ซาตานจอมบงการรัก จบแล้วค่ะ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ตอนที่เจ็ด :: ใจกลางความรู้สึกดีดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ตอนที่เจ็ด :: ใจกลางความรู้สึกดีดี

 

 

 

               ลลิลแขวนเสื้อตัวสุดท้ายเข้าตู้แล้วปิดมันลง ก่อนถอยออกมานั่งที่เก้าอี้เพียงตัวเดียวในห้อง เธอตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตที่นี่ ดีที่คิวงานของเธอหมดไปแล้วตั้งแต่สามวันก่อน และยังไม่ได้รับเพิ่ม เพราะเอ็ดเวิร์ดขอร้องเอาไว้ก่อนหน้าให้เธองดรับงาน ด้วยว่าตั้งใจจะไปตาฮิตีด้วยกัน

               นึกมาถึงตรงนี้ทีไรน้ำตาพาลไหลออกมาทุกที

               ‘ลิลเกลียดคุณ

               เธอรู้กิตติศักดิ์ของเอ็ดเวิร์ดดี ให้อย่างไรแล้วเขาก็เป็นผู้ชายหน้าตาดี แถมยังพ่วงด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานของเขาอีก ยิ่งเสริมให้อีกฝ่ายดูสูงส่งไกลกว่าเธออักโขนัก ส่วนปู่สมิธก็รู้ดีเช่นกัน ว่าท่านเผด็จการแค่ไหน หากท่านลงว่าได้ตัดสินใจแล้วให้หลานชายคนสุดท้องได้แต่งกับอาลียา ก็คงต้องเป็นไปตามนั้น ไม่ทางเลยที่จะหลบหลีกหนีไปได้

               เอ็ดเวิร์ดคงคิดมาแล้วว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธคนเป็นปู่ได้ และเห็นว่ายังไม่ได้เฉยชมเธอเลยเขาถึงจงใจหักหาญน้ำใจเธอไปแบบนั้น

               ให้มันจบลงแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

               ผู้ชายคนนั้นคือคนที่เธอมั่นใจว่าเธอรักเขา ต่อให้ไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยกันก็ให้สุดแล้วแต่วาสนาเถิด ขอให้ทั้งคู่เป็นครอบครัวที่มีความสุขก็แล้วกัน เธอรู้ว่าหากเธอยังใช้ชีวิตที่นั่นอาจสร้างความลำบากใจให้ทุกคน มาอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว

               “ลิล

               เสียงเรียกด้านนอกประตูอีกครั้งเข้าไปได้ไหม

               “ได้ ได้ เข้ามาเลยจ้ะส้ม

               เป็นญาติของเธอเอง ส้มซ่ามีสามีเป็นชาวอิตาลี จึงพอมีโอกาสได้ซื้อหาบ้านพักและมีเงินลงทุนเปิดร้านอาหารเล็กน้อยๆตามที่เจ้าตัวบอก

               “แล้วนี่ตั้งใจจะมาอยู่ที่นี่แน่นะ จะอยู่นานแค่ไหนล่ะ

               “แน่สิส้ม ทำไมเหรอ ลิลอยู่ด้วยไม่ได้หรือไงลลิลแกล้งน้ำหน้างอ งอนญาติสนิทแบบที่เคยทำบ่อยๆ

               “ได้สิจ้ะส้มแค่อยากรู้จะได้ไม่ดีใจเก้อไง ถ้าลิลแค่มาแว้บๆแล้วเดี๋ยวก็ไปน่ะ เออ...แล้วงานที่ลิลทำล่ะ ไม่มีปัญหาอะไรเหรอถึงได้มาอยู่ที่นี่แบบนี้แล้วน่ะ

               ลลิลส่งยิ้มให้น้อยๆส่ายหน้าตอบไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะ ลิลไม่ได้รับงานมาเป็นเดือนแล้ว งานที่เคยรับก็ไปมาหมดแล้วล่ะจ้ะ

               “อยากทำงานไหม เดี๋ยวเราหาให้

               “อืม...ก็ดีเหมือนกันนะ

               “เอางานแบบไหนดี อย่างลิลต้องเป็นงานสวยๆหน่อย

               “งานอะไรของส้มน่ะงานสวยๆ

               “อ้าว ก็งานที่ไม่ต้องใช้แรงแบบส้มไง เอ...งานไรดีน้า เอางี้ ตอนนี้ลิลพักไปก่อน ถ้าส้มเจองานดีดีแล้วเดี๋ยวส้มมาบอกนะ ว่าแต่...วันนี้ออกไปสำรวจพื้นที่หน่อยไหม เผื่อวันไหนส้มยุ่งๆ ลิลจะได้ไปนู่นไปนี่ได้ไง จะได้ไม่เบื่ออุดอู้อยู่แต่ในห้อง

               “ได้จ้ะ

               “งั้นนั่งสองแถวไปนะ ส้มขี้เกียจหาที่จอดรถ

               ลลิลที่ไม่แต่งหน้าแบบนี้ดูสวยใสกว่าเวลาทำงานเป็นไหน แถมใครไม่รู้จักก็จำไม่ได้อีกด้วย ส้มซ่ามองญาติคนสนิทแล้วชื่นชมอยู่ในใจ

               ส้มซ่าจับมือญาติสาวแสนสวยแล้วพาออกมาโบกรถสองแถวปากซอยพานั่งรถรอบพัทยา เริ่มจากพัทยาเหนือเลาะถนนเลียบหาดไปจนถึงพัทยาใต้ แล้วเลยไปจนถึงหาดจอมเทียนก่อนจะวกกลับมาที่เดิม

               “เป็นไงบ้าง พอจำได้ไหมลิล

               “สบายมาก แต่ตอนนี้ลิลหิวแล้วอ่ะ

               “ไปสิ เดี๋ยวเราพอไปร้านนี้ รับรองลิลต้องชอบ

               ร้านอาหารอิสานกลางพัทยากลางที่ส้มซ่าพามาเป็นร้านชั้นเดียวกว้างขวางพอสมควร สังเกตได้จากที่จอดรถของร้านที่สามารถรองรับได้หลายสิบคัน ดีที่ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่มากแล้ว ลูกค้าจึงบางตาลงไปมาก เหลือเพียงสองสามโต๊ะเพียงเท่านั้น

               “โธ่ นึกว่าจะไปร้านอาหารอิตาลี ที่แท้ก็ร้านนี้นี่เองลลิลแซวเพราะเคยเห็นแต่รูปที่ญาติโพสต์ลงโซเชียล นี่เป็นครั้งแรกที่มาร้านอาหารของญาติคนนี้

               “สั่งเต็มที่ มื้อนี้ส้มเลี้ยงเอง

               “อื้อ ไม่เอาส้ม บ้านก็มานอนบ้านส้ม ยังจะให้เลี้ยงข้าวอีก ไม่เอาๆ

               “เถอะน่า ส้มจะเลี้ยงแค่มือนี้มื้อเดียว ต่อไปส้มจะให้ลิลเลี้ยงส้มบ้าง

               ลลิลทำปากยื่นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก เพราะเกรงใจญาติสนิทไม่น้อย แต่ก็ทำเป็นตกลงยอม ไม่อยากให้ต้องยืดเยื้อมากกว่านี้ เพราะท้องร้องจ้อกประท้วงขึ้นแล้ว

               สั่งอาหารเรียบร้อย ลลิลขอไปเข้าห้องน้ำเพราะอั้นมานาน ส้มซ่าพลันนึกได้ว่าห้องน้ำหญิงของร้านกำลังซ่อมแซมอยู่

               “เอางี้เดี๋ยวส้มพาไปเข้าข้างในดีกว่า

               ส้มซ่าเดินนำหน้าไป ก่อนแวะทักทายแขกที่มาทานอาหารในร้าน แล้วพาลลิลเลี้ยวซ้ายมาด้านหลัง เข้าไปในห้องพักห้องหนึ่ง ด้านในมีเตียงนอนขนาดห้าฟุตตั้งอยู่กลางห้อง ห้องน้ำก็อยู่ถัดไปภายในห้องนั้นเช่นเดียวกัน

               “นั่นล่ะลิล เข้าไปเลยส้มซ่ายืนจับลูกบิดมือหนึ่ง อีกมือก็ชี้นิ้วบอก

               “เข้ามาในนี้เลยเหรอส้ม ห้องใครเค้าล่ะเนี่ย

               ลลิลมองดูแล้วเบ้หน้าเล็กน้อยไม่ได้นึกรังเกียจแต่ตรงข้ามเธอเกรงใจเจ้าของมากกว่าที่มาขอใช้ห้องน้ำแบบนี้ พลันมองดูรอบๆไปด้วย แล้วคาดเดาอยู่ในใจว่านี่มันห้องพักของใคร

               “เออน่า เข้าได้ เข้าไปเถอะ เจ้าของห้องก็ลูกจ้างในร้านนี่แหล่ะ ทำไงได้ล่ะห้องน้ำข้างนอกกำลังซ่อมอยู่นี่นา หรือลิลจะไปใช้ห้องน้ำรวม

               “จ้า จ้ะ ขู่จังเลยนะส้มเนี่ย

               ก่อนที่ลลิลจะปิดประตูห้องน้ำลง ส้มซ่าที่ยังยืนอยู่ที่ประตูก็ตะโกนบอกลิล ส้มไปรอที่โต๊ะนะ

               “อ้าว

               ลลิลร้องออกมาคำเดียว อะไรกันญาติเธอนี่แปลกคนแทนที่จะรอกัน เกิดเจ้าของห้องมาเจอเธอเข้าจะทำหน้ายังไง คงกระดากน่าดู แต่ก็ตะโกนออกไปจ้า

               เมื่อเรียบร้อย ลลิลล้างไม้ล้างมือจนเสร็จ แล้วเปิดประตูออกมา เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องด้านนอกเปิดเข้ามาพอดี ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมคายแบบชายไทย ผิวคร้ามแดดเล็กน้อยจนเป็นสีน้ำตาลอ่อน แต่ดูแล้วเหมาะเจาะกับหน้าตาของเขายิ่งนัก อกแกร่งบึกบึนผึ่งผายจนเห็นรูปมัดกล้ามเนื้อในชุดเสื้อยืดที่สกรีนชื่อร้านอิสานบ้านเฮาสวมกางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่าสองข้าง มองจ้องมาในห้องตาเป็นประกายไหวๆเหมือนแสงเทียนก่อนดับวูบลงแบบที่เจ้าตัวจงใจปกปิด

               ว่าแล้วไง ยัยส้มซ่าเอ๊ย ตกลงแล้วมันห้องใครเนี่ย เขาจะด่าเธอไหมไม่รู้ที่มาแอบใช้ห้องน้ำโดยไม่บอกไม่กล่าวมาก่อน ลลิลถือเรื่องมารยาทเป็นสำคัญ นึกอย่างร้อนตัว

               “เฮ้ย วิทย์เสียงทักของส้มซ่าตามหลังมาด้วย ก่อนจะโผล่หน้ามาให้ลลิลเห็น รีบแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกันทันที

               “วิทย์ นี่ลิล ญาติเรา

               “ลิล นี่วิทย์...ซ่าส้มเว้นช่วงไว้จังหวะหนึ่งเอ่ยต่อว่าพ่อครัวของร้านเราเอง

               “อ้อ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ

               ชายหนุ่มที่ถูกแนะนำว่าชื่อวิทย์นิ่งไปครู่ ใบหน้าคมคายอึ้งไปเสี้ยววินาที แอบหันไปถลึงตาใส่ส้มซ่าทีหนึ่ง แล้วกระแอมไอออกพร้อมตอบกลับไปครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ

               “เอ่อ คือลิลขอโทษนะคะที่เข้ามาในนี้ พอดีว่าข้างนอกห้องน้ำมันเสียน่ะค่ะ

               “โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอกน่า ไปไป ออกไปข้างนอกกัน อาหารมาแล้วลิลส้มซ่าขัดขึ้นทันที

               ลลิลลอบสังเกตอาการเจ้าของห้องแล้วเกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที ท่าทางเขาเหมือนคนโลกส่วนตัวสูง คงไม่พอใจแน่ๆที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาใช้ห้องน้ำโดยไม่ได้ขออนุญาต ส้มนะส้ม คอยดูเถอะกลับโต๊ะจะว่าให้สักหน่อย ชอบทำตัววิสาสะอยู่เรื่อยเลย

               ชายหนุ่มยังคงหน้านิ่ง พยักหน้าเล็กน้อยคล้ายจะบอกว่าเขารับรู้แล้วหรือเขาไม่คิดมากแล้วทำท่าเก้ๆกังๆเหมือนจะเข้ามาทำธุระในห้อง ลลิลจึงขอตัวออกไปพร้อมส้มซ่าทันที

               ลับร่างสองสาว วิทย์เดินเข้าห้องมาทันทีเช่นกัน ก่อนกระชากประตูปิดลงอย่างรวดเร็ว หลังประตูห้องนั้นมีภาพของพริตตี้สาวสวยเงินล้านแปะอยู่เต็มทุกพื้นที่ประตูไปหมด ชายหนุ่มที่ส้มซ่าแนะนำว่าเป็นพ่อครัวของร้านตกใจจนจังหวะของก้อนเนื้อที่อกด้านซ้านกระชากตัวเต้นไม่หยุด

               ยัยส้มซ่าตัวป่วน

               ปากบ่นเพื่อนไปด้วย มือแกะโปสเตอร์ออกไปด้วย ใจที่เคยนิ่งมานานเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่ส้มซ่าบอกให้เขาละมือจากหน้าเตา มาดูอะไรในห้อง

               เพราะมัวแต่ง่วนกับออเดอร์ในร้าน เขาจึงไม่ทันเห็นว่าหญิงสาวในดวงใจมาร้านของเขา ไอ้พวกเด็กในร้านก็ปิดปากกันเงียบเฉียบเชียว ออกไปจะจัดการบ้องหูให้หมด คงพากันขำจนท้องแข็งแล้วสิป่านนี้ที่แกล้งเขาได้

               “ส้ม สนิทกับคุณวิทย์เหรอ

               “อืออีกฝ่ายตอบรับพร้อมยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

               “เขาดูไม่ค่อยพอใจนะที่ลิลเข้าไปใช้ห้องน้ำในห้องเขาน่ะ

               “คิดมากน่าลิลส้มซ่าบอกแล้วขำคิกๆออกมา แต่ไม่ยอมบอกอะไรมากกว่านั้นอาหารมาแล้ว มาเร็ว นี่ ลองชิมจานนี้ดูว่าชอบหรือเปล่า

               พออาหารตรงหน้าพร่องไปครึ่งหนึ่งก็กินเวลาไปได้พักใหญ่ ส้มซ่าลุกออกไปแล้วกลับมาพร้อมชายหนุ่มหน้าตาดีแต่ไม่ยอมยิ้มคนนั้น มองดูแล้วคล้ายถูกญาติสนิทของเธอเดินลากแขนถูลู่ถูกังให้มา

               “เป็นไงลิล อาหารมื้อนี้ ใช้ได้ไหม

               “อร่อยมากเลยค่ะ คุณวิทย์ทำเองหมดเลยเหรอคะลลิลยิ้มส่งให้อีกฝ่าย แต่กลับเห็นชายหนุ่มยืนหน้าบึ้งพยักหน้าเหมือนไม่สบอารมณ์เอียงหน้ามาพูดกับส้มซ่าเสียงไม่ดังไม่เบานักเรายังมีออเดอร์อีกนะส้ม ลูกค้ารออยู่

               “แหม ลิล เขาอยากชมว่าพ่อครัวทำอาหารอร่อยมาก เราเลยไปพานายมานี่ไง ทำเป็น...คำว่าอายของส้มซ่าหายไปทันทีพร้อมกับสายตาคมที่ตวัดมองมาอย่างปรามๆแกมขอร้อง ทำเอาคนพูดต้องปิดปากลงฉับทันควันพร้อมอมยิ้มจนแก้มแทบปริ

ไม่มีอะไรแล้วเราไปทำงานก่อนนะ

               เสียงหัวเราะฮ่าฮ่าไล่ตามหลังคนตัวสูงที่เดินจากไปเช่นกัน ลลิลได้แต่ขมวดคิ้วมองญาติด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยคำถามส้มไม่น่าไปลากคุณวิทย์ออกมาแบบนั้นเลย ท่าทางเขาเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ

               ส้มซ่ายังหัวเราะไม่หยุด เหลียวไปมองคนที่เพิ่งจากไปที่ทำสัญลักษณ์เอามือทำท่าปาดคอตัวเอง ถ้าเผลอหลุดปากอะไรออกไปล่ะน่าดู ก็เลยกลั้นหัวเราะต่อพร้อมพูดตัดบท

               “ช่างเหอะ ๆ กินต่อดีกว่า

               หลังจากจัดการอาหารเรียบร้อย ส้มซ่าก็นั่งเล่นอีกนานจนท้องฟ้าสีคล้ำลงไปเดินวอร์คกิ้งกันไหมลิลส้มซ่าถามเสียงดังเป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มหน้าเคร่งเดินผ่านไปพอดี เขาชะงักเท้าครู่หนึ่งแล้วออกเดินไปด้านหลังของร้านต่อจากนั้นทันที

               “ไปสิ วันนี้ส้มพาทัวร์เลย ต่อไปลิลจะได้ออกมาเองได้ไง

               “ส้มบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าวอร์คกิ้งเนี่ย ห้ามไปคนเดียว ถ้าอยากไปวันไหน เดี๋ยวส้มบอกบอดีการ์ดส่วนตัวให้มาพาไป ดีไหม

               “ได้จ้ะ

               สองสาวทำท่าจะเดินออกมาร้าน รถเวสป้าแบบพ่วงข้างคันใหญ่สีขาวก็พุ่งตัวออกมาจากหลังร้านพอดิบพอดีไปไหนวิทย์

               ชายหนุ่มหน้าตาดีแต่ชอบหน้าบึ้ง พูดเสียงห้วนขึ้นขึ้นมาสิ จะไปวอร์คกิ้งกันไม่ใช่เหรอ

               “คริ คริส้มซ่าปิดปากหัวเราะชอบใจทันที

               ทั้งหมดจึงได้อาศัยรถของหนุ่มหล่อแต่หน้าบึ้งมาวอร์คกิ้งสตรีทในเวลาต่อมา วิทย์ขับรถไปเงียบๆปล่อยให้สองสาวผูกขาดการสนทนากันไป เสียงหวานใสที่ลอยลมมาฟังดูสนุกสนานร่าเริงจนคนขับเผลอกระตุกยิ้มตามในบางจังหวะ แล้วแอบชำเลืองมองคนในหัวใจสักที ในความสดใสวิทย์มองเห็นความเศร้าสร้อยในแววตาคู่นั้นด้วย ทำไมนะคนสวยๆแบบนี้ถึงได้มีนัยย์ตาโศกนัก เธอครุ่นคิดอะไรอยู่ แล้วเขาพอมีสิทธิ์ที่จะช่วยแบ่งเบาปัญหานั้นบ้างไหม

               ทั้งคู่เดินเล่นจนสุดทางในวอร์คกิ้งสตรีท แล้วมาหยุดที่หน้าร้านสักที่ดูเหมือนจะใหญ่ที่สุดในแถบนั้น ชายหนุ่มที่เดินตามก็ยังคงนิ่งในภวังค์อยู่

               “วิทย์นายว่าไง สองสาวที่เดินนำเข้าไปในร้านสักที่มีชื่อว่า ‘WT Tattoo’ นั้นแล้ว ส้มซ่าจึงหันหน้าที่ดูมีเลศนัยมาถาม

               “ว่าไงนะ

               วิทย์สงวนอาการไว้นิด เพราะมัวแต่นึกถึงหญิงสาวในรถพ่วงข้าง ก่อนสบตาส้มซ่าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

               “เราถามว่ายังรับอยู่รึเปล่า พนักงานเก็บเงินน่ะ

               เอาแล้วไง ยัยส้มซ่ากำลังเล่นเขาแล้ว

               ลูกจ้างในร้านที่บ้างก็นั่งสักให้ลูกค้าคนอื่นบ้าง นั่งเล่นในร้านบ้าง ถัดออกไปที่นั่งดีดกีตาร์เล่นบ้าง พากันนิ่งเงียบกันหมดร้าน ตั้งแต่สองสาวเดินเข้ามาแล้ว บางคนจำได้ถึงกับมองลลิลตาโต หันไปสะกิดเพื่อนรอฟังคำตอบจากนายหน้าคมที่เอาแต่ทำหน้าเคร่ง

               “อือ รับ

               “ดีเลย ลิล ตกลงทำงานที่นี่แหล่ะ เคป่าว

               ลลิลที่ยังตามไม่ทันตาโตขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจไม่นึกว่าญาติสนิทอย่างส้มซ่าจะหางานให้เธอได้เร็วขนาดนี้ เมื่อนึกได้ว่าเธอจะได้ไม่มีเวลาว่างมากนัก แถมยังได้หารายได้ไปด้วยก็ยิ้มรับทันที วิทย์ที่เผลอมองตามพอเห็นรอยยิ้มของเธอผุดกว้างกว่าเดิมที่เคยเห็นมาก่อนหน้า ก็เผลอหยุดลมหายใจชั่วขณะด้วยความตกตะลึงในความน่ารัก ใจระรัวคล้ายคนมาตีกลองรบอยู่ข้างในนับร้อยๆใบ

               “เริ่มงานได้เมื่อไรวิทย์

               วิทย์รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงอีกครั้ง ตอบกลับหน้านิ่งได้เลย วันนี้ก็ได้

               “โคลสดีล

               เสียงหัวเราะของส้มซ่าดังลั่นร้านทันที ลูกจ้างที่เหลือทำท่าจะหัวเราะตามไปด้วย แต่วิทย์ชักสีหน้านิ่งๆนั่นแล้วตวัดตามองคล้ายกำหราบไอ้พวกลูกน้องตัวแสบที่คิดขายนายทันที

               ตกลงญาติของเธอได้งานเรียบร้อย ใครจะมีความสุขเท่าส้มซ่าตอนนี้ไม่อีกแล้ว

 






ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกๆการติดตามนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha