จอมขวัญเมียบรรณาการ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : ตอนที่ 7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป






พร้อมหรือยัง

เสียงถามจากเขาที่อยู่ในชุดที่ดูหล่อเหลาผิดไปจากทุกทีแม้จะยังมีหนวดเครารกครึ้มอยู่ก็ตาม ไลลาอยู่ในชุดเดิมก่อนจะพากันขึ้นรถคันใหม่ที่ลูกน้องของเขาถอยออกมารอรับ แล้วมุ่งหน้าไปยังถนนอยู่ราวครึ่งชั่วโมงก็ถึงงานตามที่เขาบอกว่าพามา

งานเลี้ยงที่มาเป็นงานเปิดตัวรีสอร์ทหรูที่สร้างขึ้นใจกลางธรรมชาติด้วยเงินลงทุนมหาศาล ระบุเพียงคนถือหุ้นหลักเพียงเท่านั้น

ที่นี่คราคร่ำไปด้วยนักธุรกิจมากหน้าหลายตาจนเด็กสาวที่เพิ่งย่างก้าวเข้าสู่วัยรุ่นไม่นานประหม่าจนทำตัวไม่ถูก มือของเธอถูกรวบจับไปคล้องเข้าที่แขนล่ำของภูเบศวร์ พอเธอแหงะหน้ามองเขาก็ส่งเสียงที่ฟังดูอบอุ่นน่าวางใจ

กลัวไหม

ไม่ค่ะ แค่...เอ่อ ตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะ

เก่งมากเสียงชมที่แฝงความสนุกอยู่ในนั้นบอกอย่างไม่ได้นึกชื่นชมจริงจัง ก่อนพาเดินเข้างานสู้แสงแฟลชแปลบปลาบทำเอาลายตาไปหมดแล้วหยุดลงที่โต๊ะตัวหนึ่งแถวมุมห้องจัดเลี้ยง เด็กสาวถูกเชิญให้นั่งลงพร้อมภูเบศวร์ที่โต๊ะนั้น

นอกจากเปิดตัวรีสอร์ทแล้วยังเปิดประมูลเครื่องประดับจากพลอยด้วย...อยากได้ไหมเสียงกระซิบข้างหูจากเขาทำให้จอมขวัญต้องหันมามอง

ไม่ค่ะ หนูไม่ชอบ

ทำไมไม่ชอบ สวยนะ

เด็กสาวทำเพียงยิ้มแล้วกวาดสายตามองผู้คนและบรรยากาศในงานไปพลาง ในตอนนี้เธอไม่เห็นไลลาแล้วไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแยกตัวไปไหน ตอนแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จนั่นมัวแต่งงงวยอยู่ เธอยังไม่ได้ขอบคุณไลลาเลย ก่อนจะได้คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยกว่านี้ ก็ต้องหดคอหนีเมื่อรู้สึกขนลุกเกรียวพอแหงะดูก็เห็นเขาใช้มือนวดคลึงเบาๆตรงต้นคอว่างเปล่าของเธอ แล้วจึงหันไปสบตาคมของภูเบศวร์ ถึงได้เห็นเขามองมาอยู่ก่อนหน้าแล้ว

อะไรเขาถามด้วยใบหน้ายิ้มๆราวกับกำลังสนุกสนานอยู่กับเกมอะไรสักอย่าง

คุณภูนั่นแหละทำอะไรคะ

คุณภูยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ว่าจะทำอยู่เหมือนกัน

ภูเบศวร์ตาพราวระยับ เขาว่าจบมือข้างที่นวดต้นคอของเธอคลึงวนบนหัวไหล่กลมมนขาวนวลเนียนแล้วโน้มตัวเข้ามาเบียดจนจอมขวัญต้องเบี่ยงตัวหนีแล้วก็เห็นว่าเขากำลังรับเครื่องดื่มจากพนักงาน จนต้องมาเบียดเธอ แต่เขาจะมาเบียดเธอทำไมกัน จนเรียบร้อยแล้ว ภูเบศวร์ใช้มือข้างที่ชิดกับกายของเธอแตะลงบนหน้าตักของเด็กสาวอย่างหวาดเสียว จอมขวัญแหวใส่อย่างที่โกรธขึ้นมาบ้างแล้ว

อุ๊ เอามือออกไปนะคะ

อะไรกัน อยู่บ้านมากกว่านี้ยังทำได้เลย

แต่นี่มัน…” ปัดเขาด้วยวาจาและมือไม้

แต่ว่ายังไม่ทันจบประโยคดี เขาดันมือแทรกเข้าไปที่โคนขาด้านในออกแรงแยกเนื้อที่หนีบเข้าหากันเพื่อสู้แรงกับเขาไว้ คนเจ้าเล่ห์เลือกจุดนั่งได้ดีนัก บริเวณนี้ปลอดสายตาคนทั้งยังมองเห็นบรรยากาศของงานได้ถ้วนทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงอีกต่างหาก ขณะที่รุกรานเธอก็แว่วเสียงหัวเราะชอบใจในลำคอของเขาไปพลาง จนเด็กสาวชักทนไม่ไหว ปัดมือของเขาออกโดยแรง ทั้งตวาดเสียงดังขึ้นอีก แต่ก็ยังไม่ดังพอให้คนหน้ามึนหยุดรุกราน

ปล่อยหนูนะ คุณภูจะมาทำกับหนูแบบนี้ไม่ได้นะคะ

ทำไมจะไม่ได้เสียงเขาว่าอย่างดื้อดึง

ฉับพลันไฟในห้องจัดเลี้ยงเริ่มหรี่ลงเมื่อมีโชว์พิเศษก่อนเปิดรายการประมูลเครื่องประดับล้ำค่าหลายรายการ ทุกคนเริ่มมองไปยังบริเวณแท่นเวทีจัดงานกันแล้ว และมือของเขาก็ยิ่งรุกหนัก จะดิ้นรนหนีก็ถูกเขาล็อคลำตัวเอาไว้ด้วยกายหนาหนักบึกบึนของเขา

เค้นเสียงบอกเขาปล่อยหนู!

เดี๋ยวซี้ ยังไม่ทันได้เอาเข้าไปเลย จะให้ปล่อยได้ยังไง

เขาว่ากลั้วหัวเราะและโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว จอมขวัญสุดทนกับพฤติกรรมของเขา เธอฮึดสู้ด้วยการอาศัยที่เผลอเบี่ยงตัวแล้วผลักเขาไปอีกทาง เด็กสาวรีบลุกออกจากโต๊ะแล้ววิ่งเตลิดไปที่ประตู ทางออกพ้นจากตรงนั้นได้ก็หาที่ยืนหลบมุมพักหนึ่ง พยายามสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อให้ตนเองสงบลง ก่อนจะสะดุ้งตกใจอีกครั้งเมื่อถูกสัมผัสแปลกๆที่แผ่นหลัง เธอกระชับกระเป๋าถือในมือตั้งใจจะฟาดลงที่คนหน้าไม่อาย แต่พอหันมากลับมาก็เห็นว่าเป็น

พี่เด

เทวาในชุดสูทสุภาพสีดำกวาดสายตามองใบหน้าเด็กสาวด้วยกระแสแห่งความห่วงใยอย่างที่สุด เพราะพอรู้มาบ้างว่าเธอถูกมารดาเลี้ยงพาไปอยู่ที่บ้านของภูเบศวร์เสียแล้วน้องขวัญ เป็นอะไรไปคะ ร้องไห้ทำไม

ฮึก...ฮือจอมขวัญสะอื้นฮักๆแล้วปิดตาลงก้มหน้าร้องไห้โฮอย่างที่อัดอั้นตันใจเหลือจะพรรณนาออกมา เทวาที่เอื้อมมือออกไปจะคว้าร่างบอบบางให้มาซบลงกับอกของตน ก็ถูกตัดหน้าด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลและร้ายกาจยิ่งกว่า ตวัดเด็กสาวให้เข้าไปกระแทกกับลำตัวบึกบึนของอีกตนแทน

ไง...เทวาเสียงทักทายอย่างเป็นต่อไม่เท่าแววตาแสดงความเป็นเจ้าของของคนทัก เทวากำมัดแน่น สั่งเสียงลอดไรฟันปล่อยน้องขวัญ

นี่เหรอภูเบศวร์ทิ้งสายตาลงมายังคนในอ้อมกอด ว่ายิ้มๆปล่อยไปได้ไง จอมขวัญเป็นคนของคุณภู...ใช่ไหมคะ

จอมขวัญมองผ่านม่านน้ำตาไปยังเทวา ได้แต่เม้มปากแน่นไม่ตอบรับใดๆทั้งสิ้น

ภูเบศวร์ไล้มือกับเนื้อสาวขาวละมุนอย่างต้องการให้รู้ว่าเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์ในตัวเธอต้องเป็นผมสิครับ ที่บอกคุณว่าอย่ามายุ่งกับจอมขวัญ

เทวาแทบกระอักเลือดออกมาเมื่อเห็นกิริยาท่าทางที่ภูเบศวร์ทำกับนางในดวงใจ ถามเสียงเครียดทำไมน้องขวัญ...

ไปถามแม่หนิมดูสิ...ว่าทำไมไม่ตอบดีดีแถมยังโบ้ยไปทางนางนิพาพรเสียอีกเทวากำมือแน่นอย่างโกรธแค้น สายตาที่มองภูเบศวร์ก็เหมือนกับจะให้อักฝ่ายมอดไหม้ลงตรงหน้าเสียให้พ้นๆ เค้นเสียงลอดไรฟัน

แก ไอ้ภู

อย่ามาชกต่อยกันเลยนะเทวา ผมไม่ต่อยกับคุณเพราะแย่งผู้หญิงแบบนี้หรอก เอาไว้นอนจนเบื่อแล้วจะส่งต่อให้ก็แล้วกันนะ

จอมขวัญนิ่งเงียบมาตลอดทางเพราะเธอทั้งโกรธและอายที่ถูกภูเบศวร์พูดถึงแบบนั้น แม้เธอจะยังเด็กแต่เข้าใจคำพูดและอารมณ์ของคนพูดดี เขาดูถูกเธอ ทันทีที่รถจอดเด็กสาวเปิดประตูลงแล้วเดินดุ่มๆตรงไปที่ห้องพักทันที แต่ไปไม่ถึงไหนก็ถูกดึงข้อมือให้หันกลับมาด้านหลัง

ภูเบศวร์ไม่พูดพร่ำเขาดึงจนร่างงดงามในชุดสวยปะทะกระแทกกัน แล้วตั้งใจจะประทับจูบเพราะความปรารถนาที่มีตีตื้นตั้งแต่ตอนเห็นเด็กสาวก่อนพาไปออกงานนั่นแล้ว แต่จอมขวัญผละหนีไม่ยินยอมง่ายๆ ทั้งยังว่าเขาเสียงสั่นๆ

คุณมันคนทุเรศ บ้าเซ็กซ์

คนถูกว่าบ้าเซ็กซ์ชะงัก ก่อนย้อนคืน

ไม่เอาก็ได้ นี่แค่อารมณ์ค้าง เลยอยากจะจิ้มๆให้มันหายคัน คนอย่างคุณภูไม่เคยต้องง้อใคร ไม่เคยบังคับขู่ใคร ไม่ให้เอาก็ไม่เอาโว้ย

ว่าจบคนไม่เคยง้อใครระบายอารมณ์ด้วยการเตะข้าวของในห้องทั้งๆที่มันวางในที่ของมัน แต่เขาก็เตะจนมันกลิ้งออกมาจนได้ กลับเข้าห้องมาได้ก็กระวนกระวายใจอยู่คนเดียว

นี่เขาติดยัยเด็กอมมือจริงๆใช่ไหม

ขนาดว่าวันก่อนออกไปกับคู่ขาคนเก่า เขายังหมดอารมณ์ไม่อยากนอนด้วยเลย เพราะกลิ่นสาปสาวละอ่อนนั่นติดจมูกจนเขาจนหมดอารมณ์ที่จะนอนกับคนอื่น

ไม่!

ไม่มีทางที่ยัยเด็กนั่นจะอยู่เหนือการควบคุมของเขา คิดว่าง้อหรือไง ไม่ให้เอาไปชักว่าวก็ได้วะ

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกๆการติดตามนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha