จอมขวัญเมียบรรณาการ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ตอนที่ 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป






หลังจากเกิดเหตุการณ์ระทึกอกระทึกใจเด็กสาวได้เพียงวันเดียว เจ้าตัวเร่งหาทางติดต่อกลับไปหานางนิพาพร มารดาเลี้ยงทันที ด้วยการแอบใช้โทรศัพท์ในบ้านของเขา เพราะโทรศัพท์มือถือของเธอไม่เคยมี แต่แล้วกลับติดต่ออีกฝ่ายไม่ได้ จึงได้แต่ฝากข้อความไว้ว่าให้ท่านมารับเธอกลับโดยด่วน

ไม่เกินบ่ายของอีกวันท่านก็มา ทำเอาเด็กสาวดีใจจนอยากร้องไห้ เธอเตรียมเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไว้หมดแล้ว พร้อมจะยกขึ้นรถได้ตลอดเวลาที่มารดาเลี้ยงมารับกลับ

แม่หนิมมารับหนูใช่ไหมคะ

จอมขวัญถามอย่างยินดีเมื่อรอให้ท่านลงรถมาแล้ว แล้วใบหน้าซีดเผือดของนิพาพรก็ทำเอาลูกเลี้ยงอย่างเธอใจเสีย ออกปากถามท่านด้วยน้ำเสียงกังวลปนเป็นห่วงอย่างแสนที่สุด

แม่หนิมเป็นอะไรคะ

นิพาพรฝืนยิ้มให้ลูกเลี้ยงอย่างเนือยๆส่งกระดาษให้ดู แม่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลน่ะลูก

แม่หนิมเป็นอะไร บอกหนูสิคะ

โรคเก่านั่นแหละลูกว่าจบ นางนิพาพรไอแค่กๆอีกสามสี่ที แล้วบอกเสียงแหบแห้งหมอเจอเนื้องอกในปอดของแม่

ว่ายังไงนะคะ

เสียงใสถามอย่างตกใจสุดขีด

ไม่ต้องห่วงแม่ ว่าแต่หนูเถอะ ให้แม่มารับกลับบ้านหรือลูก

แม่หนิม… “เด็กสาวครางเรียกอีกฝ่ายเสียงอ่อยหนูไม่อยากทำงานดูแลคุณภูเบศวร์แล้วค่ะ

ไหนมาให้แม่กอดสินางว่าแล้วดึงตัวเด็กสาวเข้าไปกอดเบา ยกมือลูบหลังไล่ไปมาอย่างแม่ที่แสนใจดีควรทำ ถามด้วยใบหน้ามีกังวลทำไมละลูก

เขา...เขาทำไม่ดีกับหนูค่ะ

ไม่เป็นไร แม่จะไม่ถามก็แล้วกัน ถ้าหนูไม่สบายใจจะดูแลคุณภูเบศวร์ งั้นแม่คงต้องคืนเงินเขานางนิพาพรว่าพร้อมกับโอบหลังลูกเลี้ยงแล้วลูบไปมาราวกับปลอบโยน วาจาก็เอื้อนเอ่ยชักจูงอย่างที่รู้วิสัยของอีกฝ่ายดี

ตั้งแต่คุณไพฑูรย์เสียไป บ้านเราก็แย่ลงไปมาก แม่ไม่เห็นหนทางไหนจะช่วยหนูได้เลย แม่เลวนักที่เป็นแม่ที่ดูแลหนูได้ไม่ดีอย่างที่รับปากพ่อหนูไว้

แม่หนิม…” จอมขวัญผละจากอกมารดาเลี้ยงมองหน้าท่านแล้วครางชื่ออีกฝ่ายอย่างเห็นใจ

หนูฟังแม่นะนางนิพาพรตัดสินใจพูดตรงๆ ทั้งยังแสร้งหลบตาเด็กสาววูบราวกับกระดากที่จะเอ่ยวาจาออกมา ใบหน้าเศร้าลงคล้ายดารานักแสดงเจนเวทีความจริง...คุณภูเบศวร์ เขาอยากได้หนู

แม่หนิมหมายความว่ายังไงคะสาวน้อยทวนคำเบาหวิว ใจหลุดลอยไปไกลลิบ ตกใจไม่น้อยที่ได้ยินเรื่องเช่นนี้

แม่เอาเงินของเขามา แลกกับตัวหนูอยู่ดูแลเขาหนึ่งเดือนนิพาพรโน้มศรีษะลูกเลี้ยงมาซบอกอีกครั้ง ลูบปลอบบอกเสียงอาทรแต่แววตามาดร้ายยิ่งนัก

แต่เขาลวนลามหนูนะคะจอมขวัญฟ้องเสียงสั่น

นางนิพาพรฝืนยิ้มอย่างจนใจ นั่นก็เพราะเขาต้องการให้หนูนอนกับเขาน่ะสิ

แต่แม่หนิมคะ

เห็นแก่แม่ เห็นแก่พี่ริสานะลูก เราไม่มีหนทางอีกแล้ว หนูเป็นตัวช่วยเดียวของพวกเรา ไม่อย่างนั้น บ้านของเราก็คงถูกธนาคารยึดไปนางนิพาพรว่าจบ น้ำตาไหลลงราวกับสั่งได้ จอมขวัญมองแล้วสะท้อนใจยิ่งนัก

เหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า เธอต้องยอมเขา เพื่อแลกกับบ้านจะไม่ถูกยึดอย่างนั้นหรือ

บ้านที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของบิดา

คล้อยหลังนางนิพาพร จอมขวัญเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง เธอครุ่นคิดอย่างหนัก นึกไปนึกมานอจะสงสารตัวเองแล้ว ยังหวนนึกสงสารมารดาเลี้ยงที่รับภาระดูแลเธอต่อจากบิดา

นิพาพรไม่เคยทำอะไรเลวร้ายกับเธอเลยสักอย่างเดียว ท่านดูแลเธอได้ไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย ริสาอีกคนแม้จะไม่ใช่พี่น้องพ่อแม่เดียวกัน แต่ก็ไม่เคยรังแกให้เจ็บช้ำน้ำใจใดๆทั้งสิ้น ช่วงที่บิดาของเธอเสียชีวิตไปแล้วนั้นมารดาเลี้ยงบอกว่าพี่ริสานั้นออกจากโรงเรียนเพราะต้องมาช่วยท่านหาเงิน ส่งให้เธอ ธุรกิจของบิดาขาดทุนกำไรมานาน สะสมกันจนท่านเสียชีวิต เงินประกันก็ยังไม่พอใช้หนี้สินที่ท่านก่อเอาไว้ เธอเห็นแก่ตัวมานานแล้ว คงถึงคราวที่จะทำเพื่อมารดาเลี้ยงและพี่ริสาเสียที

คุณขวัญคะ คุณภูเบศวร์เรียกให้พบค่ะ

            จอมขวัญสะดุ้งตกใจหน่อยหนึ่ง ยิ้มตอบคนรับใช้ในบ้านที่มาเคาะประตูบอกที่หน้าห้อง เรียกให้ไปพบเขา แล้วสงบนิ่งทำใจอยู่ครู่ ค่อยเดินไปที่ห้องพักของคนที่เรียกหาเธอ เปิดประตูเข้าไปก็เห็นเขาย้ายตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้ยาวข้างระเบียงของห้องพัก ภูเบศวร์ผินใบหน้ามาถามเมื่อเห็นว่ามาแล้ว

แม่เธอมาหาหรือ

ค่ะ คุณเรียกหาหนู มีอะไรหรือคะ

แม่เธอว่างยังไงบ้าง

ภูเบศวร์ไม่ตอบว่าเรียกหาเธอทำไมแล้วถามต่อ สายตาคมมองจ้องราวกับจะเปลื้องผ้าเธอออกได้ทั้งตัวอย่างไรอย่างนั้น จอมขวัญเม้มปากตนเองแน่น ชั่งใจอยู่ครู่แล้วกลั้นใจบอกเขา เธอคงไม่มีทางหนีพ้นจากสถานะนี้ได้ คงต้องทนไปก่อนแค่เพียงเดือนเดียวเท่านั้น

หนูขอโทษที่ว่าคุณวันนั้น ถ้าคุณอยากให้หนูทำอะไร หนู...จะไม่ดื้อกับคุณอีกค่ะ

เสียงทุ้มถามต่ออย่างนึกสนุก ราวกับจะไล่ต้อนเธอให้จนมุม ทั้งๆที่เขายังนั่งอยู่กับที่ แต่น้ำเสียงและแววตาของเขานั่นต่างหากที่ทำให้เธออึดอัดเหลือทน

แม่หนิมบอกว่ายังไงอีก

แม่บอกให้คอยปรนนิบัติคุณค่ะ

ปรนนิบัติ? ทำอะไรบ้างล่ะยังถามต่อไม่เลิก เหมือนเขาเป็นเจ้าหนูร้อยคำถาม

ทุกอย่างค่ะ

แล้วเธอก็ยอม

หนูยอมเพราะแม่จะได้เอาเงินไปไถ่บ้านจากธนาคาร หนูไม่อยากให้บ้านถูกยึด

โถว...เด็กกตัญญูประโยคเหมือนกล่าวชมแต่น้ำเสียงหยันเต็มทีรู้ใช่ไหมว่าจะต้องทำอะไร ภูเบศวร์ถามเจาะ สายตาจ้องจาบจ้วงจนคนถูกมองต้องหลบกระแสนั้น บอกเสียงสั่นๆ

หนู...ไม่แน่ใจค่ะ

แม่เธอเขาเอาเธอใส่พานยกให้มาเป็นคู่นอนของฉัน

จอมขวัญผงะไปหน่อยหนึ่ง แม้จะรู้มาก่อนหน้าแล้ว แต่พอได้ยินจากปากเขาตรงๆก็ถึงกับสะอึกไปเหมือนกัน รับคำเบาๆอย่างยอมจำนนค่ะ

เธอยอมเหรอภูเบศวร์เลิกคิ้วสูง ถามล้อๆ แล้วว่าต่อไม่ใช่เมียนะ แค่เอามาระบายอารมณ์ใคร่น่ะ

เด็กสาวก้มหน้ารับคำค่ะ

            เขาเบ้ปากน้อยๆ ดันตัวออกจากพนักพิงแล้วว่ายิ้มๆ

งั้นก็ถอดเสื้อ”   






ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกๆการติดตามนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha