่ ทำให้สงกรานต์มั่นใจว่าทั้งสองไม่รู้จริงๆ

“อย่ามัวตกใจกันอยู่เลยครับ รีบไปห้ามน้าวิไลเถอะ เดี๋ยวแกก็ตีลูกตายหรอก...แม่ลูกมีผัวคนเดียวกัน เจริญลงๆ ละไซต์งานเรา มีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้” สงกรานต์ว่า แล้วรีบพรวดพราดออกไปจากห้องที่ใช้ประชุมกันหน้าเคร่งเครียด

พอไปถึงก็เห็นวิไลกำลังจิกทึ้งตบตีลูกสาวทั้งน้ำตา มีคนงานอื่นๆ ช่วยกันห้ามปรามอยู่ พอพวกเขาสามคนเข้าไป แล้วแยกสองแม่ลูกออกจากกัน

วิไลก็ตีอกชกหัวตัวเอง กรีดร้องราวกับเสียสติ

“ฮือๆ กูจะเอาเรื่องมึง จะเอาเรื่องมึงให้ถึงที่สุด ไอ้ไพศิฐ ไอ้ชาติชั่ว...กูจะลากคอมึงเข้าคุก...ฮือ....”

ส่วนลูกสาวก็ร้องไห้อย่างเสียขวัญ เกิดชุลมุนกันจ้าละหวั่นโกลหลไปทั้งไซต์งานก่อสร้างซึ่งล่าช้าอยู่แล้ว เรียกว่าวันนี้ไม่ต้องเป็นอันทำงานทำการกันพอดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha