จับหัวใจไฮโซ

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ง้อแบบภาคิน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“บัว”

เขาร้องเรียกเสียงหลงเมื่อใบหน้างามสะบัดพรืดแล้วรีบเดินหนีไปอย่างตะบึงตะบอนแสนงอน

มือใหญ่ตะปบลงไปบนมือของชลิดา แล้วรีบปลดออกอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย จะเสียงร้องไห้ของอดีตคนรัก เสียงหวีดร้องหรือน้ำตาอุ่นๆ ของเจ้าหล่อน ก็ไม่ทำให้เขาสะเทือนเลื่อนลั่นใดๆ ได้เท่ากับใบหน้างามตื่นตะลึงของคนแสนงอนที่เวลานี้เขาแคร์ที่สุดในโลก

“บัว...คุณบัว...บัวสวรรค์” ภาคินตะโกนไล่ตามหลัง พร้อมกับรีบวิ่งไปคว้าแขนเล็กเรียวนั่นเอาไว้ได้ก็หอบแฮ่กๆ เลยทีเดียว เห็นตัวเล็กๆ อย่างนี้ บทจะเดินหนีขึ้นมา ก็ตามแทบไม่ทัน

บัวสวรรค์สะบัดแขน แต่มือใหญ่ก็กำแน่นไม่ยอมปล่อย หล่อนหันขวับกลับมามองหน้าเขา บิดข้อแขนตัวเองออก แต่ก็ยังไม่หลุด

“ปล่อย”

“คุณหายไปไหนมา?” นอกจากไม่ยอมตอบสนองแล้ว เขายังตั้งคำถามเหมือนกำลังดุเด็กทำผิด

“ฉันบอกให้ปล่อย” หล่อนสะบัดสะบิ้ง แต่ภาคินก็กำแน่น “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”

“ไม่” คราวนี้นอกจากจะไม่ปล่อย เขายังดึงร่างเธอเข้าไปกอดเอาไว้แน่นแสนแน่นเลยทีเดียว “คุณหายไปไหนมา รู้ไหมว่าผมตกใจแค่ไหน นึกว่าหนีกลับไปแล้ว” เขาพร่ำอธิบาย กดริมฝีปากร้อนลงที่ข้างขมับอย่างรับขวัญให้ตัวเอง ที่ใครบางคนทำเอาใจหายใจคว่ำ

“อ้อ! ก็เลยเรียกแฟนเก่ากลับมาพลอดรักกันงั้นสินะ”

“ไม่ใช่นะ...ดามายังไงผมเองก็ไม่รู้”

“ฉันคงเชื่ออยู่หรอกนะ เห็นฉันมีเขาหรือไงกัน ถ้าคุณไม่บอก เขาจะตามมาถูกได้ยังไง? คิดจะเล่นมิวสิควิดิโอรำลึกความหลังกันก็น่าจะไปให้มันไกลๆ เลือกที่ไหนที่มันเป็นส่วนตัว จะได้ไม่มีคนเข้ามาขัดจังหวะนะ”

“โธ่! คุณบัว เชื่อกันบ้างสิ” เขาพ้ออย่างอ่อนใจ ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้กับท่าทางเจ้าแง่แสนงอน แถมยังพูดประชดประเทียด

“เดี๋ยวก่อน ที่พูดนี่ หึงผมใช่ไหม?” ท้ายเสียงถามกลั้วหัวเราะอย่างแอบดีใจ

“หึง” เสียงแหลมสูงถามขึ้นมา “ใครหึงคุณกันไม่ทราบยะ?” ว่าพร้อมกับดิ้นขลุกขลักจะสะบัดให้หลุด

“ก็คุณไง...ที่พูดประชดประชัน ที่ถามเสียงสูงๆ นี่ไม่ได้กำลังหึงผมหรอกหรือไง...ชัดเจนออกเสียขนาดนี้ โธ่! ผู้หญิงหนอผู้หญิง” เขาว่า แล้วบรรจงกดปลายจมูกฝังลงที่แก้มนุ่มนั่นฟอดๆ อย่างได้ใจ

“นี่ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ทำไมฉันต้องหึงคุณด้วยไม่ทราบ ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

“อ๊ะ...ไม่เป็นจริงๆ หรือ แล้วเมื่อคืนใครกันที่เรียกผมว่า ผัวคะ ผัวขา...ผัวเก่งที่สุดในโลกเลยน่ะ...ไม่ใช่คุณหรือครับคนสวย?”

บัวสวรรค์หน้าร้อนวืดขึ้นมาอย่างอายแสนอาย แถมภาคินยังกอดรัดร่างหล่อนเอาไว้แน่นแสนแน่น ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด ผู้ชายคนนี้กำลังเป็นต่อหล่อนทุกขุม เขาทำให้หล่อนจนตรอกและยอมสยบ แม้ไม่ใช่เวลาที่อยู่บนเตียง...น่าอายจัง

คนอย่างบัวสวรรค์ วัชโรธร ไม่เคยยอมจำนนให้ใครง่ายๆ แม้แต่กับหัวใจของตัวเองด้วย หล่อนไม่รู้จะทำยังไง

“รัดแน่นอย่างนี้มันหายใจไม่ออกนะ” เสียงพ้อว่าขึ้นมา นั่นแหละภาคินจึงยอมคลายอ้อมกอด และหล่อนก็เห็นเป็นโอกาส ที่จะกระทุ้งข้อศอกเข้าใส่โดยแรง เป็นการแก้แค้น

“โอ้ย! ซี้ด..อะไรเนี่ย มาสับศอกใส่ผมทำไมกัน?” ถามอย่างงงๆ

ร่างบางที่สะบัดหลุด หน้าง้ำงอ เม้มปากแน่น

“ผมทำอะไรผิดกันคุณ”

พอเขาถาม ความผิดของเขาก็ผุดขึ้นมาในหัว...ทั้งเรื่องที่จะหนีหล่อนไปทำงานที่พม่า ทั้งที่พาแฟนเก่ามาพลอดรักต่อหน้าต่อตา

ปั๊ก

เท้าเล็กเตะเข้าไปที่หน้าแข้งอย่างแรงแถมให้อีกที

“โอ้ย” คนตัวใหญ่ร้องลั่นเสียงหลงดังไปทั้งหาด ยกหน้าแข้งขึ้นมากุมกระโดดเหย็งๆ ด้วยความเจ็บ “อะไรกันนี่คุณบัว ทั้งฟันศอก ทั้งเตะหน้าแข้ง ผมไปทำอะไรให้คู๊ณ.....” ถามลากเสียงยาวน้ำตาเล็ดกันเลยทีเดียว บทแม่เจ้าประคุณรุนช่องจะโหดขึ้นมา ก็เล่นจัดมาชุดใหญ่ตั้งตัวไม่ทันกันเลยทีเดียว

แต่ชะรอยว่า เวรกรรมนั้นจะมีจริง เพราะเท้าเล็กกระทืบเดินจากไปได้ไม่ไกลนัก บัวสวรรค์ก็หวีดร้องชักเท้าขึ้นมา ก่อนจะทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้นทราย

“คุณบัว” ภาคินรีบลืมอาการเจ็บลงทั้งหมด รีบโขยกเขยกเดินไปถึงตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

“เป็นอะไรครับ”

“เจ็บเท้า...อะไรเนี่ย?” เจ้าหล่อนพลิกรองเท้าแตะขึ้นมา จึงได้เห็นว่าเศษขวดแก้วแหลมเปี๊ยบปักทะลุพื้นรองเท้าบาดเข้าฝ่าเท้าจนเลือดไหลซิบ แม้ว่าจะไม่ลึกนัก แต่ก็ทำเอาใบหน้างามเหยเก

“มักง่ายจริงๆ ทิ้งขวดแตกๆ บนหาดอย่างนี้ได้ยังไง คุณเจ็บมากหรือเปล่า?” เขาจับเท้าเล็กพลิกไปมา

แต่เจ้าของเท้าก็กระชากฝ่าเท้ากลับ

“อย่ามายุ่ง”

หากครานี้ภาคินก็ไม่ยอมเช่นกัน มือใหญ่กำข้อเท้าเล็กเอาไว้แน่น

“มันใช่เวลาที่จะมาดื้อดึงไหมคุณ อยู่เฉยๆ ให้ผมดูแผลก่อน ยังมีเศษแก้วปักเข้าไปในเท้าหรือเปล่าก็ไม่รู้ เกิดมีเชื้อบาดทะยักขึ้นมา ติดเชื้อต้องตัดเท้าทิ้งเชียวนะ” เขาเงยหน้าขึ้นมาดุ

พอได้ยินอย่างนั้นบัวสวรรค์ก็นิ่งงันไป ใครเล่าจะไปอยากเท้ากุด แค่คิด เพียงแค่คิดก็เบะปาก ตาแดงๆ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“มีไหม?”

“ไม่เห็น ต้องไปให้หมอใช้เครื่องมือส่องดู”

“อะไรต้องไปหาหมอเลยเหรอ? มันแค่นิดเดียว”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha