บัวปริ่มน้ำ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : บัวโคนตม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่3 บัวโคนตม

ร่างสูงมายืนที่รั้วแสตนเลทที่เดิม ที่เขาพบเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้น วันนี้เขาตั้งใจจะเหมาขนมสายไหมของเธอให้หมด เธอจะได้กลับบ้านมีเวลากลับบ้านเข้านอนตามเวลาที่เด็กสิบขวบปรกติทั่วไป แต่เขายืนรอตั้งนานก็ไม่เห็นวี่แววของเด็กผู้หญิงคนนั้นเลย และเสียงใสที่เขาจำได้ขึ้นใจก็ดังขึ้น เด็กหญิงคนเดิมกำลังยืนให้ชาวต่างชาวซื้อขนมสายไหมสีสวยของเธออยู่

"บัว...ทางนี้" เขาเอามือขึ้นมาป้องที่ปากแล้วเรียกเธอ เด็กหญิงเงยหน้ามองไปที่ต้นเสียงก็ยิ้มกว้างทันที วันนี้เธอใส่เสื้อยืดเก่าๆสีดำที่ตัวใหญ่กว่าตัวของเธอมาก กับกระโปรงนักเรียนและรองเท้านักเรียนเหมือนเมื่อวาน

"พี่คิน.." เธอเรียกชื่อเขาอย่างดีใจ วันนี้เธอมีเพื่อนเล่นแล้ว

"พี่คินมาเล่นกับบัวเหรอคะ"

"ใช่แล้วครับ วันนี้พี่คินจะซื้อขนมของหนูบัวหมดตะกร้าเลยนะ" เขาลูบหัวเธออย่างเด็นดู

"ขอบคุณค่ะพี่คิน" ถึงเขาจะไม่ชอบกินขนมหวานแต่เขาก็เอาไปฝากยามใต้คอนโด

"วันนี้จะสอนพี่เล่นอะไรล่ะ"

"วันนี้บัวไม่มีของเล่นหรอกค่ะ"

"งั้นก็แย่สิ แต่......." เขาหยุดเล็กน้อยพร้อมกับส่งยิ้มให้เด็กสาว

"พี่มีนี่.....บัวชอบไหม พี่คินตั้งใจซื้อมาให้บัวเลยนะ" มันคือตุ๊กตาเจ้าหญิงน้ำแข็ง เขาเห็นเสื้อยืดของบัวที่ใส่เมื่อคืนวานเดาว่ามันน่าจะเป็นตัวการ์ตูนที่เธอชอบเขาจึงไปหาซื้อตุ๊กตาตัวนี้มาให้

"ว้าว....เจ้าหญิงแอลซ่า" เด็กหญิงบัวตาลุกวาวเมื่อเห็นตัวการ์ตูนตัวโปรด

"ขอบคุณค่ะพี่คิน" เด็กหญิงคว้าตุ๊กตามากอด สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ธนินเองก็รู้สึกตื้นตันใจกับการให้ของตัวเอง ไม่คิดว่าเงินเพียงไม่กี่ร้อยบาทของเขาสามารถทำให้เด็กสาวมีความสุขได้ขนาดนี้

"ชอบมั้ย"

"ชอบที่สุดเลยค่ะ" เด็กหญิงมอมแมมยังคงจ้องมองไปที่ตุ๊กตาตัวนั้นราวกับว่ามันเป็นของที่มีค่าที่สุด

"แล้ววันนี้พี่จะมารับกี่โมง"

"ไม่รู้ค่ะ แต่พี่สาวหนูจะขี่รถวนๆแถวๆนี้ ดูว่าหนูขายของหมดหรือยัง ถ้าขายหมดก็กลับบ้านได้เลย" เธอพูดพร้อมกับหันรีหันขวางมองหารถมอเตอร์ไซค์ของพี่สาวตัวเอง

"แล้วเงินที่ขายของได้ล่ะ พี่สาวแบ่งบัวบ้างมั้ย"

"แบ่งค่ะ บัวได้ไปโรงเรียนวันละ15 บาท" เธอตอบเสียงใส แต่ในใจคนฟังนั้นกลับร้อนรุ่ม 15 บาทมันจะไปพออะไร ให้น้องตัวเองมาเดินขายของแต่ตัวเองเอาแต่ขี่รถเล่น

"แล้วที่เหลือล่ะ ไปไหน" เขาเริ่มพูดเสียงห้วนๆเพราะกำลังไม่พอใจ

"เอาให้ยายค่ะ แต่พี่สาชอบบอกยายว่าขายของไม่ได้ หนูก็จะถูกยายตี" คำตอบใสซื่อทำเอาคนฟังแทบเดือด เด็กตัวแค่นี้ต้องมาเดินขายของหาเลี้ยงคนในบ้านซ้ำแล้วยังถูกตีอีก รอยที่แขนคงหนีไม่พ้นถูกไม้หรือมือทุบแน่ๆ เขามองที่ต้นแขน และที่คอยังคงมีรอยช้ำให้เห็นอยู่ปะปาย

"ป่ะวันนี้เราไปซื้อขนมกินกันอีกนะ" เขาจูงมือเด็กหญิงเดินเข้าร้านสะดวกซื้อไปหาซื้อขนมและของเล่นให้เธอ ออกมาไม่นานพี่สาวสก๊อยของบัวก็มารอแต่วันนี้เธอดูอารมณ์ดีกว่าเมื่อคืนวานเพราะมีวัยรุ่นชายมาส่งโดยเธอนั่งซ้อนท้ายชายวัยรุ่นนั้น

"ป่ะ อีบัวกลับบ้าน ขายของหมดแล้วใช่ไหม เร็ว วันนี้กูจะไปกินหมูกะทะกับเพื่อนกู" พูดแล้วเธอก็มองผู้ชายร่างสูงหน้าตาดีที่พึ่งจูงน้องสาวตัวเองออกมาจากร้านสะดวกซื้อ

ธนินมองรถมอเตอร์ซ้อนสามโดยมีเด็กหญิงบัวนั่งอยู่ตรงกลางไปจนลับตา อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงอนาคตของเธอว่าภายภาคหน้าจะเกิดอะไรขึนกับเธอบ้าง ดูๆแล้วพื้นฐานเด็กหญิงบัวเป็นเด็กที่กตัญญูรู้คุณถึงได้เสียสละเวลาเที่ยวเล่นของตัวเองมาอดหลับอดนอนเดินตากน้ำค้างขายขนมแลกเงินไม่กี่บาท


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha