บ่วงบอดี้การ์ด NC25+

โดย: มิรินทร์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 18 : ทายา (มาร์ลอนสไตล์)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


“ทานอะไรซักหน่อยนะครับจะได้ทานยา” มาร์ลอนพูดกับร่างเล็กที่เอาแต่นอนตะแคงหันหลังให้ตน เขารู้เธอตื่นแล้ว ชายหนุ่มลงมือทำอาหารเองกับมือแม้จะไม่เคยทำมาก่อนแต่ก็ต้องทำเพราะร่างเล็กมีอาการไข้กลับจึงต้องทานอาหารก่อนทานยา

วิเวียนยังคงนอนนิ่ง แม้จะทรมานจากพิษไข้และอาการเจ็บระบมจากส่วนล่างมากแค่ไหนก็ไม่ต้องการการดูแลจากเขา เธอไม่เข้าใจจริงๆว่าเขาจะทำเป็นห่วงใยเธอทำไม ทำไมไม่ปล่อยให้ตายๆไปซะ เมื่อคิดดังนี้น้ำตาที่พึ่งหยุดไหลก็หลั่งรินออกมาอีกครั้ง

ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆก่อนจะลุกเดินออกไปจากห้อง หญิงสาวคิดว่าเขาออกไปแล้วจริงๆจึงยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลเพราะความเจ็บที่เขาฝากเอาไว้ แต่เมื่อหันมาก็พบว่าเขายืนอยู่ไม่ได้ไปไหน มาร์ลอนยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินมานั่งใกล้ๆอีกครั้ง

“ยังเจ็บอยู่หรอครับ...”

เงียบ...

“ผมขอดูหน่อยนะว่าเป็นแผลหรือเปล่า” ชายหนุ่มทำท่าจะดึงผ้าห่มออกหญิงสาวจึงยึดมันไว้แน่นพร้อมส่งสายตาไม่พอใจให้เขา

“ถ้าคุณยังดื้อผมจะ...จะทำแบบเมื่อคืน” ชายหนุ่มแกล้งขู่

“ไอคนเลว...” ดวงตาสวยเอ่อคลอไปด้วยม่านน้ำตาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

มาร์ลอนไม่โต้ตอบอะไร เขาจับร่างเล็กเอนกายลงก่อนจะเลิกชุดนอนขึ้นจากนั้นจับขาเรียวอ้าออกเล็กน้อยเพื่อดูอาการบริเวณกลางกาย

วิเวียนรู้สึกเขินอายเป็นอย่างมากถึงแม้เขาจะเชยชมร่างกายนี้มาแล้วแต่ก็ไม่เคยเปิดเปลือยกลางวันแสกๆแบบนี้มาก่อน ความเป็นหญิงบวมแดงนิดหน่อยแต่ไม่การฉีกขาดชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปหยิบยาที่เตรียมไว้เพื่อทาให้หญิงสาว

“อ๊ะ!..” ร่างเล็กสะดุ้งเนื่องจากเขาป้ายยาลงบนกลีบแคมสวยโดยไม่บอกกล่าว ชายหนุ่มถึงกับต้องกลืนน้ำลายเพราะภาพตรงหน้า เธอไม่สบาย...ท่องไว้ มาร์ลอนคิดในใจ

“เบาๆ..จะเจ็บนะะ” เสียงหวานแหบพร่า ทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน แต่ไม่นาน จากเสียงร้องก็กลายเป็นเสียงครางเพราะชายหนุ่มก้มลงใช้ปลายลิ้นละเลงยาไปทั่วกลีบแคม

“อื้อ...ทะ..ทำอะไรอะ” มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนแน่นก่อนจะพยายามชันตัวขึ้นเพื่อดูว่าเขาทำอะไรกับส่วนนั้นของตนมันถึงได้เสียวขนาดนี้ ภาพที่หญิงสาวเห็นคือเขากำลังใช้ลิ้นลากขึ้นลงส่วนนั้นอย่างอ่อนโยนราวต้องการจะปลอบประโลมที่ทำเธอเจ็บเมื่อคืน

“พอแล้วว...อ๊าาา”

“มาร์ลอน...ยะหยุดเดี๋ยวนี้นะ..” วิเวียนสั่งให้เขาหยุด หากเขาทำต่อไปอีกนิดเธอต้องกลั้นมันไม่ไหวแน่ๆ

“อ๊ะ!...ไม่ไหวแล้วว”

“กรี๊ดดดดดดด...” ในที่สุดชายหนุ่มก็ส่งหญิงสาวขึ้นสวรรค์ ร่างบางเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ตาสวยที่เคยมองเขาอย่างโกรธเคืองบัดนี้หลับพริ้มราวกับได้รับความสุขมหาศาล ลิ้นร้ายปาดเลียน้ำหวานที่หลั่งออกมาจนหมดเกลี้ยงทุกหยาดหยด

ชายหนุ่มขยับตัวขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับร่างเล็ก กังขังเธอไว้ด้วยแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างสวยงาม เมื่อหญิงสาวลืมตาขึ้นจึงตกใจเพราะใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ แถมเขายังจ้องมองราวกับจะ...จะกลืนกินเธอ...

“จะทำอะไรอีก...คนเลว!” หญิงสาวเบือนหน้าหลบสายตาที่จ้องเธอไม่กระพริบ มือเล็กยกขึ้นมาดันหน้าอกเขาเอาไว้

“คำก็เลวสองคำก็เลว แต่คุณหนูก็ต้องการคนเลวคนนี้ไม่ใช่เหรอครับ...” ชายหนุ่มลอยหน้าลอยตาพูดอย่างน่าหมั่นไส้

“ใครต้องการคุณ! ไอคนเลวๆๆๆๆๆๆ อุ๊ป!...” มาร์ลอนปิดปากเล็กด้วยริมฝีปากของตน แค่เขาบดจูบอย่างนุ่มนวลหญิงสาวก็เคลิ้มตาม สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่สุดท้ายเขาก็ถอนจูบออกอย่างแสนเสียดายแต่ยังไม่วายไล้เลียปากเล็กๆที่ชอบด่าเขาอีกครั้ง

“ทานซุปดีกว่าครับ ผมทำเองเลยนะ” ชายหนุ่มขยับตัวออกก่อนจะหยิบถ้วยซุปมาป้อนหญิงสาว

“ฉันทานเองได้ค่ะ”

“แต่ผมอยากป้อน...”

“อยากป้อนก็ไปป้อนคนของคุณสิคะ”

“ก็อยู่ตรงหน้านี่ไงครับ” หญิงสาวเขินจนหน้าแดงแต่ก็ต้องพยายามเก็บอาการแล้วยอมให้เขาป้อนแต่โดยดี โกรธตัวเองไม่น้อยแค่เขาพูดคำหวานใส่ก็พลอยใจอ่อนง่ายๆ ความโกรธที่เคยมีให้เขามลายหายไปทันที

"เป็นไงอร่อยมั้ยครับ"

"ไม่เลยซักนิดค่ะ" หญิงสาวเลือกที่จะโกหกทั้งที่ความจริงมันรสชาติดีเลยทีเดียว

“ทานยานะครับ...” หญิงสาวทำตามที่เขาสั่งทุกอย่างจนเรียบร้อย แต่ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนพักก็ได้เอ่ยอะไรบางอย่างออกมา

“มาร์ลอนคะ...”

“ครับ...”

“กลับมะ!...” ชายหนุ่มใช้นิ้วแตะริมฝีปากบางเป็นเชิงห้ามไม่ให้เธอพูดต่อ เพียงแค่สบตาเขาก็รู้ว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

“เลิกพูดถึงมันเถอะครับ...” เพียงเขาพูดแค่นี้ ม่านน้ำตาก็ไหลออกมาเอ่อคลอเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ หญิงสาวก้มหน้าซ่อนน้ำตาอย่างคนผิดหวัง คงไม่มีวันนั้นอีกแล้ว...

“ผมจะไม่มีวันทำให้คุณหนูเสียใจอีก...” ชายหนุ่มเชยคางหญิงสาวขึ้นก่อนจะพูดในสิ่งที่ตนต้องการจะบอก

“ผมสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่มีวันทิ้งคุณหนู...อย่าคิดมากเลยนะครับ” กล่าวจบเขาก็ประทับริมฝีปากบนหน้าผากสวย วิเวียนเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“หมายความคุณจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมใช่มั้ยคะ...”

เขาไม่ตอบแต่รั้งร่างบางเข้ามากอด เขาไม่อยากพูดว่าทุกอยางจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่เขาจะรักจะทะนุถนอมเธอมากกว่าเดิมต่างหาก

“การกระทำสำคัญกว่าคำพูด...ขอแค่วิเวียนเชื่อใจผม” สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้หญิงสาวยิ้มออกมาทั้งน้ำตาก่อนจะกอดตอบเขาแน่น จะขอทำตามหัวใจตัวเองอีกสักครั้ง...



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากติดตามด้วยนะคะ"

มิรินทร์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha