จอมมารพรางใจรัก

โดย: trysreerung



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : นายมารร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

สอง--- นายมารร้าย

ทุ่มกว่าสามหนุ่มมาถึงร้านอาหารหรูกึ่งผับ เดฟสั่งอาหารหลายอย่าง เอาใจเพื่อนด้วยเมนูปลาซะส่วนใหญ่ “เป็นไงพอใจนะ” เดฟถามเรน สายตาจ้องอยู่ที่มือถือ

“บรรยากาศดีหวังว่าอาหารคงไม่ต่างวิวนะ ว่าแต่สั่งเมนูพวกนี้มาบำรุงสมองตัวเองหรือวะเดฟ”

“เออ พ่อฉลาด” เดฟแดกดัน “ส่วนเรื่องรสชาติกินก่อนเถอะครับกระผมไม่กล้าการันตีเผื่อวันนี้ลิ้นคุณสมุทรจะไม่สบาย”

เรนยิ้มลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ไปห้องน้ำก่อนนะ”

คนสนิทลุกขึ้นตามเจ้านาย

“ฉันไปฉี่ไม่ต้องตามหรอกน่า ทำตัวสบายๆ คิดเสียว่ามาพักผ่อนด้วยกัน”

 “อย่าห่วงมันเลย ไม่ต้องไปช่วยถือ ของมัน อีกอย่างที่นี่ไม่มีสาวๆ ที่คอยตามจะเผด็จศึก เข้าสิงมันให้นายกันท่าหรอก” เดฟบอกธีร์จุฬาหน้าตาย

 “ครับ” หนุ่มหน้าหยกนั่งลง 

เรนเดินออกมาจากมุมส่วนตัว ผ่านกลุ่มผู้ชายชาวต่างชาติดูท่าเมามายก็หยุดมองเพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโวยวาย ฟังแว่วๆ คงกำลังเรียกค่าเสียหายที่โดนแต๊ะอั๋ง เรนส่ายหน้าไม่สนใจเพราะรังเกียจเรื่องราวแบบนี้นัก

ก้าวเดินต่อชนกับหญิงสาวคนหนึ่ง เธออยู่ในอ้อมกอดจนแนบชิด  “ขอโทษครับ”

“ขอโทษไม่ทันมองเหมือนกัน” เธอพูดเสียงเบาใบหน้าแดงก่ำ

“ครับ” เรนสบสายตาหวานไม่รู้จะพูดอะไรขึ้นมาดื้อๆ

“ขอตัวค่ะ” ร่างบางเดินจากไปก่อนจะหันมามองและยิ้มให้ เรนยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ แต่การปลดทุกข์รอไม่ได้เขาจึงทิ้งความรู้สึกแปลกในใจที่เกิดขึ้นปุบปับทิ้งเสีย

ขณะทำธุระได้ยินเสียงโวยวายของผู้หญิง รีบออกจากห้องน้ำกลัวเรื่องอาชญากรรมใช่จะสนใจอย่างอื่น แต่เมื่อเห็นไม่ใช่อย่างที่คิดค่อยโล่งใจ

“พี่มะยมทำไมจ่ายน้อยจังเลยคะ พี่ก็รู้ถ้าไม่ลำบากฉายไม่มีทางทำแบบนี้”

“เอาไปเถอะน่าฉายไม่ใช่น้อยๆ นะ”

ใบหน้าคนต่อรองปรากฏชัดเจน เรนอึ้ง เป็นผู้หญิงเมื่อครู่ เธอก็แค่คุณโสฯ ผู้หญิงชั้นต่ำซึ่งกำลังถกเถียงราคากับนายหน้า มาสถานที่ท่องเที่ยวแบบนี้เขาคงต้องทำตัวให้ชินที่เจอการขายเนื้อสดไม่เลือกสถานที่สินะ

“ไม่เห็นบอกเลยว่าเป็นคนไทยแบบนี้ฉายเปลี่ยนใจได้นะ ฉายลืมบอกพี่ไป เอ่อ ฉายไม่อยากเอ่อ คนไทย”

 “หล่อ รวย เธอบริการดีๆ คงได้โขเหมือนพวกต่างชาติน่า ท่องไว้ว่าเงิน เงินที่ต้องการ อีกอย่างเห็นแล้วจะไม่เปลี่ยนใจรับรองหัวอีมะยม ยายแพม ยายพอลล่ายังโอเคเลยนะ น่ากินมากก”

“ฉาย

“โอ้ย เรื่องมากจริงๆ แม่เนื้อเค็ม เอ้ยแม่เนื้อทอง ถ้าไม่ติดว่าสวย นิสัยน่ารักจะด่าให้เปิงเชียว”

“ใช่คนที่นี่หรือเปล่าคะ”

“คุณเดฟเขาไม่ใช่คนที่นี่หรอก เพื่อนเขาก็ไม่ใช่”

“ถ้าตกลงจะได้ตามที่ตกลงกันนะพี่ ไม่ใช่พวกทำเป็นโก้แต่กระเป๋าแฟบนะคะ”

“อือ ฉันคัดสรรมาแล้ว เห็นสวยหวานไม่คิดจะงกขนาดนี้ เอ้า จะจ่ายเพิ่มให้ละกัน ตกลงซะที จะได้ไม่เสียเวลา”

“จริงนะคะพี่ อย่าเครียดสิคะพี่ก็รู้ฉายร้อนเงินถึงต้องมา”

เสียงตื่นเต้นหายเงียบไปคงเพราะว่าการตกลงเป็นที่พอใจ มีการแยกย้าย เรนจึงเดินออกจากห้องน้ำ ด้วยความหงุดหงิด

ตุ๊ดพาผู้หญิงเข้ามาในห้องน้ำชายขนที่แขนเรนลุกซู่

ไอ้คนชื่อนี้ก็มีมากแต่คืนนี้จะมีสักกี่คนกัน ถ้าเป็นเดฟ นายบ้านั่นคิดยังไงกันที่ซื้อบริการผู้หญิงประเภทนี้ ที่ควงอยู่ต่อคิวกันแทบไม่ทันเท่าที่รู้ เรนเดินไปล้างมือก่อนเดินออกจากห้องน้ำ ใบหน้าบึ้งตึง

 

สุรีย์ฉายเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำผู้หญิง ก้มมองตนเองและสั่งมือซึ่งคอยดึงเสื้อตัวเล็กโชว์สะดือเพราะความไม่มั่นใจให้หยุดทำการดังกล่าว กระโปรงที่ปกปิดบั้นท้ายกลมกลึงค่อนข้างสั้นก็พยายามไม่คิดถึง ในเมื่อตัดสินใจรับงานแล้วก็ต้องยอมรับข้อนี้ให้ได้

สาวไซด์ไลน์หญิงสาวปฏิเสธหลายครั้งแม้มีการชักชวน ครั้งนี้จึงต้องทิ้งศักดิ์ศรีไป

“ยายฉาย สุดท้ายแกก็มาคิดว่าจะหยิ่งได้สักเท่าไหร่”

 แพมเพื่อนชังที่เคยร่วมห้องเรียนก่อนดรอปการเรียนไว้เย้ยหยัน สุรีย์ฉายกลั้นโทสะไว้ในใจไม่ตอบโต้

“อย่าพูดมากไปเถอะลูกค้าจะรอนาน” พอลล่าฉุดแขนแพม ก่อนพยักหน้าให้สุรีย์ฉาย สามสาวเดินเข้าไปหาลูกค้า ถึงโต๊ะที่อยู่ค่อนข้างส่วนตัว มีสองหนุ่มหันมามอง

“นั่งก่อนสิครับเพื่อนอีกคนของผมไปห้องน้ำ” ผู้ชายหน้าตาดีเชิญเธอค่อยรู้สึกดีขึ้นจึงทรุดนั่ง

แพมและพอลล่าดูแลเรื่องเครื่องดื่ม ชวนสองหนุ่มคุยนั่นนี่ เวลาผ่านไปเกือบสิบนาที สุรีย์ฉายมองอย่างอึดอัด ลูกค้าของเธอหน้าตาจะเป็นยังไง แล้วเขาไปไหน แต่ไม่มาก็ดีเหมือนกัน คิดไปต่างๆ นาๆ “ขอไปห้องน้ำนะคะ” ทนไม่ไหวจึงขอตัว ไม่มีใครสนใจกันร่างบางรีบลุกขึ้นทว่าเมื่อเริ่มก้าวเดินหญิงสาวชนกับร่างสูงจนเซ ดีที่มีมือของผู้ชายที่นั่งมารับไว้ เธอไม่ได้ขอบคุณเขา เพราะตกใจเมื่อเห็นหน้าคนที่เดินชน “คุณ

ผู้ชายเมื่อครู่คือคนที่ทำให้เธอใจเต้นและมองเขาสุดสายตา

“เรนมาแล้วเหรอคิดว่านายไปหลับในห้องน้ำแล้วซะอีก อ้าวนั่งเลยอาหารพร้อมแล้ว”

คนที่โต๊ะยืนยันว่าเขาใช่อย่างที่กำลังคิดสุรีย์ฉายก็ตัวเล็กลีบ หน้าแดงก่ำกะทันหัน

“ฉันไม่หิวอย่างอื่นนอกจากอาหาร ”

ใบหน้าเคร่งขรึมกำลังมองมา คำพูดของเขาทำให้คนหน้าแดงพลันหน้าซีด

 “ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” เดฟว่าและยิ้ม

“ต้องการความเป็นส่วนตัว เข้าใจหรือเปล่าวะ”

“อย่าเรื่องมากน่ายังไม่กินเลยนะ มาเร็วเข้า ”เดฟชวนเหมือนเพื่อนเป็นเด็กเล็กๆ

“ไม่อยากกินอย่ามาบังคับกินไม่ลงแล้ว”

สุรีย์ฉายจับใจความได้ในคำพูดทุกคำ เธอกำลังโดนดูแคลน โดนรังเกียจใช่ไหม! คนซึ่งคิดว่าตนเองเข้มแข็งน้ำตารื้นอย่างไม่มีเหตุผล ไม่วายมองรอบๆ กลัวใครอื่นจะร่วมได้ยิน

แพมลุกขึ้นมายืนข้างหลังตอกย้ำสิ่งที่คิด “เขาไม่สนแก แต่งตัวขนาดนี้ผู้ชายยังเมินน่าขันจังวะ” ว่าแล้วเพื่อนกลับไปนั่งดื่มกิน สุรีย์ฉายอายมองเห็นสายตาดูถูกของผู้ชายที่ชนถึงสองครั้งในค่ำคืนนี้ แต่เธอตั้งใจแล้วคืนนี้ยังไงจะไม่ยอมกลับง่ายๆ สองมือจึงเกี่ยวหมับตรงท่อนแขนภายใต้เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ

เขาทำกันแบบนี้หรือเปล่าแต่เธอคิดออกแค่นี้แหละ

เรนอึ้ง คำรามในลำคอ “เอามือเธอออกไปจากแขนฉัน”

สุรีย์ฉายหน้าเสีย

“กลับไปเถอะฉายจ๋า” แพมพูดสอด สุรีย์ฉายใบหน้าสวยซีดเป็นกระดาษ

“สมุทรนั่งก่อนเถอะวะ”

เรนยังยืนที่เดิมไม่สนใจเดฟสายตามองคนข้างกายอย่างดูถูก สุรีย์ฉายหน้าร้อนเห่อ พยายามพูดเรื่องที่ต้องการ

มาแล้วจะต้องไม่กลับบ้านมือเปล่าสิ

“ฉันกลับแต่ขอค่าเสียเวลาเยอะหน่อย เพราะที่พี่มะยมบอกมา คุณเหมาเวลาฉันจนถึงเช้า ตอนนี้ฉันอาจชวดงานอื่นแล้วค่ะ”

 “ทายผิดที่ไหน” เรนมองปากอิ่มสวย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ต้องสนใจ เขากำลังคิดว่าเดี๋ยวต้องมีการพูดเรื่องเงินและมันก็เกิดขึ้นจริงเสียด้วย

“เอ่อคุณ หมายความว่าอย่างไรคะ” สุรีย์ฉายมองนัยน์ตาสีถ่านนิ่ง

“ใจเย็นครับนั่งก่อน” เดฟลุกขึ้นมายืน

 “จำเป็นต้องเอาใจขนาดนั้นหรือวะเดฟ ผู้หญิงพวกนี้คิดแต่จะจับผู้ชายรวยๆ นายลืมไปแล้วหรือ อะไรทำให้ฉันต้องเสียเวลามาทำงานที่นี่”

เดฟหมดหนทางเคลียร์หันมองธีร์จุฑาที่เอาแต่เงียบ เสี่ยหนุ่มของสาวๆ ส่ายหน้าตัดสินใจหยิบเงินสดปึกใหญ่ขึ้นมา

สามสาวตาโต

“นี่ครับค่าเสียเวลา” ไม่ได้นับจำนวนของเงินใบสีเทา เดฟจ่ายตามอารมณ์พอใจ ทึ่ง ที่มีผู้หญิงกล้าเสียงสูง ใส่หนุ่มหล่อเจ้าอารมณ์อย่างเรนนั่นเอง

“ได้เงินก็ไปสิ ไม่ต้องกลัวไม่มีแบงค์ปลอม คงไม่ต้องไปหาต่างชาติกระเป๋าหนักอีกแล้วคืนนี้ เดี๋ยวจะลุกจากเตียงไม่ไหว” เรนเยาะ

สุรีย์ฉายชะงัก อะไรกันทำไมต้องตั้งท่ารังเกียจจิกกัดกันขนาดนี้ พูดน่ารังเกียจแบบนี้ แต่ไม่โต้ตอบเพราะคำพูดของเขาทำให้เธอเป็นจุดสนใจพอแล้ว สายตาหลายคู่ที่เดินผ่านไปมาหันมอง เพื่อนทั้งสองก็มองยิ้มๆ แม้เธอยังช็อกที่เงินหาง่ายขนาดนี้แต่ความอายก็มีมากเช่นเดียวกัน สุรีย์ฉายพยายามข่มความอายยื่นมือสั่นเทาไปรับเงิน หันไปมองผู้ชายหน้าขรึมอีกครั้ง มีประกายในดวงตาแรงกล้า สบสายตากันเจอสิ่งที่เดาไม่ได้อีกในดวงตาคม จึงหมุนร่างบางเดินออกจากโต๊ะ ออกจากร้านอาหารหรู

“ลองดูเมนูนี้ครับนาย” ธีร์จุฬาพยายามทำให้บรรยากาศดีตักเมนูปลาหอมกรุ่นด้วยสมุนไพรใส่จานให้เรนไม่ลืมเอ่ยเรื่องที่ค้างคาใจเพราะสาวสวยที่เพิ่งเดินจากไปช่างคุ้นหน้านัก “เจ้านายครับ

“อย่าพูดมากได้ไหม อยากกินฉันกินเอง”

ไม่ทันได้พูดโดนหน้าบึ้ง เสียงเข้มสั่ง ธีร์จุฬาเลยเงียบได้แต่เก็บความสงสัยไว้คนเดียว

“กิน กิน อย่ามาเรื่องมาก เป็นอะไรไปวะ” เดฟว่าบ้าง

“เออ ขอบใจ แต่ใครจะเหมือนนาย กินได้ทุกสถานที่ทุกเวลา” เรนเขี่ยอาหารในจานประชด ในใจยังคงเคืองเดฟที่หาผู้หญิงมาคุยแม้เวลาทานอาหาร ดูเหมือนเพื่อนจะทำเป็นไม่ได้ยินทำไม่สนใจ ความเคืองขุ่นเรนจึงไม่หายง่ายๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะอาหาร

“นายไปไหนครับ”

“เออ อย่าถามมากเดี๋ยวมา”

เรนอยากสงบจิตสงบใจบอกธีร์จุฬา เดฟไม่พูดอะไร ปล่อยเพื่อนออกไป อะไรกันหนักหนาวะ เอาใจยากจริงไอ้เพื่อนคนนี้

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากเรื่องใหม่ด้วยค่ะ "

trysreerung


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha