จับหัวใจไฮโซ

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : จุดเปลี่ยน - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไปพม่า”

น้ำเสียงอึ้งๆ ปรารภขึ้นมาเมื่อได้ฟังคำบอกเล่าจากเขา

“ใช่ บริษัทของผมประมูลงานที่พม่าได้”

“แล้วงานของฉันล่ะ” ใบหน้าง้ำถามขึ้นมา

“ก็เหลืออีกไม่มาก งานโครงสร้างกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เสร็จเกือบหมด เหลือเก็บรายละเอียดอีกนิดหน่อย ซึ่งเราจะเก็บงานพร้อมส่งมอบงานต่อให้บริษัทตกแต่งภายในได้จัดการ อีกไม่เกินเดือนก็น่าจะเสร็จทั้งหมด”

“แล้วทำไมคุณไม่ทำให้เสร็จก่อนล่ะค่อยไป”

“ที่นี่ก็ไม่มีอะไรแล้วนี่ ให้สงกรานต์ดูแลต่อแทนได้ แต่งานที่โน่นกำลังเริ่ม ผมจะต้องไปควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิดด้วยตัวเอง อีกอย่างนี่เป็นงานแรกที่จะได้โกอินเตอร์ บริษัทกำลังจะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นโอกาสที่จะสร้างชื่อ สร้างผลงาน”

คนฟังเม้มปากแน่น ใบหน้าตึงขึ้นมา ตาแดงๆ

“แปลว่าคุณก็จะไปประจำอยู่ที่ไซต์งานพม่าแทน”

“ก็คงเป็นอย่างนั้น แต่ผมก็คงจะบินไปๆ มาๆ ดูงานที่นี่ด้วย มีอะไรคุณก็ติดต่อผมได้ตลอดเวลา”

ข้าวต้มทะเลที่เมื่อกี้ยังอร่อยคล่องคอ ตักซดเอาๆ จนคาดว่าจะขอชามที่สอง เพราะพ่อครัวหัวป่าก์บอกว่าทำเอาไว้หม้อใหญ่ ในตอนนี้ก็ดูจะฝืดๆ กลืนไม่ลงคอเสียอย่างนั้น

ช้อนในมือเขี่ยเม็ดข้าวสวยพร้อมกับกุ้งปลาหมึกและเนื้อปลาในชามไปมา

“ไม่รีบทานล่ะคุณ เขี่ยไปเขี่ยมาอย่างนั้น เดี๋ยวก็เย็นหมดไม่อร่อยหรอก”

ดวงตางามช้อนขึ้นมามองหน้าเขาด้วยใบหน้าหงิกงอง้ำ ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไงว่าหล่อนงอนอยู่

“ก็มันไม่อร่อยจริงนี่”

“อ้าว! ไหนเมื่อกี้คุณยังบอกว่าอร่อย จะขอเบิ้ลอยู่เลย”

“เมื่อกี้ก็ส่วนเมื่อกี้ ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้”

ภาคินส่ายหน้าไปมา

“เอาใจยากจริงๆ ผู้หญิงนี่”

“เออ...เอาใจยาก เบื่อนักก็ไม่ต้องเอาใจหรอก อยากไปพม่านักก็ไปเลย ไปตอนนี้เลยก็ได้” ว่าจบใบหน้างามก็สะบัดพรืดแล้วลุกจากโต๊ะ ทำเอาผ้าห่มที่ห่อตัวร่วงหลุดลงมา

“เอ้าอะไร นี่ยั่วกันใช่ไหมเนี่ย? ผมไม่ทานแล้วนะ ข้าวต้มทะเล กินข้าวต้มกลางวันของคุณดีกว่า” เขาว่ากลั้วขำ เมื่อเห็นผ้าห่มที่คลุมตัวหญิงสาวหลุดร่วง

ใบหน้างามหันมาจ้องตาเขม็ง แล้วค้อนขวับวงโต ก่อนจะเดินทั้งโป๊ๆ กลับเข้าไปที่ห้องนอน

ภาพเรือนร่างเปลือยอรชรอ้อนแอ้นแม้เห็นเพียงแผ่นหลังขาวเนียน และแก้มก้มงามงอนเด้งดึ๋งๆ ที่ยักย้ายเดินหนี ก็ทำเอาภาคินตาลุกโพลงขึ้นมา รีบวางช้อนลง แล้วสาวเท้าก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว ก็เล่นมาอ่อยเหยื่อแล้วส่งซิกซ์กันขนาดนี้ ขืนเขานั่งบื้อทานมื้อเช้าต่อ เป็นได้อดทานจานเด็ดล้นเนื้อนมไข่โปรตีนเน้นๆ กันพอดี และที่สำคัญ อาหารจานหวานตาขาวจั๊วะตรงหน้า ก็น่ากินกว่าเป็นไหนๆ

แต่ยังไม่ทันจะได้ตามเข้าไปถึงในห้อง บัวสวรรค์ก็ปิดประตูโครมใส่หน้า

“อ๊ะ...อ้าว...คุณบัว...” มือใหญ่จับลูกบิดจะเปิดเข้าไปข้างใน แล้วก็พบว่าหญิงสาวล็อกเอาไว้

ก็อก...ก็อก...ก็อก...ก็อก...

“เปิดประตูให้หน่อยคุณบัว...เปิดให้หน่อยเร็ว” เขาเคาะพร้อมตะโกนเรียกคนข้างใน หากแต่กลับไร้ซึ่งเสียงใดๆ ตอบรับกลับมา

“คุณบัวครับ คุณบัวสวรรค์ เปิดประตูให้หน่อยเร็ว...เร็วๆ”

เรียกซ้ำ แต่ก็ยังเงียบกริบ ราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ในห้อง

“อะไรของเขาวะเนี่ย” ภาคินสบถกับตัวเองพร้อมยกมือเกาหัวอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจผู้หญิงจริงๆ เลยให้ตายเถอะ

“คุณบัวสวรรค์...คุณบัวครับ...คุณบัว...” ทั้งเคาะซ้ำ และเรียกซ้ำ แต่ผลตอบรับก็ยังคงเดิม

“เอาใจยากจริงๆ ผู้หญิงนี่...ฮึ่ม” เขาคำรามอยู่ในลำคอ

“อย่าให้เปิดประตูได้เมื่อไหร่ พ่อจะจัดหนัก เอาให้ร้องเสียงหลง เสียงแหบ เสียงหาย ลุกไม่ขึ้น ไม่ให้กล้าพยศอีกเลย คอยดูสิ”

ก็ได้แต่บ่นลมบ่นแล้งพร้อมกับคาดโทษคนข้างในเอาไว้ ก่อนจะนั่งแกร่วรออยู่เป็นนาน แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าบัวสรรค์จะเปิดประตูกลับออกมา ปล่อยให้เขาคิดทบทวนว่าได้พูดหรือทำอะไรผิดไป

 

 

าคินกำลังจะไปทำงานที่พม่า!!!!

เขากำลังบอกเป็นนัยว่าจะชิ่งจากเธอสินะ?

สัมพันธภาพที่แม้ไม่ได้พูดกันให้ชัดเจนเข้าใจว่าเธอกับเขากำลังคบหากันในฐานะอะไร

แต่นี่คือผู้ชายคนเดียวที่หล่อนนอนด้วยตอนนี้...คือผู้ชายคนเดียวที่หล่อนมีสัมพันธ์สวาทหลังจากหย่าขาดจากอดีตสามี

เขาคนเดียวนี่แหละที่ทำให้หล่อนยิ้มได้ หัวเราะได้ มีความสุข และคิดถึงเป็นบ้าเป็นหลัง บ้าคลั่งที่จะปลดปล่อยตัวเองกับเขาแบบสุดชีวิตสุดฤทธิ์สุดเดช ไม่มีกระมิดกระเมี้ยนเหนียมอายยามร่วมรักกัน

หล่อนเรียกมันว่า การร่วมรัก ไม่ใช่แค่มีเซ็กส์ ไม่ใช่แค่เรื่องสนุกหฤหรรษ์ใต้สะดือเพื่อปลดเปลื้องอารมณ์พุ่งพล่านทางเพศ

ไม่ใช่แค่ผู้ชายแก้ขัด...ไม่ใช่เพียงใช้เขาสะกิดสะเกาแค่แก้คัน

หล่อนออกปากเรียกเขาว่า ผัวขา อย่างไม่เคอะเขินในช่วงเวลาที่อารมณ์มาเต็ม

ทุกอย่างมันจริง...ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ

เขาคือคนที่หล่อนอยากฉลองวันวาเลนไทน์ด้วยและก็ไม่ผิดหวัง...ทั้งเมื่อคืน เมื่อเช้า...จนถึงเมื่อกี้นี้ ภาคินทำให้หล่อนรู้สึกราวกับอยู่ในสรวงสวรรค์

สวรรค์วิมานที่ทำให้หล่อนกำลังฟินเว่อร์ อารมณ์ประหนึ่งสาวน้อยวันแรกแย้มตกอยู่ในห้วงความรักอีกครั้ง

ทุกอย่างกำลังลงตัวและไปได้สวย...และมันก็จะจบลงแล้วสินะ

ตอนที่หล่อนหย่าขาดจากพงศธร ได้ผ่านกระบวนการคิด อดทน และทำใจมาได้พักใหญ่

หล่อนไม่เสียดายอะไร นอกจากเวลาที่เสียไปกับคนไม่ใช่ก็เท่านั้น ที่ผ่านมามันมีทั้งสุขและทุกข์ และก็เพราะตาชั่งตวงวัดด้านความทุกข์มันหนักหน่วงยิ่งกว่า จนเกรงว่าสายร้อยจะขาดผึง หล่อนจึงไม่ฝืนดื้อดึงยอมที่จะเจ็บเพื่อจะจบ แล้วปล่อยมันไป

แม้จะรู้สึกหน่วงๆ อยู่ที่ใจบ้าง แต่หัวใจ ความคิด และชีวิตหล่อนเบาขึ้นเยอะ เมื่อปล่อยคนที่ไม่รัก ไม่เห็นค่าออกไปจากชีวิต

แต่ตอนนี้ มันไม่เหมือนกัน ระหว่างหล่อนกับภาคิน ทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดี จากที่เคยหักห้ามยับยั้งชั่งใจ...ทำไมกลับคิดอยากจริงจังวางหัวจิตหัวใจกับผู้ชายคนนี้

เสียงเคาะประตูรัวๆ เสียงร่ำร้องจากภายนอกที่บีบคั้นหัวจิตหัวใจ  แต่หล่อนกลับไม่กล้าแม้จะไปเปิด กลัวจะต้องออกไปเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า

ภาคินกำลังจะไปจากชีวิตหล่อน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha