จอมมารพรางใจรัก

โดย: trysreerung



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : หาวิธีหนี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หก--- หาวิธีหนี

เรนคุยกับมารดา หลังจากนั้นคุยกับเรวดี แฟนสาวที่คบกันมาเกือบห้าปี ชายหนุ่มบอกลาเมื่อส่งผ่านความคิดถึงไปให้แฟนสาวจนพอใจ  เดฟเดินมาสมทบใกล้สระน้ำ

“คุณพ่อนายบอกว่าเคยให้แหวนผู้หญิงคนนั้นจริง เธอเมลล์ไปหาเมื่อปีก่อนจริง ท่านลืมไปเพิ่งอ่านอีกครั้งเลยไม่สบายใจ”

“ให้มันได้อย่างนี้สิ” เรนหงุดหงิด “รูปถ่ายที่ส่งไปว่ายังไง”

“ก็คนเดียวกัน ท่านบอกว่าใช่ ท่านจำได้เพราะไม่บ่อยนักที่นอนกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อายุน้อยแบบนี้”

“บอกหรือเปล่าเพื่อนคนไหนหาให้ตอนมาที่นี่”

“อยากรู้ไปทำไม”

“ถ้าไม่อยากถามก็ไม่เป็นไร”

“เสียใจท่านบอกมาเองวะ บอกว่าลูกสาวเพื่อนรักซึ่งมีโรงแรมที่นี่หาให้”

เรนพยักหน้าเพราะรู้จักเพื่อนบิดาคนนี้ดี

“ถ้าอย่างนั้นเราไม่ต้องสืบอะไรแล้วมั้ง เธออาจมโนว่าพ่อนายหน้าตาแบบนายตอนมีอะไรกัน” เดฟพูดให้ขำ เรื่องที่เพื่อนคลางแคลงใจ

“ ถ้าใช่เราจะได้ตัวคุณหนูกลับไปหรือเปล่าครับ” ธีร์จุฬาตามเจ้านายมาถามขึ้น

“ฉันกำลังคิดเหมือนกัน”

“อย่าห่วงเลยผู้หญิงแบบนั้นจะมีอะไรสำคัญไปกว่าเงินวะ เธอต้องยอมสิ”

เดฟ ไม่เห็นด้วยในเรื่องนี้ แต่ไม่ค้านออกมา คงต้องรอให้ผลดีเอ็นเอออกมาเท่านั้น เรนจะได้เห็นว่าสิ่งที่คิดนั้นไม่ถูกต้องไปเสียทุกอย่าง

 

ผลตรวจดีเอ็นเอเร็วทันใจสำหรับสุรีย์ฉายแต่ในความคิดเรนถือว่าช้ามากแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

วันที่รอมาเรนจึงรอฟังใจจดใจจ่อ เดฟถือเอกสารมาใบหน้าไร้อารมณ์

“เป็นยังไงบ้าง” เรนถามขึ้นขณะที่นั่งใบหน้าขรึมบนเก้าอี้ในบ้านหลังเล็ก

“จากการตรวจสอบเปรียบเทียบทั้งสิบตำแหน่งของอวัยวะพบว่าเด็กหญิงสายธาราเป็นลูกสาวของคุณวรวัฒน์จริงครับ” หมอที่เรนให้ดูแลตอบเรื่องราวทั้งหมดพร้อมยื่นเอกสาร เรนอึ้งไม่คิดรับ ก่อนใบหน้าบึ้งตึงจะถามย้ำเพื่อน “เดฟแน่ใจนะ”

 เดฟพยักหน้า

“ฉันไม่แปลกใจ ขอบคุณมากค่ะ” สุรีย์ฉายพูดบ้างกอดหลานสาวแน่น แต่เรนคิดว่าหญิงสาวกำลังประชดตน ใบหน้าชายหนุ่มบึ้งตึงกว่าเดิม “แต่ฉัน

 “จะแต่อะไรกันอีกคะคุณเศรษฐี จะหาข้ออ้างไม่จ่ายเงินหรือไง ”

เรนไม่ทันพูดจบหญิงสาวหน้าเด็กเอ่ยเสียงเข้มจนหนุ่มๆ ในห้องมองหน้ากันด้วยความเป็นห่วงหญิงสาว เพราะเธออาจโดนดีที่พูดแบบนี้กับ สมุทร วิวัฒน์วงศ์ น้ำที่หาเย็นไม่ มันเดือดอยู่เสมอๆ หากใครขัดใจ

“ผมขอตัวนะครับ” หมอที่เดินทางมาพร้อมเดฟรู้กาลเทศะขอตัวกลับ

“ผมให้คนขับรถไปส่งครับ” เดฟบอก หมอเดินจากไป เรนจึงได้เดินเข้าหาร่างบางตรงหน้าด้วยสายตาเรียบ สุรีย์ฉายถอยห่างอย่างไม่ไว้วางใจ

“แต่ของฉันคือ ขอดูแหวนหน่อย เธอคิดอะไร หนีทำไม” เขาว่า หญิงสาวจึงค่อยโล่งใจ “หนีอะไร แล้วก็ไม่บอก ได้สิ” สุรีย์ฉายอยากให้ทุกอย่างจบเร็วไวเดินเข้าไปในห้อง ออกมาพร้อมกล่องกำมะหยี่สีแดงค่อนข้างเก่ายื่นให้คนเรื่องมาก

“ใช่จริงๆ ด้วย” เดฟสีหน้าตื่นเต้น

“ยังไม่เปิดเดี๋ยวสิวะคุณเดฟ ตลกฝืด” เรนตวาด แต่เมื่อเปิดดูแหวนก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออกเพราะจำได้เป็นวงที่เคยเห็นบิดาใส่เสมอจริง

สุรีย์ฉายยื่นเลขที่บัญชีซึ่งจดใส่กระดาษแผ่นเล็กให้คนถือตัว คนขี้งก หญิงสาวเดาสีหน้าชายหนุ่มออกว่าเคยเห็นแหวนที่ส่งให้ไป แต่เขาไม่รับ เธอหันไปยื่นให้เพื่อนของเขาก่อนจะเดินเข้าบ้าน ไม่สนใจฟังหรือพูดอะไรอีก

ไหนๆ เธอก็ไม่ดี ไร้ค่าในสายตาเขาจะสนใจทำไม

“เดี๋ยว” เรนร้องเรียก แม้กำลังสับสนกับความจริงแต่ความตื้นตันที่เกิดขึ้นพร้อมกันก็ไม่สามารถเก็บไว้ เขาดีใจเรื่องสายธารา เขามีน้องสาวจริงแล้วตอนนี้

“มีอะไรอีก ตกลงกันแล้วอย่าให้พูดซ้ำดีกว่านะคุณ อย่ามาต่อรองราคาด้วย ” สุรีย์ฉายยังคิดว่าคนขี้งกจะพูดเรื่องเดิม แต่เรื่องที่เขาพูดกลับทำให้เธออึ้ง

“ขออุ้มแกหน่อย” เรนเดินไปยืนด้านหลังบาง สุรีย์ฉายคิดว่าหูฝาดหันกลับมาหาเขาเจอใบหน้าขรึมจมูกแทบชนกัน เธอถอยห่าง ใจนั้นไม่อยากตอบตกลง เพราะนึกถึงวันที่ตนอยากให้เขาอุ้มยายหนูแต่เขาทำเมินใส่ แต่เจ้าตัวน้อยยังตั้งท่าโผเข้าหาพี่ชายตัวยักษ์ จึงต้องยอมเพื่อให้หลานสมใจ “เอาไปสิ อุ้มเป็นหรือเปล่าคะ ไม่ใช่อุ้มแม่พวกสาวๆ ของคุณนะท่องไว้ด้วย”

ใบหน้าขรึมกลายเป็นบึ้งตึง “อย่าทำเป็นเดาส่งเดชเรื่องฉัน”

 สุรีย์ฉายไม่พอใจ ทีตนเองชอบนักแบบนี้ ยังมาห้ามคนอื่นแต่ก็อมยิ้มด้วยความพอใจเมื่อเห็นสายธาราดูมีความสุข

 

ค่ำวันเดียวกันนั้นเรนเดินเข้าในบ้านหลังเล็กใบหน้ายังบึ้งตึง สุรีย์ฉายกำลังมีความสุขกับน้ำฝนในตุ่มน้ำหลังบ้านหันมาเห็นก็ตกใจ “คุณ เข้ามาได้ยังไง มาทำไม ออกไปนะ ออกไปเดี๋ยวนี้ไอ้พวกถ้ำมอง”

เรนมองร่างบางในชุดผ้าถุงเปียกน้ำแนบเรือนร่าง จ้องตรงหน้าอกอิ่มอวบ ส่งผลให้คนที่อาบน้ำโมโห “ลามก หันไปทางอื่นนะคุณ ด่าแล้วยังหน้าด้าน” ไม่พูดเปล่าหญิงสาวกวักน้ำจากตุ่มสาดใส่ชายหนุ่มด้วยขันน้ำขยาดเล็ก แต่เขาหลบได้แต่ก็โดนน้ำไปบ้างนิดหน่อยซึ่งสร้างความพอใจให้สุรีย์ฉายยิ่งนัก

“อย่าทำเป็นอายไปเลย คิดว่าอยากดูนักหรือไง แค่จะแวะมาขอคำตอบ จะไม่เปลี่ยนใจเรื่องสายธาราหรือไง เห็นเลขาฉันรายงานเธอไม่ยอมอย่างที่ฉันเสนอ”

 เรนไม่พอใจแต่ก็คุยเรื่องที่ต้องการพูด มือข้างหนึ่งลูบเสื้อผ้าที่เปียกอย่างหงุดหงิด

เสียงไม่ได้หื่นแถมเยาะอย่างที่เคยได้ยินทำให้สุรีย์ฉายเลิกระแวงว่าเขากำลังคิดอะไรกับตน

แต่ก็นะ เรน สมุทร วิวัฒน์วงศ์  นักธุรกิจชื่อดังผู้ชายที่สาวเกือบทั้งประเทศเพ้อหา เขาหล่อ และรวยมาก จะมาสนใจอะไรกับต้นหญ้าอย่างเธอ เขาก็เคยบอกแล้ว เธอรู้ชื่อ นามสกุล การดำเนินชีวิต ฐานะอันร่ำรวยมหาศาลของเขาเท่าที่พอจะหาได้

“ตอบมาสิ คิดอะไร ทำไมปฏิเสธ”

“ฉันแค่ไม่อยากจากยายหนู” เธอพยายามพูดดี เมื่อรู้ว่าเขายิ่งใหญ่แค่ไหนก็กลัวเรื่องที่เคยกังวลมากขึ้นหลายร้อยเท่า ปากเสียๆ พยายามเก็บไว้

“จะเอาอีกเท่าไหร่บอกมา” เรนเสนอเพราะคิดว่าทุกอย่างแค่การเล่นละครเพื่อต่อรองราคา ที่กลั้นโทสะมาตลอดนั้นกำลังหมดความอดทน เรนเกลียดการใช้วิธีละมุนละม่อมอย่างที่บิดาสั่งความมา บ้าจริงๆ! ที่เขาต้องมาขอร้องผู้หญิงแบบนี้

มาขอร้องหรือมากวนประสาทกันนะ สุรีย์ฉายหน้างอ เอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูที่วางไว้ตรงเก้าอี้ แต่เมื่อเอื้อมไปกลับโดนแย่งไปต่อหน้าต่อตา เธอมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ

“เอาคืนมานะคุณมันเย็นนะ”

“พูดเรื่องที่ฉันถามมาก่อนจะคืนให้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องเอาคืน”

“อย่ามาทำเป็นเด็กแบบนี้เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ เราตกลงกันแล้วนะ บอกแล้วไงไม่ให้ยายหนู ไม่เอาเงินเพิ่มด้วย” ร่างบางลืมว่าตนเองอยู่ในชุดหมิ่นแหม่เดินเข้าดึงแย่งชิงผ้าขนหนู เรนไม่คืนให้ซ้ำออกแรงดึงผ้า “คุณ อย่าให้โกรธกว่านี้นะเอาคืนมานะ” สุรีย์ฉายเสียงดังแต่เขายังไม่ปล่อยผ้า “ไม่ให้ใช่ไหม” เธอดึงผ้าสุดกำลัง เรนอยากกลั่นแกล้งดึงสุดแรงเช่นเดียวกัน เมื่อฝ่ายแรงน้อยกว่าเริ่มหมดแรง ร่างบางจึงปลิวหวือเข้าอ้อมอกกว้าง

พลั่ก! ปมผ้าถุงหลุดลงที่เอวบาง

กรี้ดด! สุรีย์ฉายร้องมือไม้สั่นดึงผ้าขึ้น เรนมองอกตูมเต่งเปียกน้ำสายตาไม่กะพริบ หลังจากนั้นสายตาสองคู่มองสบกัน

 “ปล่อยนะ” สุรีย์ฉายร้องเมื่อยังตกในอ้อมกอดกว้าง เรนคลายมือออก “คิดว่าอยากกอดรึไง” ว่าแล้วก็ผลักร่างหอมกรุ่นออกห่าง แต่สายตาไม่ละจากผิวขาวเนียนตรงเนินอกที่ยังติดตรึงสายตา เธอคงเห็นยกมือปิด เรนเบือนหน้าไปอีกทางเสีย แต่ปากก็ยังโน้มน้าวเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ “ถ้าเธอเข้าใจอะไรง่ายๆ นอกจากได้เพิ่มจากที่เสนอมา ฉันอาจใจดีให้เธอได้อยู่กับสายธาราอีกสักพักก็ได้”

สุรีย์ฉายเม้มปากพูดเพราะด้วยความจำใจ “ฉัน เอ่อ จะคิดดูอีกที คุณให้เวลาฉันบ้างสิ” อยากตัดบทให้เขากลับไปก่อน ไม่อยากฟังคำพูดกดดันอีก จึงตกลง

เรนพอใจเมื่อเธอตกลงง่ายๆ  “หวังว่าคำตอบคงเป็นที่พอใจสำหรับฉันนะ”

ร่างสูงหันหลังกลับ สุรีย์ฉายถอนหายใจด้วยความกลุ้ม ทรุดนั่งลงตรงม้าหินอ่อนใกล้ๆ ตุ่มน้ำ “พี่จันทร์จะเอายังไงดี พี่ช่วยตัดสินใจหน่อยสิคะ ชีวิตดีๆ ฉายอยากให้หลานได้เจอนะแต่ต้องตัดใจจากลากันทำใจไม่ได้จริงๆ ทำไม่ได้” เธอพึมพำใจสะท้อนกังวลเพราะแน่ใจนายสมุทรคนนั้นต้องกัดไม่ปล่อยเพราะดูท่าทางอยากได้ยายหนูมาก

 

รุ่งเช้าสุรีย์ฉายจึงเดินทางไปหาพี่สาวหลังจากส่งสลัดครบทุกออเดอร์

“พี่จันทร์ ฉายมาแล้ว ดูสิพาใครมาด้วย” เธอทรุดนั่งอุ้มให้หลานหันไปมองหน้าแม่

“ฉาย ฉาย เองหรือ คิดถึง”  พี่สาวพูดคุยด้วย สุรีย์ฉายดีใจตื้นตันใจจนร้องไห้ออกมา “พี่จันทร์ พี่พูดกับฉายแล้ว ยายหนูไงพี่จำได้ไหม” สุรีย์ฉายชักชวนให้จันทร์ฉายพูดกับตัวเล็กที่ส่งมือสะเปะสะปะไปหาคนเป็นแม่

“ลูกสาวของแม่ ลูกสาวของแม่” พี่สาวพูดซ้ำๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจเท่าที่ควร เพราะพูดแล้วก็นั่งซึมไปพักใหญ่ ความหดหู่ในหัวใจสุรีย์ฉายจึงเท่าเดิม หญิงสาวแอบป้ายนำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

 “ยาตัวนี้หมอว่าดีขึ้นเยอะคะ คนป่วยเริ่มพูดถึงคุณบ้างแล้ว หมอเชื่อว่าอีกไม่นานคุณจะได้พี่สาวกลับคืนมาแม้ไม่ร้อยเปอร์เซนต์และต้องกินยาไปตลอดชีวิตแต่รับรองคะ คนป่วยจะได้กลับบ้าน”

ดวงหน้าเปื้อนน้ำตา ดวงตาแดงช้ำของคนฟังสว่างวาบด้วยความหวัง “จริงเหรอคะ” ถามย้ำ สองมือเธอกอดหลานแน่น

“ค่ะ แน่นอน”

“เอ่อ แล้วหายปกติ พอจะมีหวังไหมคะ” เธอยังมีความหวังมากกว่านั้นจึงไม่รีรอสอบถาม

“ ก็มีนะคะ อาจต้องส่งไปที่กรุงเทพฯ มีโรงพยาบาลเอกชนดีๆ ที่จะรักษาพี่สาวคุณได้ แต่แน่นอนยาหยุดกินไม่ได้” หมอตอบคำถามอีกหลายอย่างที่สุรีย์ฉายอยากรู้ก่อนจะขอตัว

 สุรีย์ฉายยิ้มเพราะมีความหวัง เธอเข้าไปหาพี่สาวกอดแน่น “พี่จันทร์”

ใบหน้าสวยดวงตานิ่งไร้แววสุข ทุกข์หันมา “ฉาย”

“พี่ต้องหายเร็วๆ นะกลับไปอยู่ด้วยกันกับลูกและฉาย”

“ลูกสาวแม่ ลูกสาวของแม่” คนป่วยลูบแก้มสายธารา สุรีย์ฉายสวมกอดพี่สาวแน่นกว่าเดิมทั้งที่ตัวเล็กยังอยู่ในอ้อมกอด เวลานั้นเธอตัดสินใจยังไงก็จะหาเงินรักษาพี่ให้ได้แม้ต้องกลับไปหาเงินด้วยวิธีที่ไม่อยากจะทำก็ตาม

เงินจะบันดาลให้ครอบครัวกลับมาอีกครั้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากเรื่องใหม่ด้วยค่ะ "

trysreerung


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha