บัวปริ่มน้ำ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : พานพบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บททึ่7 พานพบ

งานศพคุณหญิงฤดีถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียติ ผู้ที่มาร่วมงานมีทั้งข้าราชการชั้นสูง เพื่อนร่วมธุรกิจ นักการเมืองท้องถิ่น โดยศพตั้งสวดเจ็ดวันเจ็ดคืน

จวบจนวันประชุมเพลิงศพ ธนินไม่ได้คุยกับบิดาแถมยังหลบหน้าหลบตาอีก เพราะว่าสาเหตุที่มารดาเสียชีวิตมาจาก นายวุฒิไกรเป็นต้นเหตุ

"แกจะไปไหนตาคิน" เสียงเรียกของบิดาทำให้ร่างสูงหยุดฝีเท้าแล้วมองหันไปที่เจ้าของเสียง

"ผมก็ไปหาความสุขใส่ตัวบ้างสิครับเสี่ย"

เสียงประชดประชันใครฟังก็รู้

"นี่แม่แกพึ่งเผาไม่ถึงสองวัน แกยังมีหน้าไปเที่ยวเล่น แกนี่มันใช้ไม่ได้" คนถูกด่าหันไปมองหน้าบิดาช้าๆ

"ก็ไม่ใช้เพราะเสี่ยเหรอ ที่แม่ต้องมาจากไปแบบนี้"

"ตาคิน..!" สองพ่อลูกปะทะกันด้วยสายตาก่อนที่เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เครื่องบางในกระเป๋ากางเกงของธนินจะดึงสองพ่อลูกให้เสหันไปทางอื่น

นายวุฒิไกรก็รู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดที่ไม่ค่อยได้เอาใจใส่ภรรยาเท่าที่ควร แม้ว่าจะโทษตัวเองเพียงใดก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ สุดท้ายคนที่เสียเสียใจที่สุดก็เป็นเขา

............

"เดี๋ยวขอเช็คดูก่อนนะคะว่ามีห้องว่างกี่ห้อง" หญิงสาวใช้คอมพิวเตอร์อย่างคล่องแคล่วเพื่อตรวจสอบราคาห้องพักที่ลูกค้าต้องการ

"ห้องสวีทรูมว่างอยู่สามห้องนะคะ เป็นห้องที่ ติดอยู่ริมสุด ห้องนี้สามารถมองเห็นวิวทะเลได้ ส่วนอีกห้องอยู่ถัดจากสองห้องแรก ห้องนี้หันหน้าไปทางสระว่ายน้ำของชั้นรอยตึกเอ แต่ห้องน้ำหันไปทางทะเลค่ะ ส่วนห้อง.........." เสียงใสของพนักงานหน้าฟร้อนที่เจื้อยแจ้วบอกลักษณะของห้องพักอย่างละเอียดยิบไม่ได้ทำให้ผู้ฟังสนใจฟังแม้แต่นิดเดียว เขาสนใจดวงหน้าหวานของคนพูดมากกว่า

"ตกลง.....คุณจะใช้บริการห้องไหนดีคะ.....คุณ คุณคะ" คำถามย้ำดึงสติขอชายหนุ่มที่ล่องลอยไปให้กลับมา

"ผมขอห้อง ที่สามครับ" พูดทั้งๆไม่ได้ฟังลายละเอียดและสายตาก็ไม่อาจจะละไปจากหน้าหวานนั้นได้เลย แต่เธอไม่รู้หรอกเพราะว่าเขาใส่แว่นตาบังเอาใว้

"เดี๋ยว จะให้พนักงานนำไปนะคะ" พนักงานสาวฉีกยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มอีกครั้ง

อลินนารา โสสว่าง หัวใจพองโตเมื่อเห็นชื่อของลูกค้าที่มาเช็คอินเป็นชื่อที่เธอจำได้ขึ้นใจ ธนิน สิงหวงค์ เธอทำงานที่นี่โดยมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าฟร้อนได้สี่เดือนแล้ว หลายคนบอกว่าเธอได้เข้ามาเป็นหัวหน้าฟร้อนท์เพราะว่าเป็นเด็กเส้น บางคนก็พูดว่าเธอเป็นเด็กที่นายวุฒิไกรส่งเสียเลี้ยงดูอยู่ หลังจากที่ยื่นคีย์การ์ดให้กับชายหนุ่มร่างสูงแล้วก็หันมายกมือไหว้ลูกค้าชาวรัสเซียที่มาติดต่อห้องพักอย่างสวยงาม

"นารา เลิกงานแล้วไปไหนเหรอ" นุ่นเพื่อนร่วมงานหน้าฟร้อนท์ถาม

"กลับบ้านอ่ะ ทำไมเหรอ"

"ก็ชวนไปเดินเล่นที่ห้างฯ เห็นเลิกงานแล้วก็กลับบ้านตลอดเลย มีใครรออยู่ที่บ้านแน่ๆ ใช่ป่าว" นุ่นทำเสียงเล็กเสียงน้อย คนถูกแซ๊วยิ้มมุมปากก่อนที่จะส่ายหน้าเล็กน้อย

"ถ้ามีก็ดีสินุ่น"

"งั้นเราไปเดินเล่นกัน นะนะนะ" นุ่นก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับกระเซ้าเพื่อนร่วมงาน

"จ้าๆ "

หลังจากที่ยื่นแบงค์ร้อยสองใบให้กับพนักงานยกกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงก็เดินมาหยุดอยู่ที่ริมระเบียง สายตามองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า นึกไปเมื่อเขาตอนเด็กๆโรงแรมแห่งนี้เป็นเพียงโรงแรมเล็กๆมีห้องพักแค่สองตึก แต่ตอนนี้โรงแรมกลับขยายเนื้อที่ไปอีกสองสามเท่าจากเดิม ห้องพักก็มีให้เลือกตามกำลังที่ผู้เช่าจะจ่ายไห เขาเข้ามาพักที่โรงแรมของตัวเองโดยที่ไม่มีใครร่วงงรู้เพราะว่าต้องการทำเนียนเป็นลูกค้า เพื่อที่จะได้เล็งเห็นข้อบกพร่อง ของโรงแรมและจะได้นำไปปรับปรุงต่อไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha