บ่วงบอดี้การ์ด NC25+

โดย: มิรินทร์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 42 : Special chapter 2: ผลิตลูก


ตอนที่แล้ว


เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยวัยกำลังเจรจาเรียกรอยยิ้มจากคนรอบข้างได้อย่างดี เอลี่ดูจะสนใจทารกน้อยวัยแรกเกิดในอ้อมแขนของไลลาเป็นพิเศษ หนูน้อยพยายามจะขออุ้มน้องจากผู้เป็นแม่แต่ก็ต้องถูกห้ามเอาไว้เพราะเกรงว่าจะเกิดอันตรายกับเด็กวัยเพียง 5 เดือน

“หม่ามี๊ขาน้องเอลี่อยากอุ้มน้องฟลินน์ค่ะ...”

“ยังอุ้มตอนนี้ไม่ได้นะคะต้องรอให้โตก่อน” วิเวียนปรามลูกสาวที่เริ่มงอแง วันนี้เธอและมาร์ลอนแวะมาเยี่ยมไลลากับชาร์คที่บ้านของทั้งคู่ บรรยากาศเป็นไปอย่างอบอุ่น เธอดีใจกับไลลาด้วยจริงๆที่ในที่สุดก็มีความสุขเสียที หลังจากทุกข์ทรมานใจมากว่า 4 ปี

“งั้นน้องเอลี่จุ๊บแก้มน้องได้มั้ยคะพี่ไลลา...น้องน่ารัก น้องเอลี่รักน้องค่ะ”

“ได้สิคะ...” ไลลากล่าวอมยิ้ม เอ็นดูบุตรสาวของผู้เป็นอดีตเจ้านายที่ตนเคยทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงและเพื่อนเล่นของหนูน้อยมาก่อน

ทุกสายตาจับจ้องอากัปกิริยาของเด็กสาวที่เห่อน้องเอามากๆ คงเพราะหนูน้อยไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นเหมือนเด็กคนอื่นจึงโหยหาความรู้สึกนี้เป็นพิเศษ ส่วนคนเป็นพ่อก็นั่งยิ้มน้อยๆกับภาพตรงหน้า คงถึงเวลาแล้วที่ต้องมีน้องให้เอลี่ มาร์ลอนกระชับร่างภรรยาเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบบางอย่างข้างหูของหญิงสาว

“ผมว่าเราควรมีอีกสักคนนะ...”

“อะไรเหรอคะ...” วิเวียนไม่เข้าใจจึงเอ่ยถาม

“ก็ลูกไงครับ...น้องเอลี่คงเหงาแย่ เราควรหาเพื่อนให้ลูกนะ...คืนนี้ทำเลยละกัน” หญิงสาวหันไปจ้องใบหน้าที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ แต่ถึงกระนั้นก็รักเขาไม่เปลี่ยนแปลง ความรู้สึกที่มีต่อเขาเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด

“คนบ้า...พูดอะไรตรงนี้คะ เดี๋ยวชาร์คกับไลลาก็ได้ยินเอาหรอก”

“ไม่เห็นต้องอายเลย มันเป็นเรื่องธรรมชาติของผัวเมีย ไม่รู้แหละคืนนี้ผมจะจัดหนักเอาให้ติดให้ได้...” เขายังไม่หยุดกล่าวเรื่องหน้าอายจนวิเวียนต้องทุบอกกว้างนั่นเบาๆ

“คนลามก...” หญิงสาวมีอาการเขินจึงต้องผลักเขาออกเกรงว่าเจ้าของบ้านที่ตนมาเยือนจะสังเกตเข้า แต่มันคงไม่ทัน

“อะแฮ่ม...เจ้านายผมนี่ไม่เบานะครับ...” ชาร์คที่เงียบมานานเอ่ยแซว

“ฉันไม่ยอมน้อยหน้านายหรอกนะชาร์ค...จะจัดอีกสักสามคน” เขากล่าวกับชาร์คแต่สายตายังคงจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยที่กำลังแดงจัดเพื่อเฝ้าดูปฏิกิริยาของคนที่เรียกว่าเมีย

“นี่มาร์ลอนคะ...คุณถามวิเวียนรึยัง...” วิเวียนกล่าวพลางขำกับความมั่นใจของผู้เป็นสามี

“คุณไม่สงสารลูกหรอครับ น้องเอลี่อยากมีน้องแย่แล้ว...ใช่มั้ยครับลูก” ท้ายประโยคเขาหันไปถามบุตรสาวซึ่งหนูน้อยก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีราวกับเตี๊ยวกับผู้เป็นพ่อไว้แล้ว

“ใช่ค่ะปะป๊า น้องเอลี่อยากมีน้อง หม่ามี๊ขา...มีน้องนะคะ” น้องเอลี่รีบอ้อนผู้เป็นแม่ทันที วิเวียนมองหน้าสองพ่อลูกแล้วได้แต่ส่ายหน้าในความเจ้าเล่ห์เหมือนกันไม่มีผิด ลึกๆแล้วเธอก็รู้ว่าลูกคงเหงา อยากมีเพื่อนเยอะๆเหมือนเด็กวัยเดียวกัน แต่ติดที่เธอต้องบินตามมาร์ลอนไปต่างประเทศอยู่บ่อยๆเวลาเขามีประชุม ซึ่งแต่ละครั้งก็กินเวลาหลายสัปดาห์ทำให้ต้องเอาลูกไปด้วย น้องเอลี่จึงไม่มีเพื่อนที่นี่เท่าไหร่นัก

“หม่ามี๊...น้องเอลี่เหงา...” เด็กน้อยไม่เคยพูดโกหกข้อนี้วิเวียนทราบดี หญิงสาวมองหน้าลูกก็แทบใจอ่อน ความตั้งใจในอดีตของเธอคือการมีลูกเพียงคนเดียวและทุ่มเทความรักให้เขามากที่สุด ถึงแม้ช่วงเวลาที่น้องเอลี่เพิ่งคลอดเธอจะรู้สึกสนุกสนานและมีความสุขที่ได้เฝ้าดูการเจริญเติบโตของทารกน้อย แต่หากไม่เคยคิดอยากมีหลายๆคน มาวันนี้ใบหน้าจิ้มลิ้มของบุตรสาวที่ช่างอ้อนคงทำให้หญิงสาวเปลี่ยนใจ

“รับปากลูกสิครับ...” มาร์ลอนเร่งเร้า สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องพยักหน้าเบาๆให้ลูกน้อยที่ช่างอ้อน

“เย้ๆๆๆ...น้องเอลี่จะมีน้องแล้วค่ะพี่ไลลา” เด็กสาวดีใจจนตัวโยนจนทุกคนอดยิ้มตามไม่ได้ คนที่ดูจะดีใจกว่าหนูน้อยแต่ยังเก็บอาการเอาไว้คงหนีไม่พ้นผู้เป็นพ่อ

“ผมรักคุณนะครับ...”

“รู้แล้วค่ะ...ไม่ต้องพูดตรงนี้ก็ได้” เธอบอกเขาอย่างเขินอาย

“ก็ผมอยากให้ทุกคนรู้นี่ครับว่าผมรักเมีย แล้วคุณไม่รักผมบ้างหรอ...”

“รักสิคะ วิเวียนไม่เคยไม่รักคุณ...”

“หวานกันจังเลยนะครับ...คุณชาร์คก็รักไลลานะ” ชาร์คอดที่จะแซวคู่ที่กำลังกระซิบกระซาบคำหวานไม่ได้

“อย่าแซวสิคะ ดูสิคุณวิเวียนหน้าแดงแล้ว...” ไลลาก็ช่วยผสมโรง

“ไลลา...เธอก็เป็นกับเขาด้วยหรอ...” วิเวียนหันไปถามไลลาอย่างอายๆ จากนั้นทั้งบ้านก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทุกคน คำว่าครอบครัวมันสุขอย่างนี้นี่เอง วิเวียนคิด...


ช่วงเวลาที่มาร์ลอนรอคอยในที่สุดก็มาถึง เมื่อลูกน้อยของเขาหลับเสียที ชายหนุ่มต้องรอให้หญิงสาวกล่อมลูกหลับสนิทจึงจะปฏิบัติภารกิจกับเธอได้ เพราะหญิงสาวสั่งห้ามทำลุ่มล่ามต่อหน้าลูกเด็ดขาด ชายหนุ่มไม่รอช้าก้าวขึ้นเตียงไปดึงร่างเล็กเข้ามากอด ก่อนจะสูดความหอมจากแก้มใสๆของเธอ

“อื้อ...เหนื่อยมั้ยคะไปทำงาน”

“แค่กลับมาเห็นหน้าคุณกับลูกก็หายเหนื่อยแล้วครับ” ชายหนุ่มเริ่มซุกไว้ร่างนิ่มในอ้อมกอด จนเธอต้องเบี่ยงหนีเพราะกลัวลุกจะตื่นมาเห็น

“จะทำอะไรคะ...ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“ถ้าอาบแล้วอนุญาตให้ทำใช่มั้ย...” เสียงชายหนุ่มเริ่มแหบพร่า มือหนาลูบไล้ไปทั่วร่างเล็กและรับรู้ว่าร่างงามนี้ปราศจากชุดชั้นในใดๆมาขวางกั้นให้รำคาญ

“เคยห้ามได้ด้วยหรอคะ สามีวิเวียนเอาแต่ใจขนาดนี้...” เธอจ้องมองเขาอย่างหลงใหล ใบหน้าคมนี้ทำให้เธอตกหลุมรักเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป

“ผมไม่ได้เอาแต่ใจ เมียสวยขนาดนี้ผมจะทนไหวได้ยังไง...” เต้าสวยที่ขนาดขยายใหญ่ขึ้นหลังจากมีลูกถูกมือหนากอบกุมเคล้นคลึงเบาๆ อารมณ์บางอย่างเริ่มเข้าครอบงำจนหญิงสาวต้องกัดปากด้วยความเสียวซ่าน

“พะ...พอก่อนค่ะ...ไปอาบน้ำก่อน...”

“ตอนนี้และตรงนี้เลยไม่ได้หรอครับ ผมจะไม่ไหวแล้วนะ...”

“ไม่ได้ค่ะ...เดี๋ยวลูกตื่น”

“งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ” แม้จะเป็นเรื่องยากที่ต้องผละออกจากร่างเย้ายวนตอนนี้ แต่เพื่อความสุขที่สุดยอดกว่าเขาต้องจำใจทำมัน วิเวียนช่วยสามีถอดชุดออกมาจนหมดก่อนเขาจะเดินเข้าห้องน้ำไป

“เร็วๆนะคะ...” คนช่างยั่วมิวายกล่าวเสียงเซ็กซี่แกล้งคนเป็นสามี

เมื่อชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จก็ไม่เห็นหญิงสาวอยู่ในห้องแล้วจึงรีบแต่งตัวก่อนจะเดินตามหาทั่วบ้าน เขาไม่เคยรู้สึกว่าบ้านมันใหญ่เกินไปจนกระทั่งตอนนี้ เดินครบทุกห้องก็ไม่พบร่างเล็ก ไหนจะต้องอดทนอดกลั้นกับอารมณ์อยากรักเมีย

‘ถ้าเจอล่ะก็จะจัดให้หนักเลย เขาคิด’

ชายหนุ่มเดินออกมาที่สวนหน้าบ้านเพราะเริ่มเป็นห่วงหญิงสาวจนในที่สุดก็พบว่าเธอออกมานั่งอยู่ตรงนี้

“หาแทบแย่...ทีหลังออกมาบอกผมนะครับ ผมเป็นห่วง...” เขานั่งลงบนผืนหญ้าข้างๆเธอ

“อยากออกมาดูดาวน่ะค่ะ ขอโทษทีทำให้เป็นห่วงนะคะ” วิเวียนเอนซบศีรษะลงบนไหล่หนาของคนข้างๆ

“อารมณ์ไหนครับ เมื่อกี้ยังยั่วผมอยู่เลย...”

“ไม่รู้สิคะ อยู่ดีๆก็คิดถึงเรื่องเก่าๆ...มันเร็วจังเลยนะคะ นับจากวันที่เราเจอกันก็ห้าปีแล้ว...แต่ความรู้สึกที่มีให้คุณยังเหมือนเดิมเมื่อวันนั้น”

“ผมก็เหมือนกันครับ...”

“ตอนนั้นวิเวียนทำตัวเด็กมากๆ เอาแต่ใจสุดๆนึกแล้วก็ตลกนะคะ”

“คุณเปลี่ยนไปมากรู้มั้ยครับ วิเวียนที่ผมเคยรู้จักตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

“เพราะคุณกับลูกไงคะ วิเวียนถึงอยากเป็นคนที่ดีขึ้นทุกๆวัน ขอบคุณนะคะที่เลือกวิเวียน...”

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้รึมั้ยครับ” ไม่ว่าเปล่า ชายหนุ่มดันตัวหญิงสาวเอนลาบลงกับพื้นหญ้า มีเพียงแสงดาวและแสงไฟสลัวคอยส่องสว่าง

“อะไรล่ะคะ...ลองพูดมาสิ เดี๋ยววิเวียนคิดดูก่อน” ถึงแม้จะรู้ว่าเขาจะขออะไรแต่ก็ขอถ่วงเวลาก่อน ที่จริงมันเป็นความต้องการของเธอเองที่อยากเปลี่ยนบรรยากาศเพราะลูกอีกคนจะมาเร็วขึ้น

“ไม่รู้จริงๆเหรอครับ...”

“อืม...ไม่รู้เลยค่ะ”

“งั้นผมขอสาธิตให้คุณดูได้มั้ย แล้วให้คุณตัดสินใจ...” ว่าจบก็ก้มลงซุกไซ้เนินอกขาวที่โผล่พ้นชุดนอนวาบหวิวทันที เม็ดบัวเล็กๆเริ่มชูชันดันเนื้อผ้าจนเขาอดใจไม่ไหวต้องครอบครองมันด้วยริมฝีปาก

“อ๊าาา...คนบ้า อุ๊บ!”  เขาละจากเต้าสวยขึ้นมาบดขยี้ปากเล็กๆนั่น บรรยากาศแปลกใหม่ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของทั้งคู่ ชายหนุ่มถอดชุดนอนของหญิงสาวออกโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว จากนั้นก็เปิดเปลือยร่างของตนเองตามมาติดๆ

“สวย...สวยที่สุด” ดั่งคนละเมอ ภาพเนื้อตัวขาวเด่นต้องแสงจากดวงจันทร์ทำให้แทบทนไม่ไหว อยากจะโจนจ้วงกระแทกกระทั้นร่างเล็กซะเดี๋ยวนั้น

หญิงสาวยกมือขึ้นมาปิดจุดอ่อนไหวจากสายตาชายหนุ่มอย่างเอียงอาย แต่ยังไงก็ปิดไม่หมด วิเวียนเอียงหน้าหนีไม่กล้าสบตาสามี อยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าจะทำอะไรก็รีบๆทำ กลัวคนจะมาเห็นเข้า

“มองผมสิครับ...” เขาจับคางเล็กให้หันมาช้าๆ จ้องเข้าไปในแววตาสวยคู่นั้น

“วิเวียนอาย...รีบๆเถอะค่ะ...”

“รีบอะไรครับ...” เขาเอาคืนเธอแล้ว หญิงสาวคิด

“ก็...ก็คุณอยากทำอะไรล่ะคะ”

“อยากรักเมีย...แรงๆ นานๆ...” เขาเน้นย้ำสองคำหลังจนหญิงสาวหน้าแดงไปหมด

“รออะไรล่ะคะ...” แม่ตัวดียั่วเขาอีกแล้ว มาร์ลอนไม่รอช้าเลื่อนตัวลงไปนั่งตรงกลางระหว่างเรียวขาสวย ก่อนจะจับมันอ้าออก ร่องรักของหญิงสาวถูกเปิดเปลือยพร้อมๆกัน มาร์ลอนครางเสียงพร่ากับภาพตรงหน้าที่ทำเขาคลั่งจนแทบระเบิด

ไม่รอช้ามาร์ลอนจับตัวตนแข็งกร้าวจ่อที่ช่องทางตรงหน้าทันที จับมันถูขึ้นลงเรียกเสียงครางจากคนใต้ร่าง ก่อนจะดันมันเข้าไปทีละนิดๆ สายตาก็จับจ้องใบหน้าสวยที่หลับตาพริ้มรอรับความสุข ปากเล็กๆที่ชอบเรียกเขาว่า ‘คนบ้า’ บัดนี้กัดเข้าหากันแน่นขณะแท่งเนื้อร้อนๆค่อยๆถูกเธอกลืนกิน

“อ๊าา...เสียววว...” แก่นกายใหญ่โตในที่สุดก็จมหายเข้าไปในร่องหลืบสวยจนมิดด้าม จากนั้นชายหนุ่มก็ทำตามความปรารถนาของเขา ส่งตัวตนเข้าออกร่องรักอย่างหนักหน่วง แม้จะผ่านการมีลูกก็ไม่ได้ทำให้ความคับแน่นลดน้อยลง กลับกันเขากลับรู้สึกว่ามันคับแน่นกว่าครั้งไหนๆ

“อ่า...แน่นเป็นบ้า...”

“อื้อ...แรงอีกค่ะ...วิเวียนจะไม่ไหวแล้ว” เหงื่อโซมกายแต่หาได้เหนื่อยไม่ มาร์ลอนเร่งความเร็วจนวิเวียนหัวสั่นหัวคล่อน ภาพเส้นผมกระจายไปทั่วพร้อมหลับตากัดปากกระตุ้นกำหนัดของเขาขึ้นไปอีก

“ซี้ดดด...จะถึงแล้วค่ะ เร็วอีกมาร์ลอนขา...”

“เรียกผัวสิคนดี...เรียกผมว่าผัวเดี๋ยวนี้ แล้วจะจัดให้ทุกอย่าง”

“อื้อ...ผัวขา แรงๆเมียจะถึงแล้ว...อ๊าาา...” ขาดคำชายหนุ่มก็โหมกระหน่ำตัวตนใส่ร่องฉ่ำทันที มือหนาเอื้อมไปบดขยี้เม็ดมณีที่ปากร่องจนหญิงสาวร้องครางไม่ขาดปาก

“เสียว...ไม่ไหวแล้ว...ฮึก...กรี๊ดดดดดด...” เขาส่งเธอขึ้นสวรรค์ไปก่อน ร่างเล็กเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงแต่ชายหนุ่มก็ไม่หยุดกระแทกกระทั้น เอวสอบทำหน้าที่อย่างขันแข็ง

“อ่า...เสียวชิบ...ใกล้แล้ว...” เขากระหน่ำแก่นกายเข้าออกอย่างบ้าคลั่งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักใส่ร่องสวยจนล้นทะลัก

“อ๊าาา...ซี้ดดด” ร่างเล็กครางกระเส่า ถึงสวรรค์สองครั้งติดกันตามเขาไปติดๆ หญิงสาวใช้แขนโน้มคอเขาลงมาก่อนจะมอบจูบหวานๆให้เขาเป็นรางวัลซึ่งชายหนุ่มก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี สอดลิ้นไปเกี่ยวกระหวัดกับหญิงสาว

“ผมรักคุณนะวิเวียน...”

“วิเวียนก็รักคุณค่ะ...สามีสุดที่รัก” ต่างฝ่ายต่างบอกรักกันใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่

บทรักเกิดขึ้นอีกครั้งและอีกครั้ง ทั้งสองผลัดกันมอบความเสียวซ่านให้แก่กัน ไฟปรารถนาของทั้งคู่ไม่มีวันมอดดับ ความรักก็เช่นกัน มันจะมั่นคงเช่นวันวานไปเรื่อยๆ จวบจนแสงสว่างเช้ามืดเริ่มมาเยือน ชายหนุ่มอุ้มร่างเล็กเปลือยเปล่าที่เพิ่งสลบคาอกเข้าบ้าน ค่ำคืนนี้เขาฝากฝังเชื้อพันธุ์ใส่เธอทุกหยดหยาด อีกไม่นานทายาทตัวน้อยๆคงมาเกิดอีกครั้งเป็นสายใยที่เชื่อมหัวใจของทั้งคู่ไว้ด้วยกันตลอดไป



ตอนที่แล้ว


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากติดตามด้วยนะคะ"

มิรินทร์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha