ซาตานเผด็จการรัก (จบแล้ว)

โดย: salinlinee



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : Chapter.2 กับดักซาตาน 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




“รสชาติไม่เลวเลยนี่สาวน้อย ยังไงอยู่บริการฉันเลยก็แล้ว เรื่องอื่นฉันจัดการเอง” ชายหนุ่มพูดชิดริมหูน้ำเสียงแหบพร่าพลางจุมพิตแผ่วสลับขบเม้มเบาๆทำเอาหญิงสาวถึงกับขนลุกซู่ ก่อนจะสบสายตาเกรี้ยวกราดของคนตัวเล็กที่ยังไม่ยอมเลิกพยศง่ายๆ

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ คนสารเลว” เสียงหวานแหวใส่พร้อมกับระดมกำปั้นทุบตีคนตัวโตที่เพิ่งจะฉวยโอกาสกับเธอ แต่เรี่ยวแรงจากกำปั้นเล็กๆไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มหุ่นนักกีฬาอย่างริกส์รู้สึกระคายเลยสักนิดนอกจากสร้างความรำคาญให้กับเขาเท่านั้น

“เธอนี่มันม้าพยศชัดๆ แต่ก็ดีเพราะฉันชอบขี่ม้าพยศอย่างเธอ มันเพิ่มรสชาติให้เซ็กส์เร่าร้อนมากยิ่งขึ้น” ริกส์รวบข้อมือบางทั้งสองข้างที่กระหน่ำทุบตีเขาตรึงไว้เหนือศีรษะได้รูปสวยด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียว

“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ” บ่วงชบาแหวลั่น ออกแรงขัดขืนสุดกำลัง

“ไม่ปล่อย คุณจะทำอะไรผมได้สาวน้อย” ชายหนุ่มท้าทายเพราะคิดว่าสาวน้อยตัวเล็กไม่น่าจะมีพิษสงทำอะไรเขาได้

“ไม่ปล่อยใช่ไหม นี่แนะ...” สาวแสบคิดในใจแต่เมื่อใช้แรงแล้วสู้ไม่ได้เธอจึงใช้ไม้ตายเด็ดกล่องดวงใจซะเลย ว่าแล้วเธอก็ดีดปลายเท้าเพื่อยกเข่าขึ้นกระแทกใจกลางจุดยุทธศาสตร์ใหญ่ของชายหนุ่มอย่างแรง




ปึ๊ก!!

“โอ๊ย!! อื้มหืม...ยัยตัวแสบ” ริกส์ถึงกับตัวงอเป็นกุ้งทรุดลงไปนอนกับพื้นหลังจากถูกเข่าพิฆาตกล่องดวงใจของสาวแสบเข้าไป

หญิงสาวไม่รีรอที่จะเอาตัวรอดรีบวิ่งไปที่ประตูโดยไม่ลืมเยาะเย้ยทิ้งท้าย “อิ่มอร่อยจนหน้าเขียวเลยหรือคะคุณลูกค้าวีไอพี ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ” บ่วงชบาแลบลิ้นใส่อย่างล้อเลียนก่อนจะรีบหนีไปอย่างเร็วก่อนที่คนตัวโตจะลุกขึ้นมาขย้ำเธอ

‘ฮู่ว์...รอดมาได้อย่างหวุดหวิดสิเรา’ บ่วงชบาถอนหายใจอย่างโล่งอกทันทีที่ก้าวเข้าลิฟต์

ทางด้านคาสโนว่าหนุ่มนักรักที่เจอช็อตเด็ดเข้าไปจนจุกแทบลุกขึ้นยืนไม่ไหวแต่ก็พยายามฝืนกายลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยอารมณ์แพ้แล้วพาลอยากจะเอาคืน เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำเขาได้เจ็บแสบขนาดนี้ ชายหนุ่มยกหูโทรศัพท์ภายในห้องพักต่อสายไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์พร้อมกับโวยวายใส่ไฟชุดใหญ่ว่าถูกพนักงานเสิร์ฟสาวตัวแสบทำร้ายโดยไม่ลืมที่จะเอ่ยถามชื่อเสียงเรียงนามเพื่อเป็นข้อให้คนของเขาสืบค้นประวัติ

“เธอชื่อบ่วงชบา ธาราเลิศค่ะ เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ค่ะ” ประชาสัมพันธ์สาวรายงานตามข้อมูลที่เธอได้มาจากฝ่ายบุคคล

“พนักงานพาร์ทไทม์อย่างนั้นหรือ...” ริกส์ทวนคำพลางคิดไปไกลว่าแม่สาวแสบนั้นคงจะรับจ๊อบอื่นด้วยถึงได้เล่นตัวแถมยังทำเขาซะเจ็บแสบจนเขาต้องคิดบัญชีกับเธอให้ได้

“ทางเราต้องขอประทานโทษจริงๆค่ะที่พนักงานของเราเสียมารยาทกับคุณ” ประชาสัมพันธ์สาวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ด้วยเกรงจะเกิดปัญหาจนเรื่องถึงผู้จัดการ

“ขอโทษแล้วมันทำให้ผมหายเจ็บได้ไหม ผมว่าคุณไม่ต้องพูดมากดีกว่าไปเรียกผู้จัดการกับพนักงานของคุณขึ้นมาเคลียร์กับผมก่อนที่โรงแรมคุณจะกลายเป็นข่าวฉาวในด้านบริการแสนห่วย คงไม่ต้องบอกนะว่าหลังจากนี้อะไรจะเกิดขึ้น” ชายหนุ่มแกล้งใส่อารมณ์เต็มที่เพื่อสร้างความร้อนรนให้กับทางโรงแรม

“ได้ค่ะ ดิฉันจะเรียนผู้จัดการให้ค่ะ ยังไงต้องขอประทานโทษด้วยจริงๆค่ะ” ประชาสัมพันธ์สาวที่รีบโทรแจ้งกับผู้จัดการในทันทีหลังจากวางสาย เช่นเดียวกับริกส์ที่รบโทรสั่งเลขาฯส่วนตัวให้รีบสืบค้นประวัติของบ่วงชบาโดยเร็วเพื่อหาทางจัดการต้อนม้าสาวสู่วังวนพิศวาสที่เขาเตรียมไว้

หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาทีเพื่อนพนักงานก็แจ้งกับสาวแสบบ่วงชบาซึ่งกลับเข้ามาช่วยงานในครัวพอดี

“บี...บี ผู้จัดการเรียกให้เธอไปพบที่ห้องเดี๋ยวนี้เลยน่ะ” เพื่อนพนักงานเดินมาตามหญิงสาวที่เพิ่งกลับมาถึง

“จ๊ะ ขอบใจนะ” แม้จะสงสัยว่าในการเรียกพบเธอของผู้จัดการแผนก แต่บ่วงชบาก็ไม่ได้เอะใจว่าภัยกำลังจะมาเยือนเธอ หญิงสาวตรงไปยังห้องผู้จัดการแผนกทันที

ก๊อกๆๆ!! หญิงสาวเคาะประตูห้องสองสามครั้งก่อนที่บุคคลภายในห้องจะเอ่ยอนุญาต

“มาแล้วหรือบ่วงชบา เดี๋ยวเธอตามฉันมาเราจะได้ไปเคลียร์พร้อมกัน” โทมัสผู้จัดการโรงแรมวัยสี่สิบต้นๆเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักใจ

“เคลียร์...เคลียร์อะไรหรือคะ” บ่วงชบายังไม่เข้าใจ ถามกลับด้วยความงุนงง

“ก็เธอไปก่อเรื่องอะไรไว้กับลูกค้าวีไอพีไว้ล่ะ” โทมัสสวนกลับเสียงขุ่นก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานแล้วเดินนำหน้าหญิงสาวเพื่อขึ้นไปพบกับริกส์ ไลโอเนลลูกค้าพิเศษที่ผู้บริหารโรงแรมถึงกับโทรมาสั่งให้เขาจัดการเรื่องนี้โดยเร็ว

บ่วงชบาเดินตามร่างท้วมของผู้จัดการพลางคิดกังวลสารพัดไปตลอดทางที่ไปห้องพักชายหนุ่มจนกระทั่งมาถึงหน้าห้องโจทย์จอมหื่นที่เปิดประตูให้เมื่อผู้จัดการโทมัสมาถึงและเคาะเรียกสองสามครั้ง

“ขอประทานโทษที่มารบกวนนะครับ ผมโทมัส โดโนแวนผู้จัดการทั่วไปของที่นี่ พอดีผมได้รับแจ้งว่าคุณลูกค้าไม่พอใจเรื่องการบริการของพนักงานเรา ผมจึงอยากจะขอโทษและขอรับผิดชอบแทนพนักงานของผมด้วยการมอบส่วนลดสำหรับห้องพักวีไอพีให้คุณลูกค้าเป็นเวลาหนึ่งปีเพื่อเป็นการขอโทษ” ผู้จัดการโรงแรมใหญ่เอ่ยพร้อมกับโค้งศีรษะเป็นการขอโทษ

บ่วงชบาไม่อยากจะเชื่อว่าผู้จัดการที่ใครๆต่างคิดว่าเจ้าระเบียบจอมเฮี้ยบจะยอมรับผิดแทนเธอซึ่งเป็นเพียงแค่พนักงานในส่วนของแผนกอาหารเท่านั้น หญิงสาวซึ่งยืนมองชายหนุ่มแสนเจ้าเล่ห์ที่ดูจะไม่ได้สนใจในคำขอโทษของผู้จัดการเธอเลยสักนิด เพราะดวงตาคู่คมสีหมอกจ้องมองราวกับสะกดทุกความเคลื่อนไหว เธอรวบรวมความกล้าเผชิญหน้าเพื่อรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ

“มันไม่ใช่ความผิดของผู้จัดการเลยนะคะ” บ่วงชบาแย้งขึ้นด้วยความรู้สึกผิดโดยมิได้รู้เลยว่าเธอกำลังเปิดช่องโหว่ให้จิ้งจอกหนุ่มกระหายเหยื่อที่กำลังคิดทางขย้ำม้าสาวแสนพยศอย่างหญิงสาว ริกส์เหยียดยิ้ม ดวงตาคมกล้าหรี่ตามองร่างเล็กที่เอ่ยแทรกขึ้นมากลางครัน

 “นั่นสินะ เรื่องนี้คุณไม่เกี่ยว ถ้าจะรับผิดชอบก็น่าจะเป็นคนก่อเรื่องมากกว่า” บ่วงชบากำหมัดแน่น ปากอิ่มเม้มแน่นเป็นเส้นตรงกรุ่นโกรธในคำพูดยียวนและสายตาเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มตรงหน้า

“คุณจะให้ฉันรับผิดชอบอย่างไรก็ว่ามาเลย” สาวห้าวเชิดหน้าตอกกลับชายหนุ่มอย่างฉุนๆจนผู้จัดการต้องสะกิดแขนพร้อมกับเอ่ยปรามด้วยเกรงว่าริกส์จะทำอย่างที่พูดขู่ไว้

รอยยิ้มยียวนปรากฏเด่นชัดบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่กำลังจ้องมองดวงหน้าเนียนใสและดวงตากลมโตที่ฉายแววความดื้อรั้นไม่ยอมใคร มันช่างท้าทายความกระหายที่อยากจะเอาชนะแม่สาวแสบที่กล้าลบเหลี่ยมลูบคมเสือร้ายอย่างเขา

“ตามกฎของโรงแรมระดับสากลแบบนี้  ถ้าพนักงานบกพร่องในการบริการโทษที่ได้รับก็น่าจะเป็นไล่ออกมั้ง หรือว่ายังไงคุณผู้จัดการ เพราะผมไม่อยากได้ไอ้ส่วนลดอะไรที่คุณสาธยายมาเลยสักนิด ผมจะบอกอะไรให้นะ ผมมีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าที่พักของโรงแรมนี้แบบไม่มีกำหนด หรือถ้าผมจะซื้อต่อโรงแรมนี้เลยก็ย่อมได้ ฉะนั้นไอ้ส่วนลดที่คุณพูดมาเก็บไว้ให้พวกเศรษฐีตกยากที่ชอบของลดราคาน่าจะดีกว่า” เสือร้ายเอ่ยข่ม

“เอ่อ...คือ ผมต้องขอประทานโทษครับ คือผมไม่อยาก...” ยังไม่ทันที่โทมัสจะเอ่ยจบประโยคจำเลยสาวก็พลันสวนแทรกขึ้นมาซะก่อน

“นี่ล่ะนะที่ใครๆเขาว่าคนรวยมักเหยียบย่ำคนจน ดิฉันเห็นกับตาได้ยินกับหูก็วันนี้นี่เอง ถ้าเรื่องนี้จบลงด้วยดีด้วยการที่ให้ดิฉันลาออก ดิฉันก็ยินดี” หญิงสาวไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อนเธอจึงเลือกวิธีนี้เพื่อความสบายใจ โทมัสอ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อว่าพนักงานของเขาจะกล้าตัดสินใจแบบนี้ ทั้งที่เขาพยายามหาทางประนีประนอมเพราะไม่อยากเสียชื่อเสียลูกค้าและที่สำคัญเสียพนักงานที่ตั้งใจทำงานอย่างบ่วงชบาไป

“ก็ดีนี่ รู้ตัวว่าทำผิดแล้วยอมรับในการกระทำ ถือว่าใช้ได้” ริกส์ไหวไหล่พลางยกยิ้มมุมมากอย่างพึงใจกับการตัดสินใจของหญิงสาว เพราะนั่นถือว่าเหยื่อได้เริ่มเข้าสู่แผนการที่เขาคิดไว้ 

แม้จะกังวลในเรื่องความเป็นอยู่และค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันที่แพงลิบลิ่วสำหรับการอยู่ในประเทศที่ค่าครองชีพสูง แต่เพื่อตัดปัญหาที่จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนเธอเลือกที่จะเดือดร้อนคนเดียวดีกว่า บ่วงชบากลับมาที่ฝ่ายบุคคลพร้อมกับหนังสือลาออกก่อนที่เธอจะกลับไปเปลี่ยนชุดเพื่อกลับที่พัก

‘บ่วงชบาเอ๊ย! มันคงเป็นคราวซวยแหงๆที่ดันมาเจอไอ้เศรษฐีหื่นกามนั่น รู้งี้แม่เด็ดกล่องดวงใจให้ขาดซะเลยดีกว่า เสียดายจัดถวายเข่าไปแค่ครั้งเดียว คิดแล้ว หึ้ม...แค้นเว๊ย!!’ เธอคิดอย่างหัวเสียพลางสาวเท้าจ้ำอ้าวตรงไปยังป้ายรถประจำทางเพื่อรอรถกลับที่พัก

 

หลังจากที่หญิงสาวพลุนพลันออกจากห้องไป ริกส์ก็เริ่มแผนการแสนร้ายด้วยการทำเป็นพูดเห็นใจและแสร้งบอกกับโทมัสว่าเขาแค่ต้องการให้บ่วงชบาขอโทษไม่ได้มีเจตนาให้หญิงสาวลาออก เพราะรู้ดีว่าค่าใช้จ่ายในการอยู่ที่นี่ค่อนข้างสูง ยิ่งตกงานทบไม่ต้องพูดถึงนอกจากอดตายอย่างเดียว

“เอาเป็นว่าผมอยากจะไถ่โทษด้วยการรบกวนคุณโทมัสแนะนำพนักงานสาวคนนั้นไปสมัครงานตามนามบัตรนี้ อย่างน้อยก็เพื่อความสบายใจของผม” ริกส์ยื่นนามบัตรใบเล็กให้กับผู้จัดการโทมัส

“เอ่อ...คือ ผมว่า” อาการลังเลเพราะไม่แน่ใจในเจตนาของลูกค้าหนุ่มที่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกับพนักงานของเขา

“ถือว่าช่วยผม อีกอย่างผมก็ต้องขอโทษคุณด้วยที่ใจร้อน” คนเจ้าเล่ห์ตีบทสำนึกผิดได้อย่างแนบเนียนจนผู้จัดการหนุ่มใหญ่คลายความแคลงใจยอมทำตามที่เขาบอกโดยมิได้คิดเลยตัวเองกำลังตกเป็นเครื่องมือของหมาป่าล่าเนื้อ

“ก็ได้ครับ ผมจะลองแนะนำให้บ่วงชบาลองไปสมัครงานตามนี้ครับ” โทมัสรับปากก่อนจะโค้งศีรษะก่อนจะกลับห้องทำงาน

บ่วงชบาก้าวลงจากรถโดยสารประจำทางหลังจากนั่งคิดไม่ตกมาตลอดทางว่าหลังจากนี้เธอคงต้องหางานใหม่ เห้อ คงต้องรีบหางานใหม่ ไม่งั้นมีหวังไม่มีเงินค่าเช่าห้องได้ถูกเฉดหัวออกมานอนข้างถนนแน่ๆเลยเรา ในระหว่างที่พึมพำกับตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าคร่ำครึของเธอก็พลันดังขึ้น หญิงสาวหยิบอุปกรณ์สื่อสารคู่กายจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตก่อนจะดูสายปลายทางที่โทรเข้าเบอร์ของโรงแรมนี่นาหญิงสาวลังเลก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย

“สวัสดีค่ะ”

“บ่วงชบาหรือ ผมโทมัสผู้จัดการแผนกทั่วไปนะ” ต้นสายแนะนำตัวทันทีที่ปลายสายกดรับ

“ค่ะ ผู้จัดการ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ปลายสายตอบรับเสียงติดงุนงงเล็กๆ

“ผมเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น และเข้าใจนะว่าพนักงานพาร์ทไทม์ที่ยังต้องศึกษาเล่าเรียนอย่างคุณคงจะเดือดร้อนถ้าตกงาน ผมก็เลยจะโทรมาบอกว่าที่บริษัทอาร์โอ เคมิคอล อินดรักส์ตรี้ ต้องการรับพนักงานก็เลยอยากให้เธอลองไปสมัครดู” โทมัสเกริ่นด้วยน้ำเสียงเห็นใจ

“ค่ะ ขอบคุณนะคะผู้จัดการ” บ่วงชบาเอ่ยด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง เพราะตลอดทางที่นั่งอยู่บนรถเธอแทบจะมองไม่เห็นทางว่าจะไปสมัครงานที่ไหน เพราะงานร้านอาหารส่วนใหญ่ก็จะค่อนข้างปิดไม่เกินสองทุ่มและก็แย่งกันกับนักศึกษาเจ้าถิ่น ซึ่งเธอไม่อยากมีปัญหาในต่างบ้านต่างเมือง แค่ถูกคนชีกอทำหื่นใส่จนเธอต้องเสยเข่าขยี้กล่องดวงใจ สุดท้ายเธอก็ระเห็จจากงานที่ทำอยู่หลายเดือน

ถือว่าพระเจ้ายังไม่ใจร้ายเกินไป พรุ่งนี้เราก็ลองไปสมัครดูดีกว่า เผื่อจะฟลุคได้งานเลยจะได้ไม่ต้องอัปเปหิออกจาก อพาร์ทเม้นท์ หญิงสาวคิดอย่างอารมณ์ดีโดยมิได้รู้เลยว่าตัวเองกำลังเดินเข้าสู่บ่วงพิศวาสของคาสโนว่าตัวร้ายแห่งเมืองผู้ดีอย่างริกส์ ไลโอเนล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานขอ'ไรเตอร์นะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

salinlinee


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha