จอมขวัญเมียบรรณาการ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





            คะ คุณจะทำอะไร

            เขาไม่ตอบ แล้วซุกใบหน้าที่มีหนวดรกซบที่ซอกคอของเธอ เด็กสาวรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยในนาทีนั้นเอง เธอกระเสือกกระสนดิ้นรนหนี แต่ถูกคนป่วยคว้าแขนเอาไว้ทัน เขาแลบลิ้นเลียตามเส้นเลือดที่เต้นตุ๊บๆตรงลำคอขาวผ่อง ยิ่งลงน้ำหนักมันก็ยิ่งพองตัวราวกับตอบสนองลิ้นสากของเขา

ปล่อยนะ

เขาเคลื่อนไปหน้าไปซอกหูของเธอแทน แล้วขบเม้มแผ่วเบาแต่ยิ่งน้อยก็ยิ่งรู้สึกมาก ราวกับเลือดในกายงามจะหนืดจนหยุดไหลเวียน หัวสมองของหญิงสาวตื้อมึนไปหมดกับการถูกจู่โจมแบบไม่ให้รู้เนื้อตัวจากคนที่เธอคิดว่าเขาพิการมาตลอด

            ปล่อยหนูนะ

ภูเบศวร์โถมตัวลงกดเบียดหน้าอกแกร่งเต็มแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ดันให้เธอนอนหงาย มือข้างหนึ่งของเขารวบสองแขนของเธอขึ้นด้านบน มืออีกข้างปลดรั้งเสื้อยืดให้พ้นจากร่างของเธอด้วยความทุลักทุเล

            ไหนแม่เธอบอกว่าเธอบริการดี นี่อะไร ต้องให้ลงมือทำเอง ห่วยชะมัด

            คนที่ถูกขอร้องก้มลงปิดปากเธออีกครั้ง มือที่รวบแขนด้านบนลงมาดึงรั้งเสื้อช่วยมืออีกข้าง เขาผละออกจากปากเธอเพื่อดึงเสื้อให้พ้นศีรษะ ก่อนจะก้มลงที่ยอดอกสาวแรกผลิไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน นาทีนี้ตะวันออกแรงดิ้นรนสุดชีวิต ด้วยหวังจะให้ตัวเองหลุดพ้นจากการคุกคามจากเขา

            คุณเข้าใจผิด หนูไม่...

            เสียงหวานนิ่มพยายามบอกอธิบายให้เขาฟัง หยาดน้ำใสๆเอ่อล้นออกทางหางตาอย่างอดสูเบี่ยงหน้าสะอื้นไห้ จนภูเบศวร์ต้องหยุดการกระทำของตนนึกหมิ่นว่ายัยนี่ทำไมลูกไม้เยอะนัก หรือนี่จะเป็นหนทางสำหรับเพศผู้ให้เลือดร้อนซ่านที่ได้รุกรานหญิงสาวที่แสดงตัวว่าไม่เคยแบบเธอ แล้วเชยใบหน้าหวานที่เบี่ยงหนีให้หันมาสบตา ตะวันปิดตาลงอย่างที่ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์กับเขาอีก

            ไม่...อะไร พูดมาสิ

            คุณอย่าทำหนูเลย ฮึก หนูกลัว ...ฮือๆๆๆ

            แล้วทีไปทำกับคนอื่นมาแล้ว ไม่กลัวหรือไง

            หนูไม่เคยทำ...กับใคร

            จริงน่ะ

เสียงเข้มถาม แฝงแววหมิ่นแคลนอย่างเดิมไม่เสื่อมคลายรับรองว่าไม่น่ากลัวเขาก้มลงเบียดกลีบปากของเธอด้วยริมฝีปากของเขาเบาๆ ก่อนจะลงน้ำหนักนวดคลึง มืออุ่นจนร้อนจัดไล้ไปทั่วเรือนกายอย่างปลุกเร้าให้เธอกระเส่าแล้วเผยตัวตนออกมา

ด้วยความตกใจจอมขวัญจึงไม่ทันได้ต่อต้านการรุกเร้าของเขา และด้วยความอ่อนด้อยของหญิงสาวจึงตอบรับการรุกเร้าโดยไม่รู้ตัว ลิ้นน้อยๆหลบหลีกหนีไม่ให้แตะโดนอีกฝ่าย แต่นั่นเท่ากับเป็นการเติมเชื้อไฟได้เป็นอย่างดี ภูเบศวร์ครางในลำคออย่างถูกใจ ไหนว่าไม่เคยทำไมทำให้เขาร้อนขึ้นมาได้ขนาดนี้ ยัยเด็กแสบ เขาดูดดุนควานหาความหวานในโพรงปากจนสาวน้อยด้อยประสบการณ์ถึงกับนอนระทดระทวย ตะขอบราถูกเขาสะกิดตอนไหนไม่รู้ได้เพียงแผ่วเบาเท่านั้นก็หลุดออกจากกันอย่างง่ายดาย ปากของเขาจึงย้ายลงมาครอบครองตรงยอดทรวงของเธอ เด็กสาวเผลอครวญครางเสียงแผ่วเบา หวิวไหวรัญจวนใจคล้ายจะปลิดปลิวอยู่รอมร่อแล้วจู่ๆภูเบศวร์ก็หยุดการรุกราน เขาซบใบหน้าลงตรงซอกคอนุ่มกรุ่นกลิ่นเหงื่อบนกายสาวแล้วบอกเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

ฉันจะคุยกับแม่ของเธออีกที ว่ามันยังไงกันแน่ ฉันช่วยเรื่องที่ขอไปแล้วแต่เนื้อเน่ากินไม่ได้ ได้ยังไงกัน

            จอมขวัญรีบพาตัวเองออกจากกรงเล็บโง้งยาวคมน่ากลัวของภูเบศวร์ อกใจเต้นระรัว กลัวไปหมดทุกสิ่งอย่าง นี่มันอะไรกัน ทำไมเธอถึงมาเจอคนน่ากลัวเช่นนี้ เธอต้องหาโอกาสโทรหามารดาเลี้ยง บอกท่านให้ทราบว่าเธอจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกๆการติดตามนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha