บ่วงรักสีน้ำผึ้ง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ตอนที่ 3-1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 3

 

 

 

ช่วงสายของวันถัดมา หลังจากทุกคนออกไปที่รีสอร์ตกันแล้วก็เหลือเพียงหลานสาวเจ้าของบ้านที่วันนี้ป่วย ผู้เป็นลุงและป้าจึงให้หยุดพักจนกว่าจะหายโดยมีหวานคอยอยู่เป็นเพื่อนและจะมีสองหนุ่มแต่ใจเป็นหญิงตามมาอยู่เป็นเพื่อนด้วย

“หมวยไปหาหมอนะ” หวานเอ่ยชวนเพราะเป็นห่วงอาการของเพื่อน

“ไม่ล่ะ เปลืองตังค์” ชัญญ่า ในวัยยี่สิบห้าปีขยับปากตอบเสียงแผ่วเบา เพราะฤทธิ์ยาที่ผู้เป็นป้าเอามาให้กินหลังทานอาหารเช้า

“หมวย แกจะงกไปถึงไหนเนี่ย ลุงกับป้ากับแกก็บอกแล้วว่าถ้าไม่ไหวให้โทรไปบอกจะได้พาไปโรงพยาบาล” หวานอ่อนอกอ่อนใจเหลือเกินกับความงกของเพื่อน ทั้งที่ตัวเองไม่สบาย นอนตัวร้อนจี๋ แล้วเธอก็อุตส่าห์จะพาไปเอง เพราะไม่อยากรบกวนเวลางานของลุงโรจน์กับป้าดาเลยว่าจะพาไปเอง

“ฉันไม่ได้งกนะหวาน แต่เดี๋ยวฉันก็หาย” เพราะทุกครั้งที่ป่วยเธอก็แค่กินยาที่ลุงกับป้าหามาให้ ไม่กี่วันก็หายแล้ว และครั้งนี้ก็เช่นกัน กินยาไปแล้วสองวันยังไงก็ต้องหาย อีกอย่างเธอก็ไม่อยากจะเสียเงินเพื่อประหยัดช่วยลุงกับป้าที่ธุรกิจรีสอร์ตกำลังย่ำแย่ ซ้ำร้ายพนักงานก็ขู่ว่าจะประท้วงหากไม่ได้เงินเดือน

“ไม่ไปโรงพยาบาล เพราะไม่อยากเสียตังค์เนี่ยนะไม่งกของแก เอางี้แล้วกัน ฉันจะจ่ายค่ารักษาให้แกเอง” หวานอาสา เพราะอยากให้เพื่อนหายป่วยเร็วๆ

“ไม่เอา ฉันไม่ไป” ชัญญ่ายังดื้อดึงไม่ยอมไปอยู่ดี

“ถ้าแกป่วยตายในขณะที่ยังหาผัวไม่ได้ ระวังสวรรค์จะถีบลงมานะไอ้หมวย” เสียงแหลมของบอลดังแทรกขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวและอั๋นจะเดินเข้าไปชะโงกดูเพื่อน

“แกนี่มัน...ปากวอนโดนตบจริงๆ” แม้ไม่ค่อยจะมีแรงแต่ชัญญ่าก็ขยับปากโต้กลับเพื่อนตัวดี ที่วันๆ เร่งแต่จะให้เธอหาสามี อ้างว่าจะสามสิบแล้ว อ้างว่าผู้ชายเหลือไม่มาก อ้างว่าช้าๆ เดี๋ยวคนปาดหน้าและอีกมากมายที่เพื่อนตัวดีชอบยกมาอ้าง แต่เธอก็ไม่คิดจะหาใครมาให้เป็นภาระหัวใจ

“ไอ้หมวยมันตอบโต้ได้แบบนี้ แกสบายใจได้เลยยายหวาน รับรองวันนี้บ่ายๆ หรือไม่ก็พรุ่งนี้ ไอ้หมวยหายป่วยแน่นอน” บอลพูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะแสนดัดจริตของอั๋น

ติ๊ด...ติ๊ด...

สี่เพื่อนรักที่คบหากันมาได้สี่ปีกับอีกสองเดือนหยุดการโต้คารมกันไปโดยปริยาย เมื่อเสียงโทรศัพท์ของคนป่วยดังขัดจังหวะ ก่อนที่อั๋นหนุ่มหน้าสวยจะรีบไปคว้ามาแล้วเอามาส่องดูเบอร์กันสามคน ส่วนเจ้าของโทรศัพท์ก็ได้แต่นอนมองตาปริบๆ และคิดว่าคงเป็นเพื่อนรักที่ไปสร้างครอบครัวอยู่อังกฤษโทรมาแน่นอน

“หมวย เบอร์ใครก็ไม่รู้โทรมาเนี่ย” หวานหันไปถามเพื่อนพร้อมกับฟาดมือลงบนมือของอั๋นเบาๆ เมื่อฝ่ายนั้นไม่ยอมส่งโทรศัพท์ให้เสียที

“เร็วๆ สิอั๋น เดี๋ยวก็วางสายกันพอดี อดรู้เรื่องหมดว่าใครโทรมา” บอล ร่งเร้าเพื่อน จากนั้นทั้งสามก็รอฟังอย่างใจจดใจจ่อว่าอาจจะเป็นหนุ่มที่ไหนมาโทรมาหาเพื่อนรักของตนก็เป็นได้ ส่วนคนที่กดรับโทรศัพท์ด้วยความงง เพราะเบอร์นี้เป็นเบอร์ใหม่ของเธอที่ใช้มาตั้งแต่ย้ายไปอยู่จีน เธอก็ยังไม่เคยให้เบอร์กับใครเลยนอกจากลุงโรจน์ ป้าริน เนตร และเพื่อนทั้งสามที่นั่งอยู่ตรงนี้

“สวัสดีค่ะ” ชัญญ่ากรอกเสียงแหบพร่าเพราะอาการเจ็บคอดังไปตามสาย

“สวัสดีครับ คุณหมวยหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มนุ่มนวลที่ตอบกลับมายิ่งทำให้เจ้าของโทรศัพท์งงมากขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่เจ้าตัวจะเอามือปิดโทรศัพท์ไว้แล้วหันมากระซิบกระซาบกับเพื่อนว่าใครโทรมาก็ไม่รู้

“ใช่ค่ะ หมวยเอง ว่าแต่คุณเป็นใคร แล้วรู้เบอร์ของฉันได้ยังไงคะ” ชัญญ่าเอ่ยถามด้วยสีหน้าแปลกใจ

“ผมเอโด้ บอดี้การ์ดของคุณแอชตันครับ” เอโด้ มาสโซ วอลเลส หนุ่มหล่อราวกับนายแบบบนปกนิตยสารที่ตอนนี้ได้ลาออกจากการเป็นบอดี้การ์ดให้กับเจ้านายหนุ่มอย่างคุณแอชตันเรียบร้อยแล้ว เพื่อมาตามหารักแท้ จากนั้นเขาก็ตั้งใจเรียนภาษาไทยกับมาดาเนตรสิรี ภรรยาสุดที่รักของคุณแอชตัน ที่มาดามก็ไม่ได้อยากสอนเขาเลยเพราะยังจำได้ดีว่าเขาทำอะไรไว้กับมาดามเมื่อครั้งนั้น

“เอโด้ ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิเอโด้ ฉันสั่งให้ปล่อย” เนตรสิรีพยายามยื้อตัวเองออกจากมือของเอโด้

“เสียใจด้วยนะครับคุณเนตร ผมขัดคำสั่งเจ้านายของผมไม่ได้ แล้วคุณแอชตันก็สั่งให้คุณเนตรรออยู่ในห้อง ห้ามออกไปไหนโดยเด็ดขาดจนกว่าคุณแอชตันจะมาถึง”

“แต่ขอฉันไปพบผู้หญิงคนนั้นก่อนไม่ได้หรือไง แค่ห้านาทีก็ได้ แล้วฉันจะรีบกลับขึ้นมาก่อนที่คุณแอชตันจะมาถึง ฉันรับรองว่าไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่ นะเอโด้ ให้ฉันออกไปเถอะ” เนตรสิรีพยายามต่อรอง

“ยังไงก็ไม่ได้ครับ ผมว่าคุณเนตรเข้าไปนั่งรอคุณแอชตันในห้องพักจะดีกว่านะครับ” เอโด้ยังคงยืนกรานปฏิเสธ

“จำไว้เลยนะเอโด้ ถ้าคุณมีเรื่องเดือดร้อนอะไร ฉันจะไม่ช่วยคุณเลย คนใจดำ”

แต่เมื่อมาดามเนตรสิรีรู้เหตุผลว่าเขาตั้งใจเรียนภาษาไทยและลาออกจากการเป็นบอดี้การ์ดของคุณแอชตัน เพราะอะไรเท่านั้น มาดามก็เต็มใจสอน ทำให้เขาพูดภาษาไทยได้คล่อง แม้จะไม่ชัดเจนเท่าเจ้าของภาษาก็ตาม

“คุณหมวย คุณหมวยครับ” เอโด้ขานเรียกไปตามสายเมื่อทางนั้นเงียบหายไป ในขณะที่ชัญญ่าก็ใช้มือปิดโทรศัพท์เอาไว้แล้วก็บอกเล่าว่าคนโทรมาเป็นใครให้เพื่อนๆ ทั้งสามฟัง ที่แต่ละคนฟังแล้วก็หน้าตาตื่นอยากรู้จักกันจนตัวสั่น  

“ค่ะคุณเอโด้ หมวยขอโทษด้วยนะคะที่ปล่อยให้คุณเรียกตั้งนาน” ชัญญ่าขานรับด้วยความโล่งใจเมื่อรู้ว่าเป็นใครกันที่โทรมา เพราะลึกๆ ในใจแล้วเธอก็กลัวเหมือนกันว่าจะเป็นใครบางคนโทรมาซะอีก แต่เขาจะโทรมาหาเธอได้อย่างไรในเมื่อโทรศัพท์เครื่องเก่าถูกเก็บใส่กล่องไปแล้วพร้อมกับตุ๊กตาคิตตี้ตัวใหญ่

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่คุณหมวยสะดวกจะให้ผมไปพบที่บ้านได้หรือเปล่าครับ พอดีผมรู้มาว่าคุณลุงคุณป้าของคุณมีรีสอร์ต เลยอยากเข้าไปพัก แล้วผมจะได้อยู่ใกล้ๆ คุณหมวยด้วย” เอโด้พูดแบบไม่อ้อมค้อม เพราะเขากลัวว่าจะมีใครมาตัดหน้าจีบเธอก่อนเขา ในเมื่อเธอคือผู้หญิงที่เขาคิดจะแต่งงานด้วย

“ได้สิคะ และยินดีมากๆ ด้วยค่ะ” ชัญญ่ายิ้มแก้มปริ เรียกให้บรรดาเพื่อนทั้งสามมองค้อนปะหลับปะเหลือก เพราะก่อนหน้ายังนอนซม แต่พอได้คุยกับผู้ชายเท่านั้นแหละ ยิ้มแป้น

“ตอนนี้ผมอยู่หน้าบ้านคุณหมวยแล้วครับ” เอโด้เปิดประตูรถเมอร์เซเดสเบนซ์ราคาหลักล้านออกมา และก็เป็นรถที่เขาภูมิใจมาก เพราะมาจากน้ำพักน้ำแรงของตนเอง แม้เจ้านายหนุ่มยินดีที่จะซื้อให้ก็ตาม

“หา!!” ชัญญ่าอุทานเสียงดัง พลอยทำให้เพื่อนคนอื่นตกอกตกใจไปด้วย เร่งเร้าถามกันใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น กระทั่งได้ความว่ามีเพื่อนมาจากอังกฤษจะมาพักที่รีสอร์ต ทั้งสามคนเลยโล่งอกไปตามๆ กัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha