บัวปริ่มน้ำ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ความทรงจำ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่8 ความทรงจำ

วันต่อมา

หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำเมื่อร่างสูงตรงมาที่เค้าน์เตอร์หน้าฟร้อน ดวงตาหวานหลุบมองต่ำไปที่โทรศัพท์บ้านของสำนักงาน

"เอ่อ....ขอโทษนะครับ ผมอยากได้แท็กซี่เข้ากรุงเทพ รบกวนติดต่อให้ผมทีนะครับ" เขาไม่จำเป็นต้องใช้บริการจากรถแท๊กซี่ โทรเรียกคนขับรถที่บ้านก็ได้

"สักครู่นะคะ" อลินนารายกหูโทรศัพท์ไม่นานก็หาสิ่งที่ช่ายหนุ่มต้องการได้ ธนินยืนเท้าแขนสองข้างกับหน้าเคาน์เตอร์ แว่นสีทืบช่วยพลางไม่ให้คนถูกมองได้รู้ว่าเขากำลังมองเธออย่างพินิจ เธอสวยจริงๆ

"นารา ลูกค้าห้อง b320 มาขอกุญแจสำรอง" เสียงจากเพื่อนร่วมงานบอกความจำนงค์ของลูกค้าที่มาขอความช่วยเหลือ

'นารา..?' ผู้หญิงคนนี้ชื่อนารา เธอได้ชื่อนี้มาจากเพื่อนที่เรียนมหาลัย จากนั้นทุกคนก็เรียกเธอว่านาราแทยชื่อบัวที่ออกจะเฉิ่มเชย

อลินนาราก้มๆเงยๆ หยิบกุญแจสำรองแล้วส่งให้เพื่อนร่วมงาน

"เอ่อ....คุณ" เธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นสีทืบ

"ผมธนิน" ชายหนุ่มบอกชื่อของตัวเองออกไป

"เชิญคุณธนินนั่งรอรถแท็กซี่ที่ด้านหน้าทางเข้าโรงแรม ไม่เกินสิบนาทีรถแท็กซี่ที่ ดิฉันเรียกจะเข้ามาจอดค่ะ" อลินนาราเอ่ยพร้อมพยายามสื่อด้วยการยิ้มให้คนตรงหน้ารู้ว่าสิ่งที่อยู่ในใจ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ร่างสูงเดินไปนั่งรอรถแท๊กซี่ตามที่อลินนาราบอก เขาจำเธอไม่ได้สินะ เรามันก็แค่เด็กจรที่เขามาเล่นด้วยตอนเหงาสินะ คิดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ อีกใจหนึ่งก็อยากรู้ว่า เขาหายไปไหน เพราะธนินเมื่อสิบสามปีที่แล้วรูปร่างสูงโปร่ง ดูเลิ่กลั่ก ไม่เหมือนธนินตอนนี้ที่ร่างกายกำยำ ดูมีอำนาจและ….ดูดีกว่าเมื่อก่อนสักล้านเท่าได้มั้ง

 

 

อ้าว เพื่อนคิน สุดท้ายก็กลับบ้านเกิดจนได้นะมึง นึกว่าจะไปอยู่ที่โน่น ถาวร แล้วไหนล่ะไม่เห็นหิ้วแหม่มฟรั่งมาฝากเพื่อนบ้าง เสียงทักทายจาก ฟลุค บดินทร์ เพื่อนเรียนมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนไม่จบ ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกันได้ปีเดียว แต่ทั้งคู่ก็ติดต่อกันอยู่ตลอด เมื่อครั้นที่บดินทร์ไปเที่ยวอเมริกา ธนินก็เป็นธุระจัดหาที่อยู่และสาวๆให้เพื่อนรัก ทั้งสองนัดเจอกันที่ร้านอาหารยุโรปของเพื่อนรักที่ตั้งในห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางกรุงเทพมหานคร

สาวๆที่ไหนล่ะวะ แค่นี้กูก็ไม่มีเวลาไปไหนแล้ว พึ่งจัดการเรื่องงานศพแม่ ช่วงนี้ก็ไม่มีอารมณ์ไปเสวยสุขกับใครเลยว่ะ บอกเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงนอยด์ๆ

เรื่องงานศพแม่มึงก็ขอโทษด้วยนะเว่ยที่ไม่ได้ มันกระหันไปหน่อย งงานศพนางฤดีเขาเองก็ไม่ได้บอกใคร เขาโพส์ลงโซเชียลมิเดียก็วันประชุมเพลิงแล้ว

ไม่เป็นไร กูก็ไม่ได้บอกใครเลยในกลุ่มเพื่อนๆ

แล้วที่มาหากูเนี่ย คิดถึงหรือยังไง

บดินทร์เย้าเพื่อนรัก

เบื่อๆว่ะ ทุกคนก็มีครอบครัวมีลูกกันหมดและ จะหาเวลาออกมาแฮงค์เอาท์ ก็กลัวเป็นปัญหาครอบครัว

แล้วมึงไม่คิดจะมีครอบครัวบ้างมั้ยเนี่ย บดินทร์ พูดพลางรินไวน์แดงใส่แก้วไวน์สองแก้วสำหรับตัวเองและเพื่อนรักที่นั่งตรงข้าม

ทั้งสองนั่งปรับทุกข์กันตามปะสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานจนถึงอาหารเย็น ธนินก็ฝากท้องกับร้านของบดินทร์ กว่าจะคุยกันจนไม่มีเรื่องที่จะคุยเวลาก็เลยไปถึงสองทุ่ม

เห้ย….เดี๋ยวกูไปส่ง บดินทร์ตื้อเพื่อนรักจะไปส่งให้

ไม่เป็นว่ะมึง ขับรถกลับอีก มึงอยู่นับเงินที่ร้านของมึงเหอะ กูกลับแท็กซี่ อยากนั่งรถมองข้างทางเงียบๆ เขาต้องการแบบนั้นจริงๆไม่ได้ปฏิเสธเพราะเกรงใจเพื่อนแต่อย่างใด

ตามใจมึงแล้วกัน เดี๋ยวกูไปส่งขึ้นรถ

 

 

สองกายกอดก่ายกันอยู่บนเตียงกว้าง ภายในโรงแรม

สา ผมอยากให้คุณย้ายไปอยู่กับผม คุณย้ายไปอยู่เพื่อดูแลผมนะ คำพูดที่ออกมาจากปาก วุฒิไกรทำสาลีดีใจจนต้องใช้มือหยิกที่แขนของตัวเอง

ว่าไงนะคะ

คุณได้ยินไม่ผิดหรอก ไปอยู่ที่บ้านกับผมนะ ประโยคบอกเล่าที่พูดซ้ำ บวกกับความเจ็บจี้ดๆที่แขนเป็นสิ่งยืนยันว่ามันคือเรื่องจริงเธอไม่ได้กำลังฝันหรือหูฝาด และเธอไม่ได้คาดหวังว่าจะให้วุฒิไกรยกให้เธอเป็ยเมียออกนอกหน้า แต่เมื่อเขากรุณา เธอก็ตอบรับอย่างเต็มใจ

ค่ะ เธอตอบตกลงแทบจะทันที

 “น่ารักที่สุดเลยคนดีของผม พูดแล้วก็เขยื้อนตัวไปไกล้ ฟัดกายอรชน เกมส์รักที่แสะจะรัญจวนก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha