บัวปริ่มน้ำ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : หายไปไหน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่4 หายไปไหน

ธนินมาที่สวนสาธารณะแห่งนี้บ่อยขึ้น เพราะเด็กหญิงที่ชื่อบัว เขามาเจอเธอบ้างไม่เจอบ้าง แต่ทุกครั้งเขาจะมีเสื้อผ้าใหม่ๆสวยๆ หรือไม่ก็ของเล่นอุปกรณ์การเรียนติดไม้ติดมือมาด้วย และเขาก็เหมาขนมของเธอหมดตะกร้ากลับไปฝากแม่บ้านและยามที่คอนโด แต่วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เขาอยู่เมืองไทย เขาตั้งใจจะไปเริ่มต้นเรียนที่อเมริกาเขาต้องขึ้นเครื่องวันนี้ตอนหกโมงเช้าซึ่งเขามีเวลาอีกหลายชั่วโมงเล่นกับเด็กหญิงบัว เด็กหญิงที่เปรียบเสมือนให้เขาได้ทบทวบชีวิตใหม่

ไม่นานเด็กผู้หญิงที่เขาตั้งใจมาหาก็เดินถือตะกร้าสีฟ้าใบเดิมเดินมาหาเขา

"พี่คิน...!" เธอเรียกชื่อเขาอย่างดีใจ

"วันนี้บัวเหลือขนมแค่หนึ่งถุง บัวให้พี่คินค่ะ" เธอนำขนมสายไหมใส่ถุงพลาสติกแล้วยื่นให้เขา

"ขอบคุณค่ะ วันนี้พี่หิวจังเลย บัวม้วนให้พี่คินกินได้ไหม" ไหนๆวันนี้เขาก็ต้องไปสนามบินในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปฝากยามที่ไหน กินมันตรงนี้แหละ เด็กหญิงนำสายไหมสีสวยมาม้วนเข้ากับแผ่นแป้งแล้วยื่นให้เขา เด็กหญิงลอบมองใบหน้าที่หล่อเหลา เธอจะจดจำใบหน้าบองเขาและชื่อของเขาตลอดไป ธนิน สิงหวค์ รอยยิ้มแสนสดใสของเขา ความเอื้อเฝื้อเผื่อแผ่ของเขา ซึ่งในความคิดของเด็กที่ใสซื่อ เธอคิดว่าถ้าเธอโตขึ้นมีงานทำเธอจะพาเขาไปที่ร้านสะดวกซื้อแล้วซื้อขนมตอบแทนเขาคืนบ้าง ต้องมีสักวันที่เธอได้ตอบแทนเขา วันนี้ธนินใส่แว่นตาดำเพื่อปกปิดไม่ให้เห็นแววตาแท้จริงของเขา เสียงหัวเราะที่สดใสรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาของเธอเขาจะจำมันไปตลอด แต่เขาเลือกที่จะไม่บอกเธอเพราะ เขาเกลียดคำล่ำลาและไม่อยากเห็นเธอเศร้าหากรู้ว่าจะไม่ได้เจอกันอีกต่อไป เขาจึงเลือกที่จะเห็นแก่ตัว

"พี่มารับแล้วนั่น สัญญากับพี่คินนะว่า ถ้ามีคนมาให้ของหรือบอกว่าจะพาไปเที่ยว ห้ามไปเด็ดขาดรู้ไหม ถ้าบัวอยากไปเที่ยวไหน บอกพี่คินนะพี่คินจะพาไป" เป็นคำพูดที่เขามักจะพูดกับเธอเสมอ จนเด็กหญิงจำได้ขึ้นใจ แต่สุดท้าย หลังจากวันนั้น เขาก็ไม่มา เด็กหญิงไม่เคยเจอเขาอีกเลยตั้งแต่วันนั้น จะกี่เดือนกี่ปีเขาก็ไม่มา.......

"บัว.......บัว....อีบัว! เปิดประตู" เสียงเรียกชื่อเจคนที่อยู่ในห้องดังสลับกับเสียงเคาะประตู

"มีอะไรพี่สา มาหาบัวแต่เช้า" ร่างบางในชุดนอนเสื้อยืดตัวเก่ากับกางเกงขายาวเดินโซเซมาเปิดประตู

"กูจะมาอยู่กับมึง" พูดจบก็ผลักประตูแล้วดันตัวเองเข้ามาในห้องพักเล็กๆทันที มันเป็นแบบนี้จนเจ้าของห้องชินแล้วล่ะ เพราะสาลีเข้าๆออกๆห้องเช่านี้เป็นเรื่องปกติ หาแฟนได้ก็ออกไปอยู่กับแฟน พอเลิกกับแฟนก็กลับมาอยู่กับ

อลินนารา

"เบื่อว่ะ..เมื่อไหร่จะหาเสี่ยรวยๆเลี้ยงดูเป็นตัวเป็นตนได้สักทีวะ" สาลีบ่นอุบอิบพร้อมกับนำเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าแล้วเรียงเข้าตู้เสื้อผ้า สาลี โสสว่าง ตอนนี้อายุยี่สิบหกปีถึงเธอจะปากร้ายชอบดุด่าน้องสาวแต่เธอก็ไม่เคยทิ้งน้อง ตั้งแต่ยายเสียเมื่อสี่ปีที่แล้วเธอก็กัดฟันส่งเสียเลี้ยงดูน้องสาวอย่างอลินนารามาถึงระดับมหาวิทยาลัย และอีกสองปีอลินนาราก็จะเรียนจบแล้ว

"มึงด้วยอีบัว...จะเรียนทำไมวะ สู้ออกมาหาผัวดีกว่ามาอยู่เป็นภาระกูแบบนี้" หาที่ลงไม่ได้ก็หันมาลงกับน้องสาวแท้ๆ

"อ้าวพี่......ก็พี่บอกเอง ว่าไม่ต้องคิดไรมาก มีหน้าที่เรียนก็เรียนไป แล้วไหงพูดเงี้ยะ"

"ก็ตอนนันั้อีแก่เมียหลวงมันยังจับไม่ได้ว่าผัวมันแอบเลี้ยงกูอยู่ไง ตอนนี้มันจับได้ล่ะ แม่งสุดท้ายก็เลือกอีแก่นั่น" พูดแล้วก็กำมือพร้อมกัดฟันอย่างกับตัวอิจฉาในละคร

"แล้วพี่จะเอาไงต่อ" อลินนารารับเสื้อผ้ามาจากพี่สาวแล้วนำไปแขวนในตู้เสื้อผ้า

"ก็คงต้องไปนั่งดริ้งหาเสี่ยรวยๆเหมือนเดิมอ่ะ มึงด้วยรีบเรียนให้จบเถอะ จะได้ทำงานหาเลี้ยงกูบ้าง.....โว้ย เหนื่อยโว้ย" เพราะรู้ว่าพี่สาวกำลังหงุดหงิดจึงปล่อยให้เธอระบายอารมณ์ออกมาเป็นคำพูดที่ โดยที่อลินาราไม่โต้เถียงสักคำ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha