จับหัวใจไฮโซ

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ง้อแบบภาคิน - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

“ไอ้นิดเดียวๆ นี่แหละ ที่ทำเอาต้องตัดขาทิ้งมาเยอะแยะแล้ว ลุกเลยให้ไว” เขาบอกพร้อมกับฉุดแขนเธอพยุงให้ลุกขึ้น

“โอ๊ะๆ จะลุกได้ยังไง ก็ฉันเจ็บเท้าอยู่”

“งั้นคุณก็ต้องให้ผมอุ้มแล้วล่ะ” เขาเงยหน้าขึ้นมาว่าอย่างเสียไม่ได้อย่างนั้นแหละ

“ไม่ต้อง” บัวสวรรค์หดเท้ากลับ

ภาคินพ่นลมหายใจพรวด จ้องหน้าเธอเขม็ง

“แล้วจะไปหาหมอยังไง คุณเดินเองได้เหรอ? เกิดเดินไปเหยียบเอาเชื้อโรคเข้าบาดแผลอีก คราวนี้ล่ะ ได้เป็นอีสาวเท้ากุดของจริง” คนขู่สีหน้าจริงจัง จนคนฟังนึกกลัว ส่ายหน้าดิกสถานเดียว

“มาให้ผมอุ้ม”

“จะอุ้มได้ไง ฉันอายนะ” ว่าหน้าเสีย

“อายอะไร ทีเมื่อคืนผมก็อุ้มคุณตั้งหลายท่า คุณยังชอบใจเสียอีกเห็นร้องเสียงหลง เอาอีกๆ”

“ภาคิน” หล่อนแหวเข้าใส่เสียงเขียว เลยได้ยินเขาหัวเราะร่วนเข้าใส่อย่างขบขัน บัวสวรรค์ค้อนประหลับประเหลือกคนช่างยั่ว

“มันเหมือนกันเสียที่ไหนล่ะ” กัดฟันกรอดพูดรอดไรฟัน “นี่มันที่สาธารณะ คนเดินพลุกพล่านไปมา ฉันก็อายเป็นนะ”

ใบหน้าคร้ามเงยมองไปรอบๆ เห็นว่ามีคนมาเดินเล่นที่ชายหาด บ้างก็มาพักผ่อนเล่นน้ำ เพราะเป็นเวลาแดดร่มลมตก จึงหันมาต่อรองเจรจา

“งั้นคุณคงต้องขี่หลังผมไปแล้วล่ะ โอเคไหม?”

ใบหน้างามนิ่วนิดๆ กำลังคิดว่าแล้วมันต่างกันที่ตรงไหน?

“ไวสิคุณ มัวคิดช้าอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวเชื้อโรคชอนไชลามเข้าไปถึงเส้นเลือดแล้วล่ะก็...เท้ากุดไม่รู้ด้วยนะ”

บัวสวรรค์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จ้องหน้าคนที่ยังขู่กรายๆ อยู่ ก่อนจะผงกหน้าอย่างจำยอมตะกายขึ้นเกาะบ่าไหล่หนาบนแผ่นหลังร่างใหญ่ของคนที่หันหลังให้

“ดีมาก...ว่าง่ายๆ จะได้โตไวๆ รู้ไหม?”

“มัวพูดเล่นอยู่ได้ รีบไปสิ” หล่อนแหวเข้าใส่เขา

“คร๊าบคุณบัวสวรรค์”  ภาคินกระเตงอุ้มเธอขึ้นหลัง ก่อนจะพาเดินไปเรื่อยๆ ตามชายหาด ไม่ได้รีบร้อนอย่างตอนที่เร่งเธอยิกๆ

“คิดดูสิคุณ ว่าถ้าข่าวออกไปจะน่าอนาจขนาดไหน?”

“ข่าวอะไร?”

“ไฮโซสาวบัวสวรรค์ ถูกตัดเท้า กลายเป็นสาวเท้ากุด ปิดตำนานไฮโซสาวพราวเสน่ห์แสนสวย”

“คนบ้านี่” กำปั้นเล็กๆ ทุบลงไปที่หัวไหล่เสียทีหนึ่ง ค่าที่เขาช่างกวนประสาทเธอนัก แต่แทนที่จะสำนึกผิด ภาคินกลับหัวเราะร่วนเป็นที่สนุกสนานเสียอย่างนั้น

“นี่ ช่วยเดินให้มันเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม?”

“จะรีบร้อนไปไหนล่ะคุณ ดูสิ พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำจะตกทะเลไปทางขอบฟ้านู่นแล้ว เสียดายฝั่งนี้เรามองไม่เห็นพระอาทิตย์ตกน้ำ แต่บรรยากาศยามค่ำ ริมทะเลลมพัดโชยเย็นๆ อย่างนี้ มันโรแมนติกเป็นบ้า เหมาะจะมาพลอดรักกันเป็นที่สุด”

“ฉันจะรีบไปหาหมอ” บัวสวรรค์แหวเข้าที่ข้างหู

“ทีอย่างนี้ล่ะเกิดกลัวตายขึ้นมา” เขาว่า แล้วก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น แต่ระยะทางกลับไปที่บ้านพัก ก็ยังอีกไกลอยู่

“นี่คุณหนักเหรอ? ทำไมเดินช้าจัง”

“อื้อ...ก็หนักนะ แต่พอทนได้”

กำปั้นเล็กๆ ทุบลงไปที่หัวไหล่อีกอั๊กหนึ่ง

“อู้ย อะไรกันคุณ ทุบเอาๆ ผมไม่ใช่กระท้อนนะ”

“ก็อยากมาว่าฉันหนักทำไมล่ะ?”

“อ้าว! ก็คุณถามนี่นา”

“เออ...หนักนักก็วางลงเลย...วางลงสิ...วางลงเดี๋ยวนี้” เสียงแว้ดๆ ข้างหูออกคำสั่ง

“แล้วคุณจะกลับบ้านยังไง คลานไปเหรอ?” ถามออกมาหน้าตาเฉย

“ภาคิน”

“ครับ...กลัวลืมชื่อผมใช่ไหม? เรียกแล้วเรียกอีกนี่ บอกแล้วไงว่า ถ้าจะเรียกกัน ขอเสียงหวานๆ หางเสียงกระเส่านิดๆ เหมือนเวลาคุณเรียกผมตอนที่เราฟิชเจอริ่งกัน”

“คนบ้า กวนประสาทที่สุด ฉันล่ะสงสัยจริงๆ เลยว่า คนอย่างคุณมีดีอะไรตรงไหนเนี่ย ปากก็เสีย เอาใจใครก็ไม่สุด ที่แฟนเก่าคุณมาร้องไห้คร่ำครวญนั่น...หล่อนโดนของเข้าไปหรือเปล่าฮะ?” ถามอย่างข้องใจจริงๆ แต่ก็ใช่แค่ผู้หญิงคนนั้นหรอกนะ หล่อนเองก็ดูท่าจะติดกับเขาเข้าด้วย...ผู้ชายห่ามๆ ปากคอเราะร้ายอย่างนี้นี่นะ

ภาคินสั่นหน้า พร้อมกับหัวเราะหึๆ เขาไม่อยากเอ่ยถึงชลิดาอีก เวลานี้มีแค่เขากับบัวสวรรค์ มันควรจะมีแค่เรื่องเขากับเธอเท่านั้น

“อื้ม...ก็อาจจะ...ของผมน่ะ โดนแล้วติดใจกันทุกราย หรือคุณว่าไม่จริง”

“หืม...” บัวสวรรค์ครางในลำคอ นิ่วหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“ผู้หญิงคนไหนโดนของผมเข้าไปก็ร้องครางเสียงหลงกันทั้งนั้น...ภาคินขา...รักบัวอีก...รักบัวอีก...อ๊ะ...อ๊ะ...ผัวขา...”

บัวสวรรค์ตาโตขึ้นมา ก่อนจะทุบรัวลงที่แผ่นหลังของคนช่างยั่ว

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลย...ปล่อยนะปล่อย...ฉันจะเดินเอง” หล่อนว่าพร้อมกับดิ้นรนจะลงจากหลังของเขา โมโหคนช่างยั่วประสาท

แต่ภาคินกลับกอดรัดกระชับต้นขาเรียวเกี่ยวแนบกับสะโพกเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

“อะไรกันล่ะคุณ จะถึงบ้านอยู่แล้ว” ว่าพลางพยักพเยิดใบหน้าไปยังบ้านพักตากอากาศที่อยู่ไม่ไกล “ถ้าเกรงใจที่ขี่ผม คืนนี้คุณก็ให้ผมขี่คืนเสียก็สิ้นเรื่องนะ ฮะ...ฮ่า...” ว่าแล้วก็หัวเราะร่วนเสียงดังลั่น ไม่คณนาต่อมือน้อยที่ทุบลงไปอั่กๆ นั่นแม้แต่นิดเดียว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha