จอมมารพรางใจรัก

โดย: trysreerung



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ข้อตกลง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ห้า--- ข้อตกลง

เรนเดินดูรอบห้องเล็กๆ เมื่อคนที่เชิญเข้าบ้านเดินเข้าไปด้านใน เดฟทรุดนั่งพิงพนักโซฟาเก่าๆ แต่สะอาดสะอาดเหมือนสถานที่แห่งนี้เป็นบ้านที่รู้จักมาตลอดชีวิต ธีร์จุฬายืนตรงอยู่หน้าประตู

มีเสียงมอเตอร์ไซด์มาจอดหน้าบ้าน เรนหยุดเดินพาร่างสูงไปยืนกอดอกพิงผนังใกล้ๆ หน้าต่างซึ่งอยู่ด้านหลังโซฟาที่เดฟนั่ง ขณะนั้นสีหน้าเลขาที่แสดงออกมา ดูแปลกใจ จดจ้องและตื่นตระหนกทำให้เขาสงสัย กำลังจะถามว่าเป็นอะไรไปป้าที่เดินเข้าหายไปก็กลับออกมาเสียก่อน

“ฉาย ฉาย มีคนมาหาแนะ”

สุรีย์ฉายมองรถคันโก้ที่จอดหน้าบ้านด้วยความสงสัย จะว่าเป็นเจ้าหนี้รายเดือนก็ไม่ใช่เพราะเพิ่งผ่อนผันไป หรือจะเป็นรายเดือนและรายวันอีกคนนะ เธอว้าวุ่นเพราะรายนั้นเจ้าของเงินมีลูกน้องโหดมาก พี่สาวหยิบยืมส่งเธอเรียนไม่บอกกล่าว ตอนนี้ก็หลายแสนเข้าไปแล้ว แม้กลุ้มใจแต่ก็หนีไม่ได้เธอจึงเดินเข้าบ้านแต่ตกใจมากเพราะคนที่มาหาเป็นผู้ชายคนหนึ่งในจำนวนสามคนที่เจอเมื่อคืน

 “คุณ มาทำไม” สุรีย์ฉายไม่คิดว่ายายแพมหรือยายพอลล่าจะพาผู้ชายคนนี้มาเยี่ยมเยือนกัน แต่มันจะมีอะไรที่คิดได้อีกนอกจากสิ่งนี้

เรนจำเสียงผู้หญิงเมื่อคืนได้ติดหูเดินออกมาจากมุมที่ยืนอยู่ “เธอ !

“คุณ!” สุรีย์ฉายตกใจเห็นว่ายังมีผู้ชายในบ้านที่สำคัญเป็นเขาที่ทำให้เธอคิดว้าวุ่นใจไม่เลิก หรือว่า ผู้ชายพวกนี้จะมาเอาเงินคืน แต่คำถามที่ได้ยินจากคนมีดวงตาวาววับทำให้รู้ว่าคิดผิด

“เธอเจ้าบ้านเหรอ”

แสดงว่าเขาไม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ ถ้าอย่างนั้นไม่ใช่การมาทวงเงิน แต่จะมาทำไม เธอถามออกมาทันใด “ใช่สิ ทำไม มากันทำไม”

เรนหน้าบึ้งมองใบหน้าชื้นเหงื่อที่ไหลเปื้อนไรผมสีดำสนิท ไม่อยากเชื่อผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนเดียวกันที่คลอดน้องสาวตนออกมา

“ว่ายังไงคะ” มาบ้านคนอื่นยังมองกันแบบเมื่อคืน สุรีย์ฉายกำหมัดแน่น

“เธอเรียกร้องให้ทางฉันมาเอง ฉันมาเพื่อดูเด็กที่เธอบอกไปว่าเป็นสายเลือดวิวัฒน์วงค์ ว่ามีอยู่จริงหรือเป็นเรื่องโกหก

สุรีย์ฉายตกใจเป็นไปได้ยังไง ผู้ชายคนนี้หรือคือพ่อของหลาน แต่ดูไปดูมาทั้งสองก็มีส่วนคล้ายกันมาก ทั้งคิ้ว สีผม ปาก จมูก

“จะจ้องอีกนานไหม คงดีใจจนอึ้งล่ะสิ”

สุรีย์ฉายงง “หมายความว่ายังไงคะ”

“ต้องให้บอกหรือไงว่าผู้หญิงอย่างเธอต้องการอะไรจากทางเราเมื่อคืนคำตอบก็แจ่มชัดอยู่แล้ว โชคดีจริงๆ ไอ้สิ่งที่ฉันคิดมาตลอดได้รับการยืนยันโดยที่ไม่ต้องตามสืบ”

“ฉัน” จะมีความหมายอะไรถ้าจะบอกว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกของเธอ สุรีย์ฉายจึงเงียบ เรนสะใจคนตรงหน้าจนมุมเถียงไม่ออก

“ทางเราอยากเจอเด็กที่คุณบอกไปว่าเป็นสายเลือดวิวัฒน์วงศ์ครับ คงต้องตรวจดีเอ็นเอ” เดฟฟังอยู่นานลุกขึ้นมาสมทบ

สุรีย์ฉายยังเงียบเพราะไม่คาดคิดเรื่องที่เคยต้องการและลืมไปแล้วจะปรากฏผลอยู่ตรงหน้า

“คุณครับได้ยินหรือเปล่า”

สุรีย์ฉายที่ยังงงๆ สูดหายใจลึกๆ จำใจจ้องหน้านายจอมงกปากเสีย “ตอนนี้ฉันไม่ต้องการให้ใครมารับผิดชอบยายหนูอีกแล้วค่ะ ” หญิงสาวพูดสิ่งที่คิดออกมา เขาชอบดูถูกคนอื่น ไม่น่าภูมิใจเลยที่คนแบบนี้จะมาเป็นพ่อของหลาน

“เห็นผู้ชายรวยเข้าหน่อยลงทุนยอมตั้งท้อง ติดต่อไปหาคิดเหรอว่าทางเราจะเชื่อที่พูด ต้องการโก่งค่าตัวอีกล่ะสิ” เรนเยาะ

“คนบางคนก็มีด้วย นอนกับผู้หญิงที่เมามายไม่ได้สติ ที่ไม่ยินยอม พอติดต่อไป เป็นแรมปีกว่าจะติดต่อกลับมา ไม่รอให้ยี่สิบปีก่อนละถึงจะมาดูหน้าลูก”

ธีร์จุฬาตกใจเห็นเจ้านายหน้าแดงกำลังกำหมัดแน่น เดฟขำเพื่อนที่หน้าแดงก่ำ ยืนนิ่งอยากรู้เรนจะจัดการยังไง

“ติดต่อไป เมื่อไหร่นะ ใครเมามายไม่ได้สติ ใครไม่ยินยอม” เรนหรี่สายตาจับผิด

“ฉันส่งเมลล์ไปตามนามบัตรไม่ได้หวังว่าจะได้รับการตอบกลับอีกแล้วเพราะมันนานเป็นปีฉันลืมไปแล้วด้วย ถามจริงเถอะคุณเช็คเมลล์ปีละครั้งหรือไง ส่วนเรื่องเอ่อหลังทำไมคุณถึงจำไม่ได้ ทำไมต้องให้ฉันบอกด้วย”

เรนหันไปหาคนสนิท รับรู้ได้ด้วยสายตาฝ่ายนั้นว่าเหตุการณ์ที่ได้รู้ไม่มีส่วนนี้ เรนจึงแก้สถานการณ์ว่า “ยังไงทางเราก็มาแล้วนะ ไหนละเด็ก อย่ามาพล่ามมากมาย”

“ลูกฉัน หรือคะ” สุรีย์ฉายงง ชี้นิ้วเข้าหน้าอกตนเอง

“ตื่นแล้วจ๊ะฉาย สายธาราตื่นแล้ว ก็เสียงดังกันจัง แกเลยตื่น”

ป้าแก้วอุ้มตัวน้อยที่เป็นต้นเหตุแห่งการถกเถียงออกมา การสนทนาจึงยุติพร้อมความกังขาในใจของสุรีย์ฉาย ส่วนสายตาของผู้ชายสามคู่หันไปมองเด็กหญิงตัวน้อยเส้นผมสีน้ำตาลหยิกหยอย ผิวขาวอมชมพู เดฟอยู่ใกล้สุดเดินเข้าไปมองเมื่อเด็กหญิงยื่นสองมือส่งเสียงฮือฮาคล้ายดีใจ ไม่ได้หวาดกลัวคนแปลกหน้าที่ยืนรายล้อม

“สายธาราเหรอ ใครตั้งชื่อนี้!

“ฉันเอง” สุรีย์ฉายตอบ เดินไปรับหลานมาอุ้มแสดงอาการหวง

“ดูไม่เหมือนเธอเลยนะ” เรนเผลอพูด

“ใช่เขาไม่ค่อยเหมือนแม่เขาเท่าไหร่ แต่คล้ายคุณนะ” เธอพูดไปตามที่คิด

เรนมองหน้าคู่สนทนาก่อนหันไปพิจารณาเด็กหญิงตัวน้อยอีก สืบเท้าเดินไปใกล้ แต่ไม่ทันไปถึงร่างเล็กโถมเข้าหา ชายหนุ่มชะงักด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ

“พ่อของหนูไงล่ะ เขามาแล้วดีใจใช่ไหมยายหนู ในที่สุดลูกก็มีวันนี้ไม่ต้องเป็นเด็กที่ขาดความรักจากพ่อนะลูกนะ” เธอไม่ชอบพฤติกรรมผู้ชายตรงหน้า ผู้ชายที่มีส่วนทำให้พี่สาวกลายเป็นคนที่จมในโลกอีกโลกของตนเอง แต่ความตื้นตันใจที่หลานเจอพ่อ ไม่อาจเก็บไว้ได้ สุรีย์ฉายตื้นตันในใจ

 “คุณ เพื่อนผมไม่ใช่

“เดฟไม่ต้อง และนายออกไปก่อน” เรนขัดขึ้นรู้ว่าเพื่อนจะพูดว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็ก เขาอยากพิสูจน์บางอย่าง ต้องการรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังเล่นตลกอะไรนั่นเอง

“นายด้วย” หันไปสั่งธีร์จุฬา

“ก็ได้” เดฟเบื่อจะฟังการสนทนาที่ดูจะไม่มีข้อยุติง่ายๆ พยักหน้ากับธีร์จุฬาเดินออกจากบ้านไป

“อุ้มแกสิคะ แกดีใจที่เจอคุณ แต่บอกไว้ก่อนให้อุ้มที่นี่อย่าคิดพาแกไปไหนทั้งนั้น” สองคนเดินออกไปสุรีย์ฉายพูดเสียงเข้ม

“แล้วที่ส่งข่าวไปต้องการอะไร ”

“อยากให้รับผิดชอบสิคะ ผู้หญิงอุ้มท้องก็ต้องการให้สามีได้รู้ว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเกิดขึ้นแล้ว เด็กสมควรหรืออย่างไรที่ต้องกำพร้าทั้งที่มีพ่ออยู่ในโลกใบนี้ ยังไม่ตาย” สุรีย์ฉายสะกดกลั้นความโกรธไว้

“แค่นั้น”

“ก็ไม่เชิง”

“ต้องการเงินก็บอกมาเถอะน่า ยอมรับมา” สุรีย์ฉายเห็นป้าแก้วยืนฟังการสนทนาแบบถกเถียงของเธอและผู้ชายตัวโต วางตนเป็นเจ้าของโลกไม่กะพริบตาก็เอ่ยขึ้น “ป้าออกไปก่อนนะ”

 ป้าแก้วรู้สึกตัวว่าเป็นการพูดคุยส่วนตัว ออกไปด้วยความเสียดาย

“ว่าไงทำไมไม่ตอบ ถามจริงเถอะพี่น้องของเธอหิวเงินเหมือนกันหมดหรือเปล่า” เรนเลิกสนใจเด็กชั่วขณะเมื่อคิดว่าแม่ของแกช่างเห็นแก่เงินจนน่ารังเกียจ เขาจำขึ้นใจเรื่องเมื่อคืนวาน

“ฉันต้องการเงินแล้วมันผิดหรือไงคุณ!” ดูถูกเธอคนเดียวไม่พอยังเหมารวมทั้งตระกูล ก็คนมันมีภาระจะทำยังไงล่ะ สุรีย์ฉายเสียงดังด้วยความโกรธ การกระทำนั้นทำให้เด็กน้อยในอ้อมแขนร้องไห้จ้า เธอรู้สึกตัวจึงพึมพำออกมา “ขอโทษลูก ขอโทษนะ โอ้อย่าร้องแม่ขอโทษ”

“ไม่ผิด คิดก่อนพูดหรือเปล่า เมื่อคืนนี้ ฉันหมายถึงวิธีปล้นเงินแบบนั้นมันไม่น่าจะถูกต้องนะ”

“ก็ฉันเสียเวลาคุณก็ต้องจ่ายสิ” สุรีย์ฉายเถียง “แล้วคุณล่ะจะบอกว่าคุณไม่ผิดใช่ไหมที่นอนกับผู้หญิงไม่เต็มใจแล้วทิ้งไว้เพียงเงินและแหวนมีราคา นามบัตร ทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังตกใจร้องไห้จนเจียนจะบ้าน่ะ”

“ไม่เต็มใจกล้าพูดนะเอาล่ะ ฉันไม่อยากเล่นลิ้นเป็นบ้าไปกับเธอแล้ว เสียเวลา ฉันจำได้ไม่เคยมานอนกับผู้หญิงชั้นต่ำที่นี่หรือที่ไหนเลย ออ เมื่อคืนก็พิสูจน์แล้วไม่ใช่เหรอฉันรังเกียจเธอ”

สุรีย์ฉายอึ้ง หันมองหนุ่มอีกสองคนที่เดินออกไปแล้ว

“ไม่ใช่สองคนนั้นเหมือนกัน ถามจริงเถอะนอนกับผู้ชายมากจนจำหน้าพ่อของเด็กไม่ได้เหรอ แบบนี้สินะความซวยจึงตกมาที่วงศ์วิวัฒน์”

“นี่คุณคิดว่าฉันคือแม่ของ ของยายหนูเหรอ” เธอหน้าเหวอ

“แล้วเป็นป้าคนเมื่อกี้หรือไง” เรนประชด

“เอาล่ะตกลงคุณเป็นอะไรกับตระกูลที่ไข่ทิ้งเรี่ยราดล่ะ” หญิงสาวเริ่มเข้าใจพยายามใจเย็น ดีใจที่ไม่ได้เอ่ยถึงพี่สาวออกมา เพราะยังจำได้ถึงคำขอร้องของจันทร์ฉายซึ่งเธอก็เห็นด้วยขึ้นมา ไม่ดีแน่ถ้าจันทร์ฉายต้องมารู้จักกับคนในตระกูลนี้ ยิ่งผู้ชายปากร้ายคนนี้ด้วยแล้วยิ่งไม่สมควร

“คนแก่วัยหกสิบที่เธอนอนด้วยแต่จำหน้าไม่ได้และเลือกเป็นพ่อของลูกน่ะ พ่อฉันเอง”

“พ่อ!

“ใช่เป็นพ่อฉัน และเขาให้ฉันมาจัดการดูแลเรื่องนี้ ฉันจะตรวจดีเอ็นเอซึ่งเปอร์เซ็นต์คงน้อยมากเพราะเธออาจจะจำมั่วส่ำส่อนไปทั่ว ฉันจะไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่อีก จะคิดว่าแค่ความซวยที่ต้องมาเจอเธอ”

“ทำไมต้องดูถูกกันขนาดนี้ด้วยพูดดีๆ ไม่ได้หรือไง และรู้ไว้ฉันมั่นใจยายหนูเป็นน้องสาวคุณ คุณจะต้องเสียใจที่พูดแบบนี้จำไว้  ถ้าคุณจะตรวจดีเอ็นเอฉันมีข้อแม้” เพราะโกรธที่โดนดูถูกสุรีย์ฉายคิดเรื่องที่ต้องการและจะเอามาเป็นข้อต่อรองได้ฉับพลัน

“ทำไมฉันต้องตกลง” เรนลังเล

“กลัวหรือไงถ้ามั่นใจที่พูดก็ตกลงมาสิ ตกลงมานายเศรษฐีจอมงก”

“เธอ ยายแคระ” เรนโกรธควันออกหูที่โดนผู้หญิงตรงหน้าต่อว่า ดีใจที่สองหนุ่มไม่ได้ยิน แต่ว่าทำไมเขาต้องมาโต้เถียงกับยายผู้หญิงคนนี้ด้วย เรนอยากตบหน้าผากตนเองสักทีสองทีเหลือเกิน

“ยายแคระเหรอ ก็ได้นายงก ว่าไง ตอบสิคะ ตอบมา”

“มีข้อตกลงอะไรก็พูดมาให้หมดฉันขี้เกียจเจอเธออีก วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเพื่อนและเลขาฉันจะจัดการเอง” เรนหน้าบึ้งตึงสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่

“เงินสดเอ่อ(เท่าไหร่ดีนะ ) หญิงสาวคิดไม่ออก “หนึ่งล้าสองล้านก็แล้วกันแต่ต้องให้ฉันดูแลยายหนูเองเหมือนเดิมนะ เรื่องจะให้เขาไปเจอพ่อฉันจะตัดสินใจเอง”

“หึ” เรนยิ้มเยาะ ผู้หญิงหิวเงินคนนี้คงไม่รู้ว่าเงินแค่นั้นน้อยนิดสำหรับครอบครัวเขา แต่คิดเหรอว่าจะได้ไปง่ายๆ ใช้สมองส่วนไหนคิดว่าเรื่องที่วางแผนไว้จะเป็นจริงขึ้นมา

“กรุณากลับไปได้แล้ว” สุรีย์ฉายไล่เมื่อบอกจำนวนเงินแล้ว เรนรู้สึกเสียหน้าแต่สะกดอารมณ์โมโหไว้ ไม่ลืมมองเด็กน้อยที่มีท่าทีจะโผเข้าอ้อมกอดตนตลอดเวลา หันหลังเดินไปยังประตูบ้าน

“ไม่ต้องไปให้เขาอุ้มหรอกยายหนู คงอิจฉาที่พ่อกำลังจะมีน้องน่ารักๆ อย่างหนู มามะไปข้างในกันดีกว่าคะลูก ไปเตรียมย้ายออกจากบ้านหลังนี้กันนะ ไปอยู่บ้านหลังใหญ่ๆ” สุรีย์ฉายแกล้งพูดให้คนที่กำลังเดินออกจากบ้านได้ยิน ได้ผลชายหนุ่มชะงัก แต่ไม่ได้หันมามอง สุรีย์ฉายพอใจที่ยกนี้ทำลายความมั่นใจที่เขาคิดได้

“รีบไปแต่งตัวออกไปหาเหยื่อมากกว่ามั้ง ขอให้โชคดีพบเหยื่อใจดีอย่างเดฟนะ เรื่องย้ายบ้านจะได้เป็นจริงไงล่ะ”

คนบ้า คนปากร้าย สุรีย์ฉายมองตามด้วยความโกรธ  เขาไปแล้วนั่งมองหน้าหลาน ใจรู้สึกหวาดกลัว ถ้าหากผลการตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้ว ผู้ชายคนนั้นเกิดไม่ยอมตามที่เสนอเธอจะทำยังไง แววตาผู้ชายคนนั้นใช่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ ปากดีก็บอกอยู่แล้วด้วย

 “ยายหนูแม่ฉายชักกลัวขึ้นมาแล้ว หนูอยากอยู่กับแม่มากกว่าใช่ไหม”

พึมพำกับแก้มหลาน ซึ่งตอนนี้นมในขวดหมดสาวตัวน้อยสายธาราหลับสนิทไม่ได้ยินที่เธอพูดหรอก ร่างบอบบางจึงเดินไปริมหน้าต่างห้องนอน ใจลอยไปหาพี่สาว “พี่จันทร์ ฉายจะทำยังไงดี ฉายกลัว กลัวจะต้องสู้รบกับผู้ชายคนนั้น ฉายพลาดไปเสียแล้วที่ส่งข่าวถึงพวกเขา พลาดไปแล้วจริงๆ”

ออกมาหน้าบ้านขึ้นนั่งบนรถธีร์จุฬาถามเจ้านาย “เราจะตรวจที่นี่เลยหรือครับ”

“แน่นอน”

“แต่เราไม่มีเส้นผมหรืออะไรๆ ของท่านประธานใหญ่นะครับ”

“ฉันเตรียมมาแล้ว” เรนบอกให้เลขาหายกังวล “ฉันอยากกลับเร็วๆ นายก็น่าจะรู้ ฉันโทรติดต่อเรื่องนี้ไว้แล้ว”

“รอบคอบมาก” เดฟชื่นชม “แต่

“อะไรวะ”

“ไม่ต้องตรวจก็ได้ ฉันว่าใช่วะ เด็กคนนั้นต้องใช่”

“ผู้หญิงยังจำหน้าพ่อของลูกไม่ได้เลยฉันกับพ่อเหมือนกันมันก็ใช่แต่มันเมื่อหลายสิบปีก่อนที่เหมือนกันไอ้เดฟ ฉันหน้าแก่อย่างพ่อเรอะ”

“อย่าเพิ่งเครียด ฉันแค่คิดว่า น้ำเสียง ท่าทางเขามั่นใจมากนะ”

“ผมก็เห็นด้วยครับ”

“ไม่มีทาง” เรนยังยืนยันความคิดตนเองแม้จะไม่ค่อยแน่ใจขึ้นมากะทันหัน

“เธอบอกมีแหวนขอดูสิวะ ของพ่อนาย นายต้องจำได้ ฉันจะโทรไปถามท่านดูด้วย ระวังนะโว้ยต่อว่าเขาไว้เยอะจะไม่ได้น้องกลับไป พ่อนายจะยอมเหรอ”

เรนเงียบตลอดทางจมในความคิดตนเองจนถึงบ้านพัก ไม่ได้ไปดีๆ ก็เอาไปแบบร้ายๆ สิ  ฟาดด้วยเงินเพิ่มอีกหน่อยก็คงจะตะครุบแทบไม่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากเรื่องใหม่ด้วยค่ะ "

trysreerung


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha