บ่วงบอดี้การ์ด NC25+

โดย: มิรินทร์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : เปล่ายั่วนะ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงประตูห้องนอนดังขึ้นทำให้วิเวียนงัวเงียตื่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

“โอ๊ยย..ใครมาปลุกตอนนี้เนี่ยฮะ” ร่างเล็กลุกจากเตียงแล้วรีบตรงดิ่งไปที่ประตูทันที ขอดูหน้าคนที่มาปลุกแต่เช้าซักทีเถอะ ฉันจะด่าให้ เธอคิดในใจ

“ใครสั่งใครสอนให้มาปลุกตอนเช้าขนาดนี้! นี่มันพึ่งเจ็ดโมงเช้าเองนะ” เปิดประตูออกยังไม่ทันดูหน้าเธอก็ใส่เต็มที่ ซึ่งปรากฏว่าเป็นบอดี้การ์ดหนุ่มคู่กายนั่นเอง

“คุณลืมไปแล้วหรอครับว่าวันนี้มีนัดอะไร”

“ไม่ลืมย่ะ แต่มันต้องเช้าขนาดนี้เลยรึไง...” หญิงสาวเสียงอ่อนลง ไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงหรือลองดีกับชายหนุ่มมากนักเพราะรู้ว่าบทลงโทษนั่นช่างเร่าร้อน อืม..แค่คิดก็เสียวแล้ว กรี๊ดดดยัยวิเวียนเธอคิดอะไรอยู่ เธอพยายามไม่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นอีกแต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อทุกสัมผัสมันช่างตราตรึง คิดถึงทีไรร่องเล็กเป็นต้องขับน้ำหวานออกมาจนเปียกเยิ้มทุกที

“เอาเป็นว่าผมให้เวลาคุณหนึ่งชั่วโมงไปอาบน้ำแต่งตัว”

“ชั่วโมงเดียว! จะบ้าหรอ...แค่อาบน้ำก็หมดเวลาแล้วย่ะ”

“ให้ผมช่วยอาบมั้ยล่ะครับ เผื่อมันจะเร็วขึ้น แต่บางทีอาจจะยิ่งนานก็ได้ เพราะว่า...” ชายหนุ่มโน้มตัวไปกระซิบที่ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวแล้วกดจูบหนักๆลงไปหนึ่งที ทำเอาเธอขนลุกซู่

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! นายนี่มัน...” ชั่วโมงเดียวก็ชั่วโมงเดียว เธอยกมือทุบอกกว้างด้วยความหมั่นไส้ ได้ทีแล้วเอาใหญ่เชียวนะ คอยดูนะเธอจะยั่วให้ยิ่งกว่านี้เอาให้ลงแดงตายไปเลย แต่ไม่ได้แอ้มเธอหรอก หญิงสาวคิดอย่างมาดมั่นแล้วรีบไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เธอมีนัดไปเปิดตัวทีโรงแรมในฐานะลูกสาวของท่านประธาน ต่อไปนี้เธอจะเข้ามาช่วยงานที่นี่ ใช่ว่าจะอยากทำนักแต่เพราะมารดาขอร้องเอาไว้ เธอไม่ได้อยากยุ่งเกี่ยวหรือมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับธุรกิจของผู้เป็นบิดา ทรัพย์สมบัติและมรดกมากมายเธอก็ไม่ต้องการ

“ขอบคุณทุกคนที่มาพร้อมหน้าพร้อมตากันวันนี้ ผมมีเรื่องจะแจ้งให้คณะผู้บริหารทุกท่านทราบว่าต่อไปนี้ วิเวียน ไวท์ลีย์ ลูกสาวคนเดียวของผมจะเข้ามาช่วยงานที่โรงแรมแห่งนี้” เมื่อบิดาของเธอกล่าวจบ บอร์ดบริหารทุกคนก็ปรบมือต้อนรับเธอ ผู้ถือหุ้นรวมไปถึงผู้บริหารและบุคลากรในเครือเชอร์ราตันหลายคนทราบดีว่าคุณโทนี่ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่และควบตำแหน่งประธานบริหารมีบุตรสาวหนึ่งคน แต่แทบไม่เคยมีใครเห็นหน้า นี่เป็นการเปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกในฐานะผู้สืบทอดกิจการ

“โอ๊ยย..” หญิงสาวร้องออกมาเบาๆ เธอนั่งเฉยไม่ยอมลุกขึ้นทักทายผู้หลักผู้ใหญ่ในห้องประชุมจนบิดาต้องหยิกแขนเธอแรงๆ จึงยอมลุก

“อย่าทำให้ฉันขายหน้า..” คุณโทนี่กระซิบด้วยความโมโห

“เอ่ออ..สวัสดีค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ให้ตายสินี่มันไม่ใช่ตัวเธอเลย ผู้เป็นพ่อยัดเยียดตำแหน่งผู้สืบทอดกิจการให้เธอโดยไม่ถามเธอซักคำ คุณแม่ก็นะ...ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องยอมคุณพ่อทุกอย่าง ทั้งๆที่ทำให้ท่านเจ็บปวดมาตลอด

เมื่อห้องประชุมเปิดวิดีโอแนะนำบริษัทให้กับเธอพร้อมเหล่าผู้บริหาร หญิงสาวก็หาได้สนใจ เธอนึกสนุกอย่างจะแกล้งคนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ตรงข้ามตน เธอยกเท้าใต้โต๊ะขึ้นเขี่ยเบาๆที่เป้ากางเกงของชายหนุ่มพร้อมทำสีหน้ายั่วยวน มันพองตัวขึ้นทันทีเธอสัมผัสได้ นึกขำอยู่ในใจที่เห็นหน้านิ่งๆแต่จุดติดไวเหลือเกิน ส่วนเธอเองตอนนี้รู้สึกว่าแพนตี้บางเบากำลังเปียกแฉะ มาร์ลอนต้องอดทนเป็นอย่างมากเพราะเธอใช้เท้าลูบไล้ที่ท่อนลำใต้กางเกงเขาตลอดเวลาที่อยู่ในห้องประชุม เตือนครั้งที่หนึ่งไม่ได้ผล ครั้งนี้เขาคงต้องเอาจริง ชายหนุ่มคิด

เมื่อจบการประชุมคุณโทนี่ก็กำชับให้ควบคุมพฤติกรรมหญิงสาวอย่างเข้มงวด ตัวเขาเองรู้ดีว่าที่จริงบุตรสาวของตนไม่ใช่คนไม่เอาไหนแต่ที่เธอแสดงพฤติกรรมแบบนี้ออกมาเพราะเธอเพียงต้องการประชดและต่อต้านเขาเท่านั้น

“มาร์ลอน..ยังไงฉันก็ฝากวิเวียนด้วยนะ ฉันไว้ใจนายเหมือนที่ไว้ใจพ่อของนาย” ท่านพูดกำชับ บิดาของชายหนุ่มเป็นอดีตมือขวาที่โทนี่ไว้ใจมากที่สุด แต่ก็ต้องจบชีวิตลงเพราะช่วยเขาเอาไว้ มาร์ลอนจึงเข้ามาสานต่องานของบิดาแต่ต่างกันก็ตรงมาทำหน้าที่บอดี้การ์ดให้คุณหนูของตระกูล

“ครับท่าน..”

เมื่อวิเวียนก้าวออกจากห้องประชุมก็รีบเดินหนีชายหนุ่มทันที สายตาเขาน่ากลัวเหลือเกินตอนจ้องมาที่เธอ ก็เธอเล่นยั่วเขาซะขนาดนั้น

“จะรีบไปไหนครับ..” เขาก้าวตามมาติดๆก่อนจะรั้งแขนเธอไว้แล้วลากเข้าห้องน้ำทันที ชั้นนี้เป็นชั้นของผู้บริหารระดับสูงจึงไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่นัก

“นี่นาย! ปล่อยนะ..” หญิงสาวพยายามแกะมือเขาออกจากแขน แต่แรงเธอก็สู้แรงเขาไม่ได้ ชายหนุ่มลากเธอเข้ามาก่อนจะปิดประตูล็อกไว้อย่างดีกันคนเข้ามาเพราะเขากำลังจะ ‘เอา’ จริง

“ทำไมไม่เก่งเหมือนตอนยั่วผมล่ะ..” เขายกร่างเธอขึ้นไปไว้บนเคาท์เตอร์ล่างหน้าก่อนจะโน้มหน้าไปใกล้ๆ

“ใครยั่วนาย..ฉันเปล่ายั่วนะ” สายตาเธอตอนนี้เหมือนลูกกวางน้อย ไม่หลงเหลือคราบคนชอบท้าทายในดวงตา

“ใครยั่วก็ไม่รู้สิครับ แต่ที่รู้ๆคนๆนั้นกำลังแฉะ” ว่าจบเขาก็ถกกระโปรงเธอขึ้นไปไว้ตรงเอวก่อนจะลูบไล้โหนกนูนสาวที่ตอนนี้เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำหล่อลื่น

“ถ้าอยากก็บอกกันตรงๆผมอาสา “อึ๊บ” คุณเอง”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากติดตามด้วยนะคะ"

มิรินทร์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha