บ่วงรักสีน้ำผึ้ง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ตอนที่ 3-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “พวกแกสามคนออกไปต้อนรับคุณเอโด้ก่อนนะ ฉันขอเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยว แล้วจะตามออกไป” เพราะตอนนี้เธอยังอยู่ในชุดนอนลายการ์ตูนอยู่เลย

“ไม่มีปัญหา” หวาน บอลและอั๋นประสานเสียงตอบ

“ไอ้บอล ไอ้อั๋น ฉันให้ไปต้อนรับนะ ไม่ใช่ให้ไปต้อนแขกของรีสอร์ตไปกินในเล้าเป็ด” ชัญญ่าเอ่ยเตือนเพื่อนทีเล่นทีจริง ทำให้ได้รับค้อนอันเบ้อเร่อจากเพื่อนทั้งสอง โดยมีหวานหัวเราะอยู่ใกล้ๆ ก่อนที่ทั้งสามจะออกไปต้อนรับแขกของรีสอร์ต และทันทีที่ได้เห็นหน้าผู้มาเยือน สองหนุ่มใจหญิงก็วี้ดว้ายกันใหญ่ว่านั่นมันเทพบุตรชัดๆ

“ไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้หมวยจะมีเพื่อนต่างชาติหล่อเหลาน่ากินขนาดนี้ น้ำลายฉันสอเลย” อั๋นพูดขึ้นโดยไม่สนใจเสียงปรามของหวาน เพราะไม่อยากให้แขกตกใจกันไปก่อน ที่ผู้ชายที่นี่จ้องจะกินผู้ชายด้วยกันเอง

“แกสองคนหุบปาก แล้วรีบๆ ลงไปช่วยกันหิ้วกระเป๋าของแขกกันดีกว่า” หวานสะกิดเพื่อนแรงๆ เพราะจะได้รู้ตัว จากนั้นทั้งสามก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มรูปหล่อ หุ่นล่ำบึก

“ดารินดารีสอร์ตยินดีต้อนรับค่ะ” ทั้งสามประสานเสียงกันแล้วยิ้มให้กับผู้มาเยือน ที่กล่าวทักทายกลับไปด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม พลางสอดส่ายสายตามองหาสาวน่ารักอีกคนที่เขาคิดถึง

“เดี๋ยวหมวยก็ลงมาค่ะ ว่าแต่ให้เราช่วยถือกระเป๋านะคะ” หวานเอ่ยบอกเมื่อรู้ดีว่าสายตาของผู้มาเยือนกำลังมองหาใคร

“ครับ” ตอบรับแล้วก็กดยิ้มมุมปาก ก่อนที่เขาจะยกเอากระเป๋าใบใหญ่สำหรับเดินทางออกมา ทั้งที่ตั้งใจจะหิ้วเข้าไปเองแต่ก็ถูกสองหนุ่มมาช่วยถือ

กระทั่งเข้ามานั่งในบ้านและได้ดื่มน้ำเย็นชื่นใจก็ทำให้รู้สึกสบายตัวมากขึ้น เอโด้จึงเริ่มหันมองพื้นที่ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ด้วยความสนใจ เพราะที่นี่ดูสบายตาไปด้วยต้นไม้สีเขียวแต่ดูรกไปหน่อย ที่เขาก็คิดเอาเองว่าคงไม่มีคนดูแล แต่ทำไมถึงไม่มีคนดูแล? ครุ่นคิดด้วยความสนใจ แต่ยังไม่ทันได้คิดหาคำตอบ หลานสาวเจ้าของบ้านก็เดินออกมา

“สวัสดีค่ะ คุณเอโด้” ชัญญ่ากล่าวทักทายแม้สีหน้าจะซีดเซียวเพราะพิษไข้ไปบ้าง แต่ก็รู้สึกดีขึ้นหลังได้ทานยาไปอีกชุด เพื่อออกมาต้อนรับแขกของรีสอร์ตที่นานทีจะมีคนเข้ามาพัก เพราะรีสอร์ตของลุงกับป้าไม่ได้ปรับปรุงมานานแล้ว เลยทำให้ใครเข้ามาก็บอกว่าไม่น่าอยู่

“สวัสดีครับ คุณหมวยสบายดีนะครับ” เอโด้ทักทายกลับพร้อมเอ่ยถามอย่างห่วงใย

“สบายดีค่ะ” ชัญญ่าตอบกลับยิ้มๆ

“อย่าไปเชื่อครับคุณเอโด้ ตอนนี้ไอ้หมวยมันเป็นไข้อยู่ แต่ไม่ยอมไปหาหมอ มันกลัวเปลืองตังค์ครับ” บอลพูดแทรกด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เลยทำให้โดนหวานหยิกจนเนื้อเขียว ตามมาด้วยสายตาดุๆ ของชัญญ่า

“ผมพาไปนะครับ คุณหมวย” เอโด้อาสาด้วยความเต็มใจแต่ก็ได้รับการปฏิเสธจากคนป่วย

“หมวยจะหายดีแล้ว อย่าห่วงเลย” ชัญญ่าบอกยิ้มๆ

“แต่ถ้าคุณหมวยยังไม่หายป่วย ก็โทรบอกผมได้นะครับ ผมจะพาไปโรงพยาบาล”

“ถ้างั้นหมวยขอบคุณล่วงหน้าเลยนะคะ ว่าแต่คุณเอโด้จะพักอยู่ที่นี่กี่วันดีคะ” ชัญญ่าเปลี่ยนเรื่อง เพราะเธอรู้สึกแปลกๆ กับรอยยิ้มที่เพื่อนหนุ่มต่างแดนส่งมาให้อยู่เหมือนกัน มันดูหวาน ดูละมุน ดูอบอุ่นอย่างกับคนรักส่งให้กันอย่างนั้นแหละ เอ๊ะ! หรือว่าคุณเอโด้จะ...เธอไม่อยากคิดต่อ เพราะเธอรู้สึกกับอีกฝ่ายแค่เพื่อนเท่านั้น ผิดกับสองหนุ่มใจหญิงที่ยิ้มหวานรับ ประหนึ่งว่าหนุ่มหล่อหุ่นล่ำยิ้มให้กับตัวเอง

“อยู่ตลอดชีวิตเลยได้หรือเปล่าครับ” เอโด้บอกยิ้มๆ ทั้งริมฝีปากและแววตา

“แหมๆ จะอยู่ตลอดชีวิตจริงหรือเปล่าล่ะครับ” บอลกับอั๋นพูดราวกับนัดกันไว้

“แกสองคนหยุดพูดได้ไหม ปล่อยให้หมวยกับคุณเอโด้คุยกันไป” หวานทำเสียงดุใส่ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วลากสองแขนของเพื่อนออกไปเพื่อปล่อยให้ทั้งสองคนคุยกันตามลำพัง ที่เธอชักจะสงสัยแล้วว่าตกลงคุณเอโด้เป็นแค่เพื่อนของชัญญ่าหรือว่าคนรักกันแน่ เมื่อเธอเห็นสายตาของคุณเอโด้เวลามองหมวย มันไม่ใช่เพื่อนธรรมดา!

“หมวยขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ ที่ทำให้คุณเอโด้รำคาญ” ชัญญ่าคลี่ยิ้มเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าเขาจะคิดอย่างไรที่จู่ๆ เพื่อนชอบพูดแทรกอยู่เรื่อย

“ผมไม่ได้รำคาญครับ กลับชอบซะอีก เพราะตอนนี้ผมยังไม่มีเพื่อนที่ไหนเลย นอกจากคุณหมวย” พูดจบก็หันไปมองและยิ้มให้กับทั้งสามคน ที่ได้แค่ยิ้มแห้งๆ ตอบกลับมา

“ถ้างั้นหมวยก็ยินดีให้คุณมาอยู่ในกลุ่มเพื่อนของเรา มีกันหลายๆ คนจะได้ไม่เหงา แต่ถ้ามีเนตรมาอีกคนก็คงดี ว่าแล้วก็คิดถึงเนตรมากๆ เลยค่ะ หมวยไม่ได้โทรหามาสองวันแล้ว” เพราะเธอป่วยเลยไม่ได้โทรหา แล้วเธอก็คิดว่าเนตรก็คงจะยุ่งอยู่เหมือนกัน แถมยังอุ้มท้องลูกคนที่สามอีกด้วย คงจะทั้งวุ่นทั้งเหนื่อยกับตัวแสบทั้งสองที่กำลังซน

“มาดามเนตรคงมาอยู่เลยไม่ได้หรอกครับ คุณแอชตันหวงจะตาย ห่างกันแค่ครึ่งวันยังไม่ได้เลยครับ” พอได้โอกาสก็แอบเม้าท์จ้านายหนุ่ม ที่แม้เขาจะลาออกมาแล้วก็ยังหมั่นไปมาหาสู่กัน เพราะเขาและคุณแอชตันไม่ได้เป็นแค่บอดี้การ์ด แต่ยังเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วย

“หมวยก็พูดไปอย่างนั้นเองแหละค่ะ” บอกกล่าวจบแล้วก็หัวเราะเบาๆ เพราะไม่ได้ผิดไปจากที่เอโด้พูดเลยสักนิด คุณแอชตันทั้งห่วงทั้งหวงทั้งหึงเนตรสิรีมากๆ อยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนแทบจะไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายว่าจะอยู่พักสักกี่วัน

“อยู่ไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณหมวยจะไล่ออกจากรีสอร์ตแหละครับ แต่เดี๋ยวจะมีเพื่อนผมเดินทางตามมาอีกคน” เขาตอบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง

“ถ้าอยู่นานขนาดนั้น หมวยขอให้คุณเอโด้เป็นผู้จัดการรีสอร์ตเลยนะคะ” เธอไม่ได้พูดเล่นแต่คิดจะทำจริง เพราะลุงกับป้าเหนื่อยกันมามากแล้ว เธอเลยอยากให้ท่านพัก แล้วถ้าหากได้เขามาสานต่อ บางทีรีสอร์ตของลุงกับป้าอาจจะฟื้นตัวขึ้นมาก็ได้

“พูดจริงพูดเล่นครับ แต่ผมคิดจริงจังนะครับ” เพราะเขาก็อยากจะทำงานอยู่เหมือนกัน หลังจากซุ่มเรียนภาษา รวมไปถึงเรียนเรื่องที่เขาสนใจระยะเวลาสั้นๆ เพื่อเพิ่มพูนความรู้ให้ตัวเองมาก็เยอะ และเขาก็มั่นใจฝีมือตัวเองว่าต้องทำได้

“ใครจะล้อเล่นล่ะค่ะ แต่หมวยขอถามลุงกับป้าก่อนนะคะ พอดียังไม่ได้ถามเลย” ชัญญ่ายิ้มเจื่อนๆ แต่เธอมั่นใจว่าลุงกับป้าจะเห็นด้วย แต่มันติดปัญหาที่เงินนี่สิ ไอ้เธอก็มีเงินเก็บอยู่ไม่ถึงแสนบาท ที่เธอก็บอกให้ลุงกับป้าเอาของเธอไปช่วยพยุงรีสอร์ตไว้ก่อน แต่ท่านทั้งสองก็ไม่รับ เห็นทีเธอจะต้องเอาเงินส่วนนี้มอบให้ผู้จัดการคนใหม่เพื่อปรับปรุงรีสอร์ต

“ได้ครับ” ขาดคำของหนุ่มฝรั่งหุ่นล่ำก็มีเสียงโวยวายดังขึ้น ทุกคนหันไปมองยังต้นเสียง พอดีกับที่คนงานชายวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่ามีคนจุดไฟเผาบ้านพักไปหนึ่งหลัง เพราะยังไม่ได้ค่าแรง

“ไปกันเร็ว” ขาดคำของชัญญ่า ทุกคนก็พากันวิ่งเข้าไปดูโดยมีเอโด้วิ่งนำหน้าไป และเมื่อไปถึงก็พบว่าไฟกำลังโหมไหม้บ้านหลังต่อไป ก่อนที่ทุกคนจะวิ่งวุ่นช่วยกันดับไฟ ที่กว่าจะดับได้บ้านพักหลังที่สองก็ไหม้ไปทั้งหลัง

“ลุง ป้า” ชัญญ่าเข้าไปกอดท่านทั้งสองที่ร้องไห้เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะมีเสียงคนงานสี่ห้าคนทวงเงินค่าแรงที่ไม่จ่าย

“ลุงกับป้าต้องจ่ายค่าแรงเดือนนี้ให้พวกฉันวันนี้เลยนะ ไม่งั้นพวกฉันจะเผาให้หมด” คนงานหญิงร่างค่อนข้างอวบพูดขึ้น เพราะรู้มาว่ารีสอร์ตจะไม่จ่ายเงินเดือนเดือนนี้ให้ ทั้งที่สามเดือนก่อนไม่มีคนเข้าพักเลย แต่เจ้าของรีสอร์ตก็เอาเงินส่วนตัวออกมาจ่ายให้จนหมด

“ขอเวลาให้ลุงกับป้าฉันหาเงินอีกสักหน่อยไม่ได้หรือไงพี่หว้า พี่ก็รู้ว่าตอนนี้รีสอร์ตไม่มีคนเข้ามาพัก” ชัญญ่าผละออกจากอ้อมแขนของลุงกับป้าแล้วหันมาพูดกับคนงานสาว และคงจะเป็นคนชักนำให้คนงานที่เหลือเผาบ้านพักแน่ๆ

“ก็เห็นขอมาหลายเดือน แต่ก็มีเงินมาจ่ายมาเรื่อยๆ แล้วทำไมเดือนนี้มาบอกว่าจะไม่จ่ายล่ะ”

“ก็เราไม่มีเงิน ขอผลัดไปก่อนไม่ได้หรือไงพี่หว้า ถือว่าช่วยๆ กัน”

“ไม่สน ยังไงก็ต้องจ่าย”

“ก็ได้ ฉันจะจ่ายให้ แต่ต้องรอสิ้นเดือน แล้วถ้ารับเงินเดือนแล้วพี่หว้าก็ออกไปจากที่นี่ซะ ดารินดารีสอร์ตไม่รับพวกไม่มีน้ำใจมาทำงาน ทีตอนไม่มีคนมาพักทางเรายังจ่ายเงินเดือนให้เต็มเดือนทั้งที่ไม่ได้ทำงาน แต่มาคราวนี้ไม่รู้จักเห็นใจคนอื่นบ้าง” พูดจบชัญญ่าก็บอกให้ลุงกับป้ากลับบ้านไปก่อน

“จ่ายจริงหรือเปล่า” หว้าถามเสียงห้วน เพราะไม่อยากจะเชื่อน้ำหน้าหลานสาวเจ้าของรีสอร์ต

“จริงไม่จริงก็รอดูสิ้นเดือนแล้วกัน แล้วถ้าใครคิดจะเผาบ้านพักอีก ฉันจะจับส่งตำรวจให้หมด ส่วนครั้งนี้ ฉันจะไม่ถือสาเอาความ แต่ครั้งหน้า ฉันไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น!” ชัญญ่ามองคนงานสาวด้วยแววตาแข็งกร้าว ก่อนจะชวนคนที่เหลือกลับบ้านกัน แต่ก่อนไปก็บอกว่าใครอยากลาออก ก็ไปได้เลย

ทางด้านกลุ่มคนงาน เมื่อคล้อยหลังกลุ่มเจ้าของรีสอร์ตไปแล้วก็ถกเถียงกันเสียงดัง เมื่อมีทั้งคนอยากออกไปและไม่อยากออก เพราะต่างก็คิดว่าคงต้องมีสักวันที่ดารินดารีสอร์ตจะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แต่บางคนก็ตัดสินใจจะไปหางานทำที่อื่น แม้จะต้องจากบ้านเกิดไป

“นังหว้า แกลาออกไปคนเดียวเถอะ พวกฉันไม่ออกด้วยหรอก” ตัวแทนคนงานที่เหลือพูดขึ้น หลังจากปรึกษากันแล้วว่าไม่อยากออกไปหางานทำต่างจังหวัด เพราะยังมีลูกเล็กและแม่แก่ชราต้องดูแล

“ตามใจ” พูดจบก็เดินแยกตัวออกไปทันที ส่วนคนงานที่ไม่ได้ตัดสินใจลาออกก็มาช่วยกันดูว่าไฟดับสนิทไปแล้วหรือยัง และพอมองเห็นก็คิดว่าไม่น่าทำแบบนี้เลย

 

 “คุณหมวย เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เอโด้เอ่ยเรียกด้วยความเป็นห่วง หลังจากเขามองเธอยืนอยู่หน้าบ้านนานแล้ว ตั้งแต่ส่งเพื่อนๆ สามคนกลับบ้านพัก

“แค่เครียดนิดหน่อยค่ะ” แต่ความจริงเธอเครียดมากๆ เลยต่างหาก แต่ก็ฝืนยิ้มให้กับอีกฝ่าย

“ถ้าคุณหมวยไม่รังเกียจ ผมยินดีให้เงินมาปรับปรุงรีสอร์ตครับ” เพราะเขาก็มีเงินเก็บมากพอสมควร แล้วไหนจะเงินจากคุณแอชตันที่มอบให้ก่อนจะลาออกมา

“หมวยไม่รบกวนหรอกค่ะ ส่วนเรื่องรีสอร์ต หมวยคิดว่าลุงกับป้ามีวิธีแก้ไขอยู่แล้วค่ะ คุณเอโด้อย่ากังวลตามหมวยเลยนะคะ” ทั้งที่ความจริงเธอก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าลุงกับป้ามีทางแก้ปัญหาหรือยัง ส่วนเรื่องเงินเดือนคนงาน เธอจะเอาเงินเก็บมาจ่ายให้ แล้วส่วนที่เหลือก็เอาไว้ปรับปรุงในส่วนต่างๆ ที่พอจะทำได้

“แต่ถ้าคุณหมวยอยากให้ช่วย บอกผมคนแรกนะครับ” เอโด้ยังคงยินดีด้วยความเต็มใจที่จะช่วยเหลือ

“ค่ะ” ชัญญ่าขานรับแล้วเดินไปนั่งที่ศาลา แล้วก็หวนคิดถึงบ้านพักหลังเก่าที่เธอเคยอยู่กับป๊าและม้า แต่มาวันนี้เธอมีแค่ลุงกับป้าเท่านั้น

“ศาลานี้สวยนะครับ” เอโด้พูดขึ้นหลังจากเดินตามเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาว

“ใช่ค่ะ เห็นแล้วทำให้คิดถึงวันเก่าๆ” พูดแล้วก็น้ำตาซึม ก่อนจะกะพริบตาหลายๆ ครั้งเพื่อขับไล่ เพราะอดีตมีไว้ให้คิดถึง ไม่ได้มีไว้บั่นทอนชีวิตที่ต้องก้าวเดินต่อไป

“ผมยังจำได้นะครับ” เขาหมายถึงศาลาข้างบ้านหลังเก่าของเธอ ครั้งที่เขาตามคุณแอชตันเข้าไปในบ้านของเธอเพื่อสอบเรื่องมาดามเนตร

“คุณเก่งจังค่ะ หมวยจำได้ว่าคุณเข้าไปที่บ้านหมวยแค่ครั้งเดียวเอง”

“แค่ครั้งเดียวผมก็จำได้ไม่เคยลืมนะครับ แถมวันนั้นผมยังเห็นใครบางคนเอาแต่กินขนมด้วย” เอโด้หัวเราะในลำคอ สายตาสีน้ำทะเลจับจ้องไปยังใบหน้าเนียนสวย

“นี่จะเผากันใช่ไหมเนี่ย” ชัญญ่าหัวเราะบ้าง เธอยอมรับว่าการได้พูดคุยกับผู้ชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว

“ก็ไม่เชิงครับ แต่ผมชอบคุณนะครับ เป็นตัวของตัวเองดี” เอโด้หยอดความนัยที่ซ่อนอยู่ในหัวใจ

“ชอบได้ค่ะ แต่อย่ามาหลงรักกันเองก็แล้วกัน หมวยชอบความสัมพันธ์แบบเพื่อนมากกว่า เพราะการเป็นเพื่อนกันทำให้ความสัมพันธ์ของเรามั่นคงกว่าการเป็นคนรักกัน” ชัญญ่าตอบยิ้มๆ ตามองตา แล้วก็อมยิ้ม แต่ไม่ได้มีความนัยอะไรแฝงอยู่ เพราะเจ้าของดวงตาสีน้ำทะเลหลบซ่อนแววตาได้ทัน

“แต่บางคู่ที่รักกัน ก็เริ่มมาจากคำว่าเพื่อนนะครับ” เอโด้บอกเสียงนุ่ม เพราะเขาก็หวังให้รักของเขาเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

“ก็จริงค่ะ แต่บางทีการเริ่มมาจากเพื่อนก็ไม่ได้ดีเสมอไปนะคะ อย่างเช่นคนสองคนที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก แล้วพอโตขึ้นก็เปลี่ยนสถานะมาเป็นคนรักกัน แต่ผ่านไปไม่กี่ปี ก็เลิกกัน แล้วพอจะให้กลับมาคบกันในฐานะเพื่อน หมวยว่ามันยากมากๆ นะคะที่จะกลับมาอยู่ในฐานะเพื่อน” เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“อันนี้ผมตอบไม่ได้จริงๆ” เพราะเขายังไม่เคยประสบเหตุการณ์แบบนั้น เลยทำให้ไม่รู้ว่าสภาพจิตใจจะพร้อมกลับมาเป็นเพื่อนกับคนรักได้หรือไม่

“แย่จัง หมวยนี่อยากรู้มากๆ ว่าคุณเอโด้จะกลับมาได้ไหม”

“ถ้างั้น...เอาไว้ตอนที่ผมได้พบเจอประสบการณ์แบบนี้เมื่อไหร่ แล้วผมจะกลับมาตอบนะครับ” เขาบอกยิ้มๆ แต่ก็ยังนึกภาพนั้นไม่ออกอยู่ดีนั่นแหละ

“ค่ะ หมวยจะรอฟัง”

“ครับ”

“หมวยว่าเราแยกย้ายกันไปอาบน้ำเข้านอนดีกว่านะคะ นี่ก็จะสี่ทุ่มแล้ว” ชัญญ่าเอ่ยชวน เพราะกลัวว่าลุงกับป้าจะเป็นห่วงเอา แต่ท่านคงห่วงไม่มากเพราะเธอได้บอกไปแล้วว่าคุณเอโด้เป็นเพื่อน

สองหนุ่มสาวเดินแยกกันก่อนถึงตรงบันไดบ้าน เอโด้ หนุ่มหล่อหุ่นล่ำเดินไปยังบ้านพักที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก โดยมีคนงานคอยดูแล ส่วนชัญญ่าก็เดินขึ้นบ้านไปที่ตอนนี้ทั้งลุงและป้ายังไม่เข้านอน

“ลุงกับป้ายังไม่นอนอีกเหรอจ๊ะ” ชัญญ่าพยายามทำให้น้ำเสียงร่าเริง

“ยังหรอก แล้วพ่อหนุ่มไปบ้านพักหรือยังล่ะ” ดารินผู้เป็นป้าถามถึงแขกหนุ่ม ที่นานๆ ที จะหลงเข้ามาพักในรีสอร์ต

“ไปแล้วจ้ะ” พูดจบก็มีท่าทีอึกอักจนสองลุงป้าสังเกตเห็น

“มีอะไรก็บอกลุงกับป้ามาเถอะหมวย” รุ่งโรจน์ผู้เป็นลุงเอ่ยถามหลานสาวด้วยแววตารักใคร่ เพราะตนและภรรยาถึงจะมีลูกชายแต่ก็มาด่วนจากไปจากอุบัติเหตุ แต่ก็ได้หลานสาวมาอยู่ด้วยทำให้ชีวิตมีความสุขขึ้นมาก แต่ก็ต้องมาทุกข์เพราะเรื่องรีสอร์ต

“คือ...หมวยจะให้คุณเอโด้มาเป็นผู้จัดการรีสอร์ตของเรา ลุงกับป้าเห็นด้วยไหมจ๊ะ”

“รีสอร์ตกำลังจะเจ๊งแบบนี้ ใครจะมาทำงานกันหมวย” คนเป็นลุงเอ่ยตอบแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ แล้วนี่ก็กำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะขายหรือว่าไปกู้เงินมาปรับปรุง

“เพื่อนหมวยคุณเอโด้นี่ไงลุง เขายินดีมาทำงานนะ”

“แล้วมันจะไปรอดหรือไงหมวย” คนเป็นลุงยังนึกห่วง เพราะกลัวว่าฝ่ายนั้นจะเข้ามาทำแค่ครึ่งๆ กลางๆ แล้วลาออกไปซะก่อน

“ต้องรอดสิจ๊ะลุง นะป้า นะลุง ให้คุณเอโด้มาทำงานกับเรานะ” ชัญญ่าเอ่ยขอร้อง แล้วก็รอให้ลุงกับป้าได้ปรึกษาหารือกันอยู่สักพัก

“ลุงกับป้าตกลง” ทั้งสองเห็นพ้องกับความคิดของหลานสาว เพราะใจก็ยังอยากจะให้รีสอร์ตแห่งนี้เป็นสมบัติชิ้นใหญ่ให้กับหลานสาว

“หมวยรักลุงกับป้านะจ๊ะ” ชัญญ่าโผเข้ากอดท่านทั้งสอง โอกาสรอดของดารินดารีสอร์ตคงอยู่ไม่ไกล เพราะเธอมั่นใจในความสามารถของเพื่อนต่างแดน

“ไปอาบน้ำเข้านอนได้แล้วนะเรา” ผู้เป็นป้าบอกเสียงอ่อนโยน ตามมาด้วยเสียงของผู้เป็นลุงว่าให้พักผ่อนเยอะๆ แล้วพรุ่งนี้จะออกเดินทางกันแต่เช้า แต่พอเธอถามว่าจะไปไหน ลุงกลับไม่ตอบ



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha