บ่วงรักสีน้ำผึ้ง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : บทนำ


ตอนต่อไป

บทนำ

 

 

 

4 ปีก่อน

เสียงกุกกักเสมือนมีผู้บุกรุกดังอยู่หน้าห้องพักของสาวอวบยามวิกาล ส่งผลให้เจ้าของห้องที่ต้องพักอาศัยอยู่ตามลำพังหลังจากบิดามารดาบินไปเมืองจีนเมื่อสามวันก่อน ส่วนเธอต้องอยู่จัดการเรื่องร้านให้เรียบร้อยแล้วจะบินตามไปทีหลัง

“นั่นใคร?

“...”     

“ฉันถามว่าใคร”

“...”

ชัญญ่าซอยเท้าเดินเบาๆ ไปที่ประตูเมื่อไม่ได้รับเสียงตอบจากผู้บุกรุก ที่เธอเองก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเป็นคนหรือหมาแมวหลงเข้ามาในบ้าน

ผลัวะ!

เสียงบานประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมร่างสูงใหญ่คุ้นตา ชัญญ่าเบิกตาโตจนแทบถลน แล้วถอยพรืดกลับเข้าไปในห้องเมื่อผู้บุกรุกเดินไล่ต้อน

“พี่เมธา! พี่จะทำอะไร ออกไปนะ! ออกไป ไปสิ” ชัญญ่าเอ่ยปากไล่เสียงสั่น

เมธายิ้มเย็นแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ เจ้าของห้อง ครู่หนึ่งเขาเหลือบไปเห็นตุ๊กตาคิตตี้ตัวใหญ่ ของฝากที่เขาหาซื้อมาให้กับมือ มุมปากหยักกดยิ้มเหมือนจะพอใจอยู่เนืองๆ แล้วเบนสายตากลับไปหาหญิงสาว

ชัญญ่าปากคอสั่นไปหมด เดินถอยหนีคนตัวโตจนไม่ทันระวัง ทำให้สะดุดขาเตียงล้มลงไปนอนอยู่กลางเตียง

“พี่เมธา อย่า!” ชัญญ่าร้องห้ามเสียงหลงเมื่อคนตัวโตตามลงมาทาบทับ สองมือเล็กผลักไสคนที่ทาบทับเธอลงมาพัลวัน

“ไอ้พี่เมธา ลุกไปเดี๋ยวนี้นะ หมวยหนัก” ชัญญ่าเอ่ยปากไล่เสียงหอบๆ ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจถึงเต้นผิดจังหวะไปแบบนี้ ก่อนที่สองแก้มจะแดงระเรื่อ เมื่อคนตัวโตกดริมฝีปากลงบนซอกคอ คนที่ไม่เคยถูกกระทำจาบจ้วงแบบนี้มาก่อนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

“หมวย...หมวยโกรธพี่จริงๆ เหรอ” เมื่อจูบไซ้จนหนำใจแล้ว เสียงยานคางเหมือนคนเมาก็ดังชิดใบหูนุ่มนิ่ม เรียกให้คนที่นิ่งงันรู้สึกตัวขึ้นมา ก่อนจะพยายามผลักร่างใหญ่โตออกไป แต่ก็ไม่สำเร็จ

“หมวยคนดีของพี่ ตอบพี่มาสิ” เมธาออดอ้อนทำเอาคนฟังขนลุกพิกล

“อย่ามาเรียกหมวยแบบนี้ หมวยไม่ชอบ ไม่อยากฟังด้วย อี๋!” ชัญญ่าร้องบอกเสียงเบาหวิวทั้งที่เธออยากจะพูดเสียงดังๆ ก่อนจะทำหน้าสยองไปกับน้ำเสียงของพี่ชายข้างบ้าน

“คนดีของพี่ ตอบพี่หน่อยนะ” พี่ชายข้างบ้านยังคงทำเสียงหวานราวกับผู้หญิง ออดอ้อนต่อเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากหญิงสาว

“พี่เมธา พี่เลิกทำเสียงแบบนี้สักที หมวยฟังแล้วสยองพิลึก” ขาดคำก็ยกมือดันหน้าหล่อคมตามแบบฉบับชายไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์เอาไว้

“กรี๊ด! ไอ้พี่เมธาอย่ามาจูบหมวยนะ” ชัญญ่าร้องห้ามเสียงหลงพลางสะบัดหน้าหนีมือใหญ่ที่จัดการล็อกหน้าเธอเอาไว้ ทำให้ปากหยักพลาดไปโดนแก้มนุ่มแทน

“แก้มหมวยหอมจัง ขอหอมอีกนะ” พูดจบก็กดปากหอมดังฟอดไปอีกหลายครั้ง เรียกให้เจ้าของแก้มเนื้อตัวสั่นระคนจะจับไข้ มือที่ผลักดันใบหน้าหล่อคมเอาไว้ก็พานอ่อนแรงไปเสียดื้อๆ เปิดโอกาสให้ปากหยักไล่จูบไปทั้งสองแก้มและหยุดนิ่งที่ริมฝีปากอิ่มสวย

“พะ...พี่เมธา” ชัญญ่าขานเรียกเสียงตะกุกตะกัก

“หืม..” เมธาครางรับในลำคอแล้วกดปากหยักร้อนลงบนปลายจมูกโด่งน่ารักแผ่วเบา ก่อนจะหันมาใช้จมูกคลอเคลียกับปลายจมูกโด่งน่ารักแทนเรียวปาก มือใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวด้วยการลากไล้ไปตามสีข้างของสาวอวบที่ไม่เคยอยู่ในสายตา แต่เวลานี้หัวใจของเขามันรู้สึกแปลกๆ นับตั้งแต่แม่สาวอวบน่าจับฟัดคนนี้คอยหลบหน้าหลบตาเขาตลอด จนเขาเองก็ทนให้เป็นแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไป จึงได้บุกมาหาเธอถึงบ้าน

“หยุดได้แล้วพี่เมธา” สาวอวบร้องห้ามแล้วเบี่ยงหน้าหนีไป มือก็ผลักไสร่างใหญ่ไปด้วย

“ทำไมพี่ต้องหยุดด้วยล่ะหมวย” เขาเอ่ยถามเสียงแหบพร่า รู้สึกว่าลำคอแห้งผาก บางสิ่งบางอย่างที่นอนสงบนิ่งมาหลายปีก็เริ่มขยับตัวตน จนเจ้าของยังนึกแปลกใจ

“ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่” ชัญญ่าเอ่ยตอบเสียงสั่นเครือ ไม่รู้ทำไมถึงได้เจ็บแปลบๆ ที่ใจ

“แล้วอยากให้เป็นไหมล่ะ” เมธาถามพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย แววตาเปล่งประกายร้อนแรงจนคนที่หันมาสบตารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วกาย ปากอิ่มสวยเม้มแน่น ทำแข็งใจมองสบตาแพรวพราวของพี่ชายข้างบ้าน เมื่อใจเธอก็อยากรู้เหลือเกินว่าที่พี่เมธาพูดออกมานั้นหมายความว่าอย่างไร

“ว่าไงล่ะหมวย ตอบพี่มาสิ” เมธาทักท้วงจะเอาคำตอบพร้อมรอยยิ้ม ขยับร่างกายให้บางสิ่งสัมผัสกับต้นขาอวบ แม่สาวอวบน่าฟัดจะได้รู้ตัวซะบ้างว่ากำลังจะทำให้เขาคลั่งตาย

“ไม่อยากให้เป็น” ชัญญ่าตอบเสียงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ 

“ตอบแบบนี้พี่เสียใจนะหมวย” เมธาตัดพ้อ ตีหน้าเศร้า

“มันก็เรื่องของพี่สิ แล้วไม่ต้องแกล้งตีหน้าเศร้าเลย หมวยไม่เชื่อคนอย่างพี่หรอก”

“ทำไมล่ะ”

“ไม่มีอะไร” พูดจบก็ฉวยโอกาสที่อีกคนเผลอผลักไปให้พ้นตัวได้ในที่สุด แล้วลุกหนีออกไปจากเตียงไปคว้าไม้เบสบอลมาถือไว้ ก่อนจะเอ่ยปากไล่พี่ชายข้างบ้านออกไปให้พ้นบ้าน

“พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น” เมธายืนกราน

“ไม่ไปใช่ไหม” สิ้นเสียง ไม้เบสบอลก็ฟาดลงบนศีรษะของอีกฝ่ายที่ไม่คิดจะหลบทำให้ได้รับบาดเจ็บ เลือดสีแดงค่อยๆ ไหลออกมา เจ้าของไม้เบสบอลได้แต่ยืนตะลึง มือไม้อ่อนจนไม้เบสบอลหล่นจากมือ

“พี่เมธา ทำไมพี่ไม่หลบ” นานหลายนาทีกว่าที่เธอจะควานหาเสียงของตัวเองเจอ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ร่างใหญ่ ยื่นมือไปกุมมือใหญ่เอาไว้

เมธายิ้มบางๆ อาการมึนเมาแทบหายเป็นปลิดทิ้ง

“พี่เมธา หมวยขอโทษ หมวยจะพาพี่ไปโรงพยาบาลนะ” ชัญญ่าเอ่ยขอโทษด้วยเสียงสั่นเครือ หากแต่คนเจ็บไม่ยอมไปโรงพยาบาล เธอจึงพาคนเจ็บไปนั่งรอบนเตียง ส่วนตัวเองก็รีบไปหากล่องยามาทำแผล ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที บาดแผลก็ถูกพยาบาลจำเป็นจัดการให้เรียบร้อย

“ขอบใจนะหมวย

“จะขอบใจทำไมล่ะ หมวยเป็นคนทำให้พี่บาดเจ็บ หมวยก็ต้องดูแลพี่สิ” บอกเสียงอ้อมแอ้มแล้วรีบก้มหน้าก้มตาหลบหนีสายตาเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม ที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพี่เมธาจะทำสายตาแบบนี้ใส่ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ๆ มือใหญ่ก็จับบังคับให้เธอนอนราบไปบนที่นอนนุ่ม

“พะ...พี่เมธา พี่จะทำอะไรหมวย” คนถูกบังคับเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก พลางขืนตัวเอาไว้สุดแรงแต่ก็สู้แรงของคนตัวโตไม่ได้

“ขอพี่จูบหมวยได้ไหม” เมธาเอ่ยขอแบบหน้าด้านๆ เลยทำให้คนที่ถูกบังคับให้นอนราบกับพื้นที่นอนนุ่มตาโตจนแทบถลนออกมานอกเบ้า ยกมือดันแผงอกกว้างเอาไว้สุดแรงเกิด นาทีถัดมาก็สั่นหน้าปฏิเสธ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้เช้าเธอก็จะไปจากที่นี่แล้ว สองมือจึงค่อยๆ ผละห่างจากแผงอกกว้าง

เมธายิ้มอ่อนโยน โน้มใบหน้าลงมาประกบปากลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล ปลายลิ้นอุ่นค่อยๆ แทรกผ่านกลีบปากอิ่มเข้าไปควานหาน้ำหวานจากโพรงปากเล็ก จากนุ่มนวลจึงเริ่มทวีความร้อนแรง มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วกายสาว เมื่อควานพบสาบเสื้อก็สอดผ่านเข้าไปช้าๆ เพื่อสัมผัสผิวเนื้อเนียนนุ่ม

ชัญญ่านอนตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ มือเล็กเริ่มเคลื่อนไหวไปตามเรือนกายใหญ่บ้างด้วยความใคร่รู้ พร้อมกับเสียงกระซิบชวนขนลุกของคนเหนือร่าง

“สอดมือเข้ามาในเสื้อพี่ เหมือนที่พี่ทำกับหมวย” เมธากระซิบเสียงกระเส่า จากที่คิดว่าแค่จูบเห็นทีคงต้องทำมากกว่านั้นเสียแล้ว ตะขอบราถูกปลดอย่างเบามือ เมื่อดอกบัวอวบอิ่มทั้งสองเป็นอิสระ มือใหญ่ก็เคลื่อนเข้าไปฟอนเฟ้นด้วยลมหายใจติดขัด จนต้องยอมถอนจูบออกมาจูบไซ้ทั่วลำคอขาว

“พะ...พี่...พี่เมธาอย่านะ ไหนว่าจะแค่จูบไง” ชัญญ่าร้องห้ามเมื่อยอดถันสีสวยถูกปลายนิ้วกระตุ้นเร้า

“พี่ขอโทษ” เมธายอมละมือห่างผิวเนื้อเนียนนุ่มด้วยความเสียดาย

“กลับบ้านพี่ไปเลยนะ” เจ้าของบ้านเอ่ยปากไล่แล้วขยับหนี โดยไม่ลืมรวบเอาผ้าห่มมาคลุมร่างกาย แต่ไม่ทันได้ตั้งตัว เรือนกายหนักก็พลิกตัวเข้ามาสวมกอด

“พี่เมธา! ปล่อยหมวยนะ อึดอัดนะเนี่ย มากอดอยู่ได้” คนถูกกอดเอ่ยสั่งเสียงเขียว ทุบตีสลับผลักไสร่างใหญ่ไปด้วย แต่ก็ต้องหยุดชะงักทุกสิ่งเมื่อเจอคำขู่ เธอจึงได้แต่นอนนิ่งให้คนตัวโตกกกอดอยู่อย่างนั้น เมื่อโดนขู่ว่าหากไม่ให้กอดก็จะจับปล้ำทำเมีย แม้ว่าเธอก็อยากจะอยู่ในฐานะนั้นก็ตาม แต่ก็รู้ดีว่าในหัวใจของพี่เมธามีเพียงเนตรสิรีคนเดียวเท่านั้น

สองหนุ่มสาวนอนกอดกันและกันไปจนเกือบรุ่งเช้า คนถูกกอดมาตลอดค่ำคืนถึงกลับบิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อย และทันทีที่พาตัวเองออกมาจากอ้อมกอดแสนอบอุ่นได้ เธอก็ยืนมองคนนอนหลับสนิทบนเตียงเพื่อซึมซับทุกสิ่งที่หล่อหลอมออกมาเป็นผู้ชายชื่อเมธา คนที่เธอไม่อยากมอบหัวใจให้เลย เพราะรู้ตัวดีว่าไม่ใช่ผู้หญิงในฝันของเขา แต่ก็หักห้ามใจไม่ได้

“พี่เมธา หมวยรักพี่นะ” เธอพึมพำแผ่วเบาพร้อมน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะถอนสายตาจากภาพเบื้องหน้า แล้วเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย ก็ออกมายืนมองคนบนเตียง เธอหันไปมองตุ๊กตาคิตตี้ตัวใหญ่สลับกับคนที่นอนบนเตียงอยู่หลายนาที ก่อนหันไปอุ้มตุ๊กตาคิตตี้พร้อมกระเป๋าเดินทาง เดินออกไปจากห้องพัก จากนั้นเจ้าตัวก็มายืนมองบ้านที่เคยอาศัยมาตั้งแต่เกิดด้วยน้ำตานองหน้า

“ลาก่อนนะคะพี่เมธา ลาก่อนบ้านที่รัก หมวยคงไม่มีโอกาสได้กลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้อีกแล้ว” บอกลาด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วเดินลากกระเป๋าออกไปตามถนนเพื่อเรียกแท็กซี่ไปส่งยังสนามบิน ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ เธอก็เดินทางมาถึงสนามบินที่ใกล้ถึงเวลาขึ้นเครื่องเต็มทีแล้ว ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาพยายามมองหาใครบางคนแต่ก็ไม่พบ จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปรอขึ้นเครื่อง

ทางด้านคนที่ยังนอนหลับบนอยู่บนเตียงก็มาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะหน้าบ้าน เขาลุกขึ้นนั่งพร้อมกับยกมือเสยผมลวกๆ พลางนึกทบทวนเหตุการณ์ แล้วก็เผยอยิ้ม สีหน้าดูมีความสุข ก่อนจะมองหาเจ้าของบ้าน

“หมวย หมวย” เมธาเดินหาเจ้าของบ้านให้วุ่นแต่กลับไม่พบแม้เงา จึงเดินออกมาหน้าบ้านเพื่อถามหาชัญญ่า แต่เมื่อได้คำตอบ ร่างใหญ่ก็แทบทรุดลงไปกองกับพื้น ตาคมแดงก่ำ

อาหมวยย้ายไปอยู่จีนกับป๊าม้าตั้งแต่เช้า แล้วบ้านหลังนี้ป๊าอาหมวยก็ขายแล้วด้วย สงสัยจะไม่กลับมาอยู่ที่นี่แล้วล่ะ ไหนว่าตอนแรกบอกจะให้คนเช่า แต่ไปๆ มาๆ ทำไมขายเลยก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วนี่อาหมวยไม่ได้บอกพ่อเมธาหรอกหรือ แปลกจริงๆ ป้าก็เห็นพ่อเมธากับอาหมวยสนิทกันจะตาย

คำตอบที่ได้รับยังดังก้องอยู่ในใจ  เขาเฝ้ารอข่าวคราวของชัญญ่าจากวันเป็นเดือน...จากเดือนเป็นปี...จากหนึ่งปีเป็นหลายปี ก็ยังไม่ได้ข่าวของชัญญ่า...สาวน้อยร่างอวบที่ไม่เคยอยู่ในสายตา แต่เวลานี้เธอกำลังจะทำให้เขาคลั่งตายเพราะความคิดถึง


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha