บ่วงบอดี้การ์ด NC25+

โดย: มิรินทร์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 41 : Special chapter 1: ครอบครัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


หญิงสาวท้องแก่ใกล้คลอดนั่งถักถุงมือคู่น้อยๆสำหรับสมาชิกใหม่ที่กำลังจะมาเกิดในอีกไม่ช้า ใบหน้าสวยมีแต่รอยยิ้มสดใสนับตั้งแต่การกลับมาของบุคคลที่เป็นพ่อของลูก หลังจากงานแต่งงานเล็กๆระหว่างเขาและเธอเสร็จสิ้นทั้งคู่ก็เดินหน้าผลิตทายาททันที และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเพียงแค่นี้เมื่อสามีสุดที่รักอยากมีลูกหลายๆคนเพื่อเติมเต็มครอบครัวน้อยๆของเขาให้มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

“ใกล้จะเจอกันแล้วนะคะลูกแม่...” ไลลาไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน อยากเห็นหน้าเขาเร็วๆ จะเหมือนพ่อหรือเหมือนแม่กันนะ มือเรียวเล็กลูบไล้หน้าท้องโตด้วยความรัก

“มานั่งทำอะไรตรงนี้ครับ...” ชาร์คเดินตามหาหญิงสาวไปทั่วจนกระทั่งมาเจอเมียตัวน้อยนั่งอยู่ในสวน ร่างสูงสวมกอดจากด้านหลังก่อนจะหอมแก้มนุ่มๆด้วยความคิดถึง

“กลับมาแล้วหรอคะ...ไลลามานั่งรับลมแล้วก็ถักถุงมือให้ลูกค่ะ...” หญิงสาวยิ้มพร้อมจุ๊บแก้มของสามีกลับ เป็นข้อตกลงระหว่างเขาและเธอว่าจะต้องจุ๊บกันทุกครั้งก่อนออกไปทำงานและเมื่อกลับมาบ้าน

“คิดถึงเมียจัง...คิดถึงลูกด้วย” ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งข้างหญิงสาวก่อนจะทักทายสิ่งมีชีวิตในท้องของเธอ

“คิดถึงคุณชาร์คเหมือนกันค่ะ...” ไลลาเอนซบหน้าอกของสามี คงเป็นอารมณ์คนท้องที่อยากอยู่ใกล้เขาตลอดเวลา ไม่อยากห่างแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากแต่งงานไลลาก็ย้ายออกมาอยู่กับชาร์ค ซึ่งเขาก็กลับไปทำงานให้เจ้านายอย่างคุณมาร์ลอนเหมือนเดิม ส่วนเธอชายหนุ่มกลับไม่ยอมให้ทำอะไรเลยเพราะกลัวเธอเหนื่อย

“เหงามั้ย...พรุ่งนี้ฉันไม่ไปทำงานก็ได้นะ” เขารู้ว่าหญิงสาวเหงาแค่ไหนที่ต้องอยู่บ้านกับคนรับใช้สองคน ใจจริงเขาสามารถหยุดมาดูแลเธอได้เพราะมาร์ลอนก็ประสงค์ให้เขาทำอย่างนั้นอยู่แล้ว แต่เป็นเมียตัวน้อยคนนี้ที่ไม่ต้องการให้เขาทำอย่างนั้น

“ไม่เหงาค่ะ...แค่คิดถึงคุณมากไปแค่นั้นเอง”

“ขี้อ้อนจังเมียคุณชาร์ค...”

“ไม่ดีเหรอคะ...หรือคุณชาร์คเบื่อไลลาแล้ว” หญิงสาวตวัดสายตามองเขาอย่างตัดพ้อ ก็เธอคิดถึงเขานี่นา เธออยากจะกอดเขาไว้ตลอดเพื่อชดเชยช่วงเวลาสี่ปีที่เขาหายไป

“ฉันไม่มีทางเบื่อไลลา มีแต่จะรักมากขึ้นทุกวันรู้มั้ย อย่าร้องไห้สิครับ...” มือหนาเอื้อมไปเช็ดน้ำใสๆบนใบหน้าสวย นี่คงเป็นอีกข้อหนึ่งของคนท้องที่อารมณ์จะอ่อนไหวเป็นพิเศษ

“จริงๆนะคะ...”

“คุณชาร์คเคยหลอกไลลาด้วยหรอ”

“เคยสิ...ตอนนั้นไงคะ...อุ๊บ” หญิงสาวเผลอคิดไปถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนตอนที่เธอเป็นเพียงเด็กสาวอายุ 19 แต่กลับเสียพรหมจรรย์ให้มือขวาจอมเจ้าเล่ห์ที่แก่กว่าตนถึงสิบปี

“ตอนไหนหืม...” เขารั้งเธอเข้ามากอดอีกครั้ง เห็นหน้าแดงๆของเธอแล้วอดใจไม่ไหวทุกที

“ปะ...เปล่าค่ะ...”

“ใช่ตอนนั้นมั้ย...ตอนที่ไลลามาที่ห้องคุณชาร์คแล้วจากนั้นก็ร้องครวญครางทั้งคืน” เขาซุกไซ้เนินอกอวบตรงหน้า แค่คิดถึงเรื่องอย่างว่าอารมณ์ปรารถนาก็ลุกโชน

“ฮือออ...หยุดพุดเลยนะคนบ้า!” เธอพยายามเอียงตัวหนีแต่ด้วยขนาดท้องที่ใหญ่ทำให้จะขยับแต่ละทีช่างลำบาก

“จะไปไหนครับ...มานี่ก่อน คุณชาร์คพูดไม่จริงตรงไหน ตอนนั้นไลลายังเด็ก ไม่ร้อนแรงเหมือนทุกวันนี้ที่ของคุณชาร์คแทบหักเวลาไลลา...”

“กรี๊ดดดดคนหื่นกาม! ไลลาไม่เคยทำแบบนั้นนะ...” หญิงสาวต้องปิดปากเขาเอาไว้กลัวเขาจะพ่นเรื่องน่าอายของตนออกมา ใบหน้าเล็กแดงจัดถึงเธอจะทำอย่างนั้นจริงๆแต่ตอนนั้นอารมณ์สวาทมันครอบงำนี่นา

“ทำแบบไหนครับคุณชาร์คยังไม่ทันพูดเลย...” เขายิ้มเจ้าเล่ห์

“ไลลารู้คุณชาร์คจะพูดอะไร...ไม่ต้องเลยนะคะ คนแก่! คนบ้า!” เธอทุบอกกว้างเบาๆ

“แก่ที่ไหนฉันพึ่งสามสิบกว่าเองนะไลลา”

“คนแก่หื่นกาม!”

“แก่แต่มีแรงทำลูกอีกเยอะ เตรียมตัวไว้ดีๆนะ...เพราะฉันจะทำทุกวัน วันละหลายๆรอบจนเธอลงจากเตียงไม่ไหวเลย”

“ใครจะลงไม่ไหวกันแน่คะ...” ไลลาพูดทีเล่นทีจริง เพราะตอนนี้เขาทำให้เธอกลายร่างเป็นผู้หญิงร้อนแรงไปแล้ว เธอมั่นใจว่าเรื่องนั้นเธอไม่แพ้เขาเช่นกัน

“เรามาพิสูจน์กันเลยมั้ย...” ฉันอยากทักทายลูกอยู่พอดี เขากล่าวจบก็ก้มลงซุกไซ้คนตัวเล็ก อะไรๆตอนนี้มันก็แข็งไปหมด ยิ่งช่วงหลังชายหนุ่มต้องลดการมีเซ็กส์ลงเพราะหญิงสาวท้องอยู่ จะทำบ่อยเหมือนแต่ก่อนไม่ได้

“อ๊าาา....ไม่เอาค่ะ ไลลากลัวลูกเจ็บ อ๊ะ!” ร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อยเมื่ออยู่ดีๆก็เกิดอาการปวดหน่วงในท้องขึ้นมา

“เป็นอะไรไลลา...” เขารีบเด้งตัวขึ้นก่อนจะสำรวจร่างตรงหน้า

“ไลลาเจ็บท้องค่ะคุณชาร์ค...” สีหน้าไม่สู้ดีของไลลาทำให้ชาร์คกระวนกระวาย หรือเธอจะคลอด

“จะคลอดรึเปล่า...เราไปโรงพยาบาลกันมั้ย”

“คงแค่เจ็บเตือนน่ะค่ะ ไลลาว่ายังไม่ต้องไปดีกว่า” ด้วยอายุครรภ์เพียงแปดเดือนทำให้ไลลาคิดว่ายังไม่ถึงเวลาที่ลูกน้อยจะออกมาลืมตาดูโลก

“แน่ใจนะไลลา...ถ้ามีอาการแปลๆกเมื่อไหร่รีบบอกคุณชาร์คนะครับ”

“ค่ะ...อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ ไลลาไม่เป็นไรจริงๆ...” ชาร์คมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัดทำให้หญิงสาวนึกเอ็นดู สามีเธอเป็นห่วงเธอเสมอ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องน้อยเขาจะต้องรีบพาเธอไปตรวจเช็คกับคุณหมอทุกครั้ง

“ฉันเป็นห่วง...กลัวเธอเจ็บ...”

“ไลลาไม่เป็นไรค่ะ ช่วงนี้คงมีอาการแบบนี้ไปเรื่อยๆจนคลอด อ๊ะ!” อาการปวดหน่วงหนักขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวหน้าซีดเผือด

“ไลลา!”

“คุณชาร์ค ฮึก...น้ำอะไรไม่รู้ค่ะ...ไลลากลัว” ความเปียกชื้นที่กระโปรงทำให้เธอต้องก้มลงไปดูก่อนจะพบว่ามีน้ำใสๆปะปนกับเลือดไหลออกมาจากหว่างขา หญิงสาวปล่อยโฮกลัวว่าลูกในท้องจะเป็นอันตราย

“ฉันจะพาไปโรงพยาบาล...ทำใจดีๆไว้นะไลลา” ชาร์ครีบลุกขึ้นก่อนจะอุ้มเธอไปที่รถพร้อมมุ่งตรงสู่โพงพยาบาลทันที


ไลลาถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ชายหนุ่มนั่งรอด้วยความกระวนกระวาย ก่อนจะมีพยาบาลคนหนึ่งเปิดประตูออกมา

“เธอเป็นยังไงบ้างครับ”

“คุณเป็นสามีของคนไข้รึเปล่าคะ ตอนนี้คนไข้กำลังจะคลอดคุณจะเข้าไปให้กำลังใจเธอมั้ย”

“คลอด...แต่อายุครรภ์เพิ่งจะแปดเดือนเองนะครับ” เขาถามด้วยความกังวล

“คนไข้คลอดก่อนกำหนดค่ะเนื่องจากรกเกาะอยู่ใกล้ปากมดลูกเกินไป แต่ตอนนี้ปากมดลูกเพิ่งเปิดสี่เซนติเมตรคงรออีกสักพัก คุณพ่อจะเข้าไปมั้ยคะ ไปรอที่ห้องคลอดด้านนู้นได้เลยนะคะ”

“เข้าครับ!” ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนชุดก่อนจะไปรอหญิงสาวที่ห้องคลอด


“ฮึก...คุณชาร์ค ไลลากลัว ลูกจะเป็นอะไรมั้ยคะ...” ไลลาปล่อยโฮทันทีที่เขาเข้ามา ชาร์ครีบตรงไปที่เตียงก่อนจะกอดให้กำลังใจหญิงสาว

“ไม่เป็นไรนะ...ลูกต้องไม่เป็นอะไร” ชายหนุ่มน้ำตาซึม เป็นห่วงทั้งแม่และลูกแต่เขสาต้องเข้มแข็งเพื่อคนตัวเล็กที่กำลังจะคลอด

“เจ็บมั้ยครับ ทนนิดนึงนะ...เดี๋ยวเราก็เห็นหน้าลูกแล้ว”

“เจ็บค่ะ...ฮึก แต่ไลลาทนได้ ไลลาเป็นห่วงลูก ฮือคุณชาร์ค…”

“ฉันจะอยู่ข้างๆเธอนะ ลูกต้องเราต้องแข็งแรง...” เขาจับมือเธอเอาไว้

หกชั่วโมงผ่านไปปากมดลูกของหญิงสาวก็เปิดออกเพียงพอสำหรับการให้กำเนิดทารก ไลลานอนร้องไห้อยู่บนเตียงโดยมีเขาเคียงข้าง ชาร์คไม่ปล่อยมือหญิงสาว เขาเกาะกุมไว้ตลอด อาการปวดมากขึ้นจนเธอแทบทนไม่ไหวแต่กระนั้นก็กัดฟันสู้

“ฉันอยู่ตรงนี้นะคนดี...” เขาจูบหน้าผากที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ

เมื่อเสียงจากคุณหมอสั่งให้เธอเบ่งหญิงสาวก็เริ่มเบ่ง เนื้อตัวเธอสั่นเกร็ง มือกำแน่น พยายามอยู่หลายนาทีจนกระทั่ง...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด...” ไลลากลั้นใจเบ่งเฮือกสุดท้ายก่อนทารกน้อยจะออกมาสู่โลกภายนอก เสียงร้องของลูกทำให้หญิงสาวยิ้มออกมา แม้จะอ่อนเพลียสักแต่ไหนเธอก็อยากจะเห็นหน้าลูกก่อน

“ลูกของเรา...” ชาร์คอุ้มเด็กน้อยเพศชายมาวางไว้ที่อกหญิงสาว น้ำตาแห่งความปิติของทั้งคู่ไหลออกมา

“ลูก...ฮึก ลูกน่ารักจังเลยค่ะคุณชาร์ค...” เสียงแผ่วเบาพยายามเอ่ย เด็กน้อยหน้าตาน่ารักตั้งแต่ออกจากท้อง คนเป็นแม่หายเจ็บเป็นปลิดทิ้งทันทีที่เห็นหน้าลูก

“เด็กปลอดภัยดีนะคะ เดี๋ยวเราต้องพาเขาไปที่ห้องเด็กทารกแล้ว เชิญคุณพ่อก่อนนะคะเดี๋ยวต้องเย็บแผลให้คุณแม่” คนเป็นพ่อแม่โล่งใจที่ลุกของตนปลอดภัยและแข็งแรงดี จากนั้นหญิงสาวก็สลบไปด้วยความอ่อนเพลีย


3 เดือนถัดมา

เด็กน้อยเพศชายนามว่าฟลินน์นอนมองพ่อกับแม่ด้วยแววตาใสแป๋ว ชาร์คและไลลาเห่อลูกอย่างมาก ชายหนุ่มไม่ยอมไปทำงานเพราะอยากช่วยหญิงสาวเลี้ยงลูก ไลลาไม่อยากจ้างพี่เลี้ยงเพราะอยากให้เด็กน้อยได้รับความอบอุ่นจากเธอมากที่สุด คุณพ่อคุณแม่มือใหม่พาลูกน้อยออกมาสูดอากาศธรรมชาติ ลูกของเธอเป็นเด็กอารมณ์ดีและเลี้ยงง่ายทำให้เธอไม่เหนื่อยมากนัก ไลลาอุ้มลูกน้อยไว้ในแขนส่วนผู้เป็นพ่อก็คอยคุยกับลูก

“น้องฟลินน์อยากมีน้องมั้ยครับ...”

“คุณชาร์คคนบ้า...ถามลูกแบบนี้ได้ยังไงคะ...” หญิงสาวตีแขนเขา คนเจ้าเล่ห์ที่คอยแต่จะทำลูกกับเธอทั้งที่น้องฟลินน์เพิ่งจะสามเดือนไปไม่นาน

“ดูสิลูกยังบอกเลยว่าอยากมีน้อง” เด็กน้อยหัวเราะชอบใจที่คนเป็นพ่อคุยเล่นด้วยจนเขาเอาไปโมเม

“ตอนนี้ไลลาอาจจะท้องแล้วก็ได้...คุณชาร์คเล่นไม่ให้ไลลาพักเลย” หญิงสาวบอกอย่างแง่งอน

“ฉันอยากมีลูกเยอะๆ...อยากสร้างครอบครัวของเราให้อบอุ่น”

หญิงสาวมองผู้เป็นสามีด้วยความซึ้งใจ เธอเองก็อยากมีครอบครัวอบอุ่นแบบที่เขาว่าเพื่อเติมเต็มชีวิตวัยเด็ก

“ค่ะไลลาก็อยากมี...” ไม่มีคำไหนบรรยายความสุขของเธอตอนนี้ได้ เมื่อกลายเป็นครอบครัวที่ไม่ได้มีเพียงสามีและภรรยาแต่มีลูกน้อยเป็นสายใยระหว่างทั้งสอง

“ฉันรักเธอนะไลลา...” เขาโอบหญิงสาวที่มีลูกน้อยอยู่บนตัก

“ขอบคุณที่รักไลลานะคะ ขอบคุณที่ทำให้ไลลาสัมผัสความรู้สึกของคำว่าครอบครัว...”

“ฉันโชคดีจังที่มีเธอเป็นแม่ของลูก...ขอบคุณที่เธอวันนั้นเธอรอฉันนะ พ่อรักลูกด้วยนะครับ...” เขากล่าวน้ำเสียงอบอุ่นกับร่างน้อยๆบนตักก่อนจะกระชับร่างหญิงสาวเข้ามาอีกแล้วพูดกับลูกน้อย

“ไลลารักคุณนี่คะ ต่อให้ทั้งชีวิตไลลาก็จะรอ...”

“ขอโทษสำหรับช่วงเวลาที่แสนทรมานนั้น ต่อไปนี้ฉันจะชดเชยทั้งหมดให้เธอ...”

เขาคิดไม่ผิดที่อดทนต่อสู่กับการสูญเสียครั้งนั้น เธอเองก็เช่นกัน คิดไม่ผิดที่เลือกรอคอยเขา จนในที่สุดเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปก็เหลือเพียงความสุขและคำว่าครอบครัว และจะเป็นแบบนี้ตราบนานเท่านาน

“รักเธอเหลือเกิน...ไลลาของฉัน”



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากติดตามด้วยนะคะ"

มิรินทร์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha