จอมขวัญเมียบรรณาการ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป







เสียงสวบสาบจากการเสียดสีของกางเกงผ้าฝ้ายเนื้อดีสภาพกลางเก่ากลางใหม่ที่ครูดไล้ไปกับยอดหญ้าสูงถึงหัวเข่าดังเป็นระยะๆจากบริเวณลำรางน้ำไหลที่เด็กสาวหน้าตาละม้ายสาวต่างชาติเดินลัดเลาะจากมา ผมยาวปลายม้วนเป็นลอนขนาดใหญ่สีน้ำตาลเข้มไหวลู่ไปตามแรงเคลื่อนของเจ้าตัวขณะเดินกึ่งวิ่งไปข้างหน้าอย่างต้องการทำเวลาให้เร็วที่สุดแต่ไปไม่ได้ดั่งใจเพราะพื้นดินไม่เรียบมันขรุขระและแฉะชื้นจากฝนที่กระหน่ำตกลงมาหลายวันติดๆกัน จนทำให้เธอต้องเดินอย่างระมัดระวังไปยังจุดหมายเบื้องหน้า

เพราะมัวแต่คลุกข้าวเพื่อนำไปให้สุนัขจรจัดแถวลำรางน้ำไหล แถมยังมาเสียเวลาตะโกนเรียกหาพวกมันอยู่อีกนาน นึกแปลกใจที่พวกมันพากันหายไปจากจุดที่เคยนัดกันเกือบหมดแก๊ง หวั่นใจอยู่ว่าจะมีคนคิดร้ายมาทำอะไรพวกมัน กว่าจะตามเจอก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง เลยทำให้เธอต้องล่าช้ากับการกลับมาเตรียมอาหารให้คนป่วยเสียอีก

จอมขวัญเป็นเด็กสาวอายุย่างเข้าสิบเก้าปี เธอเพิ่งจบการศึกษามัธยมศึกษาปีที่หกได้เพียงเดือนเดียว และต้องมาดูแลคนป่วยตามคำขอของนางนิพาพร ผู้เป็นภรรยาใหม่ของพ่อ ความฝันที่จะเรียนต่อของเธอหายวับไปกับตา

คนป่วยที่เธอต้องดูแลประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนกระดูกสันหลังหัก อนาคตไม่แน่ว่าคงพิการจนเดินไม่ได้อีกเลยไปตลอดชีวิตของเขา สมองยังถูกกระทบกระเทือนจนมีเลือดคั่งต้องผ่าตัดเอาออก

มารดาเลี้ยงของเธอเล่าว่าเดิมทีเขาเป็นคนฉุนเฉียวอยู่แล้ว พอประสบอุบัติเหตุครั้งนี้เลยอาการหนักกว่าเก่า อาจทำให้เจ้าโมโหมากขึ้นอีก ท่านบอกให้เธออดทน อะไรยอมๆเขาได้ก็ให้ยอม นึกเสียว่าทำทานไปเพื่อแลกกับเงินที่จะนำไปไถ่เอาบ้านออกมาจากธนาคาร ก่อนถูกยึด

คิดมาถึงตรงนี้เด็กสาวก็มาหยุดยืนหอบหายใจเล็กน้อยที่หน้าบ้านหลังใหญ่พอดี

ไม่รีรอให้ช้าไปกว่านี้อีกแล้ว จอมขวัญผลักประตูเข้าไปเพื่อจัดเตรียมอาหารให้อีกฝ่ายอย่างที่ทำมาแล้วเกือบเดือน เธอดูแลเขาทุกเรื่องตั้งแต่อีกฝ่ายอาการพ้นวิกฤติแพทย์จึงอนุญาตให้กลับมารักษาตัวต่อยังที่บ้าน และฟื้นคืนสติในที่สุด

หายไปไหนมา หิวจะตายอยู่แล้ว

เสียงทุ้มดุดันถามทันทีที่เห็นหน้าของเธอ จอมขวัญบอกเสียงอ่อย

หนูเอาข้าวไปให้พวกไอ้ด่างมาค่ะ

คนยังไม่ได้กิน กระแดะเอาไปให้หมา เร็วเข้า หิว

ค่ะคุณภู

ไม่เคยอนุญาตให้เรียกชื่อเล่นเสียงดุบอกอย่างถือตัว

ค่ะคุณภูเบศวร์

สาวน้อยวัยแรกผลิหยิบปิ่นโตออกจากเถาทีละชั้น เทใส่ชามอย่างระมัดระวังเพราะมันร้อนอยู่มาก เตรียมจานชามช้อนแก้วเรียบร้อย จึงไปนั่งข้างเตียง เขาอยู่บนเตียงไฟฟ้าแบบปรับระดับได้ทั้งหัวและปลายเตียงด้วยรีโมต เธอจึงปรับจัดท่าให้เขาพร้อมสำหรับการกินอาหารจนเรียบร้อยดีค่อยตั้งท่าป้อนข้าวให้

ล้างมือหรือยังคนป่วยตวัดเสียงถาม เมื่อนึกได้ที่อีกฝ่าย บอกว่าเอาข้าวไปให้ไอ้ด่างมา แล้วมือนั่นล้างหรือยัง

ล้างแล้วค่ะจอมขวัญบอกเสียงนุ่มนิ่ม

ล้างแล้วก็รีบป้อน

สาวน้อยยกช้อนในชามขึ้นเป่าเบาๆครู่หนึ่งแตะริมฝีปากกับอาหารจนแน่ใจว่าอุ่นดีจึงส่งมันไปที่ปากของเขา บอกขึ้น

อ้าปากค่ะ

ชายหนุ่มขยับปากที่มีหนวดเคราขึ้นรกเต็มไปถึงคางอ้าอย่างหงุดหงิดแล้วรับเอาช้อนที่มีอาหารเข้าไปเคี้ยวๆก่อนกลืนลงคอในเวลาอันรวดเร็ว

ป้อนไวๆ หิว!

หนูบอกคุณแล้วว่าให้กินเยอะๆเมื่อตอนเที่ยง คุณก็ไม่เชื่อ

มีสิทธิ์อะไรมาบอก ยัยเด็กอมมือ

เขาว่าเธออย่างหงุดหงิด บ่นไปตามเรื่องของเขา จอมขวัญจึงทำหูทวนลม บ่อยครั้งเมื่อตอนอยู่หอ เวลาถูกซิสเตอร์อบรมเด็กสาวจะทำแบบนี้อยู่บ่อยๆ เธอกับเพื่อนจะพากันนั่งก้มหน้ายิ้มๆให้ท่านบ่นจนจบเรื่อง ตอนนี้ก็เช่นกันเขาอยากพูดอยากบ่นอะไรก็ปล่อยเขาไป จนป้อนข้าวหมดชาม จัดแจงเตรียมผลไม้และยาหลังอาหารไว้รอท่า เตรียมป้อนคนป่วยอีกครั้งจนเรียบร้อยแล้วถึงบอกเขา

คุณจะทำกายภาพบำบัดก่อนไหมคะ แล้วค่อยอาบน้ำ จะได้นอนเลย

ไม่ ฉันจะอาบน้ำก่อน เพิ่งกินข้าว อาหารยังไม่ทันย่อยเลย จุกตายพอดีสิ

แต่ว่า...ทำเสร็จจะเหม็นเหงื่ออีกนะคะ

ก็อาบอีกเขาว่าอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนใดๆทั้งสิ้น

จอมขวัญถอนหายใจพรืดอย่างนึกหมั่นไส้คนเรื่องเยอะแล้วเตรียมผ้ามารอเขา

อาบน้ำที่ว่าคือแค่นำผ้าชุบน้ำหมาดๆมาเช็ดตัวบนเตียงโดยไม่ต้องเคลื่อนย้าย สภาพคนตัวใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นแบบนี้ เธอคงพาเขาไปอาบน้ำไม่ไหว  จอมขวัญจะเช็ดเฉพาะใบหน้าที่ครึ้มไปด้วยหนวดเครา คอ ลำตัว และแขนขาเขาเท่านั้น ส่วนบริเวณอื่น หนุ่ม ลูกน้องคนสนิทของเขาจะเข้ามาทำแทน

เด็กสาวมองร่างกายใหญ่โตของเขาแล้วนึกเห็นใจ นักกายภาพบำบัดที่เคยมาสอนเธอบอกว่าถ้ากินมากจนอ้วนกว่าเดิมคนไข้จะฟื้นช้า

ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ เดี๋ยวก็ดีขึ้น

เธอได้ยินนักกายภาพบำบัดว่าไว้แบบนั้น จะเป็นไปได้หรือที่อาการหนักขั้นพิการจะดีขึ้นได้

จริงๆเธอควรเช็ดให้มันทั่วทั้งตัวนะ ยัยเด็กอมมือ

จู่ๆเสียงของเขาก็ว่าขึ้นขัดความคิดของเด็กสาว

ทุกทีหนูก็เช็ดให้หมดทั้งตัวนี่คะ

หมดที่ไหนเสียงเข้มว่าแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ไปพลาง เป็นยิ้มเยาะที่จอมขวัญไม่เข้าใจว่าเขาเยาะเธอด้วยเรื่องอะไร มือเขาไม่ได้พิการเหมือนขาและสมองของเขา สายตาก็ด้วยที่เหลือบลงไปมองยังตำแหน่งที่เธอไม่เคยเช็ดให้ ถามหมิ่นๆ

นี่ไม่เห็นเช็ด

ทำไมคุณภูเบศวร์ถึงลามกแบบนี้คะเสียงหวานไม่ได้ตวาด เธอถามเนิบๆช้าๆอย่างระมัดระวัง และนั่นยิ่งทำให้ภูเบศวร์นึกหมั่นไส้อีกเป็นกำลัง ชายหนุ่มหนวดครึ้มชะงักรอยยิ้มว่ากลับ

ลามกอะไรยัยเด็กแก่แดด เดี๋ยวเถอะ หมายถึงแถวต้นขานี่ต่างหาก

หนูจะไปเช็ดได้ยังไงละคะตรงนั้น น่าเกลียด…”

จอมขวัญบอกเสียงอ่อย งึมงำที่ท้ายประโยคไม่กล้าให้เขาได้ยิน บางทีสมองของเขาที่ถูกผ่าตัดมาอาจกำเริบเกิดอาการวิปลิตวิปลาตขึ้นมาก็เป็นได้ หากได้ยินคำที่เธอต่อว่าออกไป เด็กสาวคิดแบบเด็กๆ

โถว...น่าเกลียดภูเบศวร์ทำเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบเด็กสาว ก่อนว่าต่ออ่อนเดียงสาเสียจริง ได้ข่าวว่ามากกว่านี้ เธอก็เคยทำมาแล้วนี่

หนูไม่เคยทำแบบที่คุณภูเบศวร์บอกค่ะ หนูไม่คุยแล้วนะคะ จะรีบเช็ดตัว รีบทำกายภาพบำบัดให้คุณ

อิโธ่…”

ส่งเสียงในคออย่างนึกหยันแม่เด็กใจแตกที่ปรนนิบัติเขาอยู่นี่ ทำเป็นไม่อยากเถียงด้วย ที่เขาสืบมานี่สารพัดเรื่องแรงๆทั้งนั้น

จอมขวัญเป็นเด็กใจแตก พ่อของเธอส่งให้ไปอยู่ในโรงเรียนประจำตั้งแต่ประถมศึกษาปีที่ห้าจนจบมัธยมศึกษาปีที่หก

เด็กสาวไม่ได้มาจากครอบครัวร่ำรวยอะไรนักหนา แม่ของเธอเป็นลูกครึ่งไทยรัสเซียที่ได้ยินคนเขาล่ำลือกันนักหนาว่าสวยมาก ส่วนบิดานั้นมีเชื้อสายจีนมาจากแผ่นดินใหญ่ จอมขวัญจึงเป็นลูกเสี้ยวที่มีหน้าตาเป็นอาวุธอันร้ายกาจ นี่ยังไม่นับรูปร่างทรวดทรงที่ดูโตเกินเด็กสาวทั่วไป  ผิวพรรณขาวผ่องนวลละออจนแทบมองทะลุเห็นเส้นเลือด

เขาตามสืบเรื่องของเธอมานาน ตั้งแต่รู้ข่าวว่าเทวา มันไปตามเกี้ยวตามเฝ้ายัยเด็กใจแตกนี่ถึงโรงเรียนไม่เกรงใจสายตาใครเลยสักคน แว่วมาว่ามันตามเลี้ยงต้อยเอาไว้คงกะว่าจบออกมาจะจับทำเมียออกหน้าออกตาเสียเลยละมัง แต่เขาก็คว้ายัยนี่ตัดหน้ามันเสียก่อน นึกแล้วสะใจชะมัด

นิพาพรแม่เลี้ยงของยัยเด็กนี่ค้าเนื้อสด เขารู้กันทั้งจังหวัด แค่เอ่ยปากไม่กี่คำยัยแม่เลี้ยงนั่นก็รีบเสนอตัวพามาให้เชือดถึงที่ เขาแค่อยากได้มานอนด้วยสักระยะเท่านั้น อยากเห็นหน้าไอ้เทวาตอนที่รู้ว่ายัยเด็กนี่โดนเขาฟาดเรียบแล้ว มันจะกระอักเลือดถึงตายไหม

ประจวบเหมาะจริงๆเขายังไม่ทันได้กินสาวลูกเสี้ยว ก็ดันมาถูกรถขนของปริศนาเบียดตกถนนหวิดสิ้นชื่อไปเสียก่อน เลยสั่งให้คนไปเอามายัยเด็กใจแตกนี่มาคอยพยาบาลจนกว่าจะหายดี นึกเคืองนักที่เสียทีเจ็บตัวเสียได้ นี่จะเป็นฝีมือใครถ้าไม่ใช่มัน ไอ้เทวา

เขาไม่ได้เป็นคนพิการไร้สมรรถภาพสักหน่อย ก็แค่กระดูกหลังมันเคลื่อนออกมา ยังสรุปไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามาจากอุบัติเหตุหรือจากการใช้งาน

 

มันแค่ listhesis โว้ย

เขายังเถียงกับไอ้หมอกฤษณ์อยู่เลยตอนเห็นฟิล์มเอ็กซเรย์กับเอ็มอาร์ไอวางซ้อนกันให้ดูเมื่อตอนฟื้นมาใหม่ๆ ส่วนสมองน่ะเขาไม่ได้ผ่า ไอ้หนุ่มนี่มันปล่อยข่าวจนน่ากระทืบเป็นของรางวัลให้จมดินสักสองสามที

คุณยกขาไหวบ้างไหมคะ

เสียงหงุงหงิงอย่างกับเสียงลูกแมวถามขึ้น เมื่อเช็ดตัวให้เขาจนเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว ภูเบศวร์ตวัดเสียงตอบอย่างยวนๆ

ไม่ไหว

งั้นเกร็งตรงหน้าขาสักสิบทีนะคะ ทำเร็วค่ะเร่งเอาอีกเมื่อเห็นคนนอนป่วยยังนิ่งไม่ยอมขยับตามที่เธอบอก

เธอเป็นใครมาสั่ง ยัยเด็กอมมือ

หนูไม่เด็กแล้วค่ะ

ไม่เด็กแล้ว...อย่างนั้นเหรอ

เขาแกล้งยั่ววาดแขนไปมาจนเชี่ยวโดนหน้าอกหน้าใจของเธอหน่อยหนึ่ง เด็กสาวถดตัวหนีอย่างไว ใบหน้าขาวลออออกสีแดงจัด ก่อนงึมงำในลำคอ

คุณ!

อะไร เสียงดังจนหูฉันจะแตก ทำไมฉันทำอะไร

ภูเบศวร์แกล้งถามแกล้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่เด็กสาววัยกำดัดที่ยืนห่างเขาออกไปเป็นเมตร นิ่งๆเงียบๆ ไม่ยอมตอบคำเขา

หน้าแดงๆนี่มันแกล้งทำได้ไหมวะ

ภูเบศวร์คิดอยู่ในใจคนเดียว ถ้าอย่างนั้นยัยนี่ก็แสดงได้เก่งทีเดียวล่ะแล้วกวาดตามองท่าทางเหมือนลูกแมวหลงทางด้วยสายตาหยันๆสั่งเสียงดุ

ไหนมาช่วยพยุงนั่งข้างเตียงสิ

จอมขวัญนิ่งอยู่หน่อยหนึ่งไม่เคยเลยสักครั้งตั้งแต่มาอยู่ดูแลเขาที่นี่ ภูเบศวร์จะทำพฤติกรรมเช่นนี้ แล้วบอกตัวเองว่าทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด บางทีมือของเขาอาจกระตุกก็เป็นได้ เขาป่วยอยู่นี่ไม่ได้ปกติแบบคนทั่วไป คิดได้อย่างนั้นพอให้ตัวเองมีแรงฮึด หญิงสาวก็เข้าไปปรับเตียงให้ราบลงจนเสมอกันดีแล้วบอกเขาเสียงนิ่ม

คุณภูเบศวร์ขยับตัวไปชิดริมเตียงฝั่งนั้นเองนะคะ

คราวนี่คนป่วยทำตามไม่อิดออด เพราะมีบางอย่างที่เขานึกจะทำต่อเสียหน่อย แก้เซ็งได้เหมือนกันล่ะคราวนี้

ตะแคงตัวมาค่ะเสียงนิ่มบอกอย่างระวังแล้วจับร่างใหญ่โตของเขาให้ทำตัวด้วย นึกตามที่พี่นักกายภาพบำบัดได้เคยสอนเอาไว้ ว่าจะจับคนป่วยขึ้นจากท่านอนมานั่งควรทำอย่างไร

จับตั้งเข่าข้างหนึ่งที่อยู่คนละฝั่งกับข้างที่จะพลิกตะแคงตัวไป จับแขนข้างที่ชันเข่าชูขึ้น ออกแรงดึงที่แขนและเข่าพร้อมกัน เท่านี้คนป่วยก็จะได้นอนตะแคงตัวแล้ว

คุณภูเบศวร์เอามือดันเตียงไว้นะคะ หนูจะช่วยดึงตัวขึ้น ช่วยกันค่ะ หนึ่ง สอง ซั่ม…”

อื๊อ…”

แต่พอออกแรงทำตามขั้นตอนที่เคยได้รับการสอนไว้กลับไม่เป็นผล พาเขานั่งไม่สำเร็จอย่างที่ตั้งใจ แอบบ่นเบาๆ

คุณไม่ช่วยหนูเลย

ภูเบศวร์หรี่ตามองก่อนจะบอก

มามา มาใหม่สิ

คราวนี้เด็กสาวทุ่มสุดตัว เธอเอาลำตัวเข้าไปจนใกล้เขา ลืมไป

เสียสิ้น ว่าเมื่อครู่นี้ภูเบศวร์ทำอะไรไว้ 

            คะ คุณจะทำอะไร






ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกๆการติดตามนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha