บัวปริ่มน้ำ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : เด็กจร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่2 เด็กจร

"พี่คะ ช่วยหนูซื้อขนมหน่อยสิคะ" เสียงใสๆที่ดังจากด้านหลังทำให้ชายหนุ่มที่ยืนใช้ข้อศอกค้ำยันกับรั้วแสตนเลทต้องหันหลังไปมอง เจ้าของเสียงคือเด็กผู้หญิงอายุราวๆ7-8ขวบ ใส่เสื้อยืดลายการ์ตูนเก่าๆกระโปรงนักเรียก สวมรองเท้านักเรียนแต่ไม่ได้สวมถุงเท้า ยืนขยี้ตา ในมือมีตะกร้าสีฟ้าใบใหญ่ ในนั้นมีขนมสายไหมอยู่ สามถุง ร่างสูงยืนขมวดคิ้วมองเด็กผู้หญิงที่เนื้อตัวมอมแมม แล้วก็เกิดสงสารขึ้นมาจับใจ นี่มันเที่ยงคืนครึ่งแล้ว เวลานี้มันเป็นเวลาที่เด็กต้องนอน แต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้มาเดินตากน้ำค้างขายของ พ่อแม่ไปไหน

"พี่ไม่ชอบกินขนมหวานหรอก อ่ะนี่พี่ให้เงิน เก็บใว้ไปกินขนมนะ" เขายื่นธันบัตรสีแดงให้เด็กคนนั้นสามใบ

"หนูอยากขายขนมให้หมด หนูง่วง หนูอยากกลับบ้านแล้ว" เด็กหญิงยืนตาปรือด้วยความง่วง

"งั้นพี่เหมาหมดเลยนะ อ่ะนี่เงิน" เขายังคงยื่นแบงค์ร้อยให้เด็กคนนั้น

"ขอบคุณค่ะพี่" แต่รับเงินแล้วแทนที่เด็กมอมแมมคนนี้จะเดินกลับบ้าน แต่กลับไปนั่งที่ม้าหินไกล้ๆแทน ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปหา

"ไหนว่าง่วงไง ทำไมไม่กลับบ้าน" เขานั่งลงข้างๆ

"รอพี่มารับค่ะ" ไหนๆชีวิตเขาก็บัดซบไปแล้ว มานั่งปรับทุกข์กับเด็กน้อยไร้เดียงสาดีกว่า

"ชื่ออะไรล่ะเรา"

"ชื่อบัวค่ะ แล้วพี่ชื่ออะไรคะ" เด็กหญิงตาสว่างเงยหน้าขึ้นมาถามเขา

"พี่ชื่อคิน กี่ขวบแล้วล่ะเรา"

"สิบขวบค่ะ" สิบขวบแต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ดูซูบผอมตัวเล็กกว่าเด็กสิบขวบทั่วไป แล้วถ้าสังเกตุดีๆตามเนื้อตัวก็มีรอยช้ำคล้ายกับถูกตี สร้างความสังเวชใจให้ชายหนุ่มไม่น้อย

"ทำไมตัวเล็กจังล่ะ ได้กินข้าวบ้างมั้ยเนี่ย"

"ได้กินค่ะ ที่โรงเรียน ถ้าตอนเช้าได้กินข้าวคลุกน้ำปลา ตอนเย็นบางวันก็กินบางวันก็ไม่ได้กิน" คำตอบของเด็กน้อยทำเขาเกือบน้ำตาล่วง เขามองแต่ชีวิตของตัวเองที่ว่ามันบัดซบ แต่พอมาเจอเด็กคนนี้ปัญหาของเขามันเล็กมากๆ ย้อนในวัยเดียวกันชีวิตของเขานั้นไม่เคยได้อด มีกินเหลืออิ่มทั้งขนมทั้งข้าวและของเล่นชิ้นใหม่ พ่อแม่ต่างหามาประเคนให้ แต่ผิดกับเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆเขาตอนนี้เธออายุแค่สิบขวบต้องมาเจออะไรแบบนี้

"พี่คิน เล่นกับหนูหน่อยได้ไหม หนูไม่ค่อยได้เล่นเลย เลิกเรียนก็ต้องมาเดินขายขนม ถ้าวันไหนมีการบ้านหนูก็ต้อง มานั่งทำตรงนั้น เธอชี้ไปที่ศาลาเปิดไฟสว่าง ตรงนั้นมีกระเป๋านักเรียนวางอยู่หนึ่งใบกับขวดน้ำเปล่า เขาเดาว่าน่าจะเป็นของเด็กคนนี้ ทำไมโชคชะตามันช่างโหดร้ายกับเด็กหญิงตัวเล็กไร้เดียงสาได้ถึงเพียงนี้

"มาสิ อยากเล่นอะไรล่ะ" เขาหันหน้าเข้าหาเด็กหญิงบัว

"พี่จะเล่นกับหนูจริงๆเหรอคะ" เด็กหญิงยิ้มกว้างจนเห็นฟันสีขาวที่เรียงกันอย่างสวยงาม

"จริงสิ"

"งั้นพี่เล่น แบบนี้เป็นมั้ยคะ" เด็กหญิงหยิบการ์ดรูปการ์ตูนออกมาจากกระโปรงนักเรียน เธอจัดการแบ่งให้เขา ครึ่งหนึ่งแล้วเธอเก็บใว้เองครึ่งหนึ่ง

"เล่นไพ่เขี่ยค่ะ เขี่ยแบบนี้ ถ้าของใครข้างหน้าทับข้างหลังคนนั้นชนะแล้วก็จะได้ไผ่ของอีกฝั่งค่ะ" เด็กหญิงเขี่ยให้เขาดู ซึ่งเกมส์นี้เขาเคยเล่นตอนเป็นเด็กๆ เล่นไปมาสักพักเด็กหญิงก็เริ่มง่วง พี่ที่บอกว่าเธอรออยู่ก็ยังไม่มาสักที

"ง่วงเหรอ พี่พาไปซื้อไอศกรีมเอามั้ย" เขารวบรวมไพ่แล้วยื่นคืนให้เด็กสาว

"ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าเงินไม่ครบเดี๋ยวหนูถูกตี"

ชายหนุ่มทั้งสงสารและเอ็นดูเด็กคนนี้ ทั้งๆที่เธอเป็นคนที่หาเงินนั้นมาได้แต่กลับไม่กล้าที่จะใช้มัน ต้องซื่อสัตย์ขนาดไหน

"เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ป่ะไปหาขนมกินกันดีกว่า" ความไร้เดียงสาของเด็กหญิงทำให้เขาคลายความตึงเครียดได้เป็นปลิดทิ้ง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี่เขาคิดว่าชีวิตของดขานั้นน่าสมเพช พ่อกับแม่ก็ทะเลาะกันทุกวัน เพราะพ่อแอบซุกผู้หญิงอีกคน เขาแอบรักเพื่อนแต่กลับถูกปฎิเสธ ล่าสุดเขาใช้สารเสพติดจนเกือบจะทำร้ายเพื่อนสาวที่เขานั้นแอบรักเพราะความเมา ในโลกนี้มันไม่มีที่สำหรับคนอย่างเขาแล้วจึงต้องมาทอดอารมณ์กับสวนสาธารณะบนเขาพระตำหนักนี่

"อยากกินอะไรหยิบเลยนะ พี่คินเลี้ยงแต่ต้องสัญญากับพี่ก่อนว่า ถ้ามีคนแปลกหน้ามาเล่นด้วย หรือบอกว่าจะพาไปเที่ยวห้ามรับขนมห้ามไปเด็ดขาดรู้ไหม" เป็นเพราะเกรงว่าเขาอาจทำให้เธอเคยตัวรับของจากคนแปลกหน้าแบบนี้อาจมีมิฉาชีพมาล่อลวงเด็กสาวคนนี้ไปทำอะไรร้ายๆที่เขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นตามหน้าหนังสือพิมพ์ที่เขาอ่านทุกเช้า

"ค่ะ หนูสัญญา"

"สัญญาแล้วนะ ถ้าไม่ใช่พี่คินห้ามรับของเด็ดขาดรู้ไหมคะคนดี" เขานั่งยองๆมองหน้าเด็กสาวที่มอมแมม

"ค่ะ"

"ดีมาก" เขาขยี้ศรีษะเด็กสาวเบาๆ

เขาซื้อไอศกรีมกับเครื่องเขียนสองสามอย่างในร้านสะดวกซื้อให้เด็กหญิงแล้วพามานั่งเล่นที่โต๊ะไม้หินที่เดิม

"อีบัว....มึงไปไหนมา ปล่อยให้กูรอตั้งนาน" เสียงแว้ดๆดังมาจากเด็กผู้หญิงอายุประมาณสิบห้าสิบหกปี ย้อมผมสีทอง การแต่งตัวบ่งบอกว่าเป็นสก๊อยชัดๆ

เธอทำท่าจะเขามาตีเด็กหญิงที่ยืนถือไอศกรีม

"เอ่อ....พี่พาบัวไปซื้อขนมเอง อย่าตีเธอเลยนะ" ธนินแก้ตัวให้

"อ้าวอีนี่ยังไม่รีบมาขึ้นรถอีก จะกลับไหมบ้านน่ะ" บัวรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นสะพายที่บ่าแล้วขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ทันที ก่อนขึ้นรถอีเด็กสก๊อยนั่นยังแอบหยิกแอบทุบที่หลัง เพราะโมโหที่ทำให้รอ

ธนิน สิงหวงค์ อายุ19 ปีเขากำลังเรียนอยู่มหาวิยลัยเอกชนแห่งหนึ่งคณะบริหารจัดการ

วันนี้เป็นวันที่เขาไม่ได้แตะต้องยานรกนั่นเป็นเวลาสองวันแล้ว เขาเริ่มเก็บตัวเป็นโรคซึมเศร้า เขาต้องการใครสักคนที่คอยรับฟังปัญหา ที่แรกที่เขานึกถึงก็คือบ้าน บ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แต่เขากลับไปพ่อกับแม่ก็เริ่มทะเลาะกันจนเป็นเรื่องปรกติ แม่กล่าวหาว่าพ่อของเขามีผู้หญิงคนอื่น ซึ่งเขาก็เข้าข้างพ่อตัวเองว่าเป็นแม่นั่นแหละที่คิดมากไปเอง แต่สุดท้ายเขาก็เห็นกับตาว่าพ่อของเขามีผู้หญิงคนอื่นจริงๆ เขาเริ่มใช้ยาเสพติดและทำร้ายร่างกายตัวเอง และเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขาเกือบทำเรื่องระยำหมากับเพื่อนสาวที่เขาแอบรักมาหลายปีโดยการบอกว่าเขาป่วย เธอจึงรีบมาหาเขา จนเขาเกือบจะทำร้ายเธอด้วยการขืนใจ แต่ต้องขอบคุณคนรักของหล่อนที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลา หากไม่เป็นเช่นนั้นเขาอาจทำเรื่องที่แย่ที่สุดลงไปเพราะฤทธิ์ยานรกนั่น และเขาสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ข้องเกี่ยวกับมันอีก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha