บัวปริ่มน้ำ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : สูญเสีย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่6 สูญเสีย

รูปถ่ายที่นายวุฒิไกรกำลังกินข้าวกับสาวสวยรุ่นลูกหลายที่ หลายอริยาบทถูกขยำจนแน่น

นางฤดีจ้างนักสืบให้ติดตามสามีอย่างวุฒิไกรว่าแอบซุกผู้หญิงอีกคนใว้ เธอรู้ระแคะระคายมาบ้างแต่ก็ยังไม่มีหลักฐาน แต่วันนี้ภาพในมือมันฟ้องทุกอย่างว่าเขาแอบเลี้ยงดูปูเสื่อผู้หญิงอีกคน หญิงวัยกลางคนหัวตาร้อนผ่าวอยากจะร้องแต่มันก็ไม่มีน้ำตา ในเมื่อนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สามีแอบไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย และเวลานี้เธอไม่ควรจะมานั่งร้องไห้เพราะอีกไม่นานลูกชายสุดที่รักก็จะมาเยี่ยมเธอดังเช่นเมื่อสองปีที่แล้ว ร่างบางของหญิงวัยกลางคนเดินโซเซออกมาจากห้องนอนแต่ด้วยอารามที่ยังไม่ได้กินข้าวบวกกับโรคประจำตัว ทำให้ภาพที่เห็นเบื้องหน้ามันลางๆ พร้อมกับดาวยิบยับ นางฤดีพยายามพยุงตัวเองให้ยืนนิ่งๆ

"แวว....แวว" เสียงแผ่วเบาเรียกชื่อของหญิงรับใช้คนสนิทผะแผ่วออกมาจากบางเรียวที่ซีดเผือด

ตุ๊บ....ตุ๊บ ร่างของหญิงวัยกลาวคนกลิ้งตกมาจากบรรไดบ้านแล้วนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นไม้ปาเก๊

"คุณหญิง.........ไม้ เข็ม มีใครอยู่มั้ย!" เสียงเรียกชื่อเด็กรับใช้ คนอื่นๆ เมื่อเห็นร่างหมดสติของนางฤดีทำให้แววคนรับใช้เก่าแก่ไม่กล้าที่จะเข้าไปขยับกาย ได้แต่ยืนลนลานอยู่ไกล้ๆ

"มีอะไรป้าแวว.....ว้าย คุณผู้หญิง!" เข็มวิ่งออกมาจากในครัวเมื่อเห็นภาพก็คล้ายจะเป็นลมไปอีกคน

"ทะ...โทร...โทรเรียกรถพยาบาล แล้วโทรหาคุณผู้ชายด่วนเลย!" สองสาวใช้ต่างวัยลุกลี้ลุกลนวิ่งสวนกันไปมาทำอะไรก็ผิดพลาดไปหมดเพราะกำลังตื่นกลัวและช๊อค

"คุณไกรคะ น้องของสาเรียนจบแล้ว สาวานคุณไกรช่วยรับมันเข้าทำงานทีสิคะ" นิ้วเรียววนๆไปที่หน้าอกซึ่งมีขนยุ่บยับของนายวุฒิไกรที่นอนหงายอยู่ข้างๆ ไม่น่าเชื่อว่าเขาอายุหกสิบเอ็ดแล้วแต่พละกำลังไม่ต่างจากชายอายุสามสิบต้นๆ รูปร่างยังคงหนั่นแน่นแข็งแรงแถมลีลาบนเตียงก็ชนะขาดลอยจนคนหนุ่มบางคนที่เธอเจอมาเทียบไม่ได้

"ผมไม่มีปัญหาหรอก ถ้าน้องสาวคุณพร้อมเมื่อไหร่ ก็บอกผม เดี๋ยวผมบอกให้เลขาของผมจัดการให้....แต่ตอนนี้ผมจะจัดการคุณอีกรอบแล้วกัน" พูดแล้วก็กระโจนเข้าหากายหอมที่เปลือยอยู่ข้างๆทันที แต่เสียงโทรศัทพ์ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

มือหนาจึงหนิบขึ้นมาดูปารกฏว่าเป็นเบอร์บ้านนายวุฒิไกรจึงเลือกตัดสายทิ้งแล้วหันมาให้ความสนใจกับร่างกายที่สวยหมดจดตรงหน้าแทน

ธนิน สิงหวงค์ ก้าวขามาจากเครื่องบินลำยักษ์ที่จอดสนิทเมื่อสิบนาทีก่อน เขามาเพื่อพักผ่อนและเยี่ยมมารดา เขาไม่ได้มาเหยียบแผ่นดินเกิดตั้งแต่สิบเอ็ดปีก่อนจนกระทั่งเมื่อสองปีก่อนและทุกๆปีเขาก็มาเยี่ยมมารดาจนปีนี้ก็เช่นกัน ดวงตาคมถูกบังด้วยแว่นตาสีเทาทืบใบหน้าหล่อเหลานั้นดูอ่อนกว่าอายุจริงแต่ด้วยร่างกายที่กำยำบวกกับความสูงกว่า183 เซ็นติเมตรทำให้เขาดูโดดเด่นแม้นจะมีแว่นตาบดบังแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาดูน่ามองน้อยลงไปเลย ร่างสูงเดินมายังรถที่ทางบ้านขับมารออยู่ก่อนหน้า ซึ่งถ้าเขาก้าวขึ้นรถแปลว่าของทุกอย่างของเขาถูกรำเรียงใว้ที่หลังรถเรียบร้อย เขาเป็นคนเด็ดขาดและเนี๊ยบผิดกับธนินเมื่อสิบสามปีที่แล้ว ที่เป็นเด็กชายเอาแต่ใจตัวเอง ขาดกลัว และไร้ซึ่งประสบการณ์ชีวิต ตาคมมองสองข้างทางมีหลายสิ่งในชีวิตเขาเปลี่ยนไแต่สิ่งหนึ่งที่อยู่ในลิ้นชักความทรงจำก็คือ ภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งที่เนื้อตัวมอมแมมในมือถือตะกร้าสีฟ้าบรรจุขนมสายไหมสีสวยกับแผ่นแป้งบางๆ รสชาดหวานของขนมในวันนั้นยังคงปร่าอยู่ที่ปลายลิ้นตลอดเวลาที่เขานึกถึง

"เอ่อ....คุณหนูครับ ตอนนี้คุณผู้หญิงอยู่โรงพยาบาลคุณหนูจะกลับบ้านก่อน หรือไปหาท่านก่อนครับ" เสียงทุ้มต่ำของคนขับรถดึงสติของธนินให้กลับมา ณ ปัจจุบัน

"แม่เข้าโรงพยาบาล แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก แล้วเป็นอะไรถึงต้องเข้าโรงบาล" ถึงจะได้ยินบ่อยๆว่ามารดาเข้าโรงพยาบาล แต่เขาก็ไม่เคยใจเย็นกับการป่วยออดๆแอดๆของมารดาสักครั้ง

"เดินตกบันไดครับ"

"ตกบันได...!"

ธนินมองร่างไร้วิญญาญของมารดาด้วยหัวใจที่เศร้าหมอง เมื่อเขาก้าวขามาถึงห้องฉุกเฉินหมอเจ้าของไข้ได้เอ่ยประโยคบอกเล่าที่คล้ายกับสายฟ้าฟาดมากลางใจ

"คนไข้เสียชีวิตระหว่างเดินทางมาโรงพยาบาล"

เขาน่าจะมาให้เร็วกว่านี้ มาให้ทันได้กอดมารดาของเขา ใบหน้าหล่อซุกที่ฝ่ามือแสดงเศร้าโศกโดยที่ไม่ให้ใครรับรู้

"นี่เป็นสิ่งที่อยู่ในมือของคุณผู้หญิงก่อนเกิดเหตุค่ะ" สาวใช้คนสนิทนามว่าแววยื่นปึกรูปถ่ายให้

ธนิน รูปถ่ายที่พ่อของเขายิ้มร่ากับผู้หญิงรุ่นลูกหน้าตาสวย ระหว่างทานอาหาร กอดก่ายฟัดกันอยู่ในสระว่ายน้ำในคอนโดแห่งใดแห่งหนึ่ง มือหนากำรูปแน่น นี่คงเป็นสาเหตุการตายของมารดา ชายหนุ่มเชื่อว่าอย่างนั้น

"ตอนนี้คุณพ่ออยู่ไหน" ธนินถามขึ้นโดยไม่ได้จงใจว่าถามใคร

"เอ่อ....ไม่ทราบค่ะ" เป็นเข็มที่ตอบคำถาม ธนินปรายตาขึ้นมองคนตอบคำถามที่ไม่กระจ่าง

"เข็มโทรไปจะเรียนให้ท่านทราบ แต่ว่าท่านตัดสายทิ้งค่ะ" สาวใช้คนเดิมงุดหน้าพูด

สายตาเกี้ยวกราดที่ตอนนี้น่ากลัวยิ่งกว่ามัจจุราขของธนินมองบรรดาคนรับใช้ในบ้าน

เขาอยากจะระบายอารมย์กับอะไรก็ได้ตอนนี้ ทำไม เกิดเรื่องร้ายขนาดนี้พ่อเขาถึงได้ใจเย็นอยู่ได้ ก็คงไม่พ้นไปเสพความสุขกับผู้หน้าด้านที่ปรากฏในรูปถ่ายแน่ๆ เขาเชื่อว่าอย่างนั้น

"ผมกลับก่อนนะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าผมจะพาไปเที่ยวที่ภูเก็ตเป็นการไถ่โทษเป็นไง" เสียงทุ้มเจือไปด้วยความรักใครพูดกับหญิงสาวที่นอนเปลือยกายอยู่บนนที่อนโดยมีผ้าห่มปิดกายอย่างหมิ่นเหม่

"จริงนะคะ" เสียงหวานออดอ้อน

"จริงสิครับ แต่วันนี้ผมขอไถ่โทษด้วยสิ่งนี้ไปก่อนนะ" มือหนาที่มีริ้วรอยแห่งวัยยื่นบัตรเดบิตสีดำให้หญิงสาว

"กระเป๋าที่คุณบอกว่าอยากได้ ผมไม่มีเวลาพาไปซื้อเลย ถ้าคุณอยากได้เพิ่มสักสองสามใบก็ตามใจคุณเลยนะ" ร่างอวบเต็มไม้เต็มมือโผเข้ากอดอย่างเอาอกเอาใจ

"ขอบคุณ คุณไกรนะคะ คุณไกรน่ารักที่สุดเลย" จะบอกว่าวุฒิไกรหลงผู้หญิงคนนี้หัวปักหัวปำเขาก็ยืดอกรับ เพราะว่าเขารักสาลีจริงๆ แต่ไม่มีใครจะมาแทนที่ฤดีที่เขานั้นรักและเทิดทูนอยู่บนหิ้งได้

"ผมต้องไปแล้วนะ คนดีแล้วเจอกันครับ" สาลียอมรับว่าเสน่ห์ของวุฒิไกรนั้นเหลือร้ายแม้ว่าอายุจะเข้าเลขหก ซึ่งการที่มี สามีที่ค่อนข้างมีอายุอย่างวุฒิไกรนั้นช่างมีอะไรที่หน้าค้นหนาเพราะวุฒิไกรนั้นเป็นคนค่อนข้างหัวทันสมัย ไม่ใช่แก่แล้วแก่เลย เงินไม่ใช่ประเด็นหลักที่สาลียอมตกลงเป็นเมียเก็บของวุฒิไกร แต่ด้วยคารมคมคายและลีลาบนเตียงที่เด็ดดวงต่างหากที่ทำให้เธอแข้งขาอ่อนทุกครั้งที่ได้ร่วมสมรภูมิรักกับเขาต่างหากล่ะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha