niyayrak_coin  นิยายเรื่องนี้ไม่ได้เปิดรับเหรียญกำลังใจอยู่ในขณะนี้



จากผู้อ่าน 0 คน.

 28        0       niyayrak_coin 0

ผู้มีฝีมือย่อมต้องเหนือผู้ไร้ฝีมือ เมื่อในโลกหล้านี้มีกฎที่ยึดครองกันมาช้านาน เช่นนั้นบุรุษที่สามารถสังหารกบฏ แผ่นดินได้ก็ควรได้รับการสรรเสริญ ทว่า... เขาหาได้สนไม่ กลับขอพักงานข้าราชบริพารไปสู่คนสามัญชั่วคราว เอ้า! แล้วบรรณาการที่ฮ่องเต้ได้มาจากแดนไกลเล่าจะทำยังไง ทำยังไงน่ะหรือ เอ้อ... นางก็หนีสิ... แต่สวรรค์ไม่เมตตา หนีไม่พ้นซ้ำยังเป็นลูกไก่ตัวเล็กๆ ในกำมืออีก! "ท่านยาจก ได้โปรดปล่อยข้าไปมิได้หรือ" เซี่ยซวี่ถางกล่าวเจือน้ำเสียงออดอ้อน "ชื่อข้า ฟังดูยิ่งใหญ่เสียจริง" ชินเฟิงเปลี่ยนคำต้องการของนางไปแล้ว เซี่ยซวี่ถางส่งความอ้อนวอนไปไม่ถึง กระนั้นจึงต้องเปลี่ยนบ้าง "ชินเฟิง ข้ากินจุขึ้นอย่างนี้ วันหน้าเงินห้าสิบตำลึงเจ้าจะร่อยหรอเป็นแน่" นางใช้ลูกอ้อนมิได้ ใช้มันลูกขู่เนี่ยแหละ สู้อุตส่าห์เพียรพยายามกินล้างผลาญให้เห็นชัดเจนเพียงนี้ ไม่ปล่อยก็ให้มันรู้กันไป! ชินเฟิงกลับคลี่ยิ้ม ราวกับว่าที่ซวี่ถางกล่าวมาเป็นเรื่องสามัญ "กินจนตัวแตกตายข้าก็เลี้ยงเจ้าไหว อย่าห่วงห่อเงินข้าเลย" แต่งตัวโสโครก ร่ำรวยผิดหูผิดตา มันควรเรียกยาจกรึ! ลู่ชินเฟิง หลังจากออกทัพในสงครามก่อกบฏ ก็ได้รับความไว้วางใจจากราชสำนักมากขึ้น ฮ่องเต้จึงประสงค์จะมอบรางวัลให้เหมาะสมกับความดีความชอบ ทว่าสิ่งที่ชินเฟิงต้องการคือ.... ลางานราชการครึ่งปีเพื่อออกท่องไปทั่วแดน ไม่ว่าใครคิดอยากตามหาเขาช่างเป็นเรื่องยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร เซี่ยซวี่ถางบรรณาการจากเผ่าตู เดิมทีนางถูกส่งตัวมาเพื่อเป็นนางสนมในวังคอยปรนนนิบัติจักรพรรดิแผ่นดิน แต่ยังนางยังไม่ทันได้ฟังรับสั่งของฮ่องเต้ก็หลบหนีไปเสียแล้ว ยังดีที่ยาจกผู้หนึ่งได้ช่วยนางจากโจรป่าไว้ แต่ด้วยความที่กลัวตายจึงเอาทองห้าสิบตำลึงของยาจกหนุ่มส่งให้โจรแลกชีวิต แล้วนางต้องชดใช้หนีบุญคุณกับลู่ชินเฟิงครั้งนี้ให้หมด "อยากใช้หนีข้าก็เป็นของของข้าเสียสิ"


ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D



เล่มที่คนอื่นอ่าน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

×

ด่วน! รับฟรี 200 เหรียญ

เมื่อเติมเหรียญกำลังใจครั้งแรก


captcha