จับหัวใจไฮโซ

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : รักเก่ารีเทิร์น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

ก็อก...ก็อก...ก็อก...ก็อก...

“บัว...คุณบัว...คุณบัวสวรรค์ครับ”

ภาคินเคาะประตูแล้วร้องเรียกหา คนที่หลบหน้าหลบตาอยู่แต่ในห้องนอน ไม่ยอมแม้จะออกมาทานข้าวกลางวัน เขาคิดว่าเธออาจจะนอนหลับเพราะเพลียจากการร่วมรักอันหนักหน่วงมาตั้งแต่เมื่อคืนนี้ และตัวเองก็เผลองีบหลับไปเช่นกันที่โซฟา

ตื่นขึ้นมาอีกที ก็ได้เวลาแดดร่มลมตกจึงมาเคาะประตูปลุกเรียก จะได้ตกลงกันว่า เย็นนี้จะทำอาหารทานกันเองที่บ้าน หรือออกไปหาดินเนอร์อร่อยๆ บรรยากาศโรแมนติก ทานกันดี

ก็อก...ก็อก...ก็อก....

“คุณบัว” เขาเรียกอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากภายในสักแอะ ราวกับว่าไม่มีคนอยู่อย่างนั้นแหละ

“โกรธงอนผมเรื่องอะไรกัน? บอกแล้วไงว่ามีอะไรให้พูดจากันดีๆ เอาแต่เงียบแต่งอนอย่างนี้ แล้วผมจะรู้ไหมว่าทำอะไรให้คุณไม่พอใจน่ะ” หล่อนกับเขา อายุอานามก็ไม่ใช่น้อย ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันทั้งคู่แล้ว มีอะไรก็ควรจะพูดจากันด้วยเหตุผล ไม่ใช่เงียบ และหลบหน้า อย่างนี้เมื่อไหร่จะเข้าใจกัน

“บัว...คุณบัวครับ...ถ้านอนหลับอยู่ก็ควรจะตื่นได้แล้วนะ...แต่ถ้าไม่หลับแล้วไม่พูด ผมชักเริ่มจะหัวเสียแล้วนะ คุณก็น่าจะรู้นะว่า ถ้าทำให้ผมของขึ้นน่ะ มันเอาลงยาก แล้วคุณนั่นแหละจะเหนื่อย...เตือนเอาไว้ก่อนนะ พูดเลย” เขาแอบขู่ผ่านบานประตูที่กั้นขวางฝากไปถึงคนข้างในด้วย

กริบ....

ทุกอย่างยังเงียบเชียบเหมือนเดิม

“เอาล่ะ” เขาว่าอย่างตัดสินใจแล้ว “ถ้าคุณไม่ตอบกลับมาละก็ ผมจะพังประตูเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ นับหนึ่งถึงสามนะ”

สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่อย่างพยายามระงับอารมณ์ขุ่นมัวข้างใน ก่อนจะเริ่มนับ

“หนึ่ง....สอง........สองแล้วนะ....ถ้าสามเมื่อไหร่นี่ มีเฮแน่...”

“สองครั้งที่หนึ่ง...สองครั้งที่สอง....สาม...”

คลิก...

หากครานี้กลับเปิดประตูเข้าไปได้โดยง่าย ทั้งที่จำได้ว่า เมื่อหลายชั่วโมงก่อน มันยังล็อกอยู่เลย

คิ้วเข้มขมวดหน้ายุ่ง ดันประตูเปิดเข้าไปด้านใน แล้วก็พบเพียงความว่างเปล่า

ไม่มีบัวสวรรค์อยู่ในห้อง แล้วเจ้าหล่อนหายไปไหนกัน

“บัว...คุณบัว...เฮ้! เล่นซ่อนแอบหรือเปล่า?” เขาเดินเข้าไปยืนงง หมุนตัวไปโดยรอบมองหา เดินไปเปิดประตูห้องน้ำดู ก็ไม่พบ

“บัว...คุณบัว...อยู่ไหนน่ะ?” ไล่เปิดตามตู้ก็ไม่เจอ กำลังจะเปิดลิ้นชักดูอยู่แล้วเชียว หากไม่ฉุกใจคิดเสียก่อนว่า คนบ้าอะไรจะไปหลบซ่อนตัวอยู่ในลิ้นชักได้ ไม่ใช่โดเรม่อนเสียหน่อย

“ไม่อยู่...แล้วออกไปไหน? ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”

พึมพำถามกับตัวเอง และก็ได้คำตอบว่า ต้องเป็นตอนที่เขานอนงีบอยู่แน่ๆ ที่บัวสวรรค์ย่องออกไปเงียบกริบ

เมื่อหันไปเห็นกระเป๋าถือและโทรศัพท์มือถือยังวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง แปลว่าไม่ได้ไปไหนไกล

บางทีหญิงสาวอาจจะออกไปเดินเล่น แถวนี้เป็นบ้านพักตากอากาศ มีชายหาดส่วนตัว ประสาบ้านของคนรวย แต่เมื่อมาถึงเขากับเธอก็มัวแต่สาละวน สนใจเพียงแค่กันและกันเท่านั้น

มีเธอที่ไหน...ที่นั่นก็เป็นสวรรค์สำหรับเขา

คงไม่มีผู้หญิงที่ไหน ยอมทอดกายให้กับผู้ชายที่ไม่ได้รักและไม่พึงใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมพักหลังๆ มีหลายครั้งที่เขาลืมป้องกันตัวเองเพราะมันติดพัน ถ้าหล่อนไม่รักไม่ไว้วางใจ คงไม่ยอมเขาถึงขนาดนี้แน่  และที่สำคัญ เขาและหล่อนเพิ่งผ่านฉลองวาเลนไทน์มาด้วยกันร้อนฉ่า

อ่า...แค่คิด เพียงแค่คิด ก็ทำท่าว่าเครื่องจะติดขึ้นมาอีกแล้ว

แต่ของอย่างนี้มันทำคนเดียวไม่ได้ ต้องรีบหาตัวผู้ช่วยเหลือเป็นการด่วนจี๋เร็วรี่ที่สุด

คิดได้ดังนั้นภาคินก็รีบรี่ออกจากบ้านพักตากอากาศไปในทันที

ร่างสูงใหญ่สวมเสื้อกล้ามทับด้วยเสื้อฮาวายสีแสบสันต์ กางเกงสามส่วนสั้นแค่เข่า รีบสวมรองเท้าแตะวิ่งไปยังชายหาด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha