จันดา

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : Extra Scene


ตอนที่แล้ว





Continue

Chanda’s Part

            ความมืดสลัวเจือปนกลุ่มควันลอยฟุ้งทั่วพื้นที่ เพ็งมองรอบด้วยดูความไม่คุ้น สองเท้าเดินตามลำแสงลอดช่องเส้นเล็กๆ จากจังหวะเดินเชื่องช้ากลายเป็นวิ่งกระหืดกระหอบ ไม่สามารถไล่ตามแสงนั้นได้ทัน ฉันวิ่งจนความเหนื่อยจุกเข้ามา

            โอ๊ย! ขอโทษค่ะ ร่างชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ผิวเนื้ออ่อนนุ่มแต่อุณหภูมิเย็นเฉียบทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว

            คุณแม่!” ใช่! ไม่ว่านานเท่าไร ใบหน้าเปื้อนยิ้มของผู้หญิงคนนี้ไม่เคยจางหาย แม่ยังคงงดงามเหมือนในความทรงจำ รอยยิ้มอ่อนโยนทักทาย ฉันอึ้งทำอะไรไม่ถูก รู้เพียงความสุขกำลังเอ่อไหลเป็นหยดน้ำตา

                ค่อยๆ เดินซิลูก วิ่งเป็นเด็กไปได้สองมือแม่กระชับจับสองแขนฉัน เบี่ยงหน้าซ้ายขวาสำรวจร่างกายเหมือนตอนเป็นเด็ก

            หนูคิดถึงแม่คำพูดมากมายในหัวฉันประมวลออกมาเป็นคำนี้

            แม่ก็คิดถึงลูก แต่ตอนนี้ไม่คิดถึงมากเท่าเมื่อก่อนแล้ว รอยยิ้มกลั้วขำของแม่ ทำให้ฉันมุ่ยหน้าไม่เข้าใจ

            ทำไมล่ะคะ

            ก็นั่นไง ของที่ลูกส่งมาให้แม่

            มองตามสายตาคู่นั่น กลุ่มควันคละคลุ้งค่อยแหวกตัวออกสองข้าง ละอองสีใสอร่ามฉายสว่างขับประกายวิบวับ

            จิ๊ดริด!”

            ลูกแมวขนฟูในวันเก่า กำลังเดินนวยนาดมาที่เราสอง ร่างสมส่วนตามวัยดูแปลกตา ถึงจิ๊ดริดจะโตขึ้นแต่ฉันก็จำมันได้ดี

            จิ๊ดริดเดินเข้ามาคลอเคลีย ใช้พวงหางฟูนุ่มเกี่ยวรอบขาฉันไว้ เสียดสีหัวกลมๆ แสดงความรัก ฉันมองภาพทั้งสองสลับไปมาเพราะรู้แล้วว่าตัวเอง...กำลังฝัน

            ไม่ต้องเสียใจแล้วนะจันดา แม่กับจิ๊ดริดสบายดี หากว่าคิดถึงแม่จงเก็บความคิดถึงนั่นไปให้ช่วยคนที่ด้อยโอกาสกว่าเถอะ เพราะเมื่อลูกมีความสุข เราสองก็มีความสุขด้วย

            เสียงอ่อนโยนมือเรียวเนียนนุ่มลูบหัวปลอบ เมื่อแม่พูดจบก็ก้มลงไปอุ้มเจ้าจิ๊ดริดขึ้นมาแนบอก ดวงตาแม่วูบไหวไม่ต่างจากฉัน ไม่อยากให้ฝันนี้สิ้นสุดลงเลย

            แม่! จิ๊ดริด! อยู่กับหนูก่อนอย่าเพิ่งไป

            เหอะ! เหอะ!’

            วิ่งวุ่นไร้ทิศทาง ปากตะโกนรั้งให้หยุด ความมืดบีบเข้ามาทีละน้อย ฉันหอบกระหายตัวสั่นอยากให้โอกาสอยู่นานกว่านี้

 

            เป็นอะไรไปคุณ คุณ! จันดา!”

            คะ!”

            แสงสว่างจ้าปลุกฉันตื่นสู่โลกความจริงอีกครั้ง ข้างกายเป็นสามีสุดหล่อ มองถัดไปเห็นลูกน้อยนอนเปล่อยู่ใกล้

            ฉันฝันดีค่ะ

            ฝันดี

            อืม ฝันเห็นคุณแม่แล้วก็จิ๊ดริด

            ฝันดีจริงๆ ด้วย

            โฬมดึงร่างฉันไปกอด พูดถึงจิ๊ดริดที่ไรเค้าจะเศร้าลงทันที ไม่น่าเชื่อว่า CEO สุดสมาร์ทอย่างเค้า จะอ่อนไหวกับลูกแมวตัวน้อยขนาดนี้

            ในฝันจิ๊ดริดตัวโตขึ้นด้วยนะคะ สงสัยของกินที่เราส่งไป คงอร่อยถูกปาก

            แสร้งพูดตลกกลบเกลื่อน หวังให้โฬมรู้สึกดีขึ้น เค้ายิ้มตอบกระชับวงแขนเข้ากอด

            ผมอยากเป็นพ่อที่ดี ผมอยากรักษาทั้งจิ๊ดริด ทั้งลูกของเราไว้เสียงสั่นเครือตอบกลับ โฬมให้ความสำคัญกับครอบครัวมาก แม้ว่าสมาชิกของเราจะเป็นเพียงลูกแมวตัวน้อย

            ทำให้ฉันท้องอีกซิค่ะ เผื่อจิ๊ดริดได้มาเกิดเป็นลูกเราฉันแค่อยากดึงเค้าออกจากเรื่องเศร้า พูดยียวนแบบนี้ทีไรความกำหนัดของชายหนุ่มทำงานทุกที

            จะเป็นไปได้หรอ

            ไม่รู้ซิ! ในฝันคุณแม่กอดเจ้าจิ๊ดริดไว้แน่น ท่านคงรักเหมือนที่รักฉัน ท่านอาจจะรอส่งมาอยู่กับครอบครัวเราก็ได้ เสียงใสซื่อถามด้วยความอยากรู้ ฉันพยายามพูดปลอบใจ

            งั้นทำลูกก่อนไหม ผมค่อยไปทำงานจากเสียงอยากรู้อยากเห็น เปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบแววตาจ้องยั่วเชื้อเชิญ เราทั้งสองเหมือนคนที่เคมีเข้ากัน แค่ยกยิ้มมุมปากคำถามเมื่อกี้คำตอบก็ทำงานทันที

            ริมฝีปากอุ่นประกบคลึงจูบซับช้าๆ ละเลียดชิมละน้อย บทรักแสนหวานค่อยเติมเต็มทีละนิด ชุดทำงานเรียบหรูถูกถอดออกอย่างนุ่มนวล ผิดกับชุดคลุมซีทรูบนร่างฉัน ถูกกระตุกขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี

            สายตาจ้องเขมือบเหยื่อกำลังต้อนให้ฉันยิ่งอยาก สันจมูกคมฟัดผิวเนื้อแบบหยาบๆ ยั่วให้ฉันยิ่งคลั่ง ไอร้อนวิ่งพล่านทั่วร่างเกินควบคุมได้

            ใส่มาเถอะโฬม ร่างกายฉันต้องการคุณครางคำหวานร้องบอก

            เศษผ้านิ่มจากชุดนอนสุดหรูถูกหยิบมามัดแขน เค้าเหยียดยิ้มพอใจก่อนหยิบแพนตี้ลูกไม้ขึ้นมา เหลือบเห็นเค้าสูดดมกลิ่นสาปแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่ทันให้ความคิดทำงานต่อ แพนตี้ของฉันเองก็จับยัดใส่ปากอย่างรวดเร็ว

            ฮืมม.. โอม... (อืมโฬม)

            ชู่ว์... หน้าหล่อเหลาแกล้งออกเสียงปราม

            ตืด... ตืด... เค้าชันตัวหาของเล่นบนหัวเตียง เลือกชิ้นที่ชอบแล้วเปิดสวิตซ์ทันที แท่งยาวอวบส่ายหัวไปมา จงใจลากผ่านร่างกายฉันที่ละส่วน จากใบหน้าลงมาที่ซอกคอ แวะจี้เน้นๆ ปลายยอดอก แรงสั่นสะเทือนกดย้ำจนเม็ดแข็งชันตัวสู้

            แรงสั่นลากลงต่ำหมุนวนเนินท้องน้อย ปากทำงานประสานจูบซับเสริมอารมณ์ ลิ้นสากสะกิดทักร่องกลีบกลางตัวย้ำๆ กวาดต้อนทุกซอกหลีบให้ชุ่มชื่นพร้อมรับ

            สวบ ตืดด... ความเคลิ้บเคลิ้มฉ่ำหวานถูกแทนที่ แรงสั่นเบอร์สุดเสียบใส่ร่าง เด้งตัวไร้ทิศทางตามแรงสะเทือน เปล่งเสียงหวีดสูงตามที่รู้สึก ดีที่มีผ้าอุดปากไว้ ไม่งั้น...

            แหง! แหง!” เสียงใสของเจ้าตัวน้อย ร้องแทรกหยุดทุกกิจกรรม โฬมลุกออกจากตัวฉันไปดูลูกทันที

            โอมม!” (โฬม!) เค้ายิ้มกลั้วขำ ทำหน้าเจ้าเล่ห์ตอบกลับ บ้าจริง! สั่น เสียว สะท้าน ร่างแบบนี้ แถมยังถูกมัด อย่าให้หลุดไปได้นะ!

           

            กว่าคุณพ่อมือใหม่จะกล่อมลูกหลับได้ ฉันก็เสียไปหลายน้ำ ร่างเพลียหอบระทวยเกินกว่าจะเอาเรื่อง เค้าเข้ามาปลดพันธนาการให้ พร้อมบรรเลงบทรักอีกรอบ

            ร้ายนักนะคุณ แกล้งจันแต่เช้า

            แกล้งที่ไหน ผมก็เห็นว่าคุณชอบ

            ชอบค่ะ ชอบมาก! อาจจะชอบมากกว่าของแท้ซะอีก           แกล้งพูดยั่วแล้วลุกหนี ตั้งแต่เป็นคุณพ่อร้ายขึ้นทุกวัน เซ็กส์แปลกใหม่สรรหามาใช้สนองความต้องการ ทำเอาฉันสุขสมจนกลายเป็นเสพติด

            เดี๋ยว!” ร่างถูกเหวี่ยงลงเตียงอีกครั้ง รอบนี้ไม่เนิบนาบชักช้า ทุกสัมผัสเร้าร้อนเร่งรีบ แรงกระแทกกระทั้นเสียงครางเสียว เสียงเนื้อกระทบกันถี่ ตัดกับเสียงงอแงของเด็กน้อย

            อยู่กับลูกนะ เดี๋ยวผมรีบกลับ

            โฬมค่ะ มีที่หนึ่ง...ฉันอยากไป

            ที่ไหน

            ซ่องนั่น

            หากว่าคิดถึงแม่จงเก็บความคิดถึงนั่นไปให้ช่วยคนที่ด้อยโอกาสกว่าเถอะ เพราะเมื่อลูกมีความสุข เราสองก็มีความสุขด้วย

            คำสอนของแม่ดังก้องอยู่ในหู คนกลุ่มแรกที่ฉันอยากช่วยคือที่นั่น ทุกคนล้วนรังเกียจสถานที่อโคจร โดยไม่สนใจว่าคนพวกนั้นเค้ามีความจำเป็นอะไร ฉันก็คือคนหนึ่งที่มีความสุขอย่างทุกวันนี้ เพราะมาจาก ซ่องไฮโซ

22:48 น.

            แน่ใจนะว่าจะเข้าข้างหลัง

            อืม

            โฬมถามย้ำอีกครั้ง ฉันพยักหน้ารับทั้งที่ไม่แน่ใจสักเท่าไร ที่นี้มีแต่ความทรงจำเลวร้าย ในเมื่อฉันตั้งใจกลับมาสร้างโอกาสฉันก็ต้องกล้า

            อ้าวอินี่! รีบๆ ไปแต่งตัวซิมึง โชว์จะเริ่มแล้วแมงดาร่างบึกตัวเดิม กระชากเสียงใส่ฉันเหมือนเคย

            รู้แล้วละน่า!” ฉันเคยนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ แต่วันนี้ตอบกลับทั้งสายตาและคำพูด

            รู้ก็ไปซิ! ชักช้าอยู่ได้เดี๋ยวนายโมโหก็ขายเองหรอก

            ขาย?”

            ปกติพวกเราก็ถูกเร่ขายเป็นสินค้ามีชีวิต คอยสนองอารมณ์ใคร่อยู่แล้ว ยังมีการขายแบบไหนน่ากลัวกว่าที่เป็นอยู่อีก ที่ไอ้แมงดานี่ขู่เป็นการขายแบบไหนกันนะ

            ฉันเงียบไม่แสดงความอยากรู้ออกมา เดินขบคิดไปตามทางจนถึงห้องแต่งตัว สภาพห้องยังเหมือนเก่า เสียงจอแจคุยเรื่องทะลึ่งตึงตัง เมาท์ลูกค้าอย่างออกรส ซึ่งตัวแม่ก็คือเจ๊คนเดิม เค้าช่วยฉันในวันนั้น แต่ตัวเองกลับจมอยู่กับนรกบนดินจนถึงวันนี้

            สวัสดีคะเจ๊ สบายดีไหมรีบปรี่เข้าไปทัก รอยเขียวช้ำหลายจุดบนตัว บ่งบอกว่างานที่เจ๊รับมันโหดขนาดไหน ริมฝีปากดำคล้ำมีเลือดซึมมุมหนึ่ง หน้าซี๊ดเหลือง ผอมจนเห็นเส้นเลือด

            หล่อนเป็นใครแววตากังวลใจแสดงออกมาชัด ฉันเผลอเอื้อมมือไปแตะตัวเจ๊ แต่กลับถูกปัดทิ้งอย่างแรง

            จะมาทวงหนี้หรอ ไม่มีให้หรอก! ออกไปเลย! ฉันไม่มีอะไรจะให้แล้วท่าทางร้อนรนละลำละลักพูดเหมือนคนไร้สติ

            ฉันเองเจ๊ โรสไงคนที่เจ๊เคยให้ขนมน่ะฉันพยายามพูดเสียงเบา ไม่แปลกถ้าเค้าจะจำไม่ได้ เพราะคนที่นี่เวียนเปลี่ยนมากหน้าหลายตา

            โรสไหน ฉันจำไม่ได้

            เอาเถอะน่า ฉันมาดี ฉันอยากมาช่วยเจ๊และคนอื่นๆ

            คำพูดนิ่งเรียบของฉันทำให้หลายคนหยุดฟัง เจ๊ท่าทีสงบลง ผู้หญิงอีกหลายคนขยับเข้ามาใกล้ แววตาวอนขอโอกาสทำให้ฉันส่งยิ้มปลอบ

            อย่ามาขายฝันที่นี่ เอ็งรู้หรือเปล่า...ว่าพูดอะไรออกมาไอ้แมงดาตัวใหม่กระชากเสียงเย้ย มันเดินแหวกกลุ่มสาวมาหยุดประชิดตัว ฝ่ามือหยาบกร้านจับต้นแขนสองข้างอย่างแรง ลงน้ำหนักบีบย้ำหวังขู่

            ฉัน พูด จริง!” กระแทกเสียงเน้นทีละคำ จ้องตาท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ

            อีนี่ปากดี! กูรู้แล้วจะเอาใครไปขึ้นเรือดีมันสะบัดตัวฉันสุดแรง ร่างเซเกือบล้ม ดีที่เจ๊ช่วยประครองไว้

            อีนี่มันเด็กใหม่ พูดอะไรยังไม่คิดอย่าไปโกรธมันเลยนะเจ๊ช่วยพูดแก้ต่างให้ สายตาหนึ่งจ้องราวฉันไม่ใช่คน ส่วนอีกสายตากลับอ่อนโยนเจือไว้ด้วยความเป็นห่วง

            ขึ้นเรือ ทำไมหรอเจ๊ความสนใจของฉันอยู่ที่เจ๊ ฉันถามในสิ่งที่อยากรู้

            ...อยากรู้เหลือเกิน ว่ามนุษย์ด้วยกันจะทำร้ายกันได้ขนาดไหน

            รีบขอโทษเค้าซิ หรือว่าอยากขึ้นเรือ จับกังหิวโซกลางทะเล อดอยากหิวโหยจากบ้านจากเมียหลายเดือน รับรองพวกมันได้ฉีกเอ็งทั้งวันทั้งคืนแน่

            เจ๊ร่ายยาวอธิบาย พร้อมกับให้ฉันขอโทษ ความกักขฬะจ้องเหยียดที่ไอ้แมงดานั่นแสดงออกมา บวกกับคำตอบที่ได้ทำให้ฉันยิ่งโมโห

            เลว!”

            อีนี่! มึงคิดว่าพูดอยู่กับใครห๊ะ!”

            ฝ่ามือแกร่งกระชากแขน  อีกค้างง้างขึ้นสูงเตรียมฟาดใส่หน้าฉัน แรงของผู้หญิงน้อยนิดเกินจะดิ้นหนีได้ เจ๊เข้ามาช่วยดึงตัวฉันออก ความชุลมุนบวกเสียงหวีดโวยวาย ยั่วโมโหแมงดาหนุ่มให้ยิ่งแสดงอำนาจ

            หยุด! ถอยไป!” เสียงตะโกนเบรกสถานการณ์ช่วยชีวิตฉันไว้ ก่อนเจ้าตัวจะมาปรากฏอยู่ตรงหน้า

            คุณราฟ!” วินาทีแรกที่เห็นหน้าฉันเผลอยิ้ม แต่เมื่อสังเกตดีๆ เค้าคนนี้ไม่ใช่

            คุณพี่สะใภ้สุดสวยของผมนี่เอง มาถึงถิ่นเก่า มีอะไรให้รับใช้ครับหมอนี่ยียวนไม่เปลี่ยน ภายใต้ความสุภาพมีแต่การดูถูกเหยียดหยาม

            มิน่าละ คุณถึงกล้า” (แย่งแฟนพี่ชาย) ฉันละบางคำไว้ ไม่อยากโต้เถียงอะไรอีก

            ภาพคลิปในโน้ตบุ๊กแสดงชัดว่าหญิงก็ร้าย ชายก็เลวขนาดไหน ทรยศต่อคนที่รักไม่พอยังหักหลังได้เจ็บปวดที่สุดอีกด้วย

            อย่าค่ะราฟ เดี๋ยวโรมรู้

          กลัวโฬมรู้ แล้วคุณยั่วผมทำไม เปลี่ยนบรรยากาศกับผมบ้าง อาจจะดีกว่ามันก็ได้

          คุณมันร้าย

          แล้วคุณล่ะ ดีกว่าผมหรอแล้วสองร่างฟัดนัวเนียใส่กัน หื่นกระหายใคร่อยากผ่านกล้องบันทึกภาพ

            ความต้องการของผู้หญิงมีหลายอย่าง ผู้ชายก็แค่อยากเอาใจ ผู้หญิงแต่ละคนไม่เหมือนกัน ผู้ชายอย่างผมก็แค่...ปรับตัวตาม

            เท่ากับว่าผู้ชายปฏิบัติตัวตามสันดานผู้หญิงงั้นหรอ นี่คือคำแก้ตัวหรือเรื่องจริงกันแน่

            ถ้าฉันขอให้นาย ปฏิบัติกับพวกเธอสุภาพกว่านี้ล่ะ ทำได้ไหมฉันยิ้มตอบ ก้าวเข้าไปชิดราฟอีกนิดแล้วขอในสิ่งที่ตั้งใจไว้

            อย่างที่รู้ความจำเป็นแต่ละคนแตกต่างกัน  บางคนเต็มใจทำ บางคนฝืนใจทำ บางคนถูกบังคับให้ทำ เพราะเราเลือกไม่ได้ สิ่งที่เราอยากได้คือโอกาส ช่วยเห็นใจในความจำเป็นของเราบ้าง ช่วยมองและให้เกียรติเหมือนเราเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

 

            เจ๊ ถ้าเจ๊ไม่อยากทำงานนี้ เจ๊บอกโรสเลยนะ โรสจะช่วยเอง

            ขอบใจเอ็งมาก แก่ๆ อย่างเจ๊ทางไปมีเยอะนักหรอก

            มีซิเจ๊ โลกใบนี้มีที่สำหรับคนขยันเสมอ เชื่อหนู! เลิกเถอะ หนูช่วยได้

            เป็นครั้งแรกที่น้ำตาฉันไหลให้คนไม่รู้จัก สภาพผอมโทรมมองฉันสลับกับมองราฟอย่างหวาดกลัว ความสับสนคงแล่นลิ่วตีรวนจนตัดสินใจไม่ถูก หากตรงนี้คือคนคุ้นเคย เค้าคงพอเชื่อใจได้ แต่นี่ใครก็ไม่รู้...

            โอกาสไม่ได้เข้ามาทักทายเราบ่อยนัก แต่ใช่จะไม่เคยมี

 

            แล้วคนอื่นเอ็งจะช่วยเค้าด้วยไหม ถ้าแค่เจ๊คนเดียวเอ็งเก็บความหวังดีไว้เถอะ ข้าอยู่ที่นี่มานาน ข้าอยากอยู่ดูแลช่วยพวกเด็กใหม่มากกว่า

            “…” ฉันอึ้งทำตัวไม่ถูก คนที่โดนรังแกทั้งกายและใจ กลับเป็นห่วงอยากช่วยเหลือคนอื่น

            ข้าไม่ใช่คนดีหรอก เพียงแต่ถ้าอยู่ตรงไหนแล้วตัวข้ามีประโยชน์ ข้าก็อยากอยู่ตรงนั้น ชีวิตคนขายตัวอย่างเราไม่มีใครเห็นคุณค่าเราหรอก เอ็งเข้าใจใช่ไหม

            โถ่! เจ๊แววตาคนแปลกหน้ารอบตัวฉัน สื่อคำขอบคุณออกมา ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด หลายคนกอดกันชดเชยความเหน็บหวานที่ได้รับอยู่เสมอ เจ๊ยิ้มอ่อนพยักหน้าพร้อมจับมือฉันแน่น

            ...คนที่มีความทุกข์เหมือนกัน ถึงเข้าใจหัวอกเดียวกัน

            พอ! ผมใจร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง ต่อไปใครอยากทำก็ทำ ใครไม่อยากทำก็ไปหางานอื่น ผมไม่บังคับราฟพูดเสียงเรียบ เค้ากวาดสายตามองรอบห้องราวอยากสื่อว่าเค้าพูดจริง

            ส่วนใครเป็นหนี้ ให้เข้ามาร่างสัญญาใหม่ จ่ายตามที่ไหวจะได้ไม่ต้องทำร้ายตัวเองแบบที่ผ่านมาอีกคำพูดของราฟ ทำให้หลายคนยิ้มดีใจ ร่วมทั้งฉันด้วย

            พอใจยังคุณพี่สะใภ้ คุณทำเสน่ห์ใส่พี่ผมใช่ไหม มันถึงยอมทุบหมอข้าวตัวเองแบบนี้จากที่ยิ้มอยู่ ร่างชาวาบชั่วขณะ ประสาทหูอื้อค้าง ประสาทตาเห็นภาพยิ้มเย้ยเหมือนเคย สมองทบทวนตามที่ราฟพูด

 

            นายว่าอะไรนะ ทุบหมอข้าวตัวเองหรอ

            ก็ใช่นะซิ! เคลียกันเอง ผมไปล่ะ

            ราฟเดินออกไปหน้าตาเฉย รอบตัวฉันอบอวลไปด้วยความสุข ปลาบปลื้มใจกับชีวิตใหม่ เหลือเพียงฉันนิ่งค้างสับสน

 

02:44 น.

            เป็นอะไรหรือเปล่า คุณเงียบตั้งแต่กลับมาแล้วนะ

            ทำไมไม่บอก ว่าซ่องนั้นเป็นของคุณ

            โฬมหน้านิ่งลงทันที อึกอักไม่อยากพูดต่อ อารมณ์เราสองไหลไปคนละทิศทาง ฉันสับสนว่าคนที่อยู่ด้วยทุกวันคือใครกันแน่ ในขณะที่อีกฝ่ายคงคิดสรรหาคำโกหกอยู่


ตอนที่แล้ว


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกการสนับสนุนค่ะ ติชม ฝากคอมเม้นท์เข้ามาได้ รออ่านค่ะ"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha